Ψοφιοκουναβιστάν 1 …


Διάφορες εκτιμήσεις συγκλίνουν ότι ο τωρινός αμερικάνος υπ.εξ. έχει πέσει από καιρό σε δυσμένεια· και ότι θα σχολάσει όπου νάναι. Αλλά πως θα μπορούσε να αγαπήσει το ψοφιοκουναβικό Εγώ κάποιον που το θεωρεί ηλίθιο (αυτό το Εγώ), όπως συμβαίνει με τον Tillerson;

Άλλες εκτιμήσεις, πιο συγκεκριμένες αυτές, αναφέρουν ότι οι αμερικανικές “διπλωματικές υπηρεσίες” ανά τον κόσμο έχουν ξεχαρβαλωθεί. Σημαντική μείωση του προσωπικού (συμπεριλαμβανομένων έμπειρων στελεχών που παραιτήθηκαν όταν έπιασε δουλειά το ψόφιο κουνάβι), συν σύγκρουση “γραμμών” για την ιμπεριαλιστική πολιτική των ηπα, έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση όπου το “πολιτικό τμήμα” της αμερικανικής παρουσίας ανά τον πλανήτη ενδεχομένως να μην μπορεί να συγκεντρώσει καν τις πληροφορίες που χρειάζεται για να δουλέψει.

Θα έλεγε κανείς: no problem! Περιορίζεται το πολιτικό σκέλος αλλά ενισχύεται το στρατιωτικό… Δεν σημαίνει κάτι αυτό;

Εν τω μεταξύ, αν θέλει να κάνει ηχηρές απολύσεις το ψόφιο κουνάβι, θα πρέπει να πάψει απλά να συγχαίρει τον τοξικό πρίγκηπα στο Ριάντ. Ήρθε η ώρα να τον μιμηθεί. Κι αν του λείπει σκοινί, ας ζητήσει από κάποιον σύμμαχό του· συμμαχικές πολιτικές βιτρίνες του σκοινιού και του παλουκιού υπάρχουν στους αμερικανικούς στάβλους.

Ονόματα δεν λέμε…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/psofiokounavistan-1/

Τί είναι η βιοπολιτική? Μικρή παρέμβαση στην ερμηνεία του Foucault …


 Η βιοπολιτική είναι ένας όρος που εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στις πολιτικές επιστήμες. Θεωρείται ότι η καταγωγή του βρίσκεται στο έργο του Φουκώ, αλλά προσλαμβάνει διαφορετικές εννοιολογικές αποχρώσεις. Στον Αγκάμπεν παίρνει μια διαφορετική σημασία, στους Νέγκρι-Χάρντ επίσης. Τί είναι λοιπόν η βιοπολιτική?
  Προσπαθώντας να την ορίσουμε, δεν μπορούμε να συλλάβουμε τη βιοπολιτική χωρίς τη βιολογία, σε δύο όψεις της, τη μοριακή και την πληθυσμιακή, τη μικρο-κλίμακα και τη μάκρο-κλιμακα. Σε αυτή την κατεύθυνση μας οδηγεί η ενασχόληση του Φουκώ με τις «επιστήμες της ζωής», τη βιολογία, την ιατρική. Όσοι και όσες αποσυνδέουν τον Φουκώ από τα επιστημονικά μοντέλα από τα οποία θεωρητικά αντλεί, τον καθιστούν όλο και πιο «αντιεπιστημονιστή», όλο και πιο ερμηνευτικά ερμητικό και δυσνόητο, όσες βιβλιογραφικές αναφορές και αν γίνονται στις διαλέξεις Για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας ή στις διαλέξεις για τη Γένεση της Βιοπολιτικής. Στο κείμενό του Ζωή-Εμπειρία και Επιστήμη, που αποτελεί τροποποιημένη εκδοχή της εισαγωγής του Φουκώ στην αγγλική μετάφραση του Κανονικού και Παθολογικού του Κανγκιλέμ και που δημοσιεύτηκε στο  Revue de metaphysique et de morale, ο Φουκώ αποσαφηνίζει την οφειλή των σχετικών εννοιών του στο βιοπληροφοριακό επιστημολογικό παράδειγμα που αναδύθηκε από τη σύγχρονη βιολογία, και το οποίο ανέλυσε με πρωτοπόρο τρόπο, κατά τον Φουκώ, ο Ζακόμπ. Άλλωστε, για τον Φουκώ ήδη η πρωιμότερη »μικροφυσική της εξουσίας» αποτελούσε ένα μοντέλο ανάγνωσης των εξουσιαστικών σχέσεων δανεισμένο από τη κβαντική (μικρο)φυσική. Με άλλα λόγια, όπως έχει δείξει και ο περίφημος Γάλλος Επιστημολόγος, Μπασελάρ, το πέρασμα από μια μηχανιστική αντίληψη του Όντος σε μια πιο σχεσιακή, από τη 1η στη 2η βιομηχανική επανάσταση και με το πέρασμα από τη φυσική μηχανική των σωμάτων στην έννοια του πεδίου και της χημικής διαδικασίας, καθορίζει και το έργο του Φουκώ. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, ο Φουκώ τοποθετείται εντός του 2ου βιομηχανικού και επιστημολογικού νεωτερικού κύματος, και στις παρυφές του 3ου. Αρχικά, συλλαμβάνει την εξουσία όχι ως υποστασιοποιημένο σώμα και φυσική μηχανική διάταξη σωμάτων, αλλά ως σχέση και πεδίο δυνάμεων. Έπειτα, συλλαμβάνει την εξουσία πέρα και από τον ορίζοντα του Μπασελάρ, με γνώμονα τη βιοπληροφοριακή επανάσταση. Η εξουσία είναι, έτσι, μια μοριακή και πληθυσμιακή διαδικασία αυτο-οργάνωσης της μορφής κοινωνικής ζωής, και ελέγχου της παθολογικής παρέκκλισης από αυτήν την αυτοοργάνωση.
  Έτσι λοιπόν, θα πούμε ότι η βιοπολιτική είναι ο ζωντανός έλεγχος των σωμάτων στις πιο μοριακές διαστάσεις τους (αισθητηριακές αντιλήψεις και πληροφορίες, ορμές, επιθυμίες, απόλαυση, αρνητικά και θετικά συναισθήματα, συμπτώματα) και σε πληθυσμιακό επίπεδο, ελέγχοντας το περιβάλλον ύπαρξής τους και προσαρμοζόμενη έτσι στις αντιστάσεις και τις «παρεκκλίσεις» τους, επιδρώντας ενεργητικά έτσι στη ζωή των σωμάτων, παράγοντας κατά αυτό το τρόπο το ίδιο το »αντικείμενο» του ελέγχου της. Στη βιολογία, η τυπολογική σκέψη βλέπει τον »Άνθρωπο», όπως και κάθε Είδος, ως αφαίρεση, στην οποία υπάγονται οι διάφορες υπο-κατηγορίες, ενώ η πληθυσμιακή σκέψη, ως πιο εξελιγμένη, βλέπει την ανθρωπινότητα ως αποτέλεσμα της βιοποικιλομορφίας και της επανάληψης μεταλλάξεων σε έναν »ανθρώπινο» πληθυσμό. Κατά ανάλογο τρόπο, η βιοπολιτική, ελέγχοντας το περιβάλλον το σωμάτων, άρα τη ζωή των σωμάτων, παράγει τη νόρμα, τον τύπο, τη διαπλασή τους. Έτσι, ο «ανθρώπινος πληθυσμός» εμφανίζεται όχι ως αφετηριακό αντικείμενο άσκησης εξουσίας, αλλά ως αποτέλεσμα, ως προιόν μιας διαδικασίας παραγωγής των μοριακών και περιβαλλοντικών όρων ύπαρξης των σωμάτων.
  Αυτός είναι ο ορίζοντας της βιοπολιτικής, να παράγει η ίδια το αντικείμενο του ελέγχου της, ελέγχοντάς το πλήρως. Το καπιταλιστικό έθνος-κράτος εξελίσσεται τόσο, ώστε η εξουσία του να πηγάζει από την ίδια τη ζωή των σωμάτων. Εκεί που η ζωή παρέκκλινε από το πολιτικό κράτος, με το πολιτικό κράτος να προσπαθεί να την καταστείλει ή να την ενσωματώνει, η βιοπολιτική φαντασιώνεται την υπέρβαση της ίδιας της διαφοράς πολιτικής-ζωής, άρα την εξάλειψη της παρέκκλισης και της αντίστασης, με τις οποίες νέες διαφοροποιήσεις να παράγονται ως απλές αυτοδιαφοροποιήσεις του βιοπολιτικού περιβάλλοντος αυτο-ελέγχου. Το βιοπολιτικό κράτος οραματίζεται μια κοινωνία στην οποία, η Ανάπτυξη, η Ανταγωνιστικότητα, η Άμυνα/Ασφάλεια, έχουν εσωτερικευτεί σε πληθυσμιακό επίπεδο σε τέτοιο βαθμό, ώστε τα διαφορετικά σώματα λειτουργούν σαν ένα πολύμορφο καπιταλιστικό σώμα που αναπτύσσεται, ανταγωνίζεται, αμύνεται μέσα σε ένα κοινό περιβάλλον. Από την »ανθρώπινη φύση» μέχρι την καπιταλιστική κοινωνία ολόκληρη, η εξουσία να αυτορυθμίζεται, να αυτοδιορθώνεται, να αυτοεξελίσσεται, να αυτοθεραπεύεται από την αρρώστια των δυσλειτουργιών. To καπιταλιστικό κράτος εξελίσσεται, από την υπερβατικότητα της θεοπατριαρχικής κυριαρχίας στην εμμένεια της διακυβέρνησής του, προσπαθώντας να ξεπεράσει τη διαφορά δημόσιας-ιδιωτικής σφαίρας, νομικοπολιτικής εξουσίας και εξουσίας των όρων ζωής, να ξεπεράσει τη διαφορά του πολιτικού με το προσωπικό.
  Υπό αυτή την έννοια, όπως αναφέρει ο Ντεριντά, το αυτοάνοσο του βιοπολιτικού σώματος είναι η τρομοκρατία. Ένας εχθρός που δεν έρχεται από έξω, αλλά από μέσα. Είναι η συμβουλή του Αντώνη Σαμαρά προς τους υπόλοιπους καπιταλιστές, όταν έπεσε η ΕΣΣΔ, ότι ο εχθρός του καπιταλισμού δεν θα έρθει »απέξω», σε έναν »πόλεμο πολιτισμών», αλλά θα έρθει από μέσα, με τρόπο που δεν θα μπορεί να διακριθεί το από μέσα και απέξω, όπως συνέβη με τον δυτικό και διαφωτιστικό μαρξισμό.
___________________________________________________________

1947, «Επιτροπή Ερεύνης του ΟΗΕ» για τον Εμφύλιο Πόλεμο…


Μια θαρραλέα κατάθεση του υπόδικου Κύρκου Αικατερινάρη (καπετάν Λάμπρου)

Γράφει ο Γιάννης Κ. Αικατερινάρης

Ήταν άνοιξη του 1941 όταν ο πατέρας μου Κύρκος γύρισε από το Αλβανικό Μέτωπο. Δεν πρόλαβε ωστόσο τη γέννησή μου, όπως συνέβη και με τη γέννηση του αδελφού μου αργότερα, αφού είχε βγει αντάρτης στα βουνά. Αν και προστάτης, ως μοναχοπαίδι και από μικρός ορφανός από πατέρα, αλλά και νιόπαντρος, αναχώρησε από τους πρώτους για το Μέτωπο και επέστρεψε από τους τελευταίους στρατιώτες, παρότι λίγο νωρίτερα είχε τραυματιστεί.

Παρέλαση του ΕΛΑΣ
Παρέλαση του ΕΛΑΣ

Πριν ακόμη ιδρυθεί ο ΕΛΑΣ και οι άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, μαζί με τους συμπατριώτες του Γιάννη Αργυρόπουλο και Μιλτιάδη Τάσιο, θείο του αείμνηστου σκηνοθέτη Παύλου Τάσιου, ανέβηκαν στα βουνά της Χαλκιδικής. Είχαν πάρει μαζί τους όπλα και πυρομαχικά, από εκείνα που είχαν φυλαγμένα οι Γερμανοί σε αποθήκη, έξω από το νάρθηκα της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Είχαν προμηθευτεί τα κλειδιά του χώρου φύλαξής τους από τον Αλέκο Αικατερινάρη, θείο του πατέρα μου και επόπτη του Δήμου Πολυγύρου.

Την πρώτη αυτή αντιστασιακή ομάδα ονόμασαν Α.Χ. (Αντάρτες Χαλκιδικής). Οι Γερμανοί για να τους εξαναγκάσουν να παραιτηθούν, φυλάκισαν τις γυναίκες των δύο πρώτων, την μάνα μου Ουρανία Αικατερινάρη – Βερροιώτη και τη Γεωργία Αργυροπούλου – Θάνου, καθώς και την αδελφή του τρίτου Αννέτα. Οι τρεις τους με πολλούς άλλους Χαλκιδικιώτες, οργανώθηκαν στη συνέχεια στον ΕΛΑΣ, στον οποίο ο πατέρας μου πήρε το ψευδώνυμο καπετάν Λάμπρος.

Στο τέλος της Γερμανικής Κατοχής έφτασε με τους συντρόφους του στη Θεσσαλονίκη, μια ημέρα πριν την απελευθέρωσή της κι αφού λίγο νωρίτερα πέρασαν από τον Χορτιάτη, όπου πρώτοι αντίκρισαν με φρίκη τα αποτελέσματα του ολοκαυτώματος της ιστορικής κωμόπολης, που προκάλεσαν οι Γερμανοί κατακτητές. Φιλοξενήθηκαν στην Άνω πόλη από οργανωμένους στην Αντίσταση και την επόμενη, 30 Οκτωβρίου του 1944, παρέλασαν στους δρόμους της πόλης με το 31 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ Χαλκιδικής, με το ΕΛΑΝ (Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Ναυτικό) και με όσους μετείχαν στην Αντίσταση. Τους ζητωκραύγαζαν από τα πεζοδρόμια χιλιάδες πολίτες, που έπαιρναν κι εκείνοι μέρος στο γιορτασμό της απελευθέρωσης, τους υποδέχονταν ως ήρωες, τους έπαιρναν στους ώμους τους και τους δαφνοστεφάνωναν.

Κι ύστερα «εις ανταμοιβήν», όπως συχνά συμβαίνει στην ελληνική Ιστορία, άρχισαν οι περιπέτειες που τελειωμό δεν είχαν. Ακολούθησαν η αναγκαστική φυγή του, αμέσως μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, η εγκατάσταση στο χωριό των πολιτικών προσφύγων Μπούλκες της τότε Γιουγκοσλαβίας, η κριτική του ίδιου και άλλων 95 καπετάνιων του ΕΛΑΣ για έλλειμμα δημοκρατίας και διαφθορά, με την ανοχή του υπεύθυνου της εκεί προσφυγικής Κοινότητας Μ. Πεχτασίδη (υπό την τότε κομματική καθοδήγηση των Γ. Ιωαννίδη και Π. Ρούσσου), η συνακόλουθη και κάτω από τραγικές συνθήκες απέλασή τους στην Ελλάδα την άνοιξη του 1946, η παράδοση στους διώκτες τους όσων μπόρεσαν να φθάσουν, οι φυλακίσεις.

Ο πατέρας μου αν και υπόδικος, δημοσιοποίησε την πρόθεσή του να καταθέσει εκ μέρους της Ελληνικής Αριστεράς στην «Επιτροπή Ερεύνης του ΟΗΕ», της οποίας ο επίσημος τίτλος ήταν Commission of Investigation Concerning Greek Frontier Incidents (Επιτροπή Ερευνών για τα Επεισόδια στα Ελληνικά Σύνορα) και να αντικρούσει τις καταγγελίες, ότι οι όμορες σοσιαλιστικές χώρες ενίσχυαν στρατιωτικά τους αριστερούς αντάρτες του Εμφυλίου Πόλεμου.

Όπως ήταν αναμενόμενο, μέσα στις δυσοίωνες για την Ελληνική Αριστερά συνθήκες, μια τέτοια κατάθεση σε διεθνή επιτροπή που έφθασε στη χώρα μετά από προσφυγή της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν απρόβλεπτη και δημιούργησε αναστάτωση. Παράλληλα όμως πρόσθετε κι άλλους κινδύνους για τη ζωή του υπόδικου πατέρα ή κατ’ ελάχιστον τον οδηγούσε σε νέες περιπέτειες.

Δεν είχαν τελειωμό οι φυλακίσεις, τα στρατοδικεία, οι συνεχείς απειλές για τη ζωή του, οι εκτοπίσεις στη Γυάρο, στην Ικαρία και στη Μακρόνησο, όπου ήταν εξόριστη και η μάνα μου Ουρανία (το γένος Βερροιώτη), που ποτέ όμως δεν μπόρεσαν να ιδωθούν, έστω και από μακριά… Είναι χαρακτηριστικά τα όσα του καταμαρτυρoύσε η «Επιτροπή επί της Δημοσίας Ασφαλείας», με την υπ’ αριθ. 50-11/5/1948 απόφασή της για νέα εκτόπισή του, παρά το γεγονός ότι είχε αθωωθεί και πάλι από Ειδικό δικαστήριο. Έγραφε ως «τεκμηρίωση» της απόφασής της: «… Ούτος είχεν μεταβεί εις Μπούλκες μετά την Βάρκιζαν, αφιχθείς ενταύθα προ έτους. Ενώ εκρατείτο εισέτι εις τας επανορθωτικάς φυλακάς ως υπόδικος επί δοσιλογία δια τον φόνον και την ληστείαν Άγγλων και Ελλήνων Αξιωματικών εν τη περιφερεία Χαλκιδικής, παρουσιάσθη εις την επιτροπήν Ο.Η.Ε. και κατέθεσεν αρκετά εις βάρος της Ελλάδος, η κατάθεσίς του μάλιστα εδημοσιεύθη εις τον εγχώριον ημερήσιον τύπον…».

Όλες αυτές οι περιπέτειες του άφησαν ανεξίτηλα τραύματα, παρότι απαλλάχτηκε με αποφάσεις των στρατοδικείων απ’ όλες τις εναντίον του κατηγορίες, παρότι έστω και καθυστερημένα ήλθε η «δικαίωση» των απελαθέντων καπεταναίων της «υπόθεσης Μπούλκες», μετά από εισήγηση της Επιτροπής που όρισε η 3η Συνδιάσκεψή του ΚΚΕ το 1950 και την απόφαση που πήρε το Π.Γ. στις 25 Απριλίου 1951.

έγγραφο εκτόπισης
έγγραφο εκτόπισης

Η κατάθεση του πατέρα στην «Επιτροπή» του ΟΗΕ, που δημοσιοποιήθηκε και πέρα από τα ελληνικά σύνορα, πιθανόν να συνετέλεσε στις μετέπειτα αθωώσεις του στα στρατοδικεία, καθώς αυτά συνεχίστηκαν, μέχρι και τους πρώτους μήνες του 1948. Η αίτηση με την οποία ζητούσε να καταθέσει, δημοσιεύθηκε στο πρωτοσέλιδο του φύλλου της 12/3/1947 της εφημερίδας «ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ». Πιθανόν να δημοσιεύθηκε και αλλού, αν και υποθέτω ότι εκείνα τα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου ήταν δύσκολο, για να μην πω αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο και ιδιαίτερα σε όσες αστικές εφημερίδες επιτρεπόταν τότε να κυκλοφορούν… Αντιγράφω επί λέξει το κείμενο όπως καταχωρήθηκε στην εφημερίδα:

«ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΟΗΕ

Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΜΠΟΥΛΚΕΣ

Ένας υπόδικος που έζησε στο στρατόπεδο ζητεί να εξετασθεί για να διαπιστωθούν οι ψευδολογίες των μαρτύρων του Κύρου.

Ο Κύρκος Αικατερινάρης, γνωστός ως «καπετάν Λάμπρος» από τον Πολύγυρο υπόδικος κρατούμενος στις εδώ νέες Φυλακές απηύθυνε προς την «Επιτροπή Ερεύνης του ΟΗΕ» την ακόλουθη αίτηση:

Κύριε Πρόεδρε

Αξιότιμοι κ. αντιπρόσωποι

Έχω την τιμήν να σας αναφέρω τα κάτωθι: Είμαι αγωνιστής που πολέμησα τους κατακτητές, με τον ένδοξο ΕΛΑΣ ως καπετάνιος. Μετά την Βάρκιζα κατέφυγα στην Γιουγκοσλαβία για να σώσω την ζωή μου από τους έξαλλους και εγκληματικούς μοναρχοφασίστες διώκτες μου. Επί πλέον είμαι ένας από τα 96 άτομα που φύγαμε από το Μπούλκες και ήλθαμε στην πατρίδα μας Ελλάδα τον Απρίλιο 1946.

Αγαπώ με πάθος την ωραία μου πατρίδα. Περηφανεύομαι που είμαι Έλληνας και ένα μέλος του ηρωικού και ακατάβλητου ελληνικού λαού που για την λευτεριά του και την ανεξαρτησία του δεν φείδεται θυσιών. Η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης ν’ αποκρύψει εις εσωτερικές αιτίες του εμφυλίου πολέμου και να τις αποδώσει εις έξωθεν βοήθεια με άφησαν κατάπληκτο. Οι ψευδολογίες των ανθρώπων της κυβέρνησης και ιδιαίτερα αυτών με τους οποίους είμαστε μαζί στο Μπούλκες, κορυφώνουν την κατάπληξή μου.

Είναι τερατώδες ψέμμα πως στο Μπούλκες είχαμε στρατιωτική σχολή και εκπαιδευόμαστε στρατιωτικά. Επειδή πιστεύω πως θα σας δώσω συντριπτικά στοιχεία για την ανακάλυψη της αλήθειας των αιτίων του εμφυλίου σπαραγμού, σας παρακαλώ όπως με καλέσετε ως μάρτυρα και καταθέσω ό, τι γνωρίζω.

Μετά τιμής Κύρκος Αικατερινάρης»

Αποκαλυπτικό των κινδύνων που ελλόχευαν στην περίοδο εκείνη του Εμφυλίου Πολέμου, για όσους πήραν μέρος στην Αντίσταση κατά των ξένων κατακτητών και για τους συγγενείς τους, αλλά όσων κατέθεταν στην Επιτροπή του ΟΗΕ, είναι το δημοσίευμα στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας και ακριβώς κάτω από το κείμενο του πατέρα μου. Ήταν μια είδηση για όσα φρικτά βασανιστήρια περνούσαν οι μάρτυρες:

«Σ’ εφαρμογή τα αντίποινα!

Θηριωδίες κατά των μαρτύρων

Η «στρατολόγος» Κυριακούλα Κωνσταντινίδου που βρίσκεται στις Νέες Φυλακές με τις πλάτες πυορροούσες ακόμη από το ξύλο της «ανάκρισης», τόλμησε να στείλει μια έκθεση για δημοσίευση στις εφημερίδες «Αγωνιστής» και «Ανεξαρτησία». Οι δημοκράτες του κ. Κύρου την απομόνωσαν στο μπουντρούμι για 7-8 μέρες. Αποτέλεσμα ήταν να ξαναγυρίσει στις 6/3/1947 στο θάλαμο της φυλακής φτύνοντας 100 δράμια αίμα. Ωστόσο κρατείται ακόμα στη φυλακή και ούτε λόγος γίνεται για τη μεταφορά της στο νοσοκομείο».

Η είδηση ότι κάποιος υπόδικος από μόνος του ζητούσε επίμονα και επί μέρες να καταθέσει στην «Επιτροπή Ερεύνης του ΟΗΕ» προκάλεσε αίσθηση για δυο λόγους. Ο πρώτος γιατί, ως επί το πλείστον και για ευνόητους λόγους, κατέθεταν μάρτυρες από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης και ο δεύτερος γιατί έπαιζε το κεφάλι του κορώνα γράμματα, καθώς μια τέτοια στάση από ένα υπόδικο με πολλές κατηγορίες, ενδεχομένως να σήμαινε και θάνατο κι αυτό ανεξαρτήτως αν λόγω αμφιβολιών αθωώθηκε από τα στρατοδικεία, που ακολούθησαν. Ο ίδιος μου είχε πει ότι ο δικηγόρος του Μενέλαος Τσήτσουρας -άγνωστος μέχρι τότε στους πολλούς- τον έφερε σε επαφή με ένα ξένο δημοσιογράφο, Γάλλο νομίζω και μίλησε μαζί του καθώς γνώριζε τη γλώσσα. Ίσως αυτή η τόλμη του να καταθέσει, στάθηκε η αιτία να σώσει τη ζωή του, έστω κι αν στη συνέχεια αποτέλεσε αφορμή για νέες εκτοπίσεις και κυνηγητά.

Μετά τις περιπέτειες του στην Αντίσταση και των όσων ακολούθησαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο, ο πατέρας συνέχισε να συμμετέχει σε κοινές προσπάθειες αγώνων γιατί όπως έλεγε πάντα, πίστευε ότι έτσι έβαζε κι αυτός ένα λιθαράκι στην οικοδόμηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ειρήνευσης των λαών. Ωστόσο σχεδόν ποτέ δεν απαλλάχτηκε από τις διώξεις εναντίον ενός «χαρακτηρισμένου αριστερού», ακόμη και στις εκλογές του 1963 και 1964 κατά τη διετία που, μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη, φάνηκε να δημιουργούνται κάποιες ελπίδες για τον κατευνασμό των πολιτικών παθών… Τώρα που διαβάζω σχετικά έγγραφα του αρχείου μου, που αναφέρονται σ’ εκείνη την περίοδο, δεν ξέρω αν πρέπει να γελάω ή να κλαίω με όσα του συνέβαιναν στον πατέρα και στην οικογένειά του… Άλλωστε δεν πέρασε και πολύς καιρός και ήρθε η δικτατορία των συνταγματαρχών, με περιπέτειες δικές του και των συγγενών του… Φυλακίσεις, αφάνταστες ταλαιπωρίες, εξορία για άλλη μια φορά στη Γυάρο, ανηλεές κυνηγητό…

Αυτή τη στάση ζωής την κράτησε μέχρι το τέλος, τον Νοέμβρη του 1975 και τη μεταλαμπάδευσε στους δικούς του ανθρώπους, ως πολύτιμο κληροδότημα. Λίγο τον απασχολούσε αν η Ελλάδα «έτρωγε» και «τρώει» τα παιδιά της κι αν μέσα από «πανηγυρικούς» λόγους διαστρεβλώνονταν η έννοια του «πατριώτη» και προβάλλονταν συχνά οι «άκαπνοι» και οι αδρανείς στους κάθε λογής κινδύνους της… Η φιλοπατρία ήταν για ‘κείνον ιδανικό, ένα ιδανικό που επιβεβαιώνονταν στην πράξη και πάντα σε όλα τα πεδία της ζωής!


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/12/01/1947-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B7%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%BC/

 

Άλλοτε φιλήσυχη…


Ότι τον εμφύλιο τον ξεκίνησε το ΕΑΜ ήδη πριν από την Απελευθέρωση το έχουμε εμπεδώσει, ότι οι Χίτες ήταν αγνοί χωρικοί που κάπως έπρεπε να αντιδράσουν στην κόκκινη τρομοκρατία παρομοίως, τελευταία εμπεδώνουμε και ότι καλύτερα να είχαν κάτσει όλοι στ’ αυγά τους και να αποφεύγαμε αναίτιες θυσίες όπως το Δίστομο ή την Καισαριανή. Χτες έμαθα και κάτι άλλο και το αντιγράφω για να το εμπεδώσουμε κι αυτό: η Αθήνα καταστράφηκε από τις πυρηνικές κεφαλές τους όλμους και τις ανατινάξεις του ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά. Πού; Φυσικά στην αγαπημένη μας Καθημερινή. Απολαύστε:

Ενα τεράστιο τμήμα του κτιριακού αποθέματος της Αθήνας καταστράφηκε ολοσχερώς ή μερικώς, κυρίως από ανατινάξεις εκ μέρους του ΕΛΑΣ. Η περιοχή γύρω από την Ομόνοια, η Νεάπολη, τα Εξάρχεια, η Πατησίων, η Κυψέλη, του Μακρυγιάννη και πολλά ακόμη κεντρικά σημεία της Αθήνας γέμισαν με ερείπια και χαλάσματα και μαζί με τα θύματα και από τις δύο πλευρές και τις απαγωγές ή την ομηρεία αμάχων από τους αντάρτες, η Αθήνα είχε τραυματικές απώλειες στον οικοδομικό ιστό της, γεγονός που επιτάχυνε την ανάγκη ανοικοδόμησης (προτού ακόμη τελειώσει ο Εμφύλιος). Και επιπλέον παραμένουν ανοικτά τα ερωτήματα για την ψυχολογική επίπτωση που είχε στον γενικό πληθυσμό η βία που ήρθε και εγκαταστάθηκε στον πυρήνα άλλοτε φιλήσυχων περιοχών. Οι Αθηναίοι άρχισαν να βλέπουν αλλιώς την πόλη τους. […]

Η καταστροφή οικιστικού ιστού στην Αθήνα και η στοχευμένη, εκ μέρους του ΕΛΑΣ, ανατίναξη ή πυρπόληση εμβληματικών κτιρίων για την ιστορία του αστικού πολιτισμού στην πόλη, όπως η ιστορική Βαρβάκειος ή η έπαυλη Θων στους Αμπελοκήπους (έργο Τσίλλερ) δημιούργησε χάσματα συνέχειας και μνήμης. Από τα Δεκεμβριανά κληρονομήσαμε σε επιτάχυνση και όξυνση δύο χαρακτηριστικά. Πρώτον, η απαξίωση της παλαιάς μορφής της πόλεως κέρδισε έδαφος και οπαδούς, όχι μόνο μέσα από τη διεθνή, τότε, τάση για αστική ανανέωση, αλλά και μέσα από μία ιδεοληπτική αποξένωση από την εικονογραφία των ιστορικών ρυθμών ως προϊόντων της αστικής τάξης. Και δεύτερον, η άτυπη πρόσκληση σε καιροσκόπους και κερδοσκόπους στη διαμόρφωση της τύχης των νέων Αθηνών.

Μάθαμε ότι η εξαίρετη βρετανική τεχνολογία είχε ήδη από το ’44 εφεύρει τα τανκς και τα Σπιτφάιαρ ειδικής σύνθεσης, που όπως και η βόμβα νετρονίου σκότωναν μόνο χωρίς να γκρεμίζουν (υπάρχει βέβαια και η περίπτωση, δεν ξέρω, να βομβάρδιζαν εξίσου στοχευμένα μόνο κάτι κιτσάτα, λαϊκά κτίρια στο πλαίσιο μιας παρόμοιας αισθητικής παρέμβασης)· ότι οι ΕΛΑΣίτες των Δεκεμβριανών είχαν τέτοια καταπληκτική στρατηγική βάθους ώστε να βρουν χρόνο να στοχεύσουν στο συμβολικό πεδίο· ότι, βέβαια, η ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς απέκτησε τέτοιες ρίζες ώστε λίγες δεκαετίες μετά κοτζάμ Καραμανλής να υποκύψει και να εγκρίνει αυτό το εξισωτικό, αναδιαμητικό και εναντίον-της-αριστείας μέτρο της αντιπαροχής.

Αποτέλεσμα εικόνας για το ανατιναγμένο από τον ΕΛΑΣ κτίριο της Γενικής Ασφάλειας

Το καλύτερο, ίσως, είναι η εικονογράφηση: το ανατιναγμένο από τον ΕΛΑΣ κτίριο της Γενικής Ασφάλειας δίπλα στο Πολυτεχνείο (ένα κτίριο από μπετόν αρμέ, όχι ακριβώς εμβληματικό — αλλά πάλι, γιατί, τι τους έφταιξε η Γενική Ασφάλεια;) και, δίπλα δίπλα, το μισοκαμμένο ή μάλλον καπνισμένο νεοκλασικό της Σταδίου «κατεστραμμένο από το 2012». Καμία αμφιβολία για το τι θέλουν να πουν οι ποιητές.


Από:https://dytistonniptiron.wordpress.com/2017/12/02/dekemvriana/

Ψοφιοκουναβιστάν 5 – ελλαδιστάν! …


Τι προσφέρει σ’ αυτόν τον στροβιλισμό η ελληνική συμμαχία στην Ουάσιγκτον, στο Τελ Αβίβ, στο Κάιρο; Το ερώτημα είναι δηλητηριώδες. Απ’ την εποχή του “γαλλικού”, του “αγγλικού” και του “ρωσικού” κόμματος στα μέρη μας μέχρι μεθαύριο και πενήντα χρόνια μετά, το ερώτημα “τι προσφέρει” με απαιτήσεις ορθολογικής απάντησης είναι λάθος. Το σωστό ερώτημα είναι “σε τι όφελος ελπίζει”. Σε ποια γεωπολιτική πρόσοδο…

Σαν μια ασήμαντη κοτσιλιά στον παγκόσμιο χάρτη, τα αφεντικά του ελλαδιστάν ελπίζουν ότι αν τεθούν στην υπηρεσία κάποιου παρακμιακού που, όμως, έχει αεροπλανοφόρα θα κερδίσουν κάτι. Βλέπετε: το νούμερο 1 “εθνικό κεφάλαιο”, μακράν απ΄ το νο 2, είναι οι θαλάσσιες μεταφορές. Οι εφοπλιστές. Κι αν δεν είναι το “εθνικό κεφάλαιο” που διαμορφώνει τις βασικές γραμμές της “εθνικής κρατικής πολιτικής” τότε ποιος είναι;

Ταυτόχρονα, σαν κοινωνικός σχηματισμός, σαν κυρίαρχες ιδεολογίες, σαν κρατική συγκρότηση και σαν καπιταλιστικές λειτουργίες το ελλαδιστάν ανήκει στην παρακμή. Πάντα εκεί ανήκε. Σε καμμία Αλλαγή Παραδείγματος δεν βρισκόταν καν κάπου στη μέση. Ποτέ δεν ήταν μπροστά. Πάντα ήταν στην ουρά. Μόνο η τάξη μας, όταν αποκτούσε συνείδηση του εαυτού της, μπορούσε να κάνει δρασκελιές σ’ αυτά τα μέρη· και κάποιες στιγμές τις έκανε…

Είναι παράδοξο, είναι βαρύ, αλλά είναι αλήθεια. Οποτεδήποτε τα εργατικά συμφέροντα στα μέρη μας σήκωσαν κεφάλι σε ικανή ποσότητα και με ικανή ποιότητα, δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τα αφεντικά μόνο σαν τυπικά καπιταλιστικά αφεντικά. Αλλά, επίσης, τα αφεντικά σαν μαυραγορίτες, τα αφεντικά σαν σωματέμπορους, τα αφεντικά σαν “πατερούληδες”, τα αφεντικά σαν μαφιόζους και παρακρατικούς…

Απ’ τη μεριά τους αυτό ισχύει και τώρα· για τους ίδιους και για τις πολιτικές τους βιτρίνες. Δεν έχουν σχέδιο, ποτέ δεν είχαν, αγνοούν καν και καν τι είναι αυτό το πράγμα. Ξέρουν όμως καλά τις “βεντούζες”. Η “βεντούζα” είναι η κόσμια έκφραση για την “βδέλα”… Αν αύριο ή σε χίλια χρόνια, αποδειχθεί ότι τις έβαλαν σε λάθος αρτηρίες, απλά θα αλλάξουν σημεία πρόσφυσης. Αν, βέβαια, ενδιαφέρεται κανείς να τους ανταμείψει, δηλαδή να τους εξαγοράσει.

Εν τω μεταξύ εμείς, όπως και οι πριν από εμάς, θα είμαστε εξαίσια πτώματα… Αν δεν έχουμε βρει την κατάλληλη μέθοδο καλιμπραρίσματος ανάμεσα στα πολλά και διαφορετικά “ενάντια” που αφορούν την τάξη μας.

(φωτογραφία: 17 Οκτώβρη 2017, Ουάσιγκτον. Μια χειραψία που γίνεται μετά απ’ την στιγμή όπου ο αριστέρα ψόφιος κοριός έχει τελειώσει την διατριβή του για την θεολογία του ελληνικού γεωπολιτικού προσοδισμού, βγάζοντας το συμπέρασμα ότι ο διάβολος είναι καλός όχι μόνο όταν φοράει prada αλλά και όταν έχει καροτί μαλλί…)

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/psofiokounavistan-5-elladistan/