Ο Joe Strummer, o «Κάρλο» Μαρξ, ο Φρήντριχ Ένγκελς και οι Magnificent Seven…


Μνήμη Joe Strummer…

Γράφει: Κώστας Φουρίκος – Noisy History X

O Δεκέμβρης -πέραν όλων των άλλων- είναι και ο μήνας των Clash. Στις 14 Δεκέμβρη του 1979 κυκλοφορούν το London Calling, ένα από τα σημαντικότερα μουσικά άλμπουμ της σύγχρονης μουσικής ιστορίας, ενώ στις 22 Δεκέμβρη 2002 φεύγει από τη ζωή ο μεγάλος Joe Strummer. Στις 14 Δεκέμβρη επίσης του 1980 κυκλοφορεί το άλμπουμ τους  Sandinista! με αφορμή το οποίο θα αποτίσουμε φόρο τιμής (μέχρι ένα μεγαλύτερο, προσεχές αφιέρωμα) στον ηγέτη μιας από τις  μεγαλύτερες μπάντες που (πιστεύουμε) ότι εμφανίστηκε στην οικουμένη μέχρι σήμερα…

Το φοβερό άλμπουμ υπό τον τίτλο «Sandinista!» θα κυκλοφορήσει με αριθμό καταλόγου FSLN1, από τα αρχικά των ισπανικών λέξεων Frente Sandinista de Liberación Nacional, όπως είναι το πλήρες όνομα του κινήματος των Σαντινίστας στη Νικαράγουα,. Πέραν των άλλων, αυτή η κυκλοφορία σηματοδοτεί την  -χωρίς γυρισμό- απόφασή τους να μπλέξουν το πανκ τους με reggae, dub, rap και funk στοιχεία (μια διαδικασία που είχε ξεκινήσει βέβαια ήδη νωρίτερα αποτελώντας δομικό στοιχείο της μουσικής φιλοσοφίας των Clash).

Το Magnificent Seven αποτελεί ένα από τα πιο ωραία κομμάτια του δίσκου και σημαίνον παράδειγμα – στοιχείο της αριστερής φυσιογνωμίας των Clash, που στοχοποιήθηκε από πολλούς (ακόμη και από τον χώρο της πανκ μουσικής). Ο τίτλος του προφανώς κάνει αναφορά στο αμερικάνικο γουέστερν του John Sturges (1960), που με τη σειρά του είχε αποτελέσει  remake της παλαιότερης ταινίας του Akira Kurosawa, Seven Samurai (1954).

Στους «φανταστικούς εφτά» των Clash όμως, κατά βάση, γίνεται σαφής προσπάθεια να καταγγελθούν οι συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς μαζί με την κουλτούρα καταναλωτισμού που διατρέχουν και ταλαιπωρούν τα παιδιά της εργατικής τάξης στην Αγγλία. Την ίδια περίοδο που η θατσερική διακυβέρνηση φάνταζε κραταιά, εξαπολύοντας επιθέσεις στα εργατικά δικαιώματα και προκαλώντας αντιδράσεις και αναταραχές (Μπρίστολ, Μπρίξτον, Λίβερπουλ, Μάντσεστερ).

Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας και για να περάσουν το μήνυμά τους, οι Clash δεν διστάζουν να επιστρατεύσουν ανάμεσα σε άλλους τον «μπατίρη Μαρξ» ΄και τον «Ένγκελς που του δάνειζε» για μια σύγχρονη βόλτα στα σουπερμάρκετ της Αγγλίας:

Ο Κάρλο Μαρξ και ο Φρήντριχ Ένγκελς πήγαν στο ταμείο στα 7 – 11 (αλυσίδα σουπερμάρκετ) / Ο Μάρξ ήταν μπατίρης αλλά είχε συνείδηση/ Ο Ένγκελς του δάνεισε τα αναγκαία.

Karlo Marx and Fredrich Engels came to the checkout at the 7-11/ Marx was skint but he had sense/ Engels lent him the necessary pence

Οι πρώτοι στίχοι του κομματιού αναφέρονται προφανώς στο πρωινό ξύπνημα – αιώνιο βάσανο της εργαζόμενης πλειοψηφίας:

Ντριν! Ντρίν! Είναι 7 το πρωί! Κρύο νερό στο πρόσωπο / Σε φέρνει πίσω σε αυτό το απαίσιο μέρος!

Ring! Ring! It’s 7:00 A.M.! / Move y’self to go again / Cold water in the face / Brings you back to this awful place…

 

****

marxengels

 ____________________________________________________________

 

Μέσα στο διαδικτυακό χάος της αμερικανικής ακροδεξιάς …


Μετάφραση/Επιμέλεια: Χρήστος Καλλιμάνης

Τη στιγμή που οι μεγάλες εταιρείες των social media ασκούν ολοένα και πιο αυστηρή πολιτική απέναντι σε κηρύγματα μίσους και φασιστικές και ξενοφοβικές προκλήσεις, οι ακροδεξιοί προσπαθούν να δημιουργήσουν το δικό τους «παράλληλο» Διαδίκτυο. Τα αποτελέσματα τις περισσότερες φορές είναι απογοητευτικά, για εκείνους, ωστόσο ελλοχεύουν και συγκεκριμένοι κίνδυνοι.

Δυσλειτουργικές πλατφόρμες με λίγους χρήστες προσπαθούν να πλασαριστούν ως η ακροδεξιά απάντηση σε Facebook, Twitter κλπ. Εκεί υπερεθνικιστές και νεοναζί προβάλουν ελεύθερα τα κηρύγματα μίσους τους, διατυπώνουν προκλητικές απόψεις, αλλά και διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις τις οποίες, τουλάχιστον, διαβάζουν και παρακολουθούν μόνο οι ομοϊδεάτες τους.

Η μεγάλη τεχνολογική ουτοπία, όμως, των Αμερικανών ακροδεξιών, μάλλον είναι καταδικασμένη να αποτύχει, παρά τις προσπάθειες αρκετών επιφανών μελών της αμερικανικής ακροδεξιάς.

Ένα παράλληλο ακροδεξιό σύμπαν

Πριν από μερικές ημέρες ο δημοσιογράφος Κέβιν Ρουζ των New York Times πραγματοποίησε έρευνα στις «σκοτεινές» σελίδες της αμερικανικής ακροδεξιάς, γνωστής και ως Alt Right, ενός περίεργου συνασπισμού υπερεθνικιστών, φυλετιστών, ακροδεξιών, νεοναζί και τρολς του διαδικτύκου.

Τους τελευταίους μήνες δημοφιλείς ιστοσελίδες όπως το Youtube, το Twitter και το Facebook χρησιμοποιούν πιο αυστηρή πολιτική απέναντι σε κηρύγματα μίσους και απέκλεισαν αρκετούς «αναγνωρίσιμους» ακροδεξιούς χρήστες. Η Alt Right, μετά από τις εξελίξεις αυτές, ανακήρυξε την… ανεξαρτησία της από την Σίλικον Βάλεϊ. Οι ακροδεξιοί ακτιβιστές αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη δική τους εκδοχή μέσων κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία όλες οι απόψεις, δηλαδή οι δικές τους, θα είναι ανεκτές, όσο ακραίες και προκλητικές κι αν είναι.

Περισσότερες από δέκα εταιρείες τεχνολογίας έχουν δημιουργηθεί με την καθεμία να υπόσχεται καταφύγιο από την πολιτική ορθότητα και τη λογοκρισία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Gab, που μοιάζει με ακροδεξιό Twitter. Ανάμεσα στους πιο επιφανείς χρήστες είναι ο ακροδεξιός Μάιλο Γιαννόπουλος, αλλά και ο Αντριου Άνγκλιν, ιδρυτής του νεοναζιστκού σάιτ Stormer. Υπάρχουν ακόμη το WrongThink, που θυμίζει το Facebook, το PewTube (Youtube), το Voat (Reddit), το Infogalactic (Wikipedia), αλλά και το GoyFundMe (Kickstarter). Υπάρχει ακόμη και το Wasp.Love, ιστοσελίδα για να μπορούν οι ακροδεξιοί να κλείνουν ραντεβού και να βρίσκουν το έτερόν τους ήμισυ.

Ο Ρουζ στο άρθρο του επισημαίνει ότι πέρασε αρκετές ημέρες μελετώντας αυτές τις υπηρεσίες, δημιούργησε λογαριασμούς και εξερεύνησε τα χαρακτηριστικά και τις λειτουργίες τους, ενώ πήρε και συνεντεύξεις από αρκετούς χρήστες. Ο ίδιος σημειώνει ότι «με την άδεια της συζύγου μου άνοιξα και λογαριασμό στο WASP.love και διαφήμισα τον εαυτό μου ως δημοσιογράφο των New York Times, αλλά κανένας δεν θέλησε να μου μιλήσει».

Η «ουτοπία» δεν λειτουργεί

Υποστηρίζει ότι τα ευρήματά του προκαλούν περισσότερο οίκτο παρά φόβο. Σίγουρα κάποιες από αυτές τις πλατφόρμες ήταν γεμάτες από ανησυχητικές αναφορές στους Ναζί, αλλά τα περισσότερα είναι κενά από περιεχόμενο, με πολύ λίγους χρήστες και ελάχιστη επίβλεψη. Ως τεχνολογικά προϊόντα είναι μάλλον δεύτερης και τρίτης κατηγορίας με αρκετά χαλασμένα links, λάθη και σημαντικές καθυστερήσεις στη φόρτωση.

Ακόμη και οι ίδιοι οι… ακόλουθοι εμφανίζονται απογοητευμένοι από το εναλλακτικό αποτέλεσμα.

«Είμαι επενδυτής στο Gab» αναφέρει ένας χρήστης με το όνομα @AnewThomasPaine και συνεχίζει «αλλά είμαι απογοητευμένος από την πλατφόρμα. Τη χρησιμοποιώ σπάνια, καθώς υπάρχουν πολύ λίγοι ενεργοί χρήστες και πολύ λίγα καλά χαρακτηριστικά μετά από έναν χρόνο λειτουργίας».

Το Gab, οι διαχειριστές του οποίου ισχυρίζονται ότι έχει περισσότερους από 300.000 εγγεγραμμένους χρήστες, υποτίθεται ότι θα ήταν ένα ακροδεξιό success story. Η υπηρεσία βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όταν ξεκίνησε πέρυσι, καθώς συγκέντρωσε περισσότερα από ένα εκατ. δολάρια μέσω crowdfunding. Ο Ουτσάβ Σαντούχα, επικεφαλής του μέσου, είχε δηλώσει στο περιοδικό Slate ότι η εταιρεία θα ξεκινούσε μία οργάνωση με το όνομα «Τεχνολογική Συμμαχία για την Ελευθερία της Έκφρασης» και είχε ήδη στρατολογήσει περισσότερους από εκατό τεχνικούς από την Σίλικον Βάλεϊ.

Και λογοκρισία στον… ελεύθερο χώρο έκφρασης;

Σήμερα, πάντως, το Gab είναι προβληματικό και το μεγαλύτερο κομμάτι της δραστηριότητάς του προέρχεται από έναν μικρό πυρήνα χρηστών. Αρκετοί επιφανείς ακροδεξιοί, άλλωστε, το εγκατέλειψαν πολύ γρήγορα. Και το ίδιο το μέσο είχε πρόβλημα με θέματα… λογοκρισίας φέτος, καθώς είχε διαγράψει σχόλιο που κορόιδευε την Χέδερ Χέιερ, την ακτιβίστρια που σκοτώθηκε στη Σάρλοτσβιλ, κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις από σκληροπυρηνικούς ακροδεξιούς. Ο ιδρυτής του Gab, Άντριου Τόρμπα, δεν δέχθηκε να μιλήσει στους New York Times δηλώνοντας «δεν κάνω συνεντεύξεις με μέσα που προωθούν τα fake news».

Χρηματοδοτώντας το μίσος

Αντιθέτως, ο Ρουζ μίλησε με τον Κόντι Γουίλσον, έναν προγραμματιστή από το Τέξας ο οποίος βρίσκεται πίσω από το Hatreon, μία πλατφόρμα που δημιουργήθηκε για να προσφέρει υπηρεσίες crowdfunding για σχέδια που θεωρούνται πολύ «επικίνδυνα» για να χρηματοδοτηθούν από άλλες παλτφόρμες όπως το Kickstarter και το Patreon.

Το Hatreon ξεκίνησε πολύ καλά με περισσότερους από 400 ακροδεξιούς να συγκεντρώνουν περίπου 25.000 δολάρια το μήνα μέσω της πλατφόρμας, όμως τον τελευταίο καιρό έχει πέσει σε ανυποληψία. Ο Γουίλσον σημειώνει ότι μία μεγάλη εταιρεία πιστωτικών καρτών σταμάτησε να εξυπηρετεί το Hatreon κάτι που εμπόδισε αρκετούς χρήστες από το να συμμετάσχουν στη χρηματοδότηση σχεδίων. Σήμερα το Hatreon, επισήμως, αναφέρει ότι είναι εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Ο ίδιος ο Γουίλσον, πάντως, δεν θεωρεί τον εαυτό του ακροδεξιό, ενώ εκτιμά ότι όλες αυτές οι πλατφόρμες δεν θα μπορέσουν σε καμία περίπτωση να γίνουν βιώσιμες οικονομικά.

Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα για το WrongThink, το οποίο βγήκε online το 2016 με την ελπίδα να γίνει μία εναλλακτική του Facebook για ακροδεξιούς και νεοναζί. Έναν χρόνο μετά η πλατφόρμα έχει μόλις 7.000 εγγεγραμμένα μέλη, όπως τουλάχιστον αναφέρει ο ιδρυτής του.

Δύσκολες εμπορικές σχέσεις και έλλειψη ταλέντου

Οι ακροδεξιοί και οι νεοναζί προσπαθούν εδώ και χρόνια να δημιουργήσουν τις δικές τους πλατφόρμες με ελάχιστη επιτυχία.  Πριν από μία δεκαετία πολλά εθνικιστικές ιστοσελίδες με ονόματα όπως New Saxon, PodBlanc δημιουργήθηκαν για να συναγωνιστούν τα Myspace, Friendster και άλλες πλατφόρμες της εποχής, όμως τα περισσότερα κατέρρευσαν όταν οι δημιουργοί τους ξέμειναν από χρήματα ή αντιμετώπισαν νομικά προβλήματα.

Οι διαχειριστές των υπηρεσιών αυτών αναμένουν την εφαρμογή των απαγορεύσεων και στο Twitter (την επόμενη εβδομάδα) ελπίζοντας ότι αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν «λογοκρισία» θα φέρει περισσότερους απογοητευμένους χρήστες στις δικές τους υπηρεσίες.

Αλλά ο Μαρκ Πιτκαβάτζ, ο οποίος παρακολουθεί τον ακροδεξιό εξτρεμισμό για λογαριασμό του Anti-Defamation League (εβραϊκή διεθνής οργάνωση που μάχεται κατά του αντισημιτισμού) εκτιμά ότι αυτές οι εταιρείες αντιμετωπίζουν σημαντικά δομικά προβλήματα. Όχι μόνο πρέπει να δημιουργήσουν ένα αμφιλεγόμενο προϊόν και να προσεγγίσουν χρήστες, αλλά πρέπει να το κάνουν και χωρίς πρόσβαση σε «κλασικές» πηγές χρηματοδότητας, όπως επενδυτές και επενδυτικές εταιρείες. Παράλληλα, δυσκολεύονται να βρουν εταιρείες να φιλοξενήσουν τις υπηρεσίες τους και να επεξαργαστούν πληρωμές.

«Το Διαδίκτυο είναι ομαδικό τόλμημα. Βασίζεται στον πάροχο internet, στην εταιρεία που θα σου δώσει όνομα, σε εταιρεία που επεξεργάζεται πληρωμές από πιστωτικές κάρτες. Είναι πολύ σύνηθες ένας ή περισσότεροι από αυτούς να μην θέλουν να συνεργαστούν επιχειρηματικά με μία ακροδεξιά οργάνωση» σημειώνει.

Υπάρχει, ακόμη, έλλειψη ταλέντου σε αυτές τις εταιρείες, καθώς αρκετοί βασίζονται σε εθελοντές και λίγοι μπορούν να πληρώσουν επαγγελματίες προγραμματιστές.

Οι ακροδεξιές πλατφόρμες είναι, επιπρόσθετα, αντιμέτωπες με τις δυνάμεις της αγοράς που πιέζουν όλες τις μικρές εταιρείες και τις start-ups. Ένα μεγάλο κομμάτι της βασικής αρχιτεκτονικής του Διαδικτύου ελέγχεται από το Facebook, την Google, την Apple και την Amazon. Χωρίς την υποστήριξη από τους γίγαντες της Σίλικον Βάλεϊ είναι πολύ δύσκολο για όποια εταιρεία να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό.

Τα καλά και τα κακά νέα

Τα καλά νέα είναι ότι η ελπίδα των ακροδεξιών και των νεοναζί για ένα παράλληλο δικό τους internet είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Τα κακά είναι πως χωρίς να υπάρχει ένα λειτουργικό παράλληλο σύστημα, ίσως να είναι πιο δύσκολο να περιοριστούν οι νεοναζιστικές και άλλες προκλητικές απόψεις και ιδεολογίες σε μικρές γωνίες του Διαδικτύου που δεν χρησιμοποιούνται από το ευρύ κοινό.

Το Facebook και το Twitter ενδέχεται να παραμείνουν τα βασικά πεδία ιδεολογικής μάχη και η ευθύνη να παραμείνουν τα μέσα αυτά «καθαρά» από κηρύγματα μίσους θα παραμείνει στα χέρια των εταιρειών αυτών.

Με πληροφορίες από τους New York Times


Aπό:http://www.efsyn.gr/arthro/mesa-sto-diadiktyako-haos-tis-amerikanikis-akrodexias

Το Δίστομο της Αθήνας …


Ας συνεχίσουμε σήμερα τον περίπατο που αρχίσαμε χτες. Έχουμε ξεμείνει σε ένα καφενεδάκι, ανάμεσα στις παράγκες του Δουργουτιού, δίπλα σε μια από τις μεγάλες λεωφόρους τής πρωτεύουσας και πίσω από τις καινούργιες πολυκατοικίες που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Εδώ οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί και η ζωή είναι αλλοιώτικη. Καθώς τα χρόνια περνούν, η φτώχεια που διαιωνίζεται λειτουργεί ως μέσο συνοχής των κατοίκων, οι οποίοι συσπειρώνονται όλο και περισσότερο για να την αντιμετωπίσουν. Έτσι συσπειρωμένους τους βρίσκει η κατοχή. Όπως σε όλες τις προσφυγικές συνοικίες, έτσι κι εδώ δεν υπάρχει χώρος για δωσίλογους, για προδότες και για κάθε άλλου είδους παράσιτο απ’ αυτά που ευδοκιμούν στις αυλές και στις κατουρημένες ποδιές των κατακτητών. Όπως όλες οι προσφυγικές συνοικίες, έτσι και το Δουργούτι δεν αργεί να γίνει φωλιά του ΕΑΜ. Εκεί φυτρώνει κι αντριεύει η αντίσταση, απλώνοντας τα κλώνια της και στις διπλανές περιοχές, ίσαμε κάτω την Νέα Σμύρνη, πάνω στου Κουκάκη και πίσω στο Κατσιπόδι, που σήμερα το λένε Δάφνη. Ώσπου…

Μνημεία του μπλόκου. Αριστερά: Πλατεία Μπλόκου, Ν. Κόσμος – Δεξιά: Πλατεία Φάρου, Ν. Σμύρνη

Ξημερώνει 9 Αυγούστου 1944. Μια καλοκαιρινή μα μαύρη Τετάρτη. Μετά την αρχή που έκαναν προχτές με το μπλόκο στον Βύρωνα, οι γερμανοί έχουν πάρει απόφαση να καθαρίσουν όλη την περιοχή. Από νωρίς, μεσ’ στα μαύρα σκοτάδια, γερμανικές δυνάμεις, τετρακόσιοι στρατιώτες και είκοσι τεθωρακισμένα, φτιάχνουν ζώνη αποκοπής από την Συγγρού ως το πρώτο νεκροταφείο, μέσω στύλων Ολυμπίου Διός και Βουλιαγμένης. Στην απέναντι μεριά, άλλες τόσες ιταλικές δυνάμεις κόβουν την πρόσβαση προς την Νέα Σμύρνη. Και μόλις χαράζει η μέρα, από την μεριά της Συγγρού, εκεί που ήταν το εργοστάσιο ελαστικών της ΕΘΕΛ, ξαμολιούνται ανάμεσα στις παράγκες καμμιά τετρακοσαριά κατακάθια κάθε λογής: χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες, μπουραντάδες… Επί κεφαλής τους οι αρχιπροδότες τού έθνους Μπουραντάς, Γκίνος και Πλυτζανόπουλος.

Αυτά τα καθάρματα τριγυρνούν και με τηλεβόες προστάζουν όλους τους άντρες από 16 ως 60 ετών να μαζευτούν είτε στην πλατεία του Φάρου (σήμερα Εθνικής Αντίστασης) είτε έξω από την αρμενική εκκλησία του αη-Γρηγόρη είτε έξω από το εργοστάσιο του Καίσαρη στην Συγγρού. Στην παραμικρή ύποπτη κίνηση πυροβολούν στο ψαχνό για εκφοβισμό. Στον Φάρο «υποδέχεται» όσους φτάνουν ο γερμανοτσολιάς ανθυπασπιστής Γιώργος Ζαχαρόπουλος και τους βάζει να καθήσουν κάτω. Μέχρι τις εννιά το πρωί η πλατεία γεμίζει, οπότε αρχίζει το διάλεγμα.Ο Ζαχαρόπουλος καλεί όποιον ξέρει κάποιον ενταγμένο στην αντίσταση να τον μαρτυρήσει και τα τσιράκια του γυρνάνε ανάμεσα στους συγκεντρωμένους, μπας κι αναγνωρίσουν κανέναν. Κάπου-κάπου τραβάνε έξω κάποιον, που τον εκτελεί επί τόπου ο Ζαχαρόπουλος για εκφοβισμό. Μόνο που ο εκφοβισμός του δεν πιάνει τόπο. Κανείς δεν ανοίγει το στόμα του.

Και τότε έρχεται η ώρα των κουκουλοφόρων. Τότε τους έλεγαν «τσουβαλάδες», γιατί κουκούλα τουςς δεν ήταν παρά ένα τσουβαλάκι που φοριόταν στο κεφάλι, με δυο τρύπες για τα μάτια. Από ένα καμιόνι κατεβαίνουν καμμιά δεκαπενταριά τέτοια κατακάθια, που σκορπίζονται ανάμεσα στο πλήθος. Κοιτάζουν γύρω αμίλητοι κι όταν διακρίνουν κάποιον σηκώνουν αμείλικτα το δάχτυλο και τον δείχνουν, οδηγώντας τον έτσι στον θάνατο. Οι δαχτυλοδεικτούμενοι οδηγούνται στο εργοστάσιο ελαστικών της ΕΘΕΛ και εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες, αφού πρώτα βασανίζονται από τον στρατοπεδάρχη τού Γουδή και συνεργάτη των γερμανών, τον διαβόητο ταγματάρχη Βρασίδα Παπαγιαννόπουλο.

Μόνο που κάποιος τολμάει να τους χαλάσει την μανέστρα. Ήταν ο Δημήτρης Μπαρουτίδης, ένα παλληκάρι ελασίτης, ο οποίος δεν δίστασε να χυμήξει στον τσουβαλά που τον έδειξε, να του τραβήξει την κουκούλα, να τον αναγνωρίσει και να φωνάξει το όνομά του. Ο προδότης ήταν ένας πρώην εαμίτης, που πρόδωσε τους συντρόφους του και συνεργάστηκε με τους κατακτητές και λεγόταν Θανάσης Μπαξεβανίδης. Με την πράξη του, ο Μπαρουτίδης παρέδωσε τον προδότη στην αιώνια χλεύη της ιστορίας αλλά πλήρωσε την ηρωική του πράξη με έναν βάναυσο θάνατο: οι ταγματασφαλίτες τον σκότωσαν χτυπώντας τον με τους υποκόπανους των όπλων τους.

Εκείνο τα ματοβαμμένο πρωινό στο Δουργούτι οι ταγματαλήτες σκότωσαν 114 πατριώτες, καμμιά ογδονταριά στον Φάρο και τους υπόλοιπους στο εργαστάσιο του Καίσαρη. Όσοι επέζησαν, μεταφέρθηκαν για ανάκριση στα στρατόπεδα του Γουδή και του Χαϊδαριού. Απ’ αυτούς, οι γερμανοί διαλέγουν καμμιά εξακοσαριά, τους πιο χειροδύναμους, τους οποίους στις 16 Αυγούστου φορτώνουν σε τραίνα και τους στέλνουν σε γερμανικά στρατόπεδα εργασίας, απ’ όπου ελάχιστοι κατάφεραν να επιστρέψουν. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους εκτελούνται τις επόμενες μέρες ενώ κάποιοι λίγοι καταφέρνουν να γλιτώσουν.

Το απομεσήμερο όλα είχαν τελειώσει. Πριν αποχωρήσουν οι ταγματασφαλίτες έβαλαν φωτιά στις παράγκες, κάνοντας τα δύο τρίτα της παραγκούπολης στάχτη. Μαζί με τις παράγκες κάηκαν πολλοί γέροι και γυναικόπαιδα, που κρύβονταν σ’ αυτές. Μέχρι να πέσει η νύχτα, το Δουργούτι είχε κερδίσει το παρανόμι «Δίστομο της Αθήνας»…

Ο διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς
χαιρετά διά χειραψίας τον δωσίλογο πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη.

Κάπου εδώ ο περίπατός μας στον χρόνο και στο «χοιροστάσιο» τελειώνει. Είναι ώρα να γυρίσουμε στο παρόν και να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Καθώς αφήνουμε πίσω μας την Πλατεία Μπλόκου και πλησιάζουμε στην λεωφόρο Συγγρού, το βλέμμα μας αναζητά ενστικτωδώς το εργοστάσιο της ΕΘΕΛ. Μάταια. Στην θέση του υψώνεται πια το ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ.

Κι ενώ ανηφορίζουμε προς του Φιξ, δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε ότι μετά την κατοχή ο φονιάς συνταγματάρχης Γιάννης Πλυτζανόπουλος προήχθη σε στρατηγό ενώ ο ανηψιός του διορίστηκε από την χούντα ως… δήμαρχος Κοκκινιάς (!). Όσο για τον φονιά αστυνόμο Νίκο Μπουραντά, που αργότερα έγινε αστυνομικός διευθυντής Αθηνών και το 1950 βουλευτής, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την απολογία του στην δεύτερη δίκη των δωσιλόγων: «εγώ τρώω ένα ξεροκόμματο βουτηγμένο σε αίμα αλλά έτσι ρέει στις φλέβες μου περισσότερο ελληνικό αίμα».

_____________________________________________________________

Η Σουηδία και ο σοσιαλδημοκρατικός μεταμοντερνισμός …


Ηλιοβασίλεμα στη λίμνη – Pelle Swedlund (1865-1947)

«Στον κόσμο που ζούμε […] τα τείχη δεν είναι στέρεα και σίγουρα δεν διαρκούν για πάντα· είναι ιδιαίτερα κινητικά και θυμίζουν στον ταξιδιώτη της ζωής χάρτινα διαχωριστικά ή καλύμματα, που σκοπός τους είναι να αλλάζουν συνεχώς θέση σύμφωνα με τις διαδοχικές αλλαγές των αναγκών και των γούστων» (Zygmunt Bauman) [1]

Από τη δεκαετία του ’70 έως και σήμερα, κεντρική πολιτιστική επιταγή είναι η σχετικοποίηση των πάντων και μια τάση ριζικής αποδόμησης κάθε θεσμού -με την ευρύτερη δυνατή έννοια. Οτιδήποτε το σταθερό και ριζωμένο, που έστω και δυνητικά αντιστέκεται στο «αναπόφευκτο» αύριο, που μπορεί να παρέχει ισχυρούς πυρήνες νοήματος, ή αλλιώς «αξίες», εκλαμβάνεται αυτόματα ως μια «κακή μεταφυσική» που πρέπει να καταστραφεί. Όμως μια εποχή που ρέει αδιάκοπα, χωρίς να αναγνωρίζει συνδετικά νήματα δεν είναι δυνατό να «παράγει ιστορία». Εδώ βρίσκεται ένα παράδοξο, διότι εάν δεχτούμε έναν στοιχειώδη ορισμό της ιστορίας ως Χρόνο + Νόημα, τότε ο μεταμοντερνισμός είναι η αναγγελία του τέλους κάθε χρόνου. Σήμερα μιλάμε για μια εποχή που δεν ακολουθεί πλέον ούτε τη γραμμική τάση της χριστιανικής εκδοχής, ούτε την κυκλική της αρχαίας ελληνικής σκέψης, αλλά ρέει σε ένα σπειροειδές μοτίβο, που βιδώνεται στον εαυτό του.

Ως ένα σημείο της ύστερης νεωτερικότητας η σχέση γονέα-παιδιού, είχε ως στόχο, εκτός των άλλων, να μεταβιβαστούν εκείνοι οι άγραφοι κανόνες, οι «κώδικες» και ένας γενικός νοηματικός ορίζοντας για την χαρτογράφηση του κόσμου. Αυτή η μεταβίβαση υπήρξε μάλιστα ένα κοινό στοιχείο σε όλα τα «πολιτισμικά» πλάτη και μήκη της ανθρωπότητας. Ακόμη και στο πιο «χαμηλό» πολιτισμικό επίπεδο, υπάρχει πάντα ένας νοηματικός ορίζοντας που πρέπει να μεταβιβαστεί. Ανεξάρτητα από τους πόνους, τις εντάσεις και τα δάκρυα που μπορεί να ενέχει αυτή η μεταβίβαση, πρόκειται για ένα νήμα που συνδέει μεταξύ τους τις γενιές στον ιστορικό-κοινωνικό ιστό του ανθρώπου. Τη στιγμή όπου το παιδί ξεπερνά την κατάσταση απόλυτης εξάρτησης από τους γονείς του γίνεται μια υπέρβαση η οποία όμως δεν μπορεί παρά να εκφραστεί μέσα από την εκ νέου επεξεργασία και ερμηνεία κανόνων που προϋπάρχουν. Ακόμη και ο πιο «επαναστάτης και αντάρτης» γιος, υπό μια έννοια, «καταδικάζεται» να είναι στο τέλος ένας καλός γιος «φτιαγμένος» από τα ίδια υλικά με τον πατέρα του. Σε αυτή τη σχέση γονέα-παιδιού σήμερα φαίνεται κάτι να αλλάζει· η παύλα ανάμεσα στις δυο λέξεις που διακρίνει, αλλά δεν χωρίζει τον γονέα από το παιδί, γίνεται όλο και πιο ισχνή. Δεν είναι πλέον γονέας-παιδί, αλλά γονέας «και» παιδί. Δύο ξεχωριστές οντότητες και, αν είναι δυνατόν, ριζικά ανεξάρτητες μεταξύ τους. Ο γονέας σταδιακά δεν έχει τίποτα να μεταβιβάσει, καμία παράδοση που μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά το σήμερα. Αυτό γιατί οι παραδόσεις, οι συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα είναι ιστορικά «αντικείμενα», ενώ η εποχή του μεταμοντερνισμού είναι η μια μη ιστορική εποχή.

Συνέχεια