Πορτρέτο τού καλλιτέχνη με περίστροφο…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

streetart-o4

Ο καλλιτέχνης, την ώρα που αγγίζει το θάνατο με το σεξουαλικό του ραβδί φτάνει την τελειότητα και την τόλμη, εκμηδενίζοντας την αγένεια του κοινού που κλείνει τα μάτια μπροστά στο κτήνος. Ο καλλιτέχνης καλεί σε δείπνο το κτήνος για να το φάει στο τέλος. Όμως κανείς δεν μπορεί να φάει μόνος του ένα κτήνος. Οι θεατές και οι αναγνώστες είναι αυτοί που θα πρέπει να μασήσουν πρώτοι το κρέας του. Διότι αν δε φαγωθεί το κτήνος απ’ τον καλλιτέχνη και το κοινό του θα φαγωθεί ο καλλιτέχνης και το κοινό του απ’ το κτήνος. Και τότε ο καλλιτέχνης θα γίνει ένα κτήνος που θα βγάζει λεφτά, τριγυρνώντας χεσμένος στο τάλιρο, με όλο το βρώμικο χρήμα που μπορεί να διαφθείρει και την πιο αγγελική ψυχή. Να κόβει μονέδα. Τρελά διεφθαρμένα λεφτά. Να τα μαζεύει σε μια γωνιά της θλιβερής του τρώγλης και να μην τ’ αγγίζει παρά μονάχα για να σκουπίζει τον κώλο του.


Aπό:https://dromos.wordpress.com/2017/12/09/%CF%80%CE%BF%CF%81%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86/

Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση πεθαίνει …


… o νεοεθνικισμός ανατέλλει;

Του Ευάγγελου Κοροβίνη*

Μέχρι πρόσφατα, η μεταπολεμική φιλελεύθερη τάξη υπήρξε σταθερή. Η τάξη αυτή ενσωματώνει δύο διακριτές και όχι κατ’ ανάγκην συμβατές μεταξύ τους προσεγγίσεις. Η πρώτη, ο κεϋνσιανισμός, θεωρούσε ως θεμέλια κοινωνία του συστήματος το έθνος-κράτος και τις σχετικά κλειστές εθνικές οικονομίες. Η δεύτερη, ο νεοφιλελευθερισμός, ενίσχυσε και πολλαπλασίασε τη δυνατότητα που έχουν οι ισχυροί παίχτες της αγοράς, οι εταιρείες-γίγαντες, να παρακάμπτουν και να αποδομούν τους κανόνες που ισχύουν σε εθνικό επίπεδο. Εκτός από αυτές τις εταιρείες-γίγαντες, το θεσμικό περιβάλλον του νεοφιλελευθερισμού το συμπληρώνει η αυξανόμενη ισχύς υπερεθνικών οργανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και η Παγκόσμια Τράπεζα.

Με δεδομένο το πάγωμα των μισθών στις αναπτυγμένες δυτικές οικονομίες, ο μόνος τρόπος να εξασφαλισθεί άνοδος της κατανάλωσης στα παλαιά κέντρα του συστήματος ήταν η υπερχρέωση ιδιωτών αλλά και κρατών.
Με δεδομένο το πάγωμα των μισθών στις αναπτυγμένες δυτικές οικονομίες, ο μόνος τρόπος να εξασφαλισθεί άνοδος της κατανάλωσης στα παλαιά κέντρα του συστήματος ήταν η υπερχρέωση ιδιωτών αλλά και κρατών.

Στα πλαίσια του κεϋνσιανού κοινωνικού μοντέλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν ως αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση, αποφάσισαν ότι η μακράς διάρκειας ανεργία ήταν μία υπαρξιακή απειλή για τον καπιταλισμό και ότι έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε κόστος. Οι κυβερνήσεις κλήθηκαν να διατηρήσουν δείκτες ανεργίας κατώτερους του 4%. Όμως η επιδίωξη της σταθερότητας μίας μεταβλητής, των δεικτών της ανεργίας εν προκειμένω, μέσα από την ίδια τη δυναμική των οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων και σε βάθος χρόνου αυτοϋπονομεύθηκε. Οι μισθοί, συγκεκριμένα, τείνουν να αυξάνονται στους κόλπους σχετικά κλειστών και ρυθμιζόμενων αγορών και η απάντηση των επιχειρήσεων είναι να ανεβάζουν, με τη σειρά τους, τις τιμές των προϊόντων τους. Αυτός ο μηχανισμός, όπου οι μισθοί και οι τιμές κυνηγούν οι μεν τις δε, πήρε τη δεκαετία του ’70 τη μορφή ενός εκρηκτικού σπιράλ ανόδου μισθών και τιμών και συνδυάστηκε με τον πενταπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου κατά τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις του 1973 και του 1979.

Δεν είναι παράξενο, κατά συνέπεια, που η δεκαετία του ’70 αναδείχθηκε σε παράδεισο του δανειολήπτη, καθώς ο ανερχόμενος πληθωρισμός κατέτρωγε τα χρέη, ενώ, την ίδια στιγμή, το εργατικό εισόδημα ανέβαινε, ως ποσοστό του εθνικού εισοδήματος, τα κέρδη μειώνονταν, τα συνδικάτα ισχυροποιούνταν, οι ανισότητες περιορίζονταν και η θέση των δανειστών και των επιχειρηματιών αποδυναμωνόταν. Η εποχή αυτή συμπίπτει με το πέρασμα στον μεταμοντερνισμό και τη βασιλεία του απενεχοποιημένου καταναλωτή. Ενός καταναλωτή «απελευθερωμένου» από την αστική ασκητική ηθική της αναβεβλημένης απόλαυσης και της συσσώρευσης και αποταμίευσης.

Συνέχεια

St. Pauli – H Ιστορία …


Yπάρχουν σύλλογοι που υποστηρίζουν ότι είναι κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα και υπάρχουν ομάδες που είναι κάτι πολύ περισσότερο, χωρίς να χρειάζεται να το διαφημίζουν.

fc_st_pauliΚατά καιρούς το καμάρι της πιο κακόφημης συνοικίας του Αμβούργου, η ομάδα της St. Pauli φτάνει μέχρι τη μεγάλη κατηγορία της Bundesliga, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος της ποδοσφαιρικής ιστορίας της βρίσκεται στις χαμηλότερες κατηγορίες του γερμανικού πρωταθλήματος. Έφτασε να παλεύει να ανέβει και πάλι από το περιφερειακό πρωτάθλημα, στην δεύτερη κατηγορία της Μπουντεσλίγκα, ωστόσο αυτό είναι… λεπτομέρεια! Ουδέποτε το αποτέλεσμα ήταν πρωταρχικός στόχος για οπαδούς και ομάδα. Σύμφωνα δε με πρόσφατη έρευνα, αποδείχθηκε ότι υπάρχουν περισσότεροι από 11 εκατομμύρια φίλοι της μικρής ομάδας του Αμβούργου, αριθμός που την κατατάσσει στις δημοφιλέστερες της Γερμανίας και ίσως στις πιο αγαπητές ομάδες του πλανήτη!

529644_648300778530188_1807146208_nΤο μυστικό της επιτυχίας της St. Pauli, που έχει ως – εναλλακτικό – σήμα τη νεκροκεφαλή και μότο το «δεν ιδρύθηκε πριν το 1910», βρίσκεται στο DNA της. Η αλήθεια είναι ουδέποτε έμοιαζε με τους υπόλοιπους γερμανικούς συλλόγους και αυτό άρεσε. Το κατάστημα με τα αναμνηστικά είδη της St. Pauli μοιάζει περισσότερο με… δισκάδικο, το επίσημο περιοδικό της ομάδας φιλοξενεί θέματα που αφορούν τις τέχνες, την πολιτική και τη λογοτεχνία, σχεδόν οτιδήποτε πλην του ποδοσφαίρου, ενώ κατά τη διάρκεια της εισόδου των ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό χώρο από τα μεγάφωνα του γηπέδου ακούγεται το «σκληρό» ροκ κομμάτι των AC/DC «Hell’s Bells» («Οι καμπάνες της Κόλασης»).

305931_648300121863587_1184176527_nΟι παράγοντες, οι παίκτες και ο εκάστοτε προπονητής της ένιωθαν πάντα περήφανοι που έμεναν στο St. Pauli και αυτό είναι το στοιχείο που έχει κάνει την ομάδα τόσο αγαπητή στους κατοίκους του… κακόφημου προαστίου του Αμβούργου που είναι διάσημο για τους οίκους ανοχής, τα καμπαρέ του, αλλά και την έντονη πολιτική του δραστηριότητα που φουντώνει την δεκαετία του 80′ όταν η οδός Haffenstrasse που διασχίζει το λιμάνι θα προστατευτεί από το αναρχικό κίνημα που δρα ενάντια στην λαίλαπα της ανοικοδόμησης και του Real Estate. Είναι εκείνη ακριβώς η εποχή, που τα κοινόβια της περιοχής θα δεχθούν αναίτιες επιθέσεις από τους μπάτσους με το πρόσχημα ότι εκεί κρύβονται μέλη της RAF. Η βάση των οπαδών της St. Pauli που προέρχεται από τα κάτω, θα κερδίσει αυτή τη σημαντική νίκη και το λιμάνι μέχρι σήμερα παραμένει αναλλοίωτο σ’ ότι αφορά τη γειτονιά. Το «Millerntor», το γραφικό γήπεδο της ομάδας, είναι μια από τις πλέον καυτές έδρες της Γερμανίας και οποιαδήποτε ομάδα το επισκέπτεται περνάει εφιαλτικά 90 λεπτά. Χτισμένο κοντά στην Reeperban, έναν δρόμο στον οποίο απαγορεύεται η είσοδος σε όσους είναι κάτω των 18 ετών.

Συνέχεια

Ένα ψόφιο κουνάβι στη μέση Ανατολή …


Η φιλοϊσραηλινή απόφαση του αμερικανικού καθεστώτος για την Ιερουσαλήμ (al-Quds στα αραβικά…) εισέπραξε ήδη κάποιες πρώτες φραστικές αντιδράσεις· αλλά θα έχει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα πολύ σοβαρότερες συνέπειες. Η κατασκευή του ισραηλινού κράτους / χωροφύλακα απ’ την λευκή, πρωτοκοσμική δύση· η κατάληψη της αραβικής παλαιστίνης· ο ρατσισμός (επιπέδου απαρτχάιντ) του ισραηλινού καθεστώτος· και η ελπίδα μιας «λύσης» που θα δικαιώνει, σε κάποιον βαθμό, τον επι δεκαετίες αγώνα των παλαιστινίων, όλα αυτά είναι θέματα που έχουν περάσει στο μεδούλι όχι μόνο των αραβικών κοινωνιών, ούτε μόνο των μουσουλμανικών πληθυσμών του πλανήτη. Η Παλαιστίνη έχει σημαδέψει τον 20ο αιώνα σ’ όλο τον πλανήτη. Και συνεχίζει.

Τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το Τελ Αβίβ μπορούν να κάνουν κυνικούς υπολογισμούς με βάση τα σημερινά δεδομένα: «και τι θα κάνουν δηλαδή;» (οι αντίπαλοί τους). «Έχουμε τα όπλα, έχουμε τη δύναμη, κάνουμε ό,τι θέλουμε». Αυτό μπορεί να ισχύει πράγματι σήμερα. Αύριο; Μεθαύριο;

Αν κάνουν τέτοιους λογαριασμούς (και δεν φαίνονται ικανοί να κάνουν άλλους) υποτιμούν τον ουσιαστικότερο παράγοντα, που ωστόσο τον είδαν από πρώτο χέρι οι μεν στο αφγανιστάν, στο ιράκ και στη συρία, οι δε στο νότιο λίβανο, το 2006: την αποφασιστικότητα ανθρώπων που μπορεί να μην έχουν όπλα της τελευταίας τεχνολογίας, έχουν όμως το δίκιο με το μέρος τους. Δεν είναι ρομαντισμός! Οι εξεγέρσεις / επαναστάσεις που ονομάστηκαν «αραβική άνοιξη» δεν είναι αρχαίες. Μπορεί να μην πέτυχαν παντού τους στόχους τους, αλλά έδειξαν κάτι που οι κυρίαρχοι προτιμούν να ξεχνούν: ότι η μαζική αποφασιστικότητα είναι ανατρεπτική εκεί που θεωρούνταν αδύνατο να υπάρξει. Η ριζοασπαστικοποίηση δεν προειδοποιεί· εμφανίζεται ξαφνικά, εκεί που κανένας δεν την περίμενε…

Η ιστορία του «παλαιστινιακού» φωτίζει, μ’ ένα διαγώνιο φως, τους λάθος λογαριασμούς. «Κανονικά», μετά την βία που έχουν υποστεί διαχρονικά οι παλαιστίνιοι, θα έπρεπε να έχουν συνθηκολογήσει προ πολλού. Κάποιοι το έκαναν· όχι όλοι, ίσως όχι η πληβειακή πλειοψηφία. Κάποιοι εξαγοράστηκαν, κάποιοι συμβιβάστηκαν, κάποιοι πέθαναν. Όμως από μόνο του το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον, με ένα παρελθόν «μεσολαβητικό», αναγκάστηκε τώρα να ρίξει το βάρος υπέρ εκείνης της πλευράς που είναι οπλισμένη σαν αστακός δείχνει, με τον τρόπο του, ότι αυτή η πλευρά, η ισραηλινή, νοιώθει σοβαρές απειλές, που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της.

Φυσικά, στον σε εξέλιξη 4ο παγκόσμιο πόλεμο, η μέση Ανατολή είναι δευτερεύον μέτωπο. Όμως επικοινωνεί με όλα τα άλλα, και με το πρωτεύον (στην ανατολική ασία / Ειρηνικό). Απόδειξη; Ούτε το Τελ Αβίβ (ένας περιφερειακός «παίκτης») ούτε η Ουάσισγκτον μπορούν να «φάνε» το ότι ηττήθηκε ο σχεδιασμός τους για την διάλυση της συρίας και του ιράκ.

Κι ενώ ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος, όπως κάθε παγκόσμιος, θα έχει πολλές «στροφές» και αλλαγές «νικητών» μέχρι να οριστικοποιηθεί το αποτέλεσμά του, μπορούμε να το πούμε: η ανακήρυξη της al-Quds σαν «πρωτεύουσας του ισραήλ» έχει πολλά δεδομένα για να αποδειχθεί μια συμβολική κίνηση / ουσιαστική ήττα.

(φωτογραφία: Από την χθεσινή “μέρα της οργής”, κάπου στη δυτική Όχθη. Η σημερινή θα είναι ακόμα πιο οργισμένη…)

____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/ena-psofio-kounavi-sti-mesi-anatoli/

45.000 Καταλανοί στις Βρυξέλλες: Μια ιστορική διαδήλωση που τα ΜΜΕ ούτε είδαν ούτε άκουσαν!…


του Γιώργου Μητραλια

2017 12 07 01 Catalonia

Για μιαν ακόμα φορά, η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ για την Καταλονία δεν σημαίνει και ότι δεν σημειώνεται εκεί τίποτα άξιο να μνημονευθεί. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο”. Όχι, ο πιστός αναγνώστης των άρθρων μας δεν κάνει λάθος: Αυτές είναι όντως οι πρώτες αράδες του προηγούμενου κειμένου μας, (1) αλλά -αλίμονο- ταιριάζουν απόλυτα και στο σημερινό. Και καθώς φαίνεται, θα ταιριάζουν και στο επόμενο, στο μεθεπόμενο και σε όλα τα κατοπινά για το “καταλανικό ζήτημα”. Γιατί; Μα, επειδή η σιωπή των ΜΜΕ όχι μόνο είναι πιο εκκωφαντική από ποτέ, αλλά και είναι πια γενική, μεθοδευμένη, κεντρικά οργανωμένη και αρκούντως προκλητική για να στέλνει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται το εξής μήνυμα: Καθείστε φρόνιμα αν δεν θέλετε να πάθετεαυτά που κάνουμε τώρα στους Καταλανούς”!

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μας δίνει η “εκκωφαντική σιωπή” της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών και ελληνικών ΜΜΕ για ένα τεράστιο και εντυπωσιακό γεγονός χωρίς ιστορικό προηγούμενο που συνέβη την Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2017 στη καρδιά της “πρωτεύουσας” της (Ενωμένης) Ευρώπης, στις Βρυξέλλες: Την διαδήλωση 45.000 Καταλανών υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας τους και ενάντια στην άγρια καταστολή που υφίστανται από μέρους του καθεστώτος της Μαδρίτης.

2017 12 07 02 Catalonia

Προσοχή: ο αριθμός των 45.000 διαδηλωτών δεν δόθηκε από τους Καταλανούς οργανωτές της αλλά από τη βέλγικη αστυνομία.Και επίσης, αυτοί οι 45.000 διαδηλωτές δεν κατοικούν στις Βρυξέλλες αλλά έφτασαν εκεί μετά από ένα ταξίδι 1.350 χιλιομέτρων! Μια αληθινή εκστρατεία ενός ευρωπαϊκού λαού με πάμπολλες συναρπαστικές εικόνες. Δηλαδή ό,τι έπρεπε για τις τηλεοράσεις μας που, ως γνωστόν, προτιμούν και δίνουν προτεραιότητα στις “συναρπαστικές εικόνες”. Φανταστείτε τι ωραίο θέ(α)μα θα πρόσφερε επί δυο εικοσιτετράωρα στους τηλεπαρουσιαστές μας και στους τηλεθεατές τους το ατέλειωτο κονβόι χιλιάδων καταλάνικων αυτοκινήτων που είχαν φρακάρει τους χιονισμένους αυτοκινητοδρόμους της Γαλλίας (και της δυτικής Ευρώπης!)από τα νότια μέχρι τα βόρεια σύνορα της, από τα Πυρηναία μέχρι το Βέλγιο! Και το ίδιο με τους σιδηροδρόμους και τα αεροπλάνα, σε σταθμούς και σε αεροδρόμια! Και επίσης, το κέντρο των Βρυξελλών, η διάσημη Grande Place, τίγκα επί ώρες και ημέρες από Καταλανούς κραδαίνοντες εκατοντάδες Esteladas την (απαγορευμένη στην Ισπανία) σημαία της Καταλανικής Δημοκρατίας τους, φωνάζοντας τα ανεξαρτησιακά τους συνθήματα και τραγουδώντας τον εθνικό τους ύμνο και τα αντιφασιστικά τραγούδια τους! Και όμως, μηδέν, σιωπή, τίποτα. Ούτε μια εικόνα, ούτε μια είδηση τουλάχιστον πριν, στη διάρκεια και μερικές ώρες μετά από την ιστορική καταλανική διαδήλωση των Βρυξελλών.Παρόλο που το γεγονός ήταν μοναδικό, χωρίς κανένα ιστορικό προηγούμενο και καθοριστικής πολιτικής και ευρωπαϊκής σημασίας!…

2017 12 07 03 Catalonia

Προφανώς, αν οι διαδηλωτές ήταν ντόπιοι, δηλαδή Βέλγοι το γεγονός θα προβαλλόταν παγκοσμίως ως μια από τις πρώτες ειδήσεις της ημέρας, όπως εξάλλου έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν.Και μάλιστα σε πολύωρη ζωντανή μετάδοση.Αλλά κι αν ακόμα δεν ήταν Βέλγοι, πάλι η διαδήλωσή τους θα γινόταν σημαντική “είδηση” και θα μεταδιδόταν τηλεοπτικά, ακόμα και αν οι διαδηλωτές δεν ξεπερνούσαν τις μερικές εκατοντάδες, υπό τον όρο βέβαια ότι η “διαμαρτυρία” τους θα βόλευε ή θα ήταν περίπου ανώδυνη όπως π.χ. συνέβη με εκείνη των αντιπάλων του Brexit που διαδήλωσαν πριν μερικούς μήνες έξω από το Ευρωκοινοβούλιο των Βρυξελλών. Όμως, αυτή τη φορά, το πρόβλημα που επέβαλε τη λογοκρισία και την τέλεια σιωπή ήταν τεράστιο και μάλισταδιπλό. Από τη μια, ήταν -και είναι- το γεγονός ότι σύσσωμη η πρωτοφανής Ιερά Συμμαχία των σύγχρονων Μέτερνιχ έχει προ πολλού κατανοήσει τον θανάσιμο κίνδυνο που αντιπροσωπεύει για την ίδια και τα συμφέροντά της το “κακό παράδειγμα” αυτών των ατίθασων Καταλανών που επιμένουν να παλεύουν με “ξεπερασμένα’ και “παλιομοδίτικα” αιτήματα για ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία, ανεξαρτησία, δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και…απελευθέρωση των πολιτικών κρατούμενων.Και από την άλλη, ήταν -και είναι- το γεγονός ότι όχι μόνο η διαδήλωση γινόταν στην “πρωτεύουσα της Ευρώπης” αλλά και ότι σε αυτήν κυριαρχούσαν πια “αιρετικά” συνθήματα όπως “Ξύπνα Ευρώπη” και “Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε”! Για τους καλούς μας Ευρωπαίους ηγέτες και λοιπούς νεοφιλελεύθερους “δημοκράτες”, η ισπανική “στάση” των ατίθασων Καταλανών άρχιζε πια να παίρνει πολύ επικίνδυνες …ευρωπαϊκές διαστάσεις και να μετεξελίσσεται σε πραγματικό έγκλημα καθοσιώσεως απέναντι στην ιερή αγελάδα που είναι η αυταρχική Ευρωπαϊκή τους Ένωση. Με άλλα λόγια, ακριβώς ό,τι χρειαζόταν για να μείνει η καταλανική διαδήλωση των Βρυξελλών στα αζήτητα της διεθνούς -και ελληνικής- δημοσιογραφίας…

Μια από τις συνέπειες αυτής της πρωτάκουστης “ευρωπαϊκής” λογοκρισίας και ένοχης σιωπής ήταν και ότι οι Έλληνες τηλεθεατές δεν μπόρεσαν να λάβουν γνώση ενός θλιβερού γεγονότος που –μάλλον– τους αφορά πιο άμεσα: Ότι δεν υπήρξε κανείς, ούτε ένας(!)συμπατριώτης τους (Έλληνας) ευρωβουλευτής μεταξύ εκείνων που απηύθυναν μηνύματα αλληλεγγύης στον καταλανικό λαόείτε στη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης των Βρυξελλών είτε στις ημέρες που προηγήθηκαν αυτής. Προφανώς, επειδή τα ελληνικά δεινά δεν έχουν την παραμικρή σχεση με εκείνα του καταλανικού λαού. Και επειδή οι δήμιοι των μεν δεν είναι -κατά σατανική σύμπτωση!- δήμιοι και των δε.

Ή μήπως είναι;…

_____________________________________________________________

Από:http://www.contra-xreos.gr/arthra/1261-45-000.html