Όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

vavel

Αυτή η άγρια ορμή των κατασκευών προς τον ουρανό. Η μηχανική των δαιμόνων του μέλλοντος και της αγνωμοσύνης του παρελθόντος.

Συμπτώματα και συμπτώματα. Οι ερωτογενείς ζώνες μπλέχτηκαν στα καλώδια της διανοητικής ηγεμονίας του πλούτου.

Κατά βάθος, μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι πολλοί απ’ αυτούς που νιώθουν την οικουμενική ανάγκη για επικοινωνία θα ζητήσουν από νεκρά πολιτικά κατασκευάσματα το μυστικό της καινούργιας τάξης πραγμάτων.

Ατσάλινα ζώα με μια καρδιά, ένα έντερο, νεύρα, μάτια, μέλη, σιδερένια κόκκαλα αρθρωμένα σαν ανθρώπινος σκελετός.

Περιστροφή, ολίσθηση, ιμάντες, τροχαλίες, έμβολα στις άκαμπτες οδούς που αστραποβολούν και επεκτείνονται και διασταυρώνονται στο άπειρο.

Ο σιωπηλός κυκλικός χορός των αστρονομικών ημισφαιρικών θόλων που ακολουθούν την κίνηση των ουρανών, οι γιγάντιες αίθουσες όπου ο άνθρωπος αφουγκράζεται ολοκληρωτικά τη μικρότητά του.

Καθεδρικοί ναοί αφιερωμένοι στον άγριο θεό που δεν γνωρίζει νόμο άλλον απ’ την παραγωγή μέχρις υπερβολής.

Ζούμε μέσα σε κτήρια όπου ο αέρας είναι γεμάτος ένταση. Σχεδόν φτιαγμένος από ηλεκτρισμό και ανακυκλώσιμα συναισθήματα.

Η κάθε μέρα μας αποτελεί μια νέα επιβεβαίωση νίκης ή ήττας.

Είμαστε τέκνα της πατριαρχίας ενός κόσμου που ηγετοκρατείται.

Πέρασε η εποχή όπου ανήκαμε μονάχα στον εαυτό μας, λεύτεροι το βράδυ για να ανακαλύψουμε μόνοι μας τα πράγματα.

Γίναμε γραμματοκομιστές και κλαψιάρηδες, προσποιούμαστε ευγένεια αλλά η σάρκα μας είναι κρεμασμένη σε καρέκλες και ψηφιακά ερμάρια.

Ζούμε περισσότερο μέσα στις θεωρίες και τις προθέσεις παρά μέσα στις καρδιές.

Οι μεγάλες πόλεις έχουν σαπίσει και οι κατασκευές που λαμπυρίζουν γλείφοντας τον ουρανό έχουν μέσα τους καρκίνο και αποστείρωση.

Μετά τον ιμπρεσιονισμό η διάλυση υπήρξε ολοκληρωτική. Μα η διάλυση είναι πάντα μια ευκαιρία.

_____________________________________________________________

Aπό:https://dromos.wordpress.com/2016/07/02/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BE%CF%85%CF%80%CE%BD%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B7-%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7/

WE ARE LEGION: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ANONYMOUS [2012] …


Το 2012,  δημιουργήθηκε το ντοκιμαντέρ με τίτλο: «We Are Legion: The Story of the Hacktivists». Πρόκειται για μια ταινία μικρού μήκους που δεν θα φτάσει ποτέ στις οθόνες των κινηματογράφων, μα η πρώτη προβολή έγινε στο Slamdance, το φεστιβάλ εναλλακτικών παραγωγών και επικεντρώνονταν στην δράση των ανθρώπων που είναι γνωστοί σαν Anonymous. Ποιοι είναι αυτοί; Όλοι και κανένας. Ίσως εσύ, ίσως εγώ.
Τα χνάρια ειναι κάπως μπερδεμένα, μα  – οπως λεγεται – ο πυρήνας των Anonymous φαίνεται πως σχηματίστηκε από μέλη του φόρουμ του site 4chan.org το 2003. Το κίνημα πήρε το όνομά του, σύμφωνα με πληροφορίες, από την δυνατότητα που παρέχει το διαδίκτυο στους χρήστες να δημοσιοποιούν πληροφορίες ή προσωπικά σχόλια χωρίς να υποχρεούνται να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους [Η ιστορία του “χακτιβισμού” (Infographic)]

Όπως πάντα λέγεται, αρχικά οι Anonymous ήταν μια ομάδα νεαρών «χάκερ», που έκανε γνωστή την παρουσία της με καποιες σποραδικές επιθέσεις σε ιστοσελίδες και δίκτυα, στα μέσα του 2006. Σύντομα όμως οι επιθέσεις αυτές άρχισαν να πολλαπλασιάζονται, έχοντας όλο και υψηλότερους στόχους, οπός κρατικές ιστοσελίδες και υπολογιστικά προγράμματα πολυεθνικών, που οι Anonymous πέτυχαν να «χτυπήσουν» μέσα από δικά τους project, προκαλώντας μεγάλο πονοκέφαλο στις αρχές.
Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια κατάφεραν να σπάσουν τα αμυντικά προγράμματα εταιριών όπως η SONY, επιτέθηκαν στο πλαστικό χρήμα, ρίχνοντας το δίκτυο των πιστωτικών καρτών VISA και Mastercard, και υπέκλεψαν απόρρητα αρχεία από τις βάσεις δεδομένων του ΝΑΤΟ.
Η εξέλιξη και η δράση τους υπήρξε τέτοια που το 2010 αναγκάστηκε και το FBI να ασχοληθεί μαζί τους, ενώ χώρες όπως η Τουρκία, ο Καναδάς και η Ιαπωνία ξεκίνησαν έρευνες, εισβάλλοντας σε σπίτια σε μια προσπάθεια να συλλάβουν τους χάκερ-φαντάσματα, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.
Το ακριβώς αντίθετο μαλιστα: στην επίθεση αυτή οι Ανώνυμοι απάντησαν με «παραρτήματα» (άγνωστο πώς) σε κάθε γωνιά του πλανήτη, μέσα από τα οποία παρακολουθούν τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, ανακοινώνουν στόχους και επιχειρούν [Η Ιστορία του Δικτυακού Ακτιβισμού].

Συνέχεια

Το σώμα στο θέατρο (Ιστορική Αναδρομή) …


Της Εύας Βασιλειάδη
Απόσπασμα από τη διατριβή Το Σωματικό Θέατρο στην Ελλάδα (ΑΠΘ 2014)

Το σώμα στο θέατρο απασχολούσε πάντοτε όλους όσους ασχολούνται με αυτό, σε όλες τις θεατρικές σχολές, ανεξάρτητα από τις μεθόδους και τις πρακτικές που χρησιμοποιούσαν. Είναι ένα από τα σημαντικότερα εκφραστικά εργαλεία του ηθοποιού, μαζί με τη φωνή, τη φαντασία και την δημιουργικότητά του. Είναι πολύ σημαντικό να έχει ο ηθοποιός πλήρη έλεγχο του σώματός του, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί ανά πάσα στιγμή στις αλλαγές του περιβάλλοντος της σκηνής, και να αντιδρά στα ερεθίσματα που δίνονται από όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς να χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του. Όταν μιλάμε για σωματικό θέατρο, είναι αυτονόητο να θεωρήσουμε πως η σημασία του σώματος του ηθοποιού πολλαπλασιάζεται.

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα η εξέλιξη της τέχνης του θεάτρου είναι φυσικά τεράστιας κλίμακας, ωστόσο, διαπιστώνουμε πως οι πρακτικές που αφορούν την σωματική έκφραση, ανακυκλώνονται και υπάρχει στο σύγχρονο μεταμοντέρνο θέατρο, μια ξεκάθαρη επιστροφή στις «ρίζες». Η έρευνα των σημαντικών δημιουργών, σκηνοθετών και μελετητών του θεάτρου οδηγεί στο συμπέρασμα πως το σώμα του ηθοποιού «κουβαλά» μνήμες, παραδόσεις και αρχέγονα ένστικτα, κοινά σε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τη φυλή ή το φύλο τους. Επόμενο βήμα ήταν να ξεκλειδωθεί αυτή η αρχέγονη μνήμη, η καλά κρυμμένη στο σώμα του performer, ώστε να ανακαλύψουμε την αλήθεια και την ειλικρίνεια που ανέκαθεν έψαχνε το θέατρο.

Συνέχεια

«Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος»: Οι «μισές αλήθειες» ενός μεγάλου ψέματος…


Εμπορευματοποιημένος πολιτισμός, εργασιακή «γαλέρα» και «δωρεά»… υπό αίρεση

κπ1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Ο Θαυμασμός, ενίοτε στα όρια του δέους, οι διθυραμβικές παρουσιάσεις και η διάχυτη «συγκίνηση» των συστημικών ΜΜΕ για το «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» στο Φάληρο, με αφορμή το πιλοτικό άνοιγμά του στο κοινό με κάποιες εκδηλώσεις, στο οποίο ουσιαστικά παραχωρούνται δύο εμβληματικές και σημαντικές δημόσιες πολιτιστικές δομές, η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Εθνική Λυρική Σκηνή, διέστειλε περαιτέρω την έννοια και το περιεχόμενο του ρόλου του κυρίαρχου, αστικού Τύπου στην υποστήριξη και προπαγάνδιση των κάθε φορά επιδιώξεων και συμφερόντων του κεφαλαίου και του κράτους του.

Αυτό το αγοραίο «κρεσέντο», έντεχνα καλυπτόμενο με μια ρητορική «υπέρ» του «δημοσίου συμφέροντος», αποτελεί συνέχεια και συνέπεια της εκσυγχρονισμένης «νεκρανάστασης» των«χορηγών» και των «μαικήνων», στην εποχή της συνολικής, εφ’ όλης της ύλης επίθεσης του καπιταλισμού, σε ό,τι έχει γνωρίσει μέχρι τώρα η ανθρωπότητα ως δικαιώματα, κατακτήσεις, δημόσια περιουσία και διαχείριση, όχι μόνο στο «όνομα» του λαού, αλλά πραγματικά υπέρ του.

Αποτελεί την «παραληρηματική» έκφραση της συστηματικής αποδόμησης του δημόσιου χαρακτήρα του πολιτιστικού τομέα που έχει συγκεκριμενοποιηθεί και κλιμακωθεί από τηνΣυνθήκη του Μάαστριχτ και μετά και η οποία στοχεύει στην άρση των παλαιότερων εξαιρέσεων του πολιτισμού από κάθε αγοραία προσέγγισή του, στο πλαίσιο της απροσχημάτιστης, πλέον, αγοραίας επέλασης σε ό,τι μπορεί να αποφέρει κέρδος. Άμεσο ή έμμεσο. Ο πολιτισμός είναι προνομιακό πεδίο αυτής της επέλασης και η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει εδώ και χρόνια κωδικοποιήσει και θεσμοθετήσει συγκεκριμένα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Συνέχεια

Orlando shooting…


Όπως θεωρείται πια δεδομένο, ο 29χρονος αμερικάνος Omar Mateen σκότωσε στις 12 Ιούνη 2016 49 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 53 στο Pulse, ένα gay bar στο Ορλάντο της Φλόριντα.
Όμως, τώρα που το θέμα «έγραψε» και ξεχάστηκε, ορισμένα επίσημα (αστυνομικά) δεδομένα δίνουν μια αρκετά (έως εντελώς) διαφορετική εικόνα για εκείνο το μακελειό, που έχει μπει οριστικά στο χορό της «ισλαμικής τρομοκρατίας».
Σύμφωνα με μια ανακοίνωση τύπου του fbi της Τάμπα (του περιφερειακού γραφείου της περιοχής) στις 20 Ιούνη 2016, η παρουσία ένοπλου άνδρα στο Rulse έγινε γνωστή στην τοπική αστυνομία στις 2:02 το μεσημέρι σαν «πυροβολισμοί στο Pulse». Σε έξι λεπτά (στις 2:08) υπήρχαν μπάτσοι έξω αλλά και μέσα στο μπαρ, που πήραν θέσεις αφοπλισμού του Mateen. Ωστόσο στις 2:18 το σχέδιο ακυρώθηκε.

Συνέχεια

Η σχολή του Σικάγο…


Η σχολή οικονομικών του Σικάγο έχει πάρει κεντρική θέση στο στερέωμα του εφαρμοσμένου διεθνώς νεοφιλελευθερισμού, απ’ τα ‘70s και μετά· όχι εντελώς άδικα, με δόσεις υπερβολής όμως. Από ιστορική άποψη η συγκεκριμένη σχολή είναι παλιά – ιδρύθηκε το 1892 απ’ τον (πασίγνωστο) πετρελαιά John D. Rockefeller. Το μεγαλύτερο μέρος του ακαδημαϊκού επιτελείου της ήταν τυπικά (παραδοσιακοί) φιλελεύθεροι. Ωστόσο για 3 δεκαετίες, απ’ το 1920 ως το 1950 χοντρικά, εξαιτίας της Μεγάλης Κρίσης και της αποτελεσματικότητας του κεϋνσιανισμού, ήταν μεν “αντι-κεϋνσιανοί” αλλά και καχύποπτοι απέναντι στις κλασσικές laissez-faire βεβαιότητες. Ορισμένοι οικονομολόγοι της σχολής υποστήριζαν την αντικυκλική δράση του κράτους σε περιπτώσεις σοβαρών υφέσεων, ενώ αναφέρεται και το πέρασμα ενός καθαρόαιμου σοσιαλιστή (του Oskar Lange)  απ’ τον ακαδημαϊκό στάβλο του ιδρύματος.
Η ιδεο-θεωρητική κατεύθυνση της σχολής του Σικάγο άρχισε να αλλάζει δραστικά προς το τέλος της δεκαετίας του ‘50 και στα ‘60s, όταν η παλιά φρουρά αποχώρησε, και μπήκε “καινούργιο αίμα”. Ο πιο διάσημος ανάμεσα στους καινούργιους των ‘60s είναι ο Milton Friedman. Απ’ τα ‘60s η σχολή του Σικάγο μπήκε στη “δεύτερη φάση” της ιστορίας της.
Πρώην κεϋνσιανός ο Friedman, είδε το φως του νεοφιλελευθερισμού εφευρίσκοντας την ειδική εκδοχή του που ονομάστηκε μονεταρισμός απ’ την λέξη money: είναι η πολιτικοθεωρητική προσέγγιση που τοποθετεί στο κέντρο των καπιταλιστικών λειτουργιών (και άρα της ομαλότητας της αγοράς) την “ποσότητα του χρήματος που βρίσκεται σε κυκλοφορία”. Είτε επηρεασμένος απ’ τους γερμανούς ορντοφιλελεύθερους, είτε επειδή είχε κεϋνσιανικό παρελθόν, είτε απλά επειδή μια καθαρή laissez-faire προσέγγιση δεν θα έδινε καμία απάντηση στα χρηματο-ποσοτικά προβλήματα που ο Friedman θεώρησε κεντρικά, ο μονεταρισμός κράτησε μια ειδική κεντρική θέση για το κράτος στις καπιταλιστικές λειτουργίες: τον έλεγχο των ποσοτήτων χρήματος που είναι σε κυκλοφορία, μέσω της (ανά κράτος) κεντρικής τράπεζας, και της κατάλληλης πολιτικής επιτοκίων.

Συνέχεια