Claudio Baglioni…Και εσύ…


αγκαλιασμένοι σφιχτά.. να ακούμε τη θάλασσα..
πόσος καιρός πέρασε
δίχως αναπνοή.
Διασχίζοντας το πρόσωπο σου με ένα δάχτυλο μου
ενώ ο άνεμος χάιδευε απαλά
το φόρεμα σου.
– 
Και εσύ
πλασμένη από ματιές
και από χαμόγελα…
και εγώ
με πόδια γυμνά
φυσούσα τα μαλλιά σου…
και σταματήσαμε για να παίξουμε
με ένα ξυλαράκι
έπειτα κλείνουμε τα μάτια
δίχως να σκεφτόμαστε πια.
νιώθεις κρύο και εσύ..
νιώθεις κρύο και εσύ….
 –
Και κρυμμένα στη σκιά της νύχτας
λίγα αστέρια..
και ξαφνικά ένα ρίγος στο δέρμα σου.
μετά τρέξαμε… ευτυχισμένοι…
κάνοντας αγώνα για να δούμε
ποιος θα μείνει πίσω.
 –
Και εσύ
σε μία αναπνοή
και μέσα σε κάθε σκέψη μου
και εγώ..
να μένω σιωπηλός
για να μην τα χαλάσω όλα…
να σου φιλώ τα χείλη
με ένα χορταράκι
και να ανακαλύπτω πως είσαι πιο όμορφη
με μαζεμένα τα μαλλιά
και μου αρέσεις περισσότερο
και μου αρέσεις περισσότερο
ίσως είσαι η αγάπη.
 –
και τώρα υπάρχεις εσύ
μονάχα εσύ και πάντα εσύ
που κάνεις την καρδιά μου να εκρήγνυται.
Και εγώ τι θα έκανα…
εάν τώρα δεν υπήρχες εσύ
για να δημιουργήσεις αυτή την αγάπη!
 –
Έπειτα για παιχνίδι μπήκαμε με τα ρούχα στη θάλασσα
ένα φιλί… και ένα άλλο… και ένα ακόμα
μη μπορώντας να σου πω
πως εσύ…
χλωμή και γλυκιά..
ήσουν ήδη τα πάντα….
και εγώ…
δεν το πίστευα..
και σε κρατούσα
με τα ρούχα βρεγμένα
κάνοντας πλάκα…
μετά σταματήσαμε αμήχανοι:
»θα ήθελα…να..»
σε έχω ανάγκη
σε έχω ανάγκη
δώσε μου λίγη αγάπη.
 –
και τώρα υπάρχεις εσύ
μονάχα εσύ και πάντα εσύ
που κάνεις την καρδιά μου να εκρήγνυται.
Και εγώ τι θα έκανα…
εάν τώρα δεν υπήρχες εσύ
για να δημιουργήσεις αυτή την αγάπη!
___________________________________________________________

Περί πραξικοπημάτων και πραξικοπηματιών…


5afdc-001

Aγαπητοί συμπολίτες σίγουρα θα έχετε ακούσει πολλά και διάφορα για το παρ’ολίγον πραξικόπημα στην Τουρκία.Οι πραγματικές πληροφορίες δυστυχώς είναι λίγες και έτσι είναι δύσκολο να βγάλουμε συμπεράσματα.Αυτό που ακούγεται μέσα από τα ΜΜΕ είναι περισσότερο παραπληροφόρηση και υπερβολές.Αυτά είναι δύο βασικότατα στοιχεία που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να κατευθύνουν τον τηλεθεατή/ακροατή.Η άλλη πηγή που υπάρχει είναι οι μυστικές υπηρεσίες κάθε χώρας και οι κυβερνήσεις.Βλέπετε λοιπόν πως ο ένας είναι πιό ψεύτης από τον άλλον.Και καλύτερα θα είναι να μήν εμπιστεύστε αυτές τις πηγές αφού αργά ή γρήγορα και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα μας κοροϊδέψουν για να εξυπηρετήσουν τα γνωστά τους συμφέροντα.

Πέραν τούτων…πραξικοπήματα υπάρχουν πολλά.Κι όχι μόνο με τα τάνκς όπως θα δούμε παρακάτω.

Στην Τουρκία αυτή τη στιγμή όπως φαίνεται υπάρχουν δύο βασικές αντιμαχόμενες παρατάξεις.Οι υποστηρικτές του Ερντογάν και οι αντίπαλοί του.Τα περί δημοκρατίας είναι ανέκδοτο να γελάς και να κλαίς σχεδόν όπως και στην Ελλάδα για άλλους όμως λόγους…

Τούτοι οι δυό λοιπόν, μάχονται για τη νομή της εξουσίας και τίποτε άλλο.Καί οι δύο έχουν πολλούς υποστηρικτές.Στη μέση βρίσκονται οι αριστερές οργανώσεις-συνδικάτα-Κούρδοι και κάθε λογής μειονότητες και αντικαθεστωτικοί.Οι τελευταίοι είναι και στις δύο περιπτώσεις χαμένοι.όπως χαμένος ειναι και ο οποιοσδήποτε χρήσιμος ηλίθιος ακόλουθος και προσκυνητής, οποιουδήποτε θρησκευτικού ή πολιτικού απατεώνα παγκοσμίως.

Συνέχεια

Ζόρικο πράγμα ο δρόμος…


zoriko-o-dromos

Είχα να τον δω κάμποσο καιρό. Κατά καιρούς περνούσε από τη δουλειά να μου πει μια καλημέρα. Πάνε τώρα δυο χρόνια που είχαμε γνωριστεί στον υπνωτήριο των αστέγων. Βρήκε καταφύγιο κάποια κρύα βράδια για λίγο.

Προτιμούσε όπως έλεγε την ησυχία και την μοναξιά. Τον είχα βοηθήσει να βρει μια παλιά υπόγεια αποθήκη. Του αρκούσε. Μάθαινα πως περνούσε από το πολυϊατρείο κατά καιρούς για φάρμακα. Ποτέ του δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω. Ούτε τον άκουσα να γκρινιάξει για τίποτα

Ήξερα πως πουλούσε μικροπράγματα στο δρόμο. Ούτε μια μέρα δεν είχε μείνει που να μην βγει με την πραμάτεια του. Γύρω στα εξήντα αν και έδειχνε μεγαλύτερος. Ζόρικο πράγμα ο δρόμος.

Κουβεντιάζαμε κάμποσο καπνίζοντας παρέα. Είχε μια φυσική παλιομοδίτικη ευγένεια και ένα χιούμορ με αυτοσαρκασμό. Δεν έδειχνε να έχει καμιά σχέση με τον κόσμο του δρόμου και ας είχε μείνει καιρό έξω.

Είχα καταφέρει να μάθω πολύ λίγα πράγματα για τη ζωή του. Ήταν φανερό πως απέφευγε να μιλήσει για τα περασμένα. Ποιος ξέρει? Καμιά φορά οι αναμνήσεις είναι σαν τα πολύτιμα κοσμήματα που θες να τα κρατάς από τα αδιάκριτο μάτια του κόσμου. Δεν είχα ρωτήσει ποτέ περισσότερα. Τι σημασία είχε άλλωστε? Και ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω. Ούτε παπάς ούτε δικαστής. Αν κάποιος παραπέφτει απλά απλώνεις το χέρι .

Τον συνάντησα τυχαία σήμερα χαμηλά στο κέντρο της Αθήνας προς το μοναστηράκι. Τον αναγνώρισα πριν με δει. Κοντοστάθηκα λίγο πριν του μιλήσω. Με αναγνώρισε αμέσως και έδειξε να χαίρεται πολύ. Έριξα μια κρυφή ματιά στο εμπόρευμα. Στημένο πάνω σε ένα χαρτόκουτο, λίγα στυλό, μολύβια, αναπτήρες, πλαστικές θήκες για διπλώματα. Λίγα πράγματα. Πολύ λίγα. Πολύ πιο λίγα από την άλλη φορά που τον είχα δει. Θα τραβάει ζόρια σκέφτηκα. Κατάλαβε το βλέμμα μου αστραπιαία. Χαμογελώντας πικρά μου είπε « δύσκολη εποχές για τις επιχειρήσεις. Έλλειψη ρευστότητας, τα capital control…” Γέλασα και έφυγε η αμηχανία.

Συνέχεια

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ…


Δημήτρης Πούλιος

Main.jpg

“Δε ξέρω τι γίνεται στον κόσμο Πεπίνιο. Οι άνθρωποι έχουν χάσει την δυνατότητα να θυμούνται, είναι σαν μην θέλουν να τους θυμίζουν πράγματα. Λες και δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να θυμάσαι. Κανένα νόημα; Αν πάρεις τις αναμνήσεις μου τι θα μείνει από μένα; Όσο αφορά εμένα όλα αυτά είναι μια συνωμοσία των γαμημένων σοσιαλιστών.” ,

Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν “Off Side

Ο Πέπε δεν μπορούσε να απαντήσει με σιγουριά. Στην Βαρκελώνη είχανε άλλωστε μια ευκολία να ξεχνάνε, η λήθη ήταν πιο οικία από την μνήμη, πιο ασφαλής. Πριν λίγες μέρες έκλεισαν ογδόντα χρόνια από την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου  και ογδόντα χρόνια μετά τίποτα το σπουδαίο δεν υπήρχε στην Βαρκελώνη ή και σε καμία άλλη πόλη της χώρας που να θυμίζει την σημαντικότερη ίσως περίοδο για τη σύγχρονη Ισπανία. Όταν επανεξετάζεται ο εμφύλιος υπάρχουν δύο Ισπανίες, έλεγε ο Πολ Πρέστον, και αρκετοί ακόμη πιστεύουν πως ο “Φράνκο ήταν καταπληκτικός”. Αυτό φάνηκε και από την σθεναρή αντίσταση που βρήκε η νεοεκλεγείσα  δήμαρχος της Μαδρίτης, Μανουέλα Καρμένα, λίγους μήνες πριν, στη προσπάθεια της να αλλάξει τα ονόματα τριάντα οδών που συνδέονταν με το καθεστώς του Φράνκο. Τα ονόματα ακόμη παραμένουν.

Συνέχεια

«Καλώς ήλθατε στην κόλαση»…


Η στατιστική της άθλιας κατάστασης της εργατικής τάξης στην Ελλάδα

worker using torch cutter to cut through metal

Την εργασιακή και μισθολογική κόλαση στην οποία έχει πεταχτεί η ελληνική εργατική τάξη με αφορμή την κρίση τεκμηριώνουν και τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας τα οποία εμπεριέχονται σε «ενημερωτικό σημείωμα» προς την «Διεθνή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων», η «διαρροή» του οποίου αποτελεί μια προπαγανδιστικού τύπου «απάντηση» της κυβέρνησης στις αξιώσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Πέρα, όμως, από τους κυβερνητικούς επικοινωνιακούς στόχους – αφού, στην πραγματικότητα, ο νέος γύρος επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα που απέμειναν ετοιμάζεται ανεξάρτητα από τους φορείς εκτέλεσής του και βέβαια με συμμετοχή και της κυβέρνησης – τα στοιχεία είναι ενδεικτικά της εξαθλίωσης στην οποία έχει περιέλθει η τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης.

Στο ενημερωτικό σημείωμα, όπως αναφέρουν πληροφορίες του ΑΠΕ, υπογραμμίζεται ότι, «με σκοπό την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας, μέσω της μείωσης του κόστους εργασίας και τη διευκόλυνση της επανένταξης των ανέργων στην αγορά εργασίας, ο ονομαστικός κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 22% και εισήχθη, το 2012, ακόμα χαμηλότερος μισθός (13% κάτω από το ελάχιστο) για τους νέους κάτω των 25 ετών. Επιπλέον, εισήχθη, το 2013, ένας νέος μηχανισμός καθορισμού του μισθού, που προβλέπει τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση αντί των κοινωνικών εταίρων.

Συνέχεια