Εισαγωγή στα χαρακτικά του Pablo Picasso…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

picas

[απόσπασμα]

Οι χορευτές κρατούν τη φαντασία μας στα πόδια τους. Λυγίζουν με τον πιο αρμονικό τρόπο διαγράφοντας πολύπλοκα σχέδια στον αέρα.

Ο Πικάσο υπήρξε ένας τέτοιος χορευτής. Ένας ποιητής που περιίπταται, κουβαλώντας όλα τα φριχτά τραύματα του έρωτά του, γνωρίζοντας βαθιά πως το χιούμορ είναι απόσταγμα της λύπης και όχι της χαράς.

Στην τύρβη της αγοράς έβρισκε το σάλιο του καλλιτέχνη και τη φωνή του διαβόλου.

Επιστήμονας και τρελός μάγος, σουρεαλιστής πριν και μετά τους σουρεαλιστές, αντηχών παιάνες και κρούων πίδακες. Με όλο τον παγανισμό της αρχαιότητας περασμένο διπλοβελονιά στο παιχνίδι του και στην παιδική τέχνη ενός ενήλικα, που η αθωότητα και ο ερωτισμός του είναι ένα.

Οι επιθυμίες ορατές και ο χρόνος που δουλεύει νύχτα μέρα για την ηδονή. Φιγούρες χαραγμένες θαρρείς με πρόκες και πενάκια σινικής μελάνης υπό πίεση πάθους.

Το ύφος και το πνεύμα του μεταδίδουν τόσο μεγάλη ενέργεια ώστε η ίδια η ενέργεια γίνεται το μήνυμα.

Ένα θηρίο ανελέητο που βουτάει ψυχή τε και σώματι στο όργιο.

Ένα κουβάρι εραστών ξετυλίγει τον ερωτικό του οίστρο, μπλεγμένο και παραμορφωμένο, έξω από κάθε ιστορικό χρόνο και αναφορά.

Εδώ μέσα έχει όντα που συνωμοτούν με τα αιδοία τους εναντίον μιας άρρωστης ανθρωπότητας.

Έκπτωτα όντα, μορφές αγίων που προσεύχονται στο μουνί. Στην πληρότητα που ολοσχερώς μας κυβερνά με τις μύχιες σημάνσεις της.

Ο σάτυρος άντρας αρσενικός, γονυπετής υψώνει τις παλάμες του στον ουρανό των υγρών της. Δεν παρακαλάει αλλά προσεύχεται και μυρίζει και αισθάνεται, γιατί δεν βρίσκεται μπροστά σε μια βιτρίνα ειδώλου της παρθενίας αλλά μπροστά στο αντικείμενο του πόθου του.

Στο λατρεμένο μουνί που οι μαχαιροβγάλτες αρχιερείς πέταξαν απ’ το ναό του. Μα αυτό βρίσκεται πάντα στον αληθινό του ναό. Στο ναό της φύσης. Εκεί που οι στρατοδίκες και ο βδελυρός σάπιος κόσμος δεν μπορούν να το δουν.

Γιατί εδώ κυριαρχεί η απόλυτη αγαθότητα και η απόλυτη αθωότητα. Γιατί εδώ για να δεις πρέπει να είσαι παιδί. Δηλαδή καλλιτέχνης και όχι ιδιοκτήτης ανθρώπινου κρέατος και κατεψυγμένης πατσάς.

Ο δαίμονας, εδώ, που έχει χαράξει με τα δάχτυλά του τους πόθους μας, επενδύει στις μοιχαλίδες και στην πανσπερμία. Στο όνειρο και στον εφιάλτη της αλήθειας. Στον ύπνο του έρωτα που πότε γεννάει τέρατα και πότε αλητήρια λαγνεία σπαρμένη μες στα απολωλά νυμφίδια της φαντασίας.

Απίθανες γήινες καμπύλες και ανοιγμένα μαλλιαρά μουνιά, μετέωρα στην εγωπληξία του έρωτα και τις διάσπαρτες επιπτώσεις της φαλλοκρατίας.

Άσεμνα όλα μέσα στην ιερότητά τους δείχνουν πως η μεγάλη τέχνη είναι διαρκής ερωτική σκυταλοδρομία για το ανεξόφλητο αντίτιμο της φθοράς.

_____________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2016/07/06/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-pablo-picasso/

Ριζική αλλαγή…


Από τις πρώτες λιακάδες της άνοιξης που ξυπνάνε συνήθως τα φίδια, μέχρι και τον Ιούνιο περπατώ και βλέπω μπροστά μου σχεδόν καθημερινά οχιές, λαφιάτες, δεντρογαλιές, καμιά φορά και σαϊτες άμα προλάβω να τις δω. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο που έρχονται από τις πόλεις οι άνθρωποι για διακοπές, δεν συναντώ πια φίδι ούτε για δείγμα στις καθημερινές μου διαδρομές διότι τρομάζουν και παίρνουν τα βουνά (πλην κανενός παραπλανημένου ή χαμένου που κείτεται συνήθως πατημένο στην άσφαλτο,αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Από Σεπτέμβρη πάλι, που γυρνάνε οι κατεργάρηδες άνθρωποι στους αστικούς τους πάγκους και φεύγουν από τη φύση, εμφανίζονται ξανά τα φίδια και ζουν κοντά αλλά και μακριά μας μέχρι τα πρώτα κρύα.

Φωτογραφία αρχείου από Γαύδο – Nikos Libertas/SOOC

του Γιάννη Μακριδάκη

Κάποτε ένας γέροντας που είχε φύγει μετανάστης από το χωριό του για Αμερική και επέστρεψε να το δει μετά από 60 χρόνια εγκαταλελειμμένο και ερειπωμένο, μου είχε πει ανάμεσα στα δάκρυα της συγκίνησής του ότι εκείνος έφυγε τελευταίος τότε, ότι δεν ήθελε να φύγει από το χωριό αλλά αναγκάστηκε διότι είχαν φύγει όλοι οι συγχωριανοί του πια κι είχε μείνει μόνο αυτός και η φαμελιά του και τότε όλοι οι ποντικοί και οι όχεντρες πέσανε μες στο δικό του κελάρι. Δεν μπόρεσε λοιπόν να τα βγάλει πέρα με τη φύση, τα αγρίμια τον νικήσανε και έτσι τα μάζεψε κι αυτός και πήρε των οματιών του.

Όλα αυτά δείχνουν πεντακάθαρα για ποιον λόγο οι άνθρωποι έφτιαξαν κοινωνίες. Διότι η παρουσία και μόνο του ενός δίπλα στον άλλον είναι προστασία και αίσθημα ασφάλειας. Αφενός τρομάζουν τα αγρίμια και εξαφανίζονται, αφετέρου ακόμη και αν τους πλησιάσουν, μοιράζεται η φύρα σε πολλά κελάρια και γίνεται από όλους ανεκτή, δεν καταστρέφει έναν.

Όλα αυτά βέβαια ισχύουν με την προϋπόθεση ότι υπάρχουνε κελάρια γεμάτα πλούτο και ότι τα αγρίμια δεν είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Με άλλα λόγια ότι τα μέλη των κοινωνιών παράγουν πλούτο, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του, και δεν είναι απλοί διεκπεραιωτές που ψάχνουν τρύπα να χωθούν στο σύστημα για να κυκλοφορούν κι αυτοί το χρήμα και μέσω αυτού να καταναλώνουν τον πλούτο που δεν παράγουν οι ίδιοι και να απομυζούν τους φυσικούς πόρους που όχι μόνο δεν αναπληρούν, αλλά ούτε καν σκέφτονται ότι πρέπει τουλάχιστον να χρησιμοποιούν οι ίδιοι συνετά.

Συνέχεια

Η Πτωματική Σύνοδος (Πτωματική Δίκη ή, στα Λατινικά, Synodus Horrenda, ή Concile Cadaverique στα γαλλικά), και οι Ανάξιοι Κληρονόμοι της…


horrenda

Θυμηθήκαμε αυτές τις ημέρες την περιβόητη περίοδο της «Πορνοκρατίας» της παπικής εκκλησίας, που σύμφωνα με τους ιστορικούς ξεκινά το 904 μ.Χ. με την άνοδο στον παπικό θρόνο του πάπα Σέργιου Γ’ (Serge III) και τελειώνει το 963 μ.Χ. με την καθαίρεση του πάπα Ιωάννη ΙΒ’ (Jean XII). Περίοδος, όμως, που φαίνεται να έχει ξεκινήσει ήδη το 882, την εποχή δηλαδή που διαλυόταν το κράτος των Καρολιδών και οι μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες της Ρώμης επιχειρούσαν τον έλεγχο της Αγίας (βοήθειά μας) Έδρας.

Συνέχεια

BREXIT και μαντικές ικανότητες…


Έχουμε ακούσει τους ΝΑΙνέκους του Ηνωμένου Βασιλείου να εκπροσωπούνται από ρατσιστές μέχρι αριστερούς. Τους έχουμε δει ως θύματα των ανθρώπων μιας εποχής που θέλει το μίσος να κυριαρχεί γιατί είπαν ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έχουμε δει πορείες διαμαρτυρίας, και συλλογή υπογραφών με αίτημα την επιστροφή των καλών καιρών που είχαμε την συνειδησιακή απονεύρωση του Ευρωπαϊκού συνδρόμου ‘πας μη δυτικός βάρβαρος εστίν’.

Δημοσιογράφοι με φλύαρα λογύδρια, πολιτικοί με επαναστατικές διακηρυκτικές καρικατούρες, διανοούμενοι με αφηρημένα εννοιολογικά μπαλόνια, ακαδημαϊκοί με μαντικές ικανότητες έχουν να λένε για συμπεράσματα, για συμπεράσματα, συμπεράσματα, συμπεράσματα, συμπεράσματα…

Συνέχεια

Ο πληθωρισμός σαν εργαλείο της καπιταλιστικής αντεπίθεσης…


Στο προηγούμενο τεύχος ερευνήσαμε τη διαμόρφωση και την εγκαθίδρυση του καινούργιου καπιταλιστικού Παραδείγματος στα πρώτα βήματά του στο πιο άμεσο “επίπεδο” που θα μπορούσε να συμβεί: στο ταραγμένο “επίπεδο” των άμεσων εργατικών αρνήσεων και της αναδιοργάνωσης της (εκμετάλλευσης της) εργασίας. Όμως αυτό δεν ήταν όλη η απάντηση των αφεντικών στις εργατικές (και γενικότερα κοινωνικές) ανταρσίες που είχαν προηγηθεί. Κι ούτε θα μπορούσε να περιοριστεί αυτή η απάντηση μόνο στη βάση της οργάνωσης της εργασίας. Ο κεϋνσιανισμός σαν πολιτικό σχέδιο και σαν πολιτική ρύθμιση ήταν πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε (ή δεν θα μπορούσε) να βρει κανείς στα εργοστάσια, ή στα νοσοκομεία, ή στο εκπαιδευτικό σύστημα. Αφορούσε επίσης, κι όχι σαν κάτι δευτερεύον, μια ορισμένη σχηματοποίηση και λειτουργία (λειτουργική και ιδεολογική) του κράτους. Και ο κεϋνσιανισμός, είδαμε ήδη, έμοιαζε στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 “ξεπερασμένος”.
Σύμφωνα με κάποιες απόψεις [1] η αποτυχία του κεϋνσιανισμού οφειλόταν στην όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων της μορφής κράτος πρόνοιας, εξαιτίας της υπερσυσσώρευσης που ακολούθησε τον Β παγκόσμιο πόλεμο. Η όξυνση αυτών των αντιθέσεων (πάντα σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση) δεν εκδηλώθηκε μεν ρητά σαν αδυναμία του κεϋνσιανικού κράτους, αλλά έμμεσα πλην καθαρά σαν αδυναμία του να μεσολαβήσει και να εγγυηθεί την ταξική συνεργασία και ειρήνη. Κατά την δική μας άποψη η εργατική επίθεση στο κράτος ή, έστω, σε κάποιες στρατηγικές πλευρές του σε ότι αφορούσε τις μεσολαβήσεις και την ταξική ειρήνη, δεν ήταν καθόλου έμμεση. Είναι, φυσικά, διαφορετικό εάν εκείνη η επίθεση παρήγαγε και οργανωτικές μορφές που να αντέχουν στο χρόνο· αυτό δεν έγινε. Όπως και να ‘χει θεωρούμε σαν ιστορικό δεδομένο αυτό, που κανένας απ’ τους “εκπροσώπους” και “απελευθερωτές” μας δεν δέχεται, ειδικά εφόσον ήλπιζαν και ελπίζουν σε έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο: το κεϋνσιανό συμβόλαιο αυτός που το πέταξε πρώτος στα σκουπίδια ήταν η τάξη μας! Είναι αλήθεια ότι δεν πήγαμε (σαν τάξη) πολύ μακρύτερα. Είναι εξίσου αλήθεια ότι τα αφεντικά ακολούθησαν, και το δικό τους “πέταγμα στα σκουπίδια” πήγε πολύ μακρυά.

Συνέχεια