Το κάρβουνο που κοκκινίζει στη φωτιά την ιδέα του μαύρου δεν την αλλάζει…


Αποσπάσματα ποιημάτων του Ν Καρούζου. Μια βαθιά ανάσα πριν ν’ αρχίσει η ναρκοθέτηση των εισηγητών της ταχείας αποκατάστασης για ένα όμορφο καλοκαίρι.

“Ο Μαρξ αποθυρώνει τον κύκλο – ο Νίτσε τον σπιτώνει. Τα φονικά λουτρά του Αγαμέμνονα και του Μαράτ δεν καταδέχονται φιλοσοφία – οπουδήποτε λάμπουν από λύσσα η Κλυταιμνή­στρα, η Charlotte (η μικρανιψιά του ποιητή Corneille, που εκτελέστηκε την ημέρα των γενεθλίων μου, 17 Ιουλίου). Στο χειρό­γραφο έβαλα φωτιά και έτσι κάηκε ολάκερη γνωσιμαχία. Κά­ποια σελίδα όμως τυχαία ολίσθησε στις φλόγες και μισογλίτωσε. Κι απ’ αυτήνε την καψαλισμένη σελίδα τώρα ξεκόβω λίγες άθλιες αλήθειες.”

https://i0.wp.com/www.sigmalive.com/uploads/default/files/1576a78f7acbc1.jpg

“Οι αναστενάρηδες φωνάζουν, πατώντας απάνω στη φωτιά: Στάχτ’ να γέν’. Εμείς απ’ αλλού με άλλους όρους φωνάζουμε: Να μεγαλώνει,
η φωτιά να μεγαλώνει,
να γίνετ’ ολοένα ψηλότερη εξαρπάζοντας ιαματικά τον πλανήτη.”

“Όνομα μέσ’ στο στήθος δεν υπάρχει. Κι όμως το σώμα της φωτιάς ανεμοσάλευτο
με φλόγες λουλουδίζοντας αναταράζει
τα συμβαίνοντα κι αυτά συγκλονίζουν
ένα παράξενο σύνολο που δε βρίσκει ανάδοχο. Στα μάτια μας του παγωνιού το άλλοθι:
η φλύαρη ουρά του χασμουρήθηκε.
Στίχοι και στίχοι — λαμπυρίθρες στ’ ουρανού το κάρβουνο. Βλέπεις; Ο έρωτας του ήλιου με τη νύχτα: το φεγγάρι
τουμπανιάζει το αίνιγμα…”

“Χιλιάδες χρόνια έρημου νερού με συντροφεύουν
(ένα κουφάρι πεθαμένης μέλισσας
ανάλαφρο μέσ’ στο λιοπύρι) καθώς η νύχτα η αστραπομάτα χύνεται κάποτε στην πολύκροτη φωτιά στη μαύρη
νευροπάθεια
με στομωμένο κόκκινο ξηλώνοντας με φλόγες το σκοτάδι.”

“σε τσουχτερό κι αδάκρυτο καταχείμωνο ο παλιόγυφτος
τον είδες; — πάει με το σάλιο ο γελοιοδέστατος να πάψει να στομώσει τη φωτιά που άναψε μόλις.”

“… έμπα σ’ αυτό το ιερό δευτερόλεπτο- ρίξε κλαριά
κι άλλα κλαριά στην ανεξέλιχτη φωτιά
ρίξε μ’ αυτά στη φλόγα της
και τον πελώριο βλάκα τον Προμηθέα. Η οπλή του Κενταύρου τα μεσάνυχτα
σπιθίζει στο φυτρωμένο στερέωμα.
Είν’ ώρα να διώξεις όληνε τη σκέψη απ’ το κορμί σου-
είν’ ώρα τα κατάμαυρα κι ανύπαρχτα φτερά σου να βλαστήσεις. Το φως είναι μόνον εικόνισμα…”

“Θα πεθάνω ανατινάζοντας με νιτρογλυκερίνη τη Δραστηριότητα
στα δάση σας θα εγκαταλείψω ένα πύρινο όνομα να θρακιάζει
για να θυμόσαστε της άκαυτης φωτιάς την ισότητα για να βρυχιέται θαυμάσια ο χείμαρρος της Απουσίας.”

“Κείθε θ’ ανάψουμε παλαιική φωτιά για να κάψουμε συμπεράσματα και θα ’ναι βαθιά ξεχασμένη η τηλεόραση.”

“Το κάρβουνο που κοκκινίζει στη φωτιά την ιδέα του μαύρου δεν την αλλάζει.”

 

Ιουλιανά 2015: «Σκασμός!!! Τώρα μιλάμε εμείς!» Η οργισμένη εξέγερση του τηλεθεατή…


φωτο εξωφύλλου

«Σήκω από τον καναπέ!», «ο καναπές σου η συνενοχή σου», «Σου κλέβουν τη ζωή, πας και τους ψηφίζεις και ύστερα από τον καναπέ σου κάθεσαι και τους βρίζεις»! Ο καναπές, διθέσιος, τριθέσιος, με μαξιλάρες, αναπαυτικός, στο σαλόνι, πάντα μπροστά από την τηλεόραση, έχει πολλάκις στοχοποιηθεί. Σύμβολο της αδράνειας, της απάθειας, της παραλυτικής αποχαύνωσης, της εμπέδωσης και αναπαραγωγής της τηλεοπτικής προπαγάνδας έχει προκαλέσει εδώ και χρόνια τη μήνιν όσων επιμένουν ότι η «επανάσταση δεν θα μεταδοθεί από την τηλεόραση» ή ότι «ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις».

φωτο 1
Πρώτιστος στόχος αυτής της επιθετικής κινηματικής «προσέγγισης» του τηλεθεατή είναι τα συστημικά ΜΜΕ, της διαπλοκής, της χειραγωγούμενης ενημέρωσης, της παραπληροφόρης που καταλήγει πολλές φορές σε συστηματική προπαγάνδα υπέρ των συμφερόντων των ιδιοκτητών τους. Τα συνθήματα«Μπάτσοι, TV, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί», «Η Ανατροπή δεν είναι εκπομπή, Πρετεντέρη ψόφα να κάνουμε γιορτή», αλλά και το άδικο (καθώς τσουβαλιάζει όλους τους δημοσιογράφους, δικαίως και αδίκως) «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»συμπυκνώνουν την οργή μερίδας της κοινωνίας απέναντι στα ανυπόληπτα ΜΜΕ.

φωτο 2

Ωστόσο… τα σκάγια παίρνουν και τον ανώνυμο τηλεθεατή, που παθητικός και αδιάφορος καταναλώνει αμάσητα τα τηλεοπτικά σκουπίδια. Όλη αυτή η συνθηματολογία επιδιώκει να του καταδείξει το προφανές, πως καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο πολίτης στα μίντια της μίζας, της διαπλοκής, των συμφερόντων των μεγαλο-καναλαρχών και των μεγαλο-δημοσιογράφων, παράλληλα όμως στοχεύει να εξεγείρει, να ξεσηκώσει, να σπρώξει τον τηλεθεατή να πάψει να είναι θεατής «της έγχρωμης TV» και κυρίως της «ασπρόμαυρης ζωής» του.

Συνέχεια

Δημοψήφισμα Νορβηγίας 1994 (Είσοδος σε ΕΕ ή όχι): Τι ψέματα έλεγαν στους Νορβηγούς για να μπουν στην Ε.Ε.


[in english / ελληνικοί υπότιτλοι]

 

source / πηγή: restart asn

http://wp.me/pPn6Y-nm4


Aπό:https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2016/07/06/norway-referendum-1994-entering-eu-or-no-the-lies-they-said-to-norwegian-people-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B2%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B1/

Πόσο απέχει η κόλαση από το παράδεισο; Τι χωρίζει φτωχούς από πλούσιους; …


teixos

Μια εντυπωσιακή συλλογή με τον τίτλο “Άνισες σκηνές” παρουσίασε ο φωτογράφος Johnny Miller, που χρησιμοποίησε ένα drone για να δείξει την ανισότητα που υπάρχει στη Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής.

 «Οι διαφορές στο πώς ζουν οι άνθρωποι μερικές φορές είναι δύσκολο να φανούν από το έδαφος. Κοιτάζοντας όμως από ύψος αρκετών εκατοντάδων μέτρων, απίστευτες σκηνές ανισότητας αναδύονται”, λέει ο Miller. Οι γειτονιές των πλουσίων και των φτωχών, η μία δίπλα στην άλλη, σπίτια πολυτελή και παράγκες, κήποι χλιδάτοι και αλάνες είναι μερικές μόνο από τις διαφορές που εντοπίζει κανείς κοιτάζοντας από ψηλά.

Συνέχεια

Εκβιαστές και λιμοκοντόροι…


Καθώς σκάλιζα τα συρτάρια μου, βρήκα ένα αρθρίδιο που το είχα κόψει από μια εφημερίδα πριν δυο χρόνια με σκοπό να το σχολιάσω σε τούτο το ιστολόγιο. Δυστυχώς, τότε βρισκόμουν σε διακοπές κι έτσι το αρθρίδιο στριμώχτηκε σ’ έναν φάκελλο και ξεχάστηκε, ώσπου χτες ξαναβγήκε στο φως κατά τύχη. Αν κι από την δημοσίευσή του έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια, το περιεχόμενό του παραμένει επίκαιρο. Το παραθέτω αυτούσιο και σας προκαλώ να μαντέψετε τον συντάκτη του:

Ιούλιος 1965: Διαδηλωτές καίνε φύλλα των εφημερίδων «Τα Νέα» και «Αθηναϊκή»

Το περιστατικό είναι αληθινό και συνέβη πριν από περίπου πενήντα χρόνια. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, καθηγητής Ξενοφών Ζολώτας, παρακολουθούσε έκπληκτος το παραλήρημα ενός «εκδότη» μιας, συνήθως εβδομαδιαίας, «οικονομικής εφημερίδας». Απαιτούσε ο εν λόγω… «λειτουργός του Τύπου» διαφημιστικές καταχωρίσεις της τράπεζας για το λαθρόβιο έντυπό του. Ο καθηγητής-τραπεζίτης του απαντούσε αρνητικά. Και ο «εκδότης» είπε στον Ζολώτα:
– Στον (Τάδε) γιατί δίνεις;
– Μα αυτός είναι εκβιαστής!
– Και εγώ τι είμαι;

Συνέχεια

Os Cangaceiros : Μια περιγραφή των προλεταριακών ταραχών στη Θατσερική Aγγλία του ’85…


αγγλία θατσερ

TODAY PIGS, TOMORROW BACON !

Το Handsworth, μια συνοικία στο Birmingham που κατοικείται στηνπλειοψηφία της από μαύρους και ασιάτες, είναι το μέρος εκείνο στο οποίο ηπολιτική της τμηματικής αστυνόμευσης στέφθηκε μέχρι τώρα μετημεγαλύτερη επιτυχία. Στις αρχές της δεκαετίας του 70, το αρχηγείο τηςαστυνομίας πολιορκούνταν συχνά, όμωςοι πρακτικές κατευναυσμού πουδοκιμάζονταν τότε είχαν αποτρέψει ένα ξέσπασμα ανάλογο με αυτό του Liverpool… Τη μέρα που το Toxtethφλεγόταν, στο Handsworth γινόταν ένα φεστιβάλ που συγκέντρωνε 8000 άτομα. Σύμφωνα με τον ρεπόρτερ των Times(1/7/81) “το πνεύμα που επικρατούσε ήταν ήρεμο και εγκάρδιο κι έμοιαζε με γιορτή ενός χωριού…” Ωστόσο, πέντε μέρεςμετά, τοHandsworth φλεγόταν και το αστυνομικότμήμα δεχότανπολιορκία. Αν και τα παιδιά ήθελαν το κεφάλι του David Webb [διοικητήτης αστυνομίας] έλειπε από τον ξεσηκωμό η μανία του Toxteth ή του Moss Sides.» (Αποσπάσματα από το «Like a summer with a thousand july’s»). Αυτό επιτεύχθηκε με τις ταραχές του Σεπτέμβρη του 85. Το βρετανικό κράτος δοκίμασε για μια ακόμα φορά την αδυναμία μόνιμου ελέγχου του πάνω στους φτωχούς.

Συνέχεια