Πρώτη ελεγεία (απόσπασμα)…


untitled-1950.jpg!PinterestLarge

Σίγουρα είναι παράξενο να μην κατοικείς πια στην γη,
να μην επαναλάμβανεις συνήθειες που μόλις απέκτησες,
σε ρόδα, και σε άλλα πράγματα, όλο υποσχέσεις,
να μην αποδίδεις τη σημασία ανθρώπινου μέλλοντος•
αυτό που σε χέρια γεμάτα φόβο υπήρξες να μην είσαι πια,
και τ’ όνομά σου, ακόμη κι αυτό, πίσω ν’ αφήνεις
σαν διαλυμένο παιχνίδι. Να μην ποθείς πια τους πόθους,
παράξενο. Όλα όσα άλλοτε ήταν δεμένα, τόσο ελεύθερα τώρα τα βλέπεις
να φτερουγίζουν στο χώρο – παράξενο. Να είσαι νεκρός είναι
κόπος κι αυτό, κι ώσπου να φτάσεις, βήμα το βήμα, να νιώσεις
λίγη αιωνιότητα χρειάζεται πρώτα να αναπληρώσεις πολλά κενα.-
Μα οι ζωντανοί όλοι λαθεύουν καθώς διακρίνουν απόλυτα.

Rainer Maria Rilke


Aπό:https://komparsos.wordpress.com/2017/12/05/%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1/

Μέση Ανατολή 1…2…3…


Σχετική εικόνα

Μέση Ανατολή 1

 Αυτό το καινούργιο μέτωπο το ανοίγει με ενεργητικό τρόπο το Τελ Αβίβ, απ’ την δυτική μεριά της συριακής επικράτειας. Ο ισραηλινός πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον Ron Dermer, συνεντευξιαζόμενος στο site “politico” χτες, υποσχέθηκε ότι «δεν θα αφήσουμε το ιράν να πλησιάσει τα σύνορά μας»… Όπως είναι γνωστό αυτή η «ζώνη συνοριακής ασφάλειας» που θεωρεί δικαίωμά του το ρατσιστικό / μιλιταριστικό ισραηλινό καθεστώς φτάνει ως τον ινδό ποταμό.

Σ’ αυτή τη φάση η ισραηλινή αεροπορία επιτίθεται σε «ιρανικούς στόχους» στο συριακό έδαφος: πιο σωστά, σε στόχους που το ίδιο έχει ονομάσει «ιρανικούς», για να διακοσμεί τις επιθέσεις του. Να υποθέσουμε ότι οι ασκήσεις που έχει κάνει η ισραηλινή αεροπορία στο ελλαδιστάν δεν πάνε χαμένες; Να το υποθέσουμε: με τον ψεκασμένο και τον ογκόλιθο μπροστάρηδες όλες οι φαιορόζ βιτρίνες (και πίσω τους το ελληνικό βαθύ κράτος) θα πρέπει να καμαρώνουν.

Δεν ξέρουμε όμως πόσο θα καμαρώσουν (φανερά ή κρυφά δεν έχει σημασία…) αν σήμερα ο «μεγάλος σύμμαχός τους», η ψοφιοκουναβική Ουάσιγκτον, αναγνωρίσει σαν πρωτεύουσα του ισραήλ την Ιερουσαλήμ· όπως ανακοινωθεί ή έχει διαρρεύσει. Η ανατολική Ιερουσαλήμ καταλήφθηκε απ’ τον ισραηλινό στρατό το 1967 (στο «πόλεμο των 6 ημερών») και εδώ και χρόνια το ισραηλινό καθεστώς διώχνει τους άραβες / παλαιστίνιους απ’ την υπόλοιπη πόλη με κάθε δυνατό μέσο· πάντα δια της βίας.

Σύμφωνα με τα πάμπολλα «ψηφίσματα του οηε» ο ισραηλινός στρατός θα έπρεπε να έχει φύγει (εξίσου πάμπολλες φορές…) απ’ την Ιερουσαλήμ, αφού είναι κατοχικός. Στο εντελώς θεωρητικό ενδεχόμενο μιας κάποιας μελλοντικής «λύσης» η Ιερουσαλήμ δεν θα ήταν πρωτεύουσα κανενός αλλά μια διεθνής – πολυθρησκευτική πόλη.

Οι φασίστες της κυβέρνησης του ισραήλ «πιέζουν» την Ουάσιγκτον να αναγνωρίσει την πόλη σαν πρωτεύουσά τους: έτσι θα νομιμοποιήσει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός την ισραηλινή στρατιωτική κατοχή, και την «εθνοκάθαρση» των παλαιστινίων.

Αν όμως η Ουάσιγκτον νομιμοποιήσει αυτήν την ιστορική και πολλαπλά καταδικασμένη κατοχή, τότε οι έλληνες σύμμαχοι και των ηπα και του ισραήλ θα πρέπει να ξεγράψουν το ιδεολογικό παραμύθι τους περί «κατεχόμενης βόρειας κύπρου» και «αποχώρησης του τουρκικού στρατού» από εκεί. Πρακτικά, βέβαια, προτιμούν την διαίρεση του νησιού· το έχουν δείξει με κάθε τρόπο, κι όχι μόνο μία φορά. Όμως η στενή πολιτικοστρατιωτική συμμαχία τους με τους δυο «πρωταγωνιστές» αυτής της ελεεινής νομιμοποίησης θα τους στερήσει κάθε βάση για ιδεολογική προπαγάνδα.

Η ε.ε. (σε επίπεδο θεσμών) διαφωνεί με την αναμενόμενη διακήρυξη του ψόφιου κουναβιού. Στα λόγια το Βερολίνο (μέσω δηλώσεων του γερμανού υπ.εξ. Sigmar Gabriel) ήταν μάλλον «αυστηρό»:

…Η γερμανική στάση πάνω σ’ αυτό το ζήτημα παραμένει σταθερή: η λύση στο θέμα της Ιερουσαλήμ μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα από απευθείας διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών [σ.σ.: εννοεί παλαιστίνιους και ισραηλινούς]. Οτιδήποτε οξύνει την κρίση είναι αντιπαραγωγικό… Σε κάθε περίπτωση η γερμανία δεν μπορεί να περιμένει τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον ή απλά να περιμένει να ανακοινωθούν και ύστερα να τις σχολιάζει. Πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε τις δικές μας θέσεις και σε κάποιες περιπτώσεις – ακόμα και πρόσωπο με πρόσωπο απέναντι στους συμμάχους μας – να ξεκαθαρίσουμε τα όρια της αλληλεγγύης μας απέναντί τους…

Μέση Ανατολή 2

 Το ψόφιο κουνάβι βασίζεται σε μια απόφαση του αμερικανικού κογκρέσσου του 1995, για μετεγκατάσταση της αμερικανικής πρεσβείας απ’ το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ· πράγμα που ισοδυναμεί με αναγνώριση της πόλης σαν πρωτεύουσας του ισραήλ. Από τότε ως σήμερα όλοι οι αμερικάνοι πρόεδροι “αναβάλλουν για ένα εξάμηνο” την μετακόμιση· έτσι πέρασαν 22 χρόνια. Ωστόσο το ψόφιο κουνάβι έχει δηλώσει ότι “θα κάνει το βήμα”. Προχτές ο εκπρόσωπος του άσπρου σπιτιού Hogan Gidley δήλωσε ότι «δεν είναι θέμα το ‘αν’ αλλά το ‘πότε’».

Έφτασε το «πότε»; Ή θα πάει για το επόμενο εξάμηνο; Οι αραβικές χούντες που έχουν κουρνιάσει στη στρατιωτική σκιά της Ουάσιγκτον θα τσουρουφλιστούν με μια τέτοια αμερικανική κίνηση, είτε γίνει σήμερα ολόκληρη είτε αναγγελθεί σε δόσεις. Ούτε να την δικαιολογήσουν μπορούν, ούτε οι πληθυσμοί τους θα την φάνε. Το χειρότερο απ’ όλα: θα δώσει πολλούς πόντους στην Τεχεράνη, στην Άγκυρα, στην Χεζμπ’ αλλάχ, σ’ όλους όσους εκτός παλαιστίνης είναι δηλωμένα αντι-αμερικάνοι. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας σοβαρός λόγος για να καθυστερήσει λίγο ακόμα το «βήμα» του το ψόφιο κουνάβι. Θα ξέρουμε σύντομα… Ωστόσο φαίνεται ότι η αμερικανική τακτική της αποσταθεροποίησης οξύνεται. Άλλοι κατηγορούν το ψόφιο κουνάβι σαν «πυρομανή», άλλοι υποστηρίζουν ότι μια τέτοια κίνηση είναι τρομοκρατική ενέργεια μεγάλου βεληνεκούς. Έχουν δίκιο, αλλά αυτά αντιμετωπίζονται στην πράξη· όχι με λόγια.

Εν τω μεταξύ διάφορες παλαιστινιακές οργανώσεις έχουν εξαγγείλει «τρεις ημέρες οργής» (τουλάχιστον τρεις… ξεκινώντας από σήμερα) σε περίπτωση που οι προβλέψεις για το σημερινό «βήμα» του ψόφιου κουναβιού επαληθευτούν.

Και ο ισραηλινός στρατός ετοιμάζεται για την «απαράιτητη καταστολή»…

Μέση Ανατολή 3

Ο Ερντογάν δήλωσε χτες ότι αν η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ σαν ισραηλινή πρωτεύουσα, “θα περάσει την κόκκινη γραμμή για τους μουσουλμάνους”. Αν παρθεί τέτοια απόφαση (είπε) “η τουρκία θα διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις της με το ισραήλ”. Δεν είπε, ωστόσο, τι θα κάνει απέναντι στις ηπα…

Το Τελ Αβίβ έχει φιλαράκι την Αθήνα, και δεν νοιάζεται για την Άγκυρα και τον Ερντογάν. Έχουν ξανατσακωθεί άλλωστε, ο ισραηλινός στρατός έχει σκοτώσει τούρκους ακτιβιστές (“mavi marmara”, το 2010), οπότε έχει βάση αυτό που δήλωσε, σαν απάντηση, ο ισραηλινός υπουργός παιδείας , ότι δηλαδή “προτιμάμε την Ιερουσαλήμ απ’ την συμπάθεια του Ερντογάν”. Και δεν ήταν μόνον αυτός απ’ τους ισραηλινούς καθεστωτικούς που ανταποκρίθηκε με διάφορες διπλωματικές παραλλαγές του “χέσε μας”… Το Τελ Αβίβ μπορεί να στηρίζεται στο γεγονός ότι οι φραστικές καταδίκες σε βάρος του, εδώ και δεκαετίες, έχουν γίνει βουνό από χαρτί. Πρακτικά όμως εκτός απ’ τους ίδιους τους παλαιστίνιους κανείς άλλος δεν το εμπόδισε ποτέ.

Μπορεί άραγε να αισιοδοξεί πως το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα θα επαναληφθεί σαν πρώτο μισό του 21ου; Μυωπικό το λιγότερο – θα λέγαμε…

(Κουίζ: Ποιο θα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την ελληνική “εθνική γραμμή”; Το ταξίδι του Ερντογάν στη Θράκη ή το να κάνει αντι-ισραηλινές και αντι-αμερικανικές δηλώσεις απ’ την Αθήνα;)

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/mesi-anatoli-1-3/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/mesi-anatoli-2-4/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/mesi-anatoli-3-3/

Εύγε κ. Στούπα…


Πριν ένα-ενάμισυ μήνα, το ιστολόγιο δημοσίευσε μια σειρά σημειωμάτων που είχαν ως στόχο να εξηγήσουν, όσο πιο απλά και κατανοητά γίνεται, τον τρόπο λειτουργίας του χρήματος. Σ’ εκείνα τα σημειώματα είχαμε μιλήσει για το λογιστικό χρήμα, για την διαδικασία των δανείων, για την δομή τού χρηματοοικονομικού συστήματος κλπ. Ίσως ο αναγνώστης να μη θυμάται όλα όσα είχαμε πει τότε αλλά σίγουρα πολλά απ’ αυτά θα επανέλθουν στην μνήμη του καθώς θα διαβάζει την παρακάτω «ανάλυση», βάσει της οποίας «οι πλειστηριασμοί είναι δίκαιο και σωστό μέτρο»:

Στο τραπεζικό σύστημα οι καταθέσεις του ενός είναι το δάνειο που έχει πάρει ο άλλος. Αν ο άλλος δεν πληρώσει το δάνειο ο πρώτος θα χάσει τα λεφτά που έχει καταθέσει στην τράπεζα και συνήθως είναι οι κόποι μιας ζωής. Όταν η διαγραφή των κόκκινων δανείων δεν γίνεται με «κούρεμα» καταθέσεων γίνεται με αύξηση του δημόσιου χρέους. Τουτέστιν κάποιοι αποκτούν στέγη ή επιχείρηση με τα χρήματα που θα πληρώσουν και αυτοί που δεν έχουν στέγη κλπ.

Ο Α εργάζεται για δεκαετίες και έχει αποταμιεύσει π.χ. 100.000 για να αγοράσει ένα σπίτι. Ο Β πάει και δανείζεται 100.000 και αγοράζει το σπίτι σήμερα και όχι μετά από 10 χρόνια. Ο Β χάνει τη δουλειά του και δεν μπορεί να πληρώσει το δάνειο. Η τράπεζα για να μην χρεοκοπήσει πρέπει ή να κατάσχει το σπίτι του Β και να το δώσει στον Α ή να κατάσχει τις καταθέσεις του Α. Ποιο από τα δυο είναι το πιο δίκαιο;  

Όταν το κράτος παρεμβαίνει με το νόμο Κατσέλη π.χ. και προστατεύει το σπίτι του Β που όντως αδυνατεί να πληρώσει, χιλιάδες άλλοι που μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια που έχουν πάρει σταματούν να το κάνουν για να επωφεληθούν.  Έτσι τα 10-20 δισ. «κόκκινα” δάνεια έγιναν 120 δισ. ευρώ και τίναξαν στον αέρα τράπεζες και οικονομία. Χωρίς την ικανότητα των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν την οικονομία η ανεργία αυξήθηκε. Έτσι έχασε τη δουλειά και ο Γ που πλήρωνε κανονικά τις δόσεις του δανείου και το πρόβλημα πολλαπλασιάστηκε.

Μέχρι σήμερα οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών έχουν γίνει με χρήματα που δανείστηκε το κράτος και θα πληρώσουν τα παιδιά μας. Το 2015 το κράτος έχασε τις συμμετοχές που είχε στις τράπεζες και μαζί την ελπίδα να πάρει τα χρήματα πίσω.  Η επόμενη ανακεφαλαιοποίηση θα γίνει με «κούρεμα» των καταθέσεων…

Έστω και με πολλά χρόνια καθυστέρηση, οι πλειστηριασμοί είναι δίκαιο και σωστό μέτρο. Δίκαιο γιατί αποδίδει στον καθένα αυτό που του ανήκει και σωστό γιατί μόνο έτσι μπορεί να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα και να ανακάμψει η οικονομία.

Η παραπάνω «ανάλυση» ανήκει στον γνωστό δημοσιογράφο, διαμορφωτή της κοινής γνώμης και αυτοπροβαλλόμενο ως «αναλυτής ειδικός επί οικονομικών θεμάτων» (παρ’ ότι δεν διαθέτει ανώτατη μόρφωση) κ. Κώστα Στούπα. Το πλήρες ασυναρτησιών και ανοησιών κείμενο δημοσιεύθηκε στις 30 Νοεμβρίου στο capital.gr με τίτλο «Εύγε, κ. Τσίπρα…» και περιλαμβάνει και άλλες εξυπνακίστικες νεοφιλελεύθερες τοποθετήσεις τού αγράμματου συντάκτη του περί απεργιών, συνδικαλισμού κλπ.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, θα γνώριζε ότι σε καμμιά περίπτωση οι καταθέσεις του ενός δεν σχετίζονται με το δάνειο του άλλου. Κι αν είχε φροντίσει να κοιτάξει λίγο πιο πέρα από την τύφλα του, θα έβλεπε ότι οι τράπεζές μας έχουν χορηγήσει δάνεια υπερδιπλάσια των καταθέσεων που έχουν στα ταμεία τους και έχουν κάνει επενδύσεις σε διάφορα χρηματοοικονομικά προϊόντα πολλαπλάσιες των κεφαλαίων τους.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, προκειμένου να στηρίξει τις ανοησίες του δεν θα χρησιμοποιούσε το βλακώδες παράδειγμα ενός που αποταμιεύει επί δεκαετίες για να πάρει ένα σπίτι. Θα γνώριζε ότι περισσότερο ωφέλιμος στην οικονομία είναι ο Β, που προεξοφλεί τις μελλοντικές του καταθέσεις (μέσω δανείου) δέκα χρόνια νωρίτερα και θα καταλάβαινε ότι η οικονομία της χώρας θα σήκωνε χειρόφρενο αν όλοι αποφάσιζαν να συμπεριφερθούν όπως ο Α.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, δεν θα κατηγορούσε -εμμέσως, πλην σαφώς- τους δανειολήπτες για τα λάθη τους χωρίς να καταλογίζει μεγαλύτερα λάθη στις δανειοδότριες τράπεζες. Κι αν δεν ήταν τόσο εκτός πραγματικότητος, θα είχε υπ’ όψη του πάμπολλες περιπτώσεις που οι ίδιες οι τράπεζες παρότρυναν τους πελάτες τους να πάρουν καταναλωτικά δάνεια. Δεν είναι οι πολίτες που εφηύραν τα μετοχοδάνεια, τα εορτοδάνεια, τα διακοποδάνεια και κάθε λογής ηλιθιοδάνεια. Οι τράπεζες είναι. Αυτές οι τράπεζες που συστηματικά ενέκριναν στεγαστικά δάνεια υψηλότερα της αξίας του ακινήτου, βιάζοντας βάναυσα κάθε είδους λογική.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, δεν θα παπαρολογούσε ασύστολα υποστηρίζοντας ότι οι ασυνεπείς δανειολήπτες φταίνε που τινάχτηκαν στον αέρα οι τράπεζες και η οικονομία. Θα καταλάβαινε ότι η ασυνέπεια των δανειοληπτών είναι απότοκο μιας καταστροφικής πολιτικής που ξετίναξε το πορτοφόλι των πολιτών. Επί πλέον, θα απέφευγε μια από τις μεγαλύτερες ανοησίες που θα μπορούσε ποτέ να ξεστομίσει, ότι τάχα τα κόκκινα δάνεια φταίνε για την διόγκωση της ανεργίας, επειδή θα έβλεπε την πραγματικότητα, ότι δηλαδή η ανεργία φούσκωσε τα κόκκινα δάνεια.

Αν ο κ. Στούπας ήξερε μια αράδα οικονομικά, θα συνειδητοποιούσε ότι ο νόμος Κατσέλη σχεδιάστηκε με τα δεδομένα μιας εποχής όπου οι πάντες (από τις κυβερνήσεις μας ως το ΔΝΤ και τις Βρυξέλλες) επέμεναν ότι τα μνημόνια θα κρατούσαν τρία χρόνια το πολύ και μετά η οικονομία θα έπαιρνε την ρότα της. Δεν σχεδιάστηκε για να καταλήξει 7-8 χρόνια αργότερα σε πλειστηριασμούς που θα αποδώσουν υποπολλαπλάσιο προϊόν λόγω της κατακόρυφης μείωσης της αξίας των ακινήτων.

1/7/2015 και ο «διορατικός» Κώστας Στούπας διαβλέπει ανθρωπιστική κρίση λόγω capital control:
«Θα αδειάσουν τα σούπερ μάρκετ και τα τρόφιμα θα έρχονται με φορτηγά από το εξωτερικό» (!)

Εν κατακλείδι, εύκολα συμπεραίνουμε ότι ο -έτσι κι αλλιώς αμόρφωτος- κ. Στούπας δεν ξέρει έστω μια αράδα οικονομικά. Αυτό, όμως, δεν τον αποθαρρύνει από το να αρθρογραφεί. Υποθέτω ότι, έστω κι αν ο ίδιος δεν έχει απόλυτη γνώση τής αγνοίας του, εκείνοι που του παρέχουν το βήμα για να χειραγωγεί την κοινή γνώμη, έχουν. Οπότε γιατί τον πληρώνουν; Προφανώς, επειδή κάποιος που διακηρύσσει πως οι απεργίες αποφασίζονται «από κάποιο διοικητικό συμβούλιο που εξελέγη με τη συμμετοχή μιας μειοψηφίας επαγγελματιών συνδικαλιστών και τους πελάτες τους» είναι πάντα χρήσιμο γρανάζι του συστήματος.

Εύγε, κ. Στούπα…

 ___________________________________________________________

Οι κοινωνικές εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε μουσεία, δεν παίζονται «replay». Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα…


Εννιά χρόνια μετά την κρατική δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που αυτή η δολοφονία πυροδότησε, όλα όσα είχαμε τότε απέναντί μας, εξακολουθούν να στέκονται ακλόνητα σαν άπαρτα κάστρα μπροστά μας. Τότε με κυβέρνηση ΝΔ, τώρα με αριστερο-ακροδεξιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η ταξική εκμετάλλευση-καταπίεση, ο εθνικισμός-«πατριωτισμός», ο ρατσισμός και η πατριαρχία, οι θεμελιώδεις αυτές ρίζες του σύγχρονου φασισμού, εξακολουθούν να απλώνονται σαν την πανούκλα μέσα στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ισοπεδώνοντας τις ζωές των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Η τότε συσσωρευμένη οργή που εκδηλώθηκε συλλογικά με ποικίλα χαρακτηριστικά, σε όλη σχεδόν την επικράτεια του ελληνικού κράτους, αυτή η οργή που λαμπάδιασε τις νύχτες και τις μέρες εκείνου του Δεκέμβρη φωτίζοντας ελπιδοφόρα την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, εννιά χρόνια μετά εξακολουθεί να είναι ιστορικά αδικαίωτη και πολιτικά ανέκφραστη. Είναι η ίδια βουβή ατομική οργή που συναντάμε και αναγνωρίζουμε καθημερινά στο σχολείο, στη σχολή, στο χώρο δουλειάς, στην ουρά του ΟΑΕΔ και της εφορίας, στις φτωχογειτονιές και στις λαϊκές πλατείες, εκεί που ζούν, εργάζονται, σπουδάζουν και κοινωνικοποιούνται οι άνθρωποι της τάξης μας, οι δικοί μας άνθρωποι. Όλες και όλοι αυτοί που βιώνουν καθημερινά την οικονομική εκμετάλλευση-καταπίεση, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό-«πατριωτισμό» και την πατριαρχία πάνω στο κορμί τους και στο μυαλό τους, είτε το έχουν ήδη συνειδητοποιήσει είτε το εκφράζουν πρωτόλεια και εμπειρικά όταν συζητάμε μαζί τους.

Η οργή δεν αποτελεί προνόμιο κάποιων «εξεγερμένων ατομικοτήτων». Η οργή είναι το δηλητηριώδες απόσταγμα της ταξικής, της έμφυλης και της ρατσιστικής βίας και εκμετάλλευσης. Είναι η ενστικτώδης συναισθηματική αντίδραση που ενσταλάζεται στη συνείδηση των υποκειμένων που εισπράττουν το καθημερινό σφυροκόπημα της κυριαρχίας και της πατριαρχίας. Είναι η οργή για τις εκατόμβες νεκρών και τραυματισμένων στα εργασιακά κάτεργα του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού. Είναι η οργή για τις δημοσιοποιημένες αλλα και για τις αφανείς λίστες των δολοφονημένων και των βασανισμένων από τις έμμισθες κρατικές φρουρές, στο δρόμο, στα αστυνομικά τμήματα, στις φυλακές, στα ψυχιατρεία και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/ριών. Είναι η οργή για κάθε ρατσιστική (είτε λεκτική είτε και σωματική) επίθεση, υποτίμηση και εκμετάλλευση μεταναστών/ριών, αλλα και θρησκευτικών, γλωσσικών και πολιτισμικών μειονοτήτων, από εθνοπατριώτες «ελληνάρες» και από φασίστες δολοφόνους. Είναι η οργή για τα αμέτρητα θύματα της πατριαρχίας, της «αόρατης» αυτής προκαπιταλιστικής εξουσιαστικής κοινωνικής δόμησης. Είναι η άσβεστη οργή για κάθε βιαστή, για κάθε κακοποιητή, για κάθε τραμπούκο σεξιστή αλλα και για κάθε κυριαρχική αγέλη που τους στηρίζει, τους συγκαλύπτει στοργικά και τους υπερασπίζεται, αναπαράγοντας έμπρακτα στο κοινωνικό πεδίο την κουλτούρα του βιασμού και της τραμπούκικης κυριαρχικής επιβολής.

Συνέχεια