Δημιουργία Ξανά ή γιατί οι κουράδες παινεύουν το βόθρο τους…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

mpogdanos_roupakias

Ο ειδικός, ο αναλυτής, ο διανοούμενος, τουτέστιν ο σύγχρονος μάντης, μολονότι τυφλός από ζωή, αφού δεν την έχει βιώσει αλλά την έχει μελετήσει ως παρατηρητής, δείχνει στους άλλους το δρόμο.

Είναι ο σοφός και ο άριστος που έγινε σοφός και άριστος με λεφτά.

Είναι εκείνος που έχει χάσει την συναίσθηση του άλλου ως απαράβατα άλλου, και ο οποίος δεν είναι ικανός ούτε για οίκτο ούτε για τρόμο παρά μονάχα για μια γοητεία που κίβδηλα συνδέεται με την ευσπλαχνία, η οποία είναι απλώς η ιδιαίτερη βουβαμάρα της αδιαφορίας των ανθρώπων για την κοινή ζωή.

Πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη υπάρχουν ανθρώπινες ορδές καταδικασμένες στην αδιάφορη κίνηση μιας νεκρής και συναισθηματικά αδιάφορης καθημερινότητας.

Ένας κουρασμένος και αδιάφορος μάντης, βολεμένος μέσα στα προνόμια που του εξασφάλισε η εξουσία, φιλεύσπλαχνος και απελπισμένος αποθεώνει καθημερινά τα γκεσέμια του νεοφιλελευθερισμού.

Η επίκλησή του στο βασίλειο του τεχνητού φωτός του επάνω κόσμου δηλαδή του χρήματος γίνεται με δουλοπρεπή συνέπεια.

Είναι το χρήμα που τον έθρεψε και τον έκανε σοφό, αυθεντία, οικονομολόγο, πάστορα, επιχειρηματία.

Συνέχεια

ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΟΥΝ; ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ! …


του Αντώνη Φάρα

Στην περίοδο, που διανύουμε, το μέγεθος μιας επιχείρησης δεν κρίνεται μόνο από τον αριθμό  εργαζομένων που απασχολεί, τα έσοδα και τους πόρους που συγκεντρώνει, τα προϊόντα που παράγει, τις αγορές ή τους τομείς δραστηριοποίησης της.

Η βασική παράμετρος, η οποία μεταβιβάζει ισχύ στο κόσμο των  επιχειρήσεων, σε συμφωνία με τη νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα, είναι η πολιτική τους διάσταση και προτεραιότητα: η θεώρηση ότι χωρίς αυτές η κοινωνική αναπαραγωγή αντιμετωπίζει ουσιώδη προβλήματα ή και ακόμη ότι δεν είναι εφικτή.

Λόγου χάρη, η κατάρρευση της Lehmann Brothers, ένα από τα κατεξοχήν επεισόδια της καπιταλιστικής κρίσης του 2008 σε επίπεδο συμβολισμού και ουσίας, γέμισε πανικό τις αγορές και αιφνιδίασε τις κοινωνίες αφού αμφισβήτησε προς στιγμή στη πράξη τη θεωρεία για την ύπαρξη «too big to fail» επιχειρήσεων. Ως τέτοιες, τόσο από κενσυανούς όσο και από νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους -από ολόκληρο, δηλαδή, το φάσμα της παραδοσιακής οικονομικής σκέψης– ορίζονταν οι επιχειρήσεις που είναι τόσο μεγάλες και τόσο διασυνδεδεμένες ώστε η κατάρρευση τους να αποτελεί καταστροφική απειλή για το σύνολο του οικονομικού συστήματος. Επομένως, συνέχιζαν οι εισηγητές αυτής της θεώρησης, πρέπει να υποστηρίζονται από την κυβέρνηση, όταν τυχόν (ή για να μην) αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο κατάρρευσης.

Συνέχεια

Ο νεοφιλελευθερισμός, το 1% και το υπόλοιπο 99% …


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στο 1% της «σούπερ ελίτ» δεν είναι καινούργιο νέο. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτζ το έχει ήδη καταγγείλει δημόσια πολλές φορές, ως πηγή της κοινωνικής δυστυχίας και της αγανάκτησης. Η πρωτοφανής αυτή συγκέντρωση πλούτου, που συνοδεύεται από την οικονομική συρρίκνωση του υπόλοιπου 99% με την ανεργία να καλπάζει, τις κοινωνικές παροχές να ελαχιστοποιούνται και τους μισθούς να μειώνονται, αναγκαστικά παίρνει διαστάσεις κοινωνικής πρόκλησης. Τα τελευταία χρόνια είναι η μόνιμη επωδός όλων των κινημάτων. Ο Στίγκλιτζ στο βιβλίο του «Το Τίμημα της Ανισότητας» αναφέρει: «Στις Ηνωμένες Πολιτείες το κίνημα “Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ” απηχούσε την ίδια επωδό. Το άδικο μιας κατάστασης όπου πάρα πολλοί έχασαν τα σπίτια και τις δουλειές τους, ενώ οι τραπεζίτες απολάμβαναν μεγάλα μπόνους, ήταν λογικό να ερεθίζει». (σελ. 16).

Η έκταση της φτώχειας αντανακλάται στο ποσοστό των Αμερικανών που εξαρτώνται από το κράτος για να καλύψουν τις στοιχειώδεις διατροφικές τους ανάγκες (ένας στους επτά)

Η έκταση της φτώχειας αντανακλάται στο ποσοστό των Αμερικανών που εξαρτώνται από το κράτος για να καλύψουν τις στοιχειώδεις διατροφικές τους ανάγκες (ένας στους επτά)

Όταν, όμως, έρχεται κανείς αντιμέτωπος με τη νέα φιλελεύθερη πραγματικότητα είναι αδύνατο να εξαντλήσει την προσοχή του αποκλειστικά στο χρηματιστήριο: «Όμως οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ σύντομα έπαψαν να εστιάζουν στη Γουόλ Στριτ και στράφηκαν προς τις ευρύτερες ανισότητες της αμερικανικής κοινωνίας. Σύνθημά τους έγινε το 99%». (σελ. 16 – 17). Ο Στίγκλιτζ θα συμπληρώσει: «Η συντριπτική πλειονότητα υποφέρει μαζί, ενώ όσοι βρίσκονται στην κορυφή – το 1% – ζουν μια διαφορετική ζωή. Το “99%” σηματοδοτεί μια απόπειρα να σφυρηλατηθεί ένας νέος συνασπισμός – ένα νέο αίσθημα εθνικής ταυτότητας, βασισμένο όχι στο μύθευμα της οικουμενικής μεσαίας τάξης, αλλά στο γεγονός ότι εντός της οικονομίας και της κοινωνίας μας υπάρχουν οικονομικές διαχωριστικές γραμμές». (σελ. 23).

Συνέχεια

Επέτειος…


Πολλοί δεν θα το θυμούνταν, και αρκετοί θα ήθελαν να το ξεχάσουν. Αλλά υπάρχουν και οι θεματοφύλακες – της επικράτησης του «όχι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη του 2015.
Οι καταγγελίες για την «προδοσία του συ.ριζ.α. που πήρε ένα ‘όχι’ και το έκανε ‘ναι’» θα ξεσκονιστούν λοιπόν. Και οι βερμπαλισμοί για την «απελευθέρωση του λαού απ’ τα δεσμά της ε.ε., του ευρώ και της γερμανίας» θα επαναληφθούν. Σα να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα εδώ και 6 χρόνια.
Θα είναι, όμως, μια θλιβερή επέτειος. Όχι εξαιτίας της φαιορόζ «κωλοτούμπας» τότε.Αλλά εξαιτίας της σιωπηλής μεν μαζικής δε αποδοχής της τότε. Που έδειξε με αναδρομικό τρόπο πολλά για εκείνο το δημοψήφισμα· πολλά απ’ αυτά που οι εικονολάτρες του «λαού» δεν θέλουν ούτε μπορούν να καταλάβουν.
Long life λοιπόν…

_____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Πώς ξεχάσαμε τη Δημοκρατία…


Τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον από σκηνοθέτες και ηθοποιούς στην Ελλάδα να καταπιαστούν με προσωπικότητες και γεγονότα της Αθηναϊκής δημοκρατικής εποχής. Με αφορμή τρεις από τις πιο χαρακτηριστικές παραστάσεις θα παρουσιάσουμε την προβληματική σχέση των αποδόσεων αυτών με τα θέματα που πραγματεύονται. Αυτό θα γίνει για να τονίσουμε την κατά τη γνώμη μας διαστρεβλωμένη εικόνα που επικρατεί στους θεατρικους χώρους σε σχέση με την ερμηνεία γεγονότων της αρχαιότητας που σχετίζονται με την Δημοκρατία. Παρόμοιες απόψεις κυριαρχούν και στην κοινή γνώμη και διαδίδονται ευρύτερα μέσω της τέχνης, της αρθρογραφίας και ενίοτε και του ακαδημαϊκού χώρου.

Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη (2015-16) με τους Βασίλη Καραμπούλα (Σωκράτης) και Θανάση Δισλή (Μέλητος) σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Ας δούμε ένα καίριο αποσπάσμα του σημειώματος του σκηνοθέτη σχετικά με την παράσταση:

“Mε την «Απολογία» φθάνει στην πιο κορυφαία του έκφραση ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός … Ταυτόχρονα αρχίζει και η δύση του ελληνικού κόσμου, εφ’ όσον το πνεύμα αυτού του πολιτισμού δεν μπόρεσε να ενσωματωθεί μέσα στην πραγματική ζωή, της λειτουργίας της δημοκρατίας και των θεσμών, παραμένοντας σαν μια ουτοπική και άπιαστη ιδέα για ποιητές.”

 

Συνέχεια