Φωτιά στο λιμάνι…


09

Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Νταλακμάνη

«Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει»: για κάποιο λόγο είναι από τους αγαπημένους μου ελληνικούς στίχους. Συνηθίζω να αγαπάω τραγούδια γιατί έχω αγαπήσει έναν μόνο στίχο.

Γιατί τον συγκεκριμένο στίχο;

Γιατί κάπως έτσι ξεκινάνε οι σχέσεις παντός τύπου, γιατί όλα είναι ένας κύκλος κι ο κόσμος πολύ μικρός, έχει συμβεί σε όλους μας τουλάχιστον μια φορά. Είχα δει τα Ξύλινα Σπαθιά στη πρώτη τους συναυλία στο Ρόδον τη δεκαετία του ’90, ακόμη ακούω τραγούδια τους. Είναι κι αυτή η φωνή του Παυλίδη , αγαπημένη από τότε που τραγουδούσε στα Μωρά στη φωτιά.

Γιατί τον θυμήθηκα; Γιατί ένα βράδυ που είχα μαλώσει με τον ύπνο, άρχισα να το τραγουδώ, δύο φορές μάλιστα και το θυμόμουν.

* * *

_____________________________________________________________

Από:https://dimartblog.com/2016/07/24/758/

Φοβούνται τα τραγούδια μας μην τους τσακίσουν…


Τoυ Γιάννη Ανδρουλιδάκη *

Μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον που προκλήθηκε στη χώρα μας από τις δραματικές εξελίξεις στην Τουρκία, όπως ήταν φυσικό. Πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν και ακόμη περισσότερα συζητήθηκαν με αφορμή το αποτυχημένο πραξικόπημα. Διαφορετικές εκτιμήσεις και αρκετά ερωτήματα. Η μεγάλη απέχθεια για τον Τούρκο Πρόεδρο έκανε κάποιους να δουν με ουδετερότητα ή και με συμπάθεια τους κινηματίες μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Άλλοι θεώρησαν ως ασφαλέστερη τη λύση Ερντογάν. Υπάρχει, αλήθεια, τέτοιο δίλημμα;

Ο Τούρκος Πρόεδρος ξεκινώντας την καριέρα του ως δήμαρχος Κωνσταντινούπολης κατάφερε σταδιακά να κυριαρχήσει και να εδραιωθεί στην πολιτική ζωή της Τουρκίας, μετά δε το αποτυχημένο πραξικόπημα φαίνεται να ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο. Είναι δύσκολο να βρεθεί αρνητικός πολιτικός χαρακτηρισμός που δεν του ταιριάζει Αυταρχικός και αντιδημοκρατικός, εξουσιομανής και λαϊκιστής ,μεγαλομανής, και ματαιόδοξος, δημαγωγός και καχύποπτος ακόμη και με τους πιο στενούς του συνεργάτες. Δημιουργός του κόμματος « της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης», το οποίο είναι κράμα μουσουλμανισμού και εθνικισμού, αποκαλείται πλέον Σουλτάνος , όχι για το παλάτι που έφτιαξε, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται και διοικεί. Επιχειρεί να αναβαθμίσει το ρόλο της Τουρκίας και να την κάνει ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Στο πλαίσιο αυτό δε διστάζει να πουλά για εσωτερική κατανάλωση και εκ του ασφαλούς πολιτικό «τσαμπουκά» προς κάθε κατεύθυνση. Συνέχισε ,βέβαια, στο εσωτερικό την πολιτική των προκατόχων του : χτύπημα με κάθε μέσο των Κούρδων και της αριστεράς. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι θα ήθελε να μείνει στην ιστορία ως ο μουσουλμάνος Ατατούρκ.

Συνέχεια

Κατάσταση Πολέμου…


999999999999999999999

Δεν πρόκειται απλά για μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης. Πρόκειται για μια “εξαιρετική” πολεμική κανονικότητα, που πραγματώνεται ως διαρκές καθεστώς μαζικής κρατικής τρομοκρατίας. Ένα καθεστώς έννομης τρομοκρατίας, που εκπληρώνεται με μέσα στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά, σφυρηλατώντας μια κατάσταση τρόμου, που αφορά κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας.

Οι φτωχοί , οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι βρίσκονται στο κέντρο της επίθεσης. Μαζί με την επίφαση της καπιταλιστικής δημοκρατίας καταρρέει και η ονείρωξη της ειρηνικής συνύπαρξης των δολοφόνων με τα θύματά τους. Το ανειρήνευτο της συμβίωσης των θυμάτων του πολεμικού καπιταλισμού, με τους εκφραστές και τους σχεδιαστές του δόγματος της ολοκληρωτικής υποταγής στο Σχέδιο των καπιταλιστικών ελίτ, προβάλει πιο καθαρά από ποτέ.

Συνέχεια

Εγκαινιάζοντας τον «θάλαμο βασανιστηρίων» της Ευρωζώνης…


Η σημασία των κυρώσεων σε βάρος Ισπανίας και Πορτογαλίας, oι παρενέργειες και η επίδρασή τους στις διεργασίες μετάλλαξης της ΕΕ μετά το Brexit.

Ο θά­λα­μος βα­σα­νι­στη­ρί­ων της Ευ­ρω­ζώ­νης είναι έτοι­μος να υπο­δε­χθεί τους πρώ­τους «πε­λά­τες» του. Δη­λα­δή, τα πρώτα κρά­τη-μέ­λη που θα υπο­στούν κυ­ρώ­σεις για πα­ρα­βί­α­ση του Συμ­φώ­νου Στα­θε­ρό­τη­τας, βάσει του «ποι­νο­λό­γιου» και των κα­νο­νι­σμών (Six pack και two pack) που υιο­θε­τή­θη­καν από το 2011 κι όχι με τη δια­δι­κα­σία «έκτα­κτου στρα­το­δι­κεί­ου» των Μνη­μο­νί­ων.

Είναι η πρώτη φορά που οι κυ­βερ­νή­σεις των χωρών της ΕΕ συ­νει­δη­το­ποιούν τι ση­μαί­νει η νέα ευ­ρω­παϊ­κή «κα­νο­νι­κό­τη­τα» που δια­μόρ­φω­σαν για να υπη­ρε­τή­σουν την «ορ­θο­δο­ξία» των μη­δε­νι­κών ελ­λειμ­μά­των και τε­λι­κά του πα­νευ­ρω­παϊ­κού μνη­μο­νί­ου. Αλλά είναι και η πρώτη φορά που μια κυ­βέρ­νη­ση, όπως αυτή της Πορ­το­γα­λί­ας, η οποία δια­κή­ρυ­ξε την αντι­στρο­φή της λι­τό­τη­τας, αντι­λαμ­βά­νε­ται την ασυμ­βα­τό­τη­τα της με­τριο­πα­θούς δια­κή­ρυ­ξής της με τους δη­μο­σιο­νο­μι­κούς κα­νό­νες της Ευ­ρω­ζώ­νης.

Μέχρι το τέλος του Ιου­λί­ου η Κο­μι­σιόν θα γνω­στο­ποι­ή­σει το ύψος των κυ­ρώ­σε­ων που θα επι­βλη­θούν στην Ισπα­νία και την Πορ­το­γα­λία, επει­δή δεν κα­τά­φε­ραν να πε­ριο­ρί­σουν τα ελ­λείμ­μα­τά τους στα συμ­φω­νη­μέ­να επί­πε­δα, γύρω από το όριο 3% του ΑΕΠ. Οι κυ­ρώ­σεις ξε­κι­νούν από πρό­στι­μα μέχρι  0,2% του ΑΕΠ για κάθε χώρα και μπο­ρούν να επε­κτα­θούν και σε άλλες «ποι­νές», όπως πά­γω­μα κοι­νο­τι­κών χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων. Τα πρό­στι­μα αντι­στοι­χούν σε ποσά πε­ρί­που 400 εκατ. για την Πορ­το­γα­λία και 2,5 δισ. για την Ισπα­νία. Σ’ αυτά, όμως, πρέ­πει να αθροι­στεί το ύψος της δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής που πρέ­πει να πε­τύ­χει κάθε χώρα σε σύ­ντο­μο χρόνο. Για την Ισπα­νία σχε­δόν 10 δισ. ευρώ και για την Πορ­το­γα­λία πάνω από 3 δισ. ευρώ.

Συνέχεια

Πατέντα και για το… φουσκί! …


Επειδή δοκίμασα ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη από την υποδοχή που είχε το χτεσινό κείμενο, λέω σήμερα να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στον κόσμο της τομάτας αλλά από άλλον δρόμο, όχι λιγώτερο βρόμικο από τον χτεσινό αλλά εξ ίσου ενδιαφέροντα.

Κατά πάσα πιθανότητα, δεν έχετε ακούσει για την ελβετική εταιρεία Syngenta. Πρόκειται για μια μεγάλη εταιρεία, η οποία δραστηριοποιείται στην παραγωγή φυτοφαρμάκων αλλά και σπόρων τόσο μεγάλης καλλιέργειας (καλαμπόκι, ηλίανθος, ελαιοκράμβη) όσο και κηπευτικών (αγγούρι, γλυκό καλαμπόκι, καρότο, καρπούζι, κολοκύθι, κουνουπίδι, κρεμμύδι, μαρούλι, μπρόκολο, πιπεριά, σπανάκι, τομάτα). Από το 2011 βρίσκεται και στην χώρα μας ως Syngenta Hellas.

Πέρυσι, λοιπόν, η Syngenta κατέθεσε στο Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνιών – ΕΓΔΕ(European Patent Office – EPO) αίτημα κατοχύρωσης ευρεσιτεχνίας, ζητώντας να πατεντάρει τα δικαιώματα μιας νέας ποικιλίας τομάτας, η οποία περιέχει υψηλότερες των συνήθων ποσότητες φλαβονοειδών. Το ΕΓΔΕ έκανε δεκτό το αίτημα της εταιρείας και στις 12 Αυγούστου 2015 εξέδωσε το σχετικό πιστοποιητικό ευρεσιτεχνίας ΕΡ1515600Β1, το οποίο καλύπτει ολόκληρο το φυτό, τον καρπό και τον σπόρο του:

Η πατέντα της φύσης!

Συνέχεια

Κούβα: Γιορτάζοντας την επίθεση στην Μονκάδα Η «σπίθα» που οδήγησε στην επαναστατική «φωτιά…


μονκαδα2

Σήμερα, η Κούβα και κάθε άνθρωπος στον πλανήτη που παλεύει και ονειρεύεται έναν κόσμο δίχως εκμετάλλευση, γιορτάζουν την επέτειο της επίθεσης στους στρατώνες της Μονκάδα, στο Σαντιάγκο της Κούβας, στις 26 Ιουλίου του 1953, γεγονός το οποίο ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για την εκδίωξη του δικτάτορα Μπατίστα και την επικράτηση τηςΕπανάστασης λίγα χρόνια αργότερα, το 1959. Κάτι για το οποίο είχε προειδοποιήσει στην απολογία του στο δικαστήριο όπου οδηγήθηκε τον Οκτώβρη του 1953 μετά την ιστορική αυτή επίθεση, ο Φιντέλ Κάστρο, καταλήγοντας ως εξής: «Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει»!

μονκαδα3Το φρούριο Μονκάδα είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο στο οποίο βρίσκονταν περίπου 5.000 στρατιώτες αλλά και μισθοφόροι του αιμοσταγούς καθεστώτος. Στόχος της επίθεσης ήταν αφενός μια εντυπωσιακή επιτυχία που θα αναπτέρωνα το ηθικό του λαού, αφετέρου και πιο πρακτικά, ο εξοπλισμός των επαναστατών και το μοίρασμά του σε νέες λαϊκές δυνάμεις. Ετσι, 165 γενναίοι μαχητές επαναστάτες με επικεφαλής τον νεαρό Φιντέλ επιτέθηκαν στον στρατώνα. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό από στρατιωτικής άποψης. Οι επαναστάτες είχαν πολλά θύματα, ενώ ο ίδιος ο Κάστρο και ακόμη 30 άντρες του αιχμαλωτίστηκαν. Ο ίδιος δικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση.

3.3.

Ο Φιντέλ αιχμάλωτος μετά την επίθεση στην Μονκάδα

Ωστόσο, σε πολιτικό επίπεδο και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η επίθεση ήταν απολύτως πετυχημένη, αφού οδήγησε στην δημιουργία του επαναστατικού κινήματος «Κίνημα της 26ης Ιούλη» συσπειρώνοντας και ριζοσπαστικοποιώντας εργάτες, αγρότες, φοιτητές διανοούμενος και μικροαστικά στρώματα.

Μετά από δύο χρόνια φυλάκισης, ο Φιντέλ απελευθερώθηκε και αυτοεξορίστηκε στο Μεξικό, όπου μαζί με τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, τον Καμίλο Σιενφουέγκος και άλλους ξεκίνησαν τις ετοιμασίες για τη συνέχεια του αγώνα τους. Με ένα μικρό πλοίο, την «Γκράνμα» (σώζεται στο μουσείο της Επανάστασης στην Κούβα ), 82 επαναστάτες αποβιβάστηκαν σε μια παραλία στους πρόποδες της οροσειράς της Σιέρα Μαέστρα στις 30 του Νοέμβρη του 1956. Μόνο 10 απ’ αυτούς κατάφεραν να επιζήσουν από τις μάχες που ακολούθησαν, αλλά με όσους απέμειναν, μεταξύ τους ο Φιντέλ, ο αδελφός του, Ραούλ, ο Τσε, ο Σιενφουέγκος και ο Χουάν Αλμέιδα, άρχισε η εποποιία του επαναστατικού αγώνα και η δημιουργία του επαναστατικού στρατού που κατέληξε στην νίκη της Επανάστασης.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC/#.V5erzFSLT3A

η επανάσταση έβαλε τρικλοποδιά στον εαυτό της…


Προείπαμε πως η επανάσταση διαφέρει της συντήρησης στις αξίες. Είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή φερθεί η επαναστατημένη κοινωνία άψογα στον κρατούμενο που υπερασπίστηκε τον εαυτό του με τον καλύτερο τρόπο διαμορφώνοντας κλίμα συμπάθειας σε όλους τους χώρους. Η επανάσταση δεν συμπεριφέρεται εκδικητικά, η ζωή του κρατούμενου είναι ιερή. Η κοινωνία δεν άντεξε το νεκρό σώμα του γραμματέα. Ο αιχμάλωτος είναι όμηρος στα χέρια του εχθρού του, του λαού. Οι άνθρωποι του , τον έχουν παρατήσει εντελώς με αξιοθαύμαστη εξαίρεση την οικογένειά του που κρατά στάση αξιοπρεπέστατη. Οι πολιτικοί του φίλοι και σύντροφοι σε όλες τις λοβιτούρες τον έχουν εγκαταλείψει ξεκρέμαστο, μόνο και ανυπεράσπιστο δείχνοντας όλη την ασχήμια της εξουσίας, το αποκρουστικότερο της πρόσωπο. Αυτό οι σύντροφοι  δεν κατάφεραν να το αναδείξουν, έχασαν κάθε πλεονέκτημα που μέχρι εκείνη τη στιγμή την τόσο άτυχη είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν. Στην άρνηση διαπραγμάτευσης από την πλευρά των εξουσιαστών αντέτειναν την άρνηση της ζωής.

Συνέχεια