Δύο ρόδα για τον Ζωρζ Μπρασένς και τον Φαμπρίτσιο ντε Αντρέ…


—της Ελένης Κοσμά και του Στέργιου Μήτα—

maxresdefaultΟ Georges Brassens γεννήθηκε το 1921 στη γαλλική πόλη Σετ, γενέτειρα του ποιητή Πωλ Βαλερύ, στον οποίο αφιερώνει και ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του, το Supplique pourêtre enterré á la plage deSète (1966)· «supplique» [παράκληση] που πραγματοποιήθηκε, άλλωστε, το 1981. Ο Fabrizio de André, γεννημένος το 1940 στην πόλη Γένοβα της Ιταλίας,  μεγάλωσε ακούγοντας fabrizio-de-andreτον Μπρασάνς και τους αγγλόφωνους ομογάλακτούς του, όπως τον Λέοναρντ Κόεν. Άθεος, «βλάσφημος» και αναρχικός, από τους μεγαλύτερους ποιητές του ιταλικού τραγουδιού, ο Ντε Αντρέ, είχε αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μουσική –με εξαίρεση, ίσως, το τετράμηνο διάστημα (Αύγουστος – Νοέμβριος 1979) κατά το οποίο είχε απαχθεί από μαφιόζους της Σαρδηνίας. Η σχέση των δύο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: ο ντε Αντρέ μετέφρασε θαυμάσια –καθ’ ομολογία και του ίδιου του Μπρασάνς– επτά τραγούδια-σταθμούς του μπρασανικού corpus: 1. Il gorilla (Le Gorille), 2. Morire per delle idée (Mourir pour des idées), 3. Marcia Nuptiale (Marche Nuptiale), 4. Nell’acqua della chiara fontana (Dans l’eau de la claire fontaine), 5. Delitto di Paese (L’assasinat), 6. [Parlavi alla luna…] (Le papa Noël et la petite fille), 7. Le passanti (Les passantes, στίχοι: Antoine Paul). Οι δυο τους, ωστόσο, δεν συναντήθηκαν ποτέ από κοντά.

Συνέχεια

Η νέα γενιά της Κούβας πιστή στην Επανάσταση…


Της Carmen Torres Laffita (μετάφραση: barikat)

Μια παιδεία για όλους στην Κούβα, μια παιδεία για λίγους στον κόσμο:

Μαθητές και νέοι κάνουν τον απολογισμό τους.

Στις 26 Ιουλίου η Κούβα γιόρτασε την επέτειο των επιθέσεων ανταρτών με επικεφαλής τον Fidel Castro, στους στρατώνες της Moncada στην επαρχία του Santiago και στη στρατιωτική εγκατάσταση Carlos Manuel de Céspedes στο Bayamo, το 1956. Το Κίνημα της 26ης Ιουλίου έμελλε να οδηγήσει στην οριστική ανατροπή του Κουβανού δικτάτορα Fulgencio Batista το 1959.

Σήμερα, 63 χρόνια μετά, η μάχη συνεχίζεται. Σκληρή και άνιση, γεννά ερωτηματικά, προκαλεί, προβληματίζει. Η αλήθεια ωστόσο μένει άσβεστη και διαπερνά τα σύνορα του αποκλεισμένου αυτού νησιού:
Η φλόγα ενός λαού έχει σταθεί άξια στη μάχη όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στις πιο σιδηρές δυνάμεις, με μοναδικό όπλο τις αξίες.

Δύο είναι τα στοιχεία που οικοδομήθηκαν ιδανικά όλα αυτά τα χρόνια – δυο στοιχεία που αναγνωρίζουν σύμμαχοι κι εχθροί: Η παιδεία και η υγεία. Οι νέοι της Κούβας κάτι έχουν να μας πουν γι’αυτό μια μέρα σαν αυτή.

Συνέχεια

El Dorado: μύθος και πραγματικότητα…


Ο Χουάν Ροδρίγκεζ Φρέυλε δεν είχε κανένα λόγο να μείνει στην ιστορία. Γεννήθηκε το 1566 στην Σάντα Φε, έξω από την Μπογκοτά της Κολομβίας και στα πρώτα εβδομήντα χρόνια της ζωής του δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να συμμετάσχει στους πολέμους κατά των αυτοχθόνων, να παντρευτεί και να δουλέψει ως φοροεισπράκτορας. Μια φορά προσπάθησε να ξεφύγει από την μιζέρια του, στήνοντας μια αγροτική επιχείρηση με έναν συνεταίρο αλλά φαίνεται πως εκείνος ήταν πιο καπάτσος και κατάφερε να τον ρίξει. Έτσι, ο καημένος ο Χουάν Ροδρίγκεζ βρέθηκε πτωχευμένος εις τα δυσμάς του βίου του, προσπαθών να επιβιώσει όπως-όπως.

Όμως, σαν πάτησε τα εβδομήντα, ο Χουάν Ροδρίγκεζ αποφάσισε να γίνει συγγραφέας και να διηγηθεί την ιστορία του τόπου του. Έτσι, συνέγραψε ένα πόνημα με τον σιδηροδρομόμορφο ανέμπνευστο τίτλο «Κατάκτηση και ανακάλυψη του νέου βασιλείου της Γρανάδας των Ινδιών που βρίσκονται δυτικά τής Ωκεανείου Θάλασσας και ίδρυση της πόλεως Σάντα Φε της Μπογκοτά, του πρώτου αυτού βασιλείου όπου συστάθηκε Ανώτερο Βασιλικό Δικαστήριο, κεφαλή του οποίου ήταν η Αρχιεπισκοπή». Βέβαια, ένας τέτοιος τίτλος θα έστελνε άπατο το βιβλίο, οπότε κάποια στιγμή οι εκδότες τον άλλαξαν σε «El Carnero» (To κριάρι). Έτσι, χάρη στο «Κριάρι», το όνομα του κακομοίρη Χουάν Ροδρίγκεζ Φρέυλε εξακολουθεί να μνημονεύεται ως σήμερα. Σ’ αυτό το βιβλίο περιέχεται και η εξής ιστοριούλα:

Αριστερά: εξωραϊσμένο πορτραίτο τού Χουάν Ροντρίγκεζ Φρέυλε (ελαιογραφία του Μιγκέλ Ντίας Βάργκας)
Δεξιά: το El Carnero σε έκδοση του 1859 με τον αυθεντικό τίτλο και το όνομα του συγγραφέα γραμμένο λάθος

Συνέχεια

Ολυμπιακοί Αγώνες Ρίο: Σύμβολο συστημικού κυνισμού η φλόγα Απεργοί, απλήρωτοι δάσκαλοι ματαίωσαν κομμάτι της λαμπαδηδρομίας…


βραζιλια

Την «κορυφή» του «παγόβουνου» της λαϊκής οργής συνιστούν τα επεισόδια που πληθαίνουν γύρω από την λαμπαδηδοδρομία στην Βραζιλία, με την φλόγα να μην αποτελεί σύμβολο οποιουδήποτε «ολυμπιακού ιδεώδους», αλλά το συγκιριακά κυρίαρχο σημειολογικό στοιχείο ενός συστήματος που σπαταλά δισεκατομμύρια δολάρια για την «φιέστα» των «χοηγών» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής – διότι αυτό είναι πλέον οι Ολυμπιακοί Αγώνες – την ώρα που η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου εξαθλιώνεται σε διάφορες κλίμακες.

Το τελευταίο συμβάν έλαβε χώρα όταν η λαμπαδηδρομία των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο «έπεσε» πάνω σε πορεία απεργών δασκάλων που διαδήλωναν για τη μη καταβολή δεδουλευμένων δύο μηνών. Οργισμένοι οι εκπαιδευτικοί έσβησαν την Ολυμπιακή Φλόγα, ενώ ο λαμπδηδρόμος φυγαδεύτηκε από την ασφάλεια.

Μετά το συγκεκριμένο περιστατικό η λαμπαδηδρομία διακόπηκε προσωρινά και αρκετοί δρομείς αποφάσισαν να αποσύρουν τη συμμετοχή τους, ενώ ένα κομμάτι της διαδρομής ακυρώθηκε τελείως.

Οι διαδηλωτές ήρθαν σε σύγκρουση με την αστυνομία πετώντας πέτρες, ενώ οι αρχές έκαναν χρήση δακρυγόνων για να διασπάσουν το πλήθος.

Οι διοργανωτές φυσικά προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το περιστατικό.

Από την πλευρά τους, οι εκπαιδευτικοί καταγγέλουν ότι έγινε «παύση» πληρωμών μισθοδοσίας λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων…

Οπως μετέδωσε πρόσφατα το euronews, οι δημόσιοι υπάλληλοι βγήκαν στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο απαιτώντας από την κυβέρνηση να τους καταβάλει τα δεδουλευμένα που τους οφείλει, αντί να ξοδεύει υπέρογκα ποσά για τη διοργάνωση των επερχόμενων Ολυμπιακών Αγώνων.

Η δασκάλα Ντέιζι Ολιβέιρα λέει πως είναι παράλογο οι μισθοί των εργαζομένων να θυσιάζονται στο βωμό των Ολυμπιακών. Όπως λέει, «η κυβέρνηση δεν κατέβαλε συντάξεις, λέγοντας πως τα χρήματα πήγαν στα Ολυμπιακά έργα. Πιστεύω πως αυτό είναι παρανοϊκό. Αφήνουν τους ανθρώπους στα νοσοκομεία να πεθάνουν για να κάνουν Ολυμπιακούς. Δεν πληρώνουν μισθούς για να κάνουν Ολυμπιακούς».

Η οργή ξεχείλισε από την έκτακτη οικονομική βοήθεια των 2,9 δισεκατομμυρίων ρεάλ από την κεντρική κυβέρνηση προς την ουσιαστικά χρεοκοπημένη πολιτεία του Ρίο να πηγαίνει στην ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, αντί για τις οφειλές προς τους εργαζόμενους.

_____________________________________________________________

Το καθεστώς δεν έχει αδιέξοδα, είναι αδιέξοδο…


capitalism

Περιβόητη μυθοπλασία, που βρίσκει ιδανικό πεδίο γέννησης και ανάπτυξης σε κάθε λογής σοσιαλδημοκρατία, είναι αυτή της ύπαρξης ενός “καλού” και ενός “κακού” καπιταλισμού. Ενός καπιταλισμού με “ανθρώπινο πρόσωπο” και ενός βίαιου νεοφιλελεύθερου ή φασιστικού καπιταλισμού. Μια πολιτική και ιδεολογική φενάκη που στο πεδίο παραγωγής κοινωνικοπολιτικής πρότασης, εκφυλίζεται σε δημοκρατικά αντιφασιστικά –δηλαδή αστικοδημοκρατικά μέτωπα- αντιμετώπισης του φασισμού, και σε αντινεοφιλελεύθερα, δηλαδή σοσιαλδημοκρατικά –επίσης αστικά μέτωπα- άμυνας απέναντι στους καπιταλιστές.

Ο φασισμός, δεν αποτελεί έξω-καπιταλιστική, έξω-αστική,έκφραση ενός πολιτικού και κοινωνικού πρωτογονισμού που έπεσε από τον ουρανό.

Συνέχεια