Σε περίπτωση απώλειας προσανατολισμού…


Λέγεται BDS ή, πιο αναλυτικά, BeiDou Navigation Satelllite System. Θα μπορούσε να θεωρηθεί το κινέζικο ανάλογο του διάσημου στη δύση GPS… Αλλά: εξελίσσεται γρήγορα σε (μακράν) το πιο ακριβές σύστημα δορυφορικής πλοήγησης στον πλανήτη. Με ακρίβεια χιλιοστού, που κατά τους ειδικούς είναι δέκα φορές μεγαλύτερη απ’ τις πιο προχωρημένες εκδοχές του GPS. Και το Πεκίνο εκτοξεύει δορυφόρους όλο και πιο αναβαθμισμένους τεχνολογικά με τον ρυθμό που άλλοι τιτιβίζουν…

Φυσικά το GPS μοιάζει υπεραρκετό για τις πολιτικές χρήσεις. Για τις στρατιωτικές; Στο πρόσφατο 4ο παγκόσμιο συνέδριο για το internet, στην κίνα, η παρουσίαση των δυνατοτήτων του BDS (εμπορικών ενδεχομένως) συνοδευόταν από μια διακόσμηση, στο φόντο, πολεμικών πλοίων. Με δεδομένο ότι στο ίδιο συνέδριο παρουσιάστηκε και η κινεζική 5G τεχνολογία επικοινωνιών (για κάθε χρήση) μπορούν πολλοί στη δύση να αναρωτιούνται τι πήγε στραβά με τον αρχικό τους σχεδιασμό: να γίνει η κίνα το παγκόσμιο εργοστάσιο για τα φτηνά και low tech εμπορεύματα για την κοινωνική αναπαραγωγή σε ευρώπη και βόρεια αμερική· και αγορά για τα high tech εμπορεύματα δυτικής παραγωγής.

Κάποιοι υπολογισμοί παραήταν βολικοί για να είναι σωστοί. Αυτό είναι σίγουρο. Και τώρα οι ενδοκαπιταλιστικές «ισορροπίες» του προηγούμενου αιώνα, γέρνουν επικίνδυνα.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/se-periptosi-apolias-prosanatolismou/

Ζωή και δράση του επαναστάτη Μαρίνου Αντύπα…


Ο Μαρίνος Αντύπας, γιος του Σπύρου Αντύπα, μαραγκού, γλύπτη και τεχνίτη μαρμάρου, και της Αγγελίνας Κλαδά, γεννιέται το 1872 στα Φε-ρεντινάτα, ένα μικρό ορεινό χωριό της περιοχής Πυλάρου στην Κεφαλλονιά. Η πολυμελής οικογένειά τους (λέγεται ότι από τα πολλά παιδιά της οικογένειας επιζούν μόνο ο Μαρίνος και δύο μικρότερα αδέλφια του, ο Μπάμπης ή Μπαούτας και η Αδελαΐδα) περνά μια μετρημένη και δύσκολη ζωή, καθώς φαίνεται ότι δεν σχετίζεται παρά το κοινό της επώνυμο με τις παλιές εύπορες οικογένειες της περιοχής. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, και σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, σύντομα εγκαθίσταται στην πρωτεύουσα της Κεφαλλονιάς, το Αργοστόλι.

Εκεί, κατά τη σχολική χρονιά 1882-83, ο μικρός Μαρίνος εγγράφεται στο ελληνικό σχολείο, το σχολαρχείο, και μετέπειτα παρακολουθεί το γυ-μνάσιο, απ’ όπου και αποφοιτά τον Ιούνη του 1890 με εξαίρετες επιδόσεις και διαγωγή «αξιέπαινη». Σα μαθητής ακόμη, έρχεται σ’ επαφή με τη ριζοσπαστική παράδοση του τόπου του· παρά το ότι εκείνα τα χρόνια το προοδευτικό κίνημα του νησιού ατονεί, οι ιδεολογικές καταβολές του ριζοσπαστικού ενωτικού κόμματος της Κεφαλλονιάς στιγματίζουν τη σκέψη και διαποτίζουν μια για πάντα την ιδεολογία του Αντύπα.

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1890, βρίσκεται στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή, χωρίς ποτέ, τελικά, να κατορθώσει να αποπερατώσει τις σπουδές του και να πάρει το πτυχίο του νομικού. Τότε είναι που για πρώτη φορά γνωρίζεται με προοδευτικούς κύκλους και το σο-σιαλιστικό ρεύμα της εποχής.

Γράφει ο Χρ. Βραχνιάρης: «Στο σοσιαλισμό μυήθηκε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη Νομική Σχολή. Έρχεται σ’ επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους που επηρεάζονται από το Σταύρο Καλλέργη, γίνεται μέλος του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου και αναπτύσσει πολύπλευρη δραστηριότητα». Δημοσίευμα της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» επιβεβαιώνει τη σχέση του Αντύπα με τον «Σοσιαλιστικό Σύλλογο»· αναφέρεται σε φύλλο της 1.3.1896: «Περί τα μέσα του 15ημέρου τούτου εν Βιτρινίτση ο σοσιαλιστής Μ. Αντύπας, φοιτητής της Νομικής, ωμίλησε ενώπιον 200 περίπου προσώπων αναπτύξας τας σοσιαλιστικάς αυτού ιδέας…».

Το 1896, συμμετέχει ως εθελοντής μαζί με συμφοιτητές του στην επα-νάσταση που ξεσπά στην Κρήτη, και το 1897, τραυματισμένος στο στήθος, επιστρέφει στην Αθήνα. Επηρεασμένος βαθύτατα από την έκβαση της Κρητικής Επανάστασης αλλά και την ήττα στον ελληνοτουρκικό πόλεμο στη Θεσσαλία και συνειδητοποιώντας τον αντιλαϊκό ρόλο της μοναρχίας και των μεγάλων δυνάμεων, ξεκινά την έντονη κριτική του.

Συνέχεια

Tί έρχεται να κάνει ο Ερντογκάν στην Αθήνα; …


Είναι γνωστή στους αναγνώστες η απέχθεια που τρέφει αυτό το ιστολόγιο προς κάθε μορφή συνωμοσιολογίας. Gogito ergo sum θα πει σκέφτομαι άρα υπάρχω, μόνο που για να έχει νόημα η σκέψη πρέπει να είναι υγιής. Ως παλιός σκακιστής δε, δεν θα μπορούσα να μην υιοθετήσω την συμβουλή του μεγάλου κουβανού πρωταθλητή τού σκακιού Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα, σύμφωνα με τον οποίο «όταν σε μια θέση δεν ξέρετε τι να παίξετε, παίξτε ό,τι σας υποδεικνύει η υγιής σκέψη». Έχοντας κατα νου, λοιπόν, ότι επ’ ουδενί είναι δυνατόν να συμβαδίσουν συνωμοσιολογία και υγιής σκέψη, επιτρέψτε μου σήμερα να προσεγγίσω την επικείμενη επίσκεψη στην Αθήνα τού τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν.

Το ερώτημα είναι συγκεκριμένο: τί έρχεται να κάνει ο Ερντογκάν στην Αθήνα; Την Ελλάδα την έχει ήδη επισκεφθεί εδώ και εφτάμισυ χρόνια, επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, για να πάρει μέρος στην ιδρυτική σύνοδο του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στις 15 Μαΐου 2010. Για όσους δεν θυμούνται λεπτομέρειες, να θυμίσω ότι τότε ο Ερντογκάν είχε υπογράψει στο Βιβλίο Ολυμπιακής Εκεχειρίας, δηλώνοντας περιχαρώς ότι «αισθάνομαι μεγάλη τιμή που θα μπορέσω να γράψω το όνομά μου στο βιβλίο αυτό, να βάλω κι εγώ την υπογραφή μου σε έναν κόσμο ειρήνης». Τώρα τί έρχεται να κάνει; Να δει την Ακρόπολη, όπως έγραψαν κάποιες εφημερίδες;

Νίκος Κοτζιάς – Χέρμπερτ Ραίυμοντ ΜακΜάστερ (Ουάσινγκτον, 14/3/2017)

Κατ’ αρχάς, πρέπει να θυμηθούμε ότι κατά το διήμερο 13-14 Μαρτίου 2017, ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς έκανε ένα ταξίδι-αστραπή στις ΗΠΑ, προκειμένου να συναντηθεί όχι μόνο με τον ομόλογό του Ρεξ Τίλλερσον (αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό) αλλά και με τον επί κεφαλής του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, τον αντιστράτηγο ε.α. Χέρμπερτ Ραίυμοντ ΜακΜάστερ. Σύμφωνα με το Βήμα, ο Νίκος Κοτζιάς «πετάχτηκε» ένα διημερο στις ΗΠΑ για να βολιδοσκοπήσει την κυβέρνηση Τραμπ. Αναρωτιέμαι τι είδους βολιδοσκόπηση μπορεί να κάνει κάποιος συζητώντας με τον επί κεφαλής τού συμβουλίου ασφαλείας. Ποιος βολιδοσκοπεί ποιον;

Φυσικά, θυμόμαστε όλοι το ταξίδι που έκανε τον Οκτώβριο στις ΗΠΑ ο έλληνας πρωθυπουργός, συνοδευόμενος πάντα από τον Νίκο Κοτζιά, ο οποίος έκανε τις δικές του επαφές όση ώρα ο Αλέξης Τσίπρας τα έλεγε με τον Ντόναλντ Τραμπ. Δεν ξέρω, όμως, πόσοι θυμόμαστε ότι πέντε μόλις ημέρες μετά την επιστροφή του από τις ΗΠΑ, ο έλληνας υπουργός εξωτερικών πετάχτηκε για ένα διήμερο (23-24/10/2017) στην Άγκυρα, για να συναντηθεί με τον ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου αλλά και με τον ίδιο τον Ερντογκάν. Όλως συμπτωματικώς δε, ο Κοτζιάς κουβαλούσε στις βαλίτσες του και μια πρόσκληση του έλληνα προέδρου Προκόπη Παυλόπουλου προς τον Ερντογκάν για να επισκεφθεί την Αθήνα. Μεθαύριο, λοιπόν, ο τούρκος πρόεδρος καταφθάνει ως αποδεχόμενος την πρόσκληση Παυλόπουλου.

Κι ενώ αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο αυτής της επίσκεψης, πάμε να κάνουμε μερικές σκέψεις, προσέχοντας μην εκτραπούμε σε συνωμοσιολογία.

Το βασικό δεδομένο που πρέπει να έχουμε κατά νου, είναι η διαρκής επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε καθήκοντα ο Τραμπ. Η δημιουργία του χάσματος στις σχέσεις των δυο χωρών και η διαρκής διαστολή του έχει πολλές αιτίες και αφορμές: προκλητική συμπεριφορά των σωματοφυλάκων του Ερντογκάν στο έδαφος των ΗΠΑ, πολιτειακή στήριξη των κούρδων με πολεμικό υλικό, «πλάτες» της Τουρκίας σε φανατικούς ισλαμιστές, σύλληψη του ευνοούμενου της οικογένειας Ερντογκάν Ριζά Ζαράμπ μόλις πάτησε στις ΗΠΑ, αγορά των ρωσσικών S-400 εκ μέρους της Τουρκίας, άρνηση της Ουάσινγκτον να συλλάβει και να εκδώσει στην Άγκυρα τον Φετουλλάχ Γκιουλέν κλπ. Κερασάκι σε όλα αυτά στάθηκε η αποκάλυψη ότι ο -ήδη απομακρυνθείς- σύμβουλος ασφαλείας τού Τραμπ Μάικλ Φλυν είχε δωροδοκηθεί με 500.000 δολλάρια για να προωθεί στις ΗΠΑ τις τουρκικές θέσεις σε καίρια για την τουρκική πολιτική ζητήματα.

Επειδή, λοιπόν, αποτελεί συχνό φαινόμενο στην πολιτική οι μεν ηγέτες δυο χωρών να πουλάνε τσαμπουκά ο ένας στον άλλον για εσωτερική κατανάλωση ενώ οι διπλωματικές υπηρεσίες και των δυο ψάχνουν στο παρασκήνιο πεδίο εξομάλυνσης των σχέσεων, το σιστορικό πλαίσιο που προαναφέραμε, σε συνδυασμό με την ανακατωσούρα που προκαλεί η τουρκοπολιτειακή κόντρα, δικαιολογεί απόλυτα την γέννηση υποψιών ότι η Ελλάδα παίζει τον ρόλο τού μεσάζοντα στην επαναπροσέγγιση των ΗΠΑ με την Τουρκία.

Από την άλλη πάλι, τι μπορεί να κουβεντιάσει η ελληνική κυβέρνηση με τον Ερντογκάν; Για την «Τουρκική Δημοκρατία της Δυτικής Θράκης» ή για την απόδοση των αρπαγμένων περιουσιών των ελληνικής καταγωγής κατοίκων τής Πόλης; Για την ανέγερση τζαμιών στην Ελλάδα ή για την αποκατάσταση των χριστιανικών εκκλησιών που οι τούρκοι έχουν μετατρέψει σε τζαμιά; Για την ΑΟΖ του Καστελλόρριζου ή για τις τουρκικές διεκδικήσεις επί ελληνικών νησιών ακόμη και στα νότια της Κρήτης; Για τους ψευτομουφτήδες της Θράκης ή για την σφραγισμένη σχολή της Χάλκης; Για την θεσμοθέτηση τουρκόφωνων σχολείων σε ελληνικό έδαφος ή για την απαγόρευση λειτουργίας ελληνόγλωσσων σχολείων στην Ίμβρο και την Τένεδο; Ή μήπως για την αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης;

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν – Προκόπης Παυλόπουλος (Κωνσταντινούπολη, 22/5/2017)

Το μόνο που μπορεί να κουβεντιάσει η ελληνική κυβέρνηση με τον Ερντογκάν, είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εξουσία και στις δυο χώρες με την δημοκρατία. Εδώ, οι συμβουλές τού τούρκου προέδρου για το πώς πρέπει να γίνεται η εμπέδωση των δημοκρατικών διαδικασιών στους πολίτες μπορούν να θεωρηθούν από χέρι ανεκτίμητες. Οι χιλιάδες των πολιτικών του αντιπάλων που έχει στείλει στις φυλακές ο νεόκοπος σουλτάνος, αποτελούν εγγύηση για την αποτελεσματικότητά τους.

Ας σοβαρευτούμε πριν κλείσουμε. Τα μυαλά που κουμαντάρει ο θεοσεβούμενος δημοκράτης τούρκος πρόεδρος δεν επιτρέπουν την παραμικρή αισιοδοξία για αίσιο αποτέλεσμα σε ο,τιδήποτε κι αν συζητηθεί κατά την διάρκεια της παραμονής του στην χώρα μας. Βέβαια, όταν κάνω λόγο για «αίσιο αποτέλεσμα», εννοώ σε θέματα που αφορούν τις δυο χώρες μας. Για θέματα που αφορούν και τις ΗΠΑ… αυτό είναι άλλο θέμα.


Aπό:http://teddygr.blogspot.gr/2017/12/t.html

Ελπίζω να πεθάνεις και σύντομα… εμποράκο του θανάτου …


masters of war

Η πρόσφατη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη ότι «η εμπορία πολεμικού υλικού σημαίνει εξαγωγή του Μαύρου Θανάτου» μας θύμισε τους εξαιρετικούς στίχους που είχε γράψει πριν από χρόνια ο Μπομπ Ντίλαν για τους εμπόρους όπλων.

Άσε με να σου κάνω μια ερώτηση
Είναι τόσο καλά τα λεφτά;
Θα σου εξαγοράσουν τη συγχώρεση;
Πιστεύεις ότι θα μπορούσαν;
Νομίζω θα καταλάβεις
όταν θα έρθει ο θάνατός σου
πως όλα τα χρήματα που έβγαλες
δεν θα αγοράσουν τη ψυχή σου.

Ελπίζω να πεθάνεις
και ο θάνατός σου να έρθει σύντομα
Θα ακολουθήσω το φέρετρό σου
στο αχνό απόγευμα
και θα κοιτάζω καθώς σε κατεβάζουν
στο νεκροκρέβατό σου.
Και θα σταθώ πάνω από τον τάφο σου
Μέχρι να βεβιωθώ ότι πέθανες

Απολαύστε υπεύθυνα τους στίχους στα αγγλικά

Come, you masters of war
You that build all the guns
You that build the death planes
You that build the big bombs
You that hide behind walls
You that hide behind desks
I just want you to know
I can see through your masks
You that never done nothin’
But build to destroy
You play with my world
Like it’s your little toy
You put a gun in my hand
And you hide from my eyes
And you turn and run farther
When the fast bullets fly
Like Judas of old
You lie and deceive
A world war can be won
You want me to believe
But I see through your eyes
And I see through your brain
Like I see through the water
That runs down my drain
You fasten the triggers
For the others to fire
Then you set back and watch
When the death count gets higher
You hide in your mansion
As young people’s blood
Flows out of their bodies
And is buried in the mud
You’ve thrown the worst fear
That can ever be hurled
Fear to bring children
Into the world
For threatening my baby
Unborn and unnamed
You ain’t worth the blood
That runs in your veins
How much do I know?
To talk out of turn
You might say that I’m young
You might say I’m unlearned
But there’s one thing I know
Though I’m younger than you
Even Jesus would never
Forgive what you do
Let me ask you one question
Is your money that good?
Will it buy you forgiveness?
Do you think that it could?
I think you will find
When your death takes its toll
All the money you made
Will never buy back your soul
And I hope that you die
And your death’ll come soon
I will follow your casket
In the pale afternoon
And I’ll watch while you’re lowered
Down to your deathbed
And I’ll stand o’er your grave
‘Till I’m sure that you’re dead


Aπό:https://info-war.gr/elpizo-na-pethanis-ke-syntoma-eborako-tou-thanatou/

Αθήνα: Δεκέμβρης 2008…


Νίκος Ιωάννου

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου

Πέφτει ένας πυροβολισμός στις εννιά το βράδυ στα Εξάρχεια. Νεκρός πιτσιρικάς στη Μεσολογγίου. «Τέλος» είναι η λέξη που ταιριάζει στο συναίσθημα που προκαλεί το μαντάτο. Μέσα σε μερικά λεπτά ο πυροβολισμός ακούγεται σε όλη την Αθήνα. Οι έμπειροι στις πρώτες στιγμές της αμηχανίας τρέχουν. Κλασικές κινήσεις. Αυτή τη φορά όμως ήταν κάπως αλλιώς. Και ένας μόνο από αυτούς θα μπορούσε να καταλάβει ένα κτήριο. Κατάληψη Νομικής Σχολής, κέντρο αγώνα και αντιπληροφόρησης. Γίνονται καταλήψεις στο Πολυτεχνείο και την ΑΣΟΕΕ. Στήνεται διπλό οδόφραγμα στην Ακαδημίας και η οδός απελευθερώνεται από τα ΜΑΤ, το ίδιο και η Σόλωνος μετά από αλλεπάλληλες επιθέσεις των εξοργισμένων διαδηλωτών που είναι πολλοί και αποφασι­σμένοι. Κρατιέται μέχρι το πρωί όπου αρχίζει ο συντονισμός για την πορεία της Κυριακής. Μάλλον τώρα αρχίζει…

Νεκρός πιτσιρικάς στη Μεσολογγίου… Τέλος…

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου

Συγκέντρωση στο Μουσείο. Πολλοί από τα κόμματα είναι αμήχανοι και συγκρατημένοι. Δεν έχουν ακόμη καταλάβει καλά τι γίνεται. Η πορεία ξεκινά. Μπροστά μπαίνει το πανό της κατάληψης Νομικής και η μεγάλη μαυροκόκκινη σημαία που ανέμιζε σε όλες τις μεγάλες στιγμές αυτής της εξέγερσης.

Στρίβοντας προς την Αλεξάνδρας, το πλήθος αρχίζει να πυκνώνει πολύ γρήγορα. Λεφούσια αγριεμένων πιτσιρικάδων τρέχουν πάνω-κάτω στην πορεία, σαν άγριες μέλισσες υπερασπίζονται το μελίσσι τους. Όλοι αρχίζουν να μαζεύουν πέτρες. Έχουν μαζευτεί χιλιάδες πέτρες. Εκείνη τη στιγμή ο κόσμος ξεπερνά τις 10.000.

Όλα μοιάζουν σαν να προμηνύεται ο λιθοβολισμός της εξουσί­ας!

Τα συνθήματα βοούν, είναι γρήγορη και δυναμική πορεία. Είναι σαν να πηγαίνουμε κάπου όλοι μαζί και ο καθένας χώρια, απο­φασισμένοι. Ένα παλικάρι πετάγεται δίπλα και σπάει με λύσσα το πρώτο ΑΤΜ τράπεζας. Αυτό ήταν. Η τράπεζα διαλύεται σε δευτερόλεπτα. Η πορεία ανεβαίνει την Αλεξάνδρας σπάζοντας και καίγοντας κάθε σύμβολο της κρατικής και οικονομικής εξουσίας. Επιτίθενται τα ΜΑΤ από όλες τις πλευρές με τεράστια ποσότητα χημικών και ξύλο. Γίνεται μάχη. Σπάει η πορεία μένοντας πίσω ο κύριος όγκος. Μπροστά το πανό της Νομικής και η μαυροκόκ­κινη σημαία με τους υπερασπιστές της. Επίθεση στα ΜΑΤ, όλοι με πέτρες. Είναι το δυναμικό μπλοκ των μαθητών. Δεχόμαστε αντεπίθεση και οπισθοχωρούμε. Ξανά το πανό και η σημαία μπροστά και ξανά επίθεση αμέσως, μέσα από τα σύννεφα των καπνογόνων – δακρυγόνων. Φέρνουν ενισχύσεις, αλλά τελικά τους παίρνουμε…

Φτάνουμε στη ΓΑΔΑ, στην κόκκινη ζώνη. Η πορεία είναι ακόμη κομμένη στα δύο αλλά ο κύριος όγκος ανεβαίνει. Δίνουμε άλλη μια λυσσασμένη μάχη και τότε ρίχνουν μεγάλη ποσότητα ασφυξιογόνων. Μας αποδεκατίζουν. Ωστόσο έχει ήδη φτάσει η υπόλοιπη πορεία όπου δίνει την τελευταία μάχη. Μέσα σε μερικά λεπτά εξαφανίστηκε η Αλεξάνδρας και η πορεία έφτασε μπροστά στη ΓΑΔΑ, εκεί όπου βρίσκονταν όλες οι δυνάμεις της αστυνομίας.

Είναι η πρώτη μεγάλη στιγμή της εξέγερσης.

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου

Όλοι έχουμε καταλάβει πια ότι πρόκειται για εξέγερση. Λίγο πριν αρχίσει όμως το απογευματινό συλλαλητήριο κανείς δεν υποψιά­ζεται το μέγεθός της. Από νωρίς στα προπύλαια συγκεντρώνονται χιλιάδες, άνθρωποι κάθε ηλικίας και κυρίως νέοι. Δεν ξεχωρίζεις αν είναι μισθωτοί των 400, των 700 ή των 1500, αν είναι άνεργοι ή αν είναι παιδιά καλών ή κακών οικογενειών. Είναι όλοι εκεί. Δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην ένοιωσε πως ήταν όλοι εκεί, σε μια από τις κορυφαίες στιγμές της εξέγερσης. Συμβαίνουν όλα γρήγορα και αναπάντεχα. Τα κομματικά μπλοκ χάνονται μέσα στο τεράστιο πλήθος. Είναι δεκάδες χιλιάδες που καθώς η πορεία προχωρά αυξάνονται. Όχι όμως με το συνηθισμένο τρόπο. Εδώ ο «μέσος άνθρωπος» εξαφανίζεται και γίνεται αυτό που ο καθένας είναι.

Όμως η πολιτική εξουσία και τα ΜΜΕ αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή τη πραγματικότητα. Περιγράφουν τον κόσμο πάνω στον οποίο θέλουν να κυριαρχούν. Δεν βλέπουν ό,τι συμβαίνει έξω από αυτή την περιγραφή τους. Λειτουργούν με βάση τον «μέσο άνθρωπο» και από αυτή τη θέση επιτίθενται σε ό,τι θεωρούν ότι αποτελεί παρέκκλιση. Αυτός είναι ο όρος ύπαρξης της εξουσίας τους. Εγώ δεν είδα συμμορίες σε αυτή την εξέγερση. Είδα άτομα χιλιάδες να σπάνε και να καίνε ό,τι οριοθετεί την ύπαρξή τους. Πρώτες στη λίστα οι κάμερες που δεν έμεινε μια για μια. Μαγαζιά, τράπεζες και κρατικές υπηρεσίες. Οι φλόγες από το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας φώτισαν τα αμήχανα γε­μάτα απορία πρόσωπα των μαντρωμένων 1000 περίπου ΚΚέδων, φώτισαν τη ντροπή τους (που κάποιοι βεβαίως δεν άντεξαν και πέρασαν στην πλευρά της κοινωνίας!).

Ο χημικός πόλεμος της αστυνομίας έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του αλλά κανείς δεν δείχνει να πτοείται. Άλλωστε είναι τέτοιος ο όγκος των εξεγερμένων που τον αριθμό τους όλα μαζί τα κόμ­ματα της πολιτικής εξουσίας δεν τον πιάνουν, ειδικά σε δύναμη και αποφασιστικότητα.

Μετά το χάος της Ομόνοιας το μπλοκ της κατάληψης Νομικής ανεβάζει την πορεία από τη Σταδίου στο Σύνταγμα. Δεν είναι μια απλή πορεία. Είναι μια εξεγερτική λαίλαπα που καμιά αστυνομία δεν μπορεί να σταματήσει με κανέναν τρόπο. Σε λίγη ώρα πολυ­άριθμες εστίες φώτιζαν τον δημόσιο χώρο της μητρόπολης της Αθήνας. Ακαδημίας, Σόλωνος, Νομική, Εξάρχεια, Πολυτεχνείο, Πατησίων, ΑΣΟΕΕ, Σύνταγμα, Συγγρού, Ερμού, Ψυρρή, Ζεφύρι, Πειραιάς, Πετράλωνα… Χτυπιούνται σύμβολα της κατανάλωσης, Τράπεζες, Οργανισμοί, Αστυνομικά Τμήματα.

Αργά κάπως, ατενίζουμε την Αθήνα από την ταράτσα της Νομικής. Έρχονται στο μυαλό μας τα ζωγραφικά έργα του Μπιζάρ-Στέλι­ου Φαϊτάκη στο destroy athens ή τα κόμικς του Λέανδρου στη Βαβυλωνία. Μαθαίνουμε τα νέα από όλη την Ελλάδα. Θεσσαλο­νίκη: Σχολή Θεάτρου, Εγνατία, Τσιμισκή, Πανεπιστήμια, Λευκός Πύργος. Ξάνθη, Κομοτηνή, Κοζάνη, Γρεβενά, Γιάννενα, Αγρίνιο, Πάτρα, Τρίπολη, Αμαλιάδα, Κόρινθος, Ηράκλειο, Χανιά, Ρόδος, Σαντορίνη, Λάρισα, παντού.

Ακολουθούν καθημερινά μεγάλα συλλαλητήρια σε όλη την Αθήνα σε διαφορετικές ώρες και περιοχές. Οι μαθητές, από 12 έως 17 χρονών, είναι το αλεύρι αυτής της εξεγερτικής ζύμης. Σε αυτή την εξέγερση οι μαθητές περιέφεραν στους κατειλημμένους δημόσιους χώρους το μέλλον.

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου

Πραγματοποιούν σχεδόν ταυτοχρόνως εφόδους σε 25 αστυνομικά τμήματα της Αττικής. Σε όλη τη διάρκεια των ημερών πραγματο­ποιούνται επιθέσεις σε κρατικά κτήρια σε όλη την Ελλάδα.

Η γενιά του internet και του sms ανέδειξε το δικό της τρόπο επικοινωνίας. ORGH – SKTTE PEDI – MLKS BATSI. Η πρώτη γενιά που βιώνει την ανάπτυξη της κεντρικής παραγωγής πολιτιστικών αγαθών δραπετεύει μέσω της νέας τεχνολογίας και βιώνει τη διάσωση. Ταυτόχρονα, υπερασπίζεται την παρέκκλιση με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, υποτιμώντας την κρατική βία και εκμηδενίζοντας τη δύναμή της με τον πιο εμπνευσμένο τρόπο. Αυτό συμπαρέσυρε όλους. Διαδηλώσαμε για αυτό που εμείς είμαστε απέναντι σε αυτό που δεν θέλουμε να είναι οι άλλοι.

Εμείς, τα αναρίθμητα «εγώ» απέναντι στη μηδενική ανοχή, απέναντι στην εξουσία.

ALEXIS 6 Δεκεμβρίου 2008
25 Δεκεμβρίου 2008 ALEXIS…
Ήμουν και εγώ!


Aπό:http://www.babylonia.gr/2017/12/05/athina-dekemvris-2008/