Let us Now Praise Infamous Men | Brad Feuerhelm, Michael Salu…


Σε πόλεμο με τα πλοκάμια του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος της Αμερικής

Μετάφραση-επιμέλεια: Ελένη Παγκαλιά 

Στο βιβλίο του 1936 «Let us Now Praise Famous Men» οι Walker Evans και James Agee συνωμοτούν για να απεικονίσουν τα δεινά των αμερικανών εργατών γης κατά τη διάρκεια του New Deal του Franklin Roosevelt, προβάλλοντας τον αγώνα των ανθρώπων που έζησαν τα πρώτα χρόνια του 1930 τις καταστροφικές ανεμοθύελλες και ξηρασίες, οι οποίες έμειναν γνωστές στην ιστορία ως Dust Bowl, καθώς και τη φτώχεια που επακολούθησε. Η αποστολή χρηματοδοτήθηκε από το περιοδικό Fortune, για το οποίο εργαζόταν ο Evans.

Το καλοκαίρι του 2014, ο Brad Feuerhelm συνέχισε στα ίχνη του εμβληματικού φωτολογοτεχνικού έργου των Evans και Agee και το οικειοποιήθηκε για να αντιστρέψει τη χρήση της φωτογραφικής εικόνας και να τη μετατρέψει σε έναν πολιτικό διάλογο, μέσω της βίαιης καταστροφής. Έτσι,  πυροβόλησε εξ’ επαφής τα πάνω από 200 αντίγραφα του βιβλίου του με ένα gloc 45. Ο συγγραφέας, με δικά του λόγια, ήταν «σε πόλεμο με τα αποκρουστικά πλοκάμια του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος στην Αμερική και την κοινωνική “Disneyland” που έχει επιβάλει έναν γενικευμένο εφησυχασμό απέναντι σε αυτόν τον μηχανισμό».

Η σφαίρα που διαπερνά κάθε μία από τις σελίδες υπερβαίνει το, κατ’ όνομα, φωτογραφικό βιβλίο και το μετατρέπει σε ένα αντι-εικονογραφικό λείψανο. Το βιβλίο γίνεται αντικείμενο στο οποίο έχει ασκηθεί βία και κάθε ένα από τα πορτρέτα γίνεται μια παραβατική εικόνα μη ανοχής απέναντι στην κοινωνική αδιαφορία για τη μηχανή του οικονομικού πολέμου. Οι αρχηγοί πολλών πολυεθνικών εταιρειών όπλων, τόσο εγχώριων όσο και διεθνών, βρίσκουν τη δική τους εικόνα να κομματιάζεται με μια βίαιη πράξη. Η ειρωνεία της οποίας είναι πως το ίδιο το βιβλίο γίνεται αντικείμενο πώλησης σε ένα κοινό που καταγγέλλει την κυκλική και μάταιη ειρωνεία του επίμαχου προβλήματος του εφησυχασμού, μέσα όμως πάντα στο πλαίσιο της συνεχώς διευρυνόμενης «γενναιοδωρίας» του κεφαλαίου η οποία επιτυγχάνεται μέσω των πωλήσεων όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού. Το συνοδευτικό κείμενο από τον Feuerhelm και τον Michael Salu αναδεικνύει με μαχητικό τρόπο τα προβλήματα του εφησυχασμού σε μια ζωή που φτάνει σε άκρα.

Το βιβλίο παρουσιάστηκε πρόσφατα στην Ελλάδα στην έκθεση Uncensored Books που πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο στο πλαίσιο του MedPhoto Festival 2017-2018.

Ο Brad Feuerhelm είναι φωτογράφος, συλλέκτης φωτογραφίας, επιμελητής, έμπορος τέχνης και συγγραφέας. Είναι αρχισυντάκτης τού American Suburb X.

Ο Michael Salu είναι creative director, καλλιτέχνης και συγγραφέας. Τα έργα του έχουν παρουσιαστεί στα «The Short Anthology» και «Grey Magazine». Πρόσφατα εκδόθηκε το «A Tale of two Cities» από την OR Books. Διευθύνει το διεπιστημονικό creative agency http://salu.io/


Info:

Paralaxe Editions, 2016

Σύλληψη και σχεδιασμός: Verónica Fieiras & Martín Bollati

20 σελίδες / 28 x 20,5 εκ.

Περιορισμένος αριθμός 250 χειροποίητων αντιτύπων

 ____________________________________________________________

Μια ζώνη, ένας δρόμος…


. Αν λεγόταν «σχέδιο Marshall 2.0» κάτι θα θύμιζε. Και είμαστε σίγουροι ότι θα έτρεχαν τα σάλια πολλών στα μέρη μας. Δεν λέγεται έτσι. Μπορεί να ειπωθεί «σχέδιο Jinping», αν και το επίσημο όνομα (στα αγγλικά) είναι οne belt and one road – και το ανεπίσημο «δρόμοι του μεταξιού». Όσο για το μέγεθος (αν τα ποσά των αρχικών επενδύσεων δείχνουν κάτι): το αμερικανικό «σχέδιο Marshall», με σημερινές τιμές του δολαρίου, ήταν ύψους 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ένα ποσό τεράστιο, αρκετό για να “ξανακτιστεί” η κατεστραμμένη απ’ τον β παγκόσμιο πόλεμο δυτική ευρώπη· να ξαναστηθεί στα πόδια του το ιστορικό ευρωπαϊκό τμήμα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ποιο είναι το ποσό του τωρινού «σχέδιου Jinping»; Οκτώ (8) τρισεκατομμύρια δολάρια…

Για να έχετε μια πρόχειρη πρώτη προσέγγιση: βρίσκεται σε εξέλιξη ένα σχέδιο παγκόσμιας καπιταλιστικής «ανασυγκρότησης» 57 φορές το «σχέδιο Marshall» – κινέζικης έμπνευσης και, εν πολλοίς, χρηματοδότησης (τυπικά μέσα απ’ την κινεζοκαθοδηγούμενη «ασιατική τράπεζα επενδύσεων», που αντικαθιστά την αμερικανοκαθοδηγούμενη «παγκόσμια τράπεζα», των διευθετήσεων της αμερικανικής ηγεμονίας μέσα απ’ τις συμφωνίες του Bretton Woods, το 1944…) . Κάθεστε ακόμα στην καρέκλα σας; 57 φορές το «σχέδιο Marshall», απ’ την άλλη άκρη του κόσμου…

Το κινεζικό σχέδιο είναι θηριωδώς καπιταλιστικό· αλλά, επίσης, ακόμα πιο θηριωδώς προκλητικό για τον «δυτικό κόσμο». Δεν πρόκειται «απλά» για το άνοιγμα ή την διαπλάτυνση κάποιων δρόμων (στην ελλάδα 200 ή 300 χιλιόμετρα καινούργιου δρόμου θεωρούνται «μεγάλο έργο»…). Πρόκειται για ένα σχέδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης μεγάλου μέρους της ασίας, ξεκινώντας απ’ την κεντρική· και υπαγωγής όλης αυτής της καπιταλιστικής ανάπτυξης σ’ έναν ενιαίο εμπορικό, οικονομικό, και σε τελευταία ανάλυση γεωπολιτικό χώρο που θα μπορούσε να ονομάζεται ευρασία.

Το one belt / one road ΔΕΝ είναι «τρυπάμε τα βουνά, ρίχνουμε άσφαλτο, βάζουμε διόδια και φτιάχνουμε βενζινάδικα και σ.ε.ε.»!!! Είναι η δημιουργία χερσαίων και θαλάσσιων γραμμών και σημείων σύγκλισης της παραγωγής, της μεταποίησης, των υπηρεσιών (για έναν μεγάλο αριθμό ασιατικών κρατών) απ’ την κίνα προς και από την ευρώπη και την αφρική. Δεν είναι μόνο δρόμοι, σιδηροδρομικές γραμμές, αεροδρόμια και λιμάνια. Είναι επίσης χωροθέτηση εκατοντάδων βιομηχανικών ζωνών στην κεντρική, στην ανατολική και στη νότια ασία· είναι οργάνωση της πρωτογενούς παραγωγής με τέτοιες μορφές ώστε να είναι καπιταλιστικά εμπορεύσιμη και κερδοφόρα· είναι οργάνωση της επιμελητείας των μεταφορών, των χρηματοδοτήσεων, της ασφάλειας· είναι νέες τεχνολογίες εν θερμώ· είναι μετασχηματισμός των «καθυστερημένων» παραγωγικών σχέσεων (εκεί που είναι τέτοιες) και αναδιάρθρωσή τους εκεί που παρακολουθούν τις εξελίξεις του καπιταλιστικού εικοστού πρώτου αιώνα.

Και δεν είναι διακήρυξη. Το 57 φορές «σχέδιο Marshall» βρίσκεται σε εξέλιξη! Works in progress… Μέσα σε μόλις 4 χρόνια απ’ την πρώτη εξαγγελία του (φθινόπωρο του 2013).

Πόσους παγκόσμιους πολέμους θα «δικαιολογούσε» η προσπάθεια των δυτικών καπιταλισμών να σταματήσουν αυτήν την ασιατική (με οδηγό το Πεκίνο) καπιταλιστική αναδιάρθρωση; Πριν απαντήσετε θυμηθείτε: έχουν γίνει τέτοιοι (παγκόσμιοι πόλεμοι) και για πολύ λιγότερα…

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/mia-zoni-enas-dromos/

  

«Νόμος και τάξη» – Η ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα…


Του Χρήστου Τσούτση

Το δόγμα «Νόμος και Τάξη» το είχαμε δει έντονα ως ιδεολόγημα της μνημονιακής εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια ειδικά στη κυβέρνηση Σαμαρά. Μια κυβέρνηση που πέρα από το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της σε επίπεδο οικονομίας και σκληρών δημοσιονομικών μέτρων, είχε μάθει να επιβάλλει την οικονομική της πολιτική μέσα από τη καταστολή, τους τρομονόμους, τους εκβιασμούς και τη καταστροφολογία.

Μετά τον «έντιμο συμβιβασμό» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ το καλοκαίρι του 2015, κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ (διότι οι ΑΝΕΛΛ πάντα στο κομμάτι της λαϊκής Δεξιάς και της ακροδεξιάς τοποθετούνταν) εγκατέλειψε σιγά-σιγά την αριστερή φρασεολογία, αντίγραψε ατάκες περί «κανονικότητας» ξένες με τη λογική της αριστεράς βάση της οποίας αυτοπροσδιοριζοταν μέχρι εκείνη τη στιγμή , ταιριάζοντας έτσι στο νέο επικοινωνιακό κουστούμι και στις νέες μνημονιακές υποχρεώσεις, τις πολιτικές δηλαδή που έπρεπε να υλοποιήσει.

Παρά ολ’ αυτά, ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός ή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ δεν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με τους προκατόχους τους στη πολιτική, στη στρατηγική και την επικοινωνία ή στο τρόπο άσκησης εξουσίας, άσχετα με το αν εφαρμόζαν παρόμοιες ή ίδιες πολιτικές στην ουσία και οι δυο.

Την τελευταία περίοδο όμως παρατηρούμε ένα ιδεολόγημα να επιστρέφει πάνω από τη χώρα. Το ιδεολόγημα, « Νόμος και Τάξη»… Η τροπολογία της ντροπής με τη ποινικοποίηση όσων αντιδρούν και οργανώνουν  την αντίδραση τους μέσα από το αγώνα για τη προστασία της πρώτης κατοικίας και αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς, βάζει την κυβέρνηση στο κάδρο μιας αλαζονικής και ακροδεξιάς λογικής σεχ σχέση με το πως «απαντώ σε αυτούς που με ενοχλούν να πράξω τα συμφωνηθέντα». Όπου βλέπετε ενόχληση βάλτε σωματεία, φορείς, επιτροπές κατά των πλειστηριασμών με τελευταία και τη λάσπη εναντίον του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, που για πολλούς στο κυβερνών κόμμα δεν θα έπρεπε να αντιδρά.

Όμως αυτό δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός είναι μια συνεχεία μιας ιδεολογικής μεταστροφής που η αφετηρία της βρίσκεται στο πρακτικό μέρος, στα χημικά εναντίον διαδηλωτών μέσα στο κλειστό χώρο του ειρηνοδικείου.

Ποιος στηρίζει αυτή τη τροπολογία όμως πέρα από το Σταύρο Κοντονή; Μα φυσικά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ο οποίος πέρα από πρώην μαρξιστής και αριστερός μετά-κενυσιανός, είναι και πρώιμος εκβιαστής των αγαπημένων του συντρόφων, όσων εντάσσονται στους 53. Με τη στάση του δηλώνει ότι, αν δεν ψηφίσουν τη τροπολογία για την προστασία των πλειστηριασμών θα ρίξουν τη κυβέρνηση. Πρέπει να σταθούμε σε αυτό όμως. Πως δηλαδή ένας άνθρωπος που προσδιορίζει τον εαυτό του στα αριστερά πράττει κάτι ακριβώς αντίθετο σε συνεχή κλίμακα, δικαιολογώντας το πάλι με αριστερή φρασεολογία. Απίστευτο..

Άρα όπως λέει και ο σοφός λαός «ήρθε το γλυκό και έδεσε…», ήρθε λοιπόν και ο ιδεολογικός καθοδηγητής του κόμματος που τυχαίνει να εφαρμόζει μνημόνια, αλλά παράλληλα, να είναι και η εσωτερική αντιπολίτευση του Τσίπρα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ να εκβιάσει, να δικαιολογήσει και εν τέλει να προτείνει τη τροπολογία Κοντονή…

Χρέος μας σίγουρα είναι να παλέψουμε ώστε τέτοιες πολιτκές να ανατραπούν. Πολύ περισσότερο αυτό το πρωτοφανές έκτρωμα που ούτε ο Σαμαράς δεν κατέβασε επί της μνημονιακής διακυβέρνησής του. Το τρολάρισμα θα είναι αν κυβέρνηση χρησιμοποιήσει κάποια θέση του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν για να δικαιολογήσει το καθεστώς Νόμος και Τάξη, ξεθάψει καμιά παλιά συνέντευξή του αλλοιώνοντας και πάλι τα νοήματα (συνήθης πρακτική) ως εργαλείο ενάντια στους πολίτες για να περάσει τη πολιτική της. Θα το καταλάβουμε αυτό όμως αν ακούσουμε το Δουζίνα να υπερασπίζεται το κυβερνητικό έργο και τη τροπολογία…


Από:https://barikat.gr/content/nomos-kai-taxi-i-istoria-poy-epanalamvanetai-os-farsa

Διαδικτυακή Ουδετερότητα | Από το Ανοιχτό Internet Πίσω στον Μεσαίωνα…


Jonathan Cook
Μετάφραση: Δημήτρης Πλαστήρας

Υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί πως η σχετικά ελεύθερη και ανοιχτή πρόσβαση στο διαδίκτυο στη Δύση φτάνει με γρήγορους ρυθμούς στο τέλος της; Στην Κίνα και σε άλλα αυταρχικά καθεστώτα, οι ηγέτες απλά υποτάσσουν το διαδίκτυο σύμφωνα με τη θέληση τους, λογοκρίνοντας το περιεχόμενο που απειλεί την εξουσία τους. Στη «δημοκρατική» Δύση όμως, γίνεται με διαφορετικό τρόπο. Το κράτος δεν χρειάζεται να επέμβει άμεσα – αναθέτει τη βρώμικη δουλειά σε εταιρείες.

Από τον επόμενο μήνα κιόλας, το διαδίκτυο μπορεί να γίνει το αποκλειστικό παιχνίδι των μεγαλύτερων εταιρειών, οι οποίες φαίνονται αποφασισμένες να αρμέξουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος μπορούν από το “εύρος γραμμής” (bandwidth). Στο μεταξύ, τα εργαλεία που μας βοηθούν να ασχοληθούμε με την κριτική σκέψη, την ανυπακοή και τις κοινωνικές κινητοποιήσεις θα χαθούν καθώς η «διαδικτυακή ουδετερότητα» (net neutrality) γίνεται πλέον μία ιστορική υποσημείωση, μια φάση ανάπτυξης, στην «ωρίμανση» του διαδικτύου.

Τον Δεκέμβριο η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών (FCC) αποφάσισε την κατάργηση [1] των ήδη κουτσουρεμένων κανονισμών που υπάρχουν για να διατηρούν ένα ελάχιστο ίχνος «διαδικτυακής ουδετερότητας». Ο επικεφαλής της, Ajit Pai, και οι εταιρείες που είναι πάροχοι δικτύου θέλουν να εξαλείψουν αυτούς τους κανόνες, όπως ακριβώς ο τραπεζικός τομέας ξεφορτώθηκε το οικονομικό ρυθμιστικό πλαίσιο ώστε να καταφέρει να φουσκώσει τις οικονομίες μας σε μια τεράστια πυραμίδα.

Αυτό μπορεί να είναι το τελικό χτύπημα στην Αριστερά (ΣτΜ: και στο ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα) και στη δυνατότητά της να κάνει τη φωνή της να ακουστεί στον δημόσιο χώρο.

Ήταν οι πολιτικοί ηγέτες – συνεπικουρούμενοι από τους εκδοτικούς κολοσσούς – που άνοιξαν τον δρόμο για την εξέλιξη αυτή με την υποδαύλιση ενός ιδιοτελούς ηθικού πανικού περί «ψευδών ειδήσεων» (fake news).

Οι ψευδείς ειδήσεις, όπως υποστήριξαν, εμφανίζονται μόνο στο διαδίκτυο και όχι στις σελίδες των ειδησεογραφικών κολοσσών – τα ίδια μέσα που μας πούλησαν τον μύθο των όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ και που έχουν διατηρήσει με τόση επιτυχία ένα μονοκομματικό σύστημα με δύο πρόσωπα. Το κοινό, όπως φαίνεται, πρέπει να προφυλαχθεί μόνο από τους μπλόγκερς και τις ιστοσελίδες.

Οι γίγαντες των κοινωνικών μέσων ανταποκρίθηκαν σύντομα. Είναι όλο και πιο εμφανές πως το facebook παρεμβαίνει ως πλατφόρμα στη διάδοση πληροφοριών μεταξύ προοδευτικών ακτιβιστών. Ήδη κλείνει λογαριασμούς [2] και περιορίζει την απήχησή τους. Αυτές οι τάσεις θα επιταχυνθούν ακόμα περισσότερο.

Η Google [3] άλλαξε τους αλγορίθμους της με τρόπο που να εξασφαλίζει πως η κατάταξη σημαντικών αριστερόστροφων ιστοσελίδων στη μηχανή αναζήτησης θα κατακρημνιστεί [4]. Γίνεται όλο και δυσκολότερο να βρεθούν εναλλακτικές πηγές ειδήσεων γιατί αυτές κρύβονται πλέον συστηματικά από την κοινή θέα.

Η Google επιτάχυνε αυτή τη διαδικασία, στα μέσα Νοεμβρίου με την «αποκατάταξη» του RT (Russia Today) και του Sputnik, δύο ρωσικούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους που προσφέρουν ένα σημαντικό αντίβαρο – ακόμη και αν είναι μονομερές ως προς τη φιλορωσική του προπαγάνδα – στην αντιρωσική προπαγάνδα που εξαπολύουν τα δυτικά μέσα. Οι δύο ιστότοποι θα είναι πρακτικά λογοκριμένοι στο διαδίκτυο για τη μεγάλη πλειοψηφία των χρηστών.

Το RT απέχει πολύ από το να είναι μια τέλεια πηγή ειδήσεων – κανένα κρατικό ή εταιρικό μέσο δεν είναι – αλλά είναι μια ζωτική φωνή που υπάρχει στο διαδίκτυο. Έχει υπάρξει καταφύγιο για πολλούς που αναζητούν εναλλακτικές, και συχνά πολύ πιο έντιμες, αναλύσεις [5] τόσο για την εγχώρια δυτική πολιτική όσο και τη δυτική ανάμειξη σε μακρινές χώρες. Φυσικά έχει τη δική του πολιτική ατζέντα αλλά παρά την προκατάληψη πολλών δυτικών προοδευτικών, προσφέρει πολύ πιο ακριβή εικόνα του κόσμου, σε σχέση με τα δυτικά εταιρικά μέσα, πάνω σε ένα μεγάλο φάσμα θεμάτων.

Υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό. Τα δυτικά εταιρικά μέσα υπάρχουν για να ενισχύουν προκαταλήψεις που έχουν εμποτισθεί στο δυτικό κοινό για μια ολόκληρη ζωή – η κύρια από αυτές είναι πως τα δυτικά κράτη δικαιωματικά δρουν ως καλοπροαίρετοι, αν και περιστασιακά αδέξιοι, αστυνόμοι που προσπαθούν να διατηρήσουν την τάξη ανάμεσα σε άλλα, απείθαρχα ή ξεκάθαρα κακά κράτη στην υφήλιο.

Τα μέσα και η πολιτική τάξη μπορούν με ευκολία να εκμεταλλεύονται αυτές τις προκαταλήψεις ώστε να μας πείθουν για κάθε είδος αναληθειών που προωθούν τα δυτικά συμφέροντα. Για να πάρουμε ένα μόνο παράδειγμα – το Ιράκ. Μας είπαν πως ο Saddam Hussein είχε δεσμούς με την Αλ Κάιντα (δεν είχε και δεν μπορούσε να έχει), πως το Ιράκ είχε όπλα μαζικής καταστροφής (δεν είχε, όπως προσπάθησαν να μας πουν οι επιθεωρητές όπλων του ΟΗΕ) και πως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο ήθελαν να στηρίξουν τη δημοκρατία στο Ιράκ (αλλά όχι πριν κλέψουν το πετρέλαιό της). Μπορεί να υπήρξε αντίθεση στη Δύση για την εισβολή στο Ιράκ αλλά ένα μικρό μόνο μέρος της είχε ως αίτιο την αναγνώριση πως αυτά τα στοιχεία της επίσημης αφήγησης, αποδεικνύονταν, με ευκολία, να είναι ψέματα.

Το RT και άλλες μη-δυτικές πηγές νέων στα Αγγλικά, προσφέρουν μία διαφορετική οπτική μέσα από την οποία μπορούμε να δούμε τέτοια σημαντικά γεγονότα από προοπτικές που δεν θολώνονται από τη δυτική αριστοκρατική ατζέντα.

Αυτοί και άλλοι προοδευτικοί ιστότοποι φιμώνονται σταδιακά και μπαίνουν στη μαύρη λίστα, οδηγώντας μας ξανά πίσω στην αγκαλιά των εταιρικών προπαγανδιστών. Λίγοι ήταν οι φιλελεύθεροι που υπήρξαν έτοιμοι να υψώσουν τη φωνή τους για να υπερασπιστούν το RT, ξεχνώντας τις προειδοποιήσεις της ιστορίας, όπως και το αντιναζιστικό ποίημα του Martin Niemoller, «Πρώτα ήρθαν για τους σοσιαλιστές»[6].

Οι εώς τώρα κανόνες της «διαδικτυακής ουδετερότητας» ήδη δεν κατάφερναν να προστατέψουν τους προοδευτικούς και τους αντιφρονούντες, καθώς οι εξελίξεις που ανέλυσα παραπάνω το κάνουν σαφές. Αλλά χωρίς ακόμα και αυτούς, τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Οι πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου (ISPs), οι εταιρείες που μας συνδέουν στο διαδίκτυο, θα μπορούν πλέον να αποφασίζουν μαζί μας τι μπορούμε να δούμε και τι θα είναι πέρα από την εμβέλεια μας.

Μεγάλο μέρος του διαλόγου έχει εστιαστεί στην επίπτωση του τερματισμού των κανόνων στα διαδικτυακά εμπορικά εγχειρήματα. Αυτός είναι ο λόγος που το Amazon και πορνογραφικές σελίδες όπως το Pornhub ηγούνται της αντίδρασης. Επισκιάζεται όμως έτσι η πιο σημαντική απειλή για τις προοδευτικές ιστοσελίδες και τις ήδη βαλλόμενες αρχές της ελευθερίας του λόγου.

Θα δοθεί στους παρόχους υπηρεσιών διαδικτύου μεγαλύτερη ελευθερία να αποφασίσουν το περιεχόμενο που θα μπορούμε να δούμε στο διαδίκτυο. Θα μπορούν να επιβραδύνουν τις ταχύτητες πρόσβασης σε ιστοσελίδες που δεν προσφέρουν κέρδος – που είναι η εξ’ ορισμού πραγματικότητα για τις ακτιβιστικές ιστοσελίδες. Ενθαρρύνονται όμως να εφαρμόσουν ακόμα και μια κινέζικου τύπου λογοκρισία, είτε από δική τους πρωτοβουλία, είτε υπό πολιτική πίεση. Το γεγονός πως αυτό θα δικαιολογηθεί με εμπορικούς και όχι πολιτικούς λόγους, θα προσφέρει ελάχιστη βοήθεια.

Όσοι είναι πραγματικά αφοσιωμένοι στην εύρεση πραγματικών νέων θα μπορούν να βρουν λύσεις. Αυτό όμως είναι μικρή παρηγοριά. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες που τους προσφέρονται και θα αγνοούν αυτό που τους στερούν.

Αν τους παίρνει ώρες για να έχουν πρόσβαση σε μια σελίδα, απλά θα “κλικάρουν” αλλού. Αν μια αναζήτηση στο Google τους δείχνει μόνο εταιρικά εγκεκριμένα αποτελέσματα, θα διαβάζουν ό,τι τους προσφέρεται. Αν η ροή του facebook δεν τους προσφέρει ένα «μη κερδοφόρο» ή «ψεύτικο» περιεχόμενο, δεν θα γνωρίσουν κάτι άλλο. Αλλά όλοι εμείς που ενδιαφερόμαστε για το μέλλον θα είμαστε φτωχότεροι.

Σημειώσεις:
[1] https://www.theguardian.com/technology/2017/nov/21/net-neutrality-rules-to-be-ditched-as-expected-fcc-decision-sparks-protests
[2] https://medium.com/@caityjohnstone/ive-been-banned-from-facebook-for-sharing-an-article-about-false-flags-678c24358fde
[3] https://wikileaks.org/google-is-not-what-it-seems/
[4] http://www.jonathan-cook.net/blog/2017-09-30/googles-new-search-engine-bias-is-no-accident/
[5] https://www.youtube.com/watch?v=u_YLPUvBcDM
[6] https://www.ushmm.org/wlc/en/article.php?ModuleId=10007392

Πηγή: Counterpunch

*Ο Jonathan Cook είναι βραβευμένος δημοσιογράφος, ζει στην Ναζαρέτ όπου αρθρογραφεί και γράφει βιβλία για τη σύγκρουση Παλαιστίνιων και Ισραηλινών.

image_pdfimage_print


Aπό:http://www.babylonia.gr/2017/12/24/diadiktyaki-oudeterotita-apo-anoichto-internet-piso-ston-mesaiona/