Το ποίημα της εβδομάδας…


Η ανάγνωση, αν και ατομικό άθλημα, μπορεί σε μια της στιγμή να σε ενώσει με ολόκληρο τον κόσμο. Αναζητώντας κάποιους Παλαιστίνιους και Ιρακινούς ποιητές την προηγούμενη εβδομάδα, έπεσα πάνω στις μεταφράσεις του Κωστή Μοσκώφ. Είχα ακούσει το όνομά του, αλλά δεν είχα διαβάσει ξανά κάτι δικό του. Από περιέργεια περισσότερο έψαξα κάποια ποιήματά του και αμέσως κόλλησα. Είναι αδύνατο να το εξηγήσω, αισθάνομαι πως δεν υπάρχουν σωστά λόγια. Πρόκειται για μικρά σε έκταση ποιήματα που θυμίζουν έντονα το ύφος του Λειβαδίτη με λίγο παραπάνω Ρίτσο. Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την εξαντλημένη συλλογή Για τον Έρωτα και την Επανάσταση.

Ο έρωτας δεν ήταν για μας γέφυρα·
τρόμαξες·
έμεινες μόνη στη σκοτεινή όχθη·
— και εγώ
σε περιμένω από την εποχή του χαλκού.

Ποιος σήκωσε τα κύματα
καί τούς ανέμους;
Ποιος γέννησε την ιστορία
δίχως πρόσωπο;
Ποιος σε έριξε
ακόμα ζωντανή μες στους νεκρούς;

Έχω ανάψει την πυρά
να ζεστάνω
τον κόσμο όλο
με την αγάπη μας.

Πότε θα έρθεις;

moskoph...1jpg

Πηγή: ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ


Aπό:https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/11/25/poemforloveandrevolution/

Καστοριάδης – Μια κοινωνία που παραπαίει…


Καταγγέλλατε από το 1979, με την ευκαιρία των «Νέων Φιλοσόφων», την άνοδο της χυδαιότητας, την απουσία του κριτικού πνεύματος, της αληθινής πολιτικής σκέψης. Λοιπόν, αυτές οι τάσεις είναι σήμερα πανταχού παρούσες…

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ: Αυτό που συμβαίνει στη σφαίρα της διανόησης είναι σε μεγάλο βαθμό συνδεδεμένο με το συνολικό μετασχηματισμό των δυτικών κοινωνιών. Αυτό που εκπλήσσει περισσότερο, όταν συγκρίνει κανείς την παρούσα φάση με τις προηγούμενες φάσεις της ιστορίας αυτών των κοινωνιών, είναι η σχεδόν ολοκληρωτική εξαφάνιση της σύγκρουσης, είτε πρόκειται για οικονομικο-κοινωνική, είτε για πολιτική ή «ιδεολογική». Παρακολουθούμε τον θρίαμβο ενός φαντασιακού, του καπιταλιστικού φαντασιακού —«φιλελεύθερου»— και τη σχεδόν εξαφάνιση της άλλης μεγάλης φαντασιακής σημασίας της σύγχρονης εποχής, του προτάγματος της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας.

Επιφανειακά αυτό μεταφράζεται, από την αρχή της δεκαετίας του ’80, στη νίκη της λεγόμενης «νεο-φιλελεύθερης» αντεπίθεσης —υλοποιημένης από τις πολιτικές Θάτσερ-Ρέηγκαν— αντεπίθεση η οποία επέβαλλε πράγματα που προηγουμένως φαίνονταν αδιανόητα. Καθαρή και απλή περικοπή των πραγματικών μισθών και καμιά φορά ακόμη και των ονομαστικών, για παράδειγμα· ή ακόμη τα επίπεδα ανεργίας, για τα οποία εγώ ο ίδιος είχα σκεφθεί και γράψει το 1960, ότι είχαν γίνει αδύνατα διότι θα προκαλούσαν μια κοινωνική έκρηξη. Όμως, τίποτα δεν συνέβη. Υπάρχουν γι ‘ αυτό κάποιοι λόγοι, αφενός μεν συγκυριακοί —η απειλή, σε μεγάλο βαθμό μπλόφα, της «κρίσης» η οποία συνδέεται με το «πετρελαϊκό σοκ», κ.λπ.— αφετέρου δε, άλλοι πολύ βαθύτεροι για τους οποίους θα ξαναμιλήσουμε.

Εν συντομία, παρακολουθούμε την ολοκληρωτική κυριαρχία του καπιταλιστικού φαντασιακού: κυριαρχία του οικονομικού, απεριόριστη και δήθεν ορθολογική επέκταση της παραγωγής, της κατανάλωσης και της «σχόλης» («loisirs»), περισσότερο ή λιγότερο σχεδιασμένων και χειραγωγούμενων. Αυτή η εξέλιξη δεν εκφράζει μόνο τη νίκη των κυρίαρχων στρωμάτων που θα ήθελαν να αυξήσουν την εξουσία τους. Ο πληθυσμός σχεδόν στο σύνολο του συμμετέχει σ ‘ αυτό. Κρυουλιάρικα αναδιπλωμένος μέσα στην ιδιωτική του σφαίρα ικανοποιείται με άρτο και θεάματα. Τα θεάματα είναι κυρίως εξασφαλισμένα με την τηλεόραση (και τα «σπορ»), ο δε άρτος με όλες τις μικροσυσκευές (gadgets) που είναι διαθέσιμες για ποικίλα επίπεδα εισοδήματος. 

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το σύνολο των κοινωνικών στρωμάτων έχει πρόσβαση σ ‘ αυτή την ελάχιστη άνεση· δεν αποκλείονται παρά κάποιες μειονότητες χωρίς βάρος. Όλα γίνονται σαν να είχαμε βρει το μέσο να περιορίσουμε την ποσότητα γενικής μιζέριας που παράγει η κοινωνία στο 15% ή 20% του «κατώτερου» πληθυσμού (Μαύροι και Ισπανόφωνοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, άνεργοι και μετανάστες στις ευρωπαϊκές χώρες).

Συνέχεια

Ιμπεριαλιστικές ρουτίνες …


Κάθε φορά που εκλέγεται καινούργιος πρόεδρος στη γαλλία, έρχεται στην Αφρική και βγάζει ένα λόγο αναγέλλοντας την αλλαγή των σχέσεων…

Αυτό λέει ο Ouiry Sanou, φοιτητής ακτιβιστής απ’ τη burkina faso. Έχει δίκιο. «Όπως κάθε φορά» έτσι και τώρα ο Macron κάνει μια τουρνέ σε μερικές απ’ τις γαλλικές «κτήσεις» στην υποσαχάρια Αφρική: ακτή του ελεφαντοστού, γκάνα (αυτή είναι πρώην αγγλική αποικία· θέλει να πει κάτι στο Λονδίνο ο κυρ Emmanouel;) και μπουρκίνα φάσο. Γεμάτος υποσχέσεις, σχέδια, και καλές («αντιαποικιακές») προθέσεις. Αλλά δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος που παίζει τον ίδιο ρόλο. Κανείς δεν θα τον πιστέψει.

Αντιϊμπεριαλιστικές κινήσεις υπάρχουν πάντα και στην Αφρική. Διαδηλώσεις εναντίον του Macron θα γίνουν. Αλλά οι «αρχές ασφαλείας» εδώ κι εκεί θα τις κρατήσουν μακριά και τα μήντια θα τις κάνουν αόρατες. Ωστόσο πριν προσγειωθεί ο Macron στo Ouagadougou (την πρωτεύουσα της burkina faso) κάποιοι φαίνεται ότι έριξαν χειροβομβίδα σε φυλάκιο γάλλων στρατιωτών· ενώ έπεσαν και πέτρες κατά του convoy του Macron, μέχρι να φτάσει στο ασφαλές ξενοδοχείο του.

Κανονικά θα έπρεπε να τον περιμένουν φορτηγά με τσιμεντόλιθους. Μιλώντας στο πανεπιστήμιο της Ouagadougou (σε κοινό που είχε περάσει πολλαπλούς ελέγχους «πιστοποίησης φρονημάτων»…) αναφώνισε:

… Who are the traffickers? Ask yourselves – being the African youth – that question.

You are unbelievable. Who are the traffickers? They are Africans, my friends. They are Africans. Ask yourselves the question.

“It’s not the French who are the traffickers, it’s the Africans. So everyone should understand the responsibility, and we’ve started to do that, to dismantle them. But stop the argument saying, ‘It’s someone else.’…

Που σημαίνει: Δεν φταίμε εμείς για τις παράνομες εισόδους μεταναστών στην ευρώπη (εμείς, απλά, φροντίζουμε να είναι παράνομες…) Εσείς φταίτε… Και επειδή φταίτε εσείς οι unbelievable, καλά θα κάνετε να βγάλετε τον σκασμό: θα φέρουμε περισσότερο στρατό για να σας ελέγχει!

Είναι πράγματι ένας γνήσιος ευρωπαίος, ένας γνήσιος πρωτοκοσμικός…

(φωτογραφία: Μπορεί να διαψεύδει την βροχή από πέτρες στην αυτοκινητοπομπή του, αλλά δεν μοιάζει σα να δείχνει από που ήρθαν;)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/iberialistikes-routines/

Στο δρόμο του Αδόλφου…


Γράφει ο mitsos175.

Το 1945 οι Σοβιετικοί απελευθέρωναν την Ανατολική Ευρώπη από τα δεσμά των ναζί. Ο πόλεμος πλησίαζε προς το τέλος του και οι δήμιοι αγωνιούσαν για την δίκαιη τιμωρία που τους περίμενε.

Αρκετά φασιστικά παλιοτόμαρα επέλεξαν να αυτοκτονήσουν. Πρώτος ο Χίτλερ, το απάνθρωπο τέρας που αιματοκύλισε τον κόσμο. Τίναξε τα άρρωστα μυαλά του στον αέρα, ενώ η σύζυγός του Εύα Μπράουν είχε αυτοκτονήσει λίγο πριν με υδροκυάνιο.
Το ζεύγος Γκέμπελ αυτοκτονεί επίσης φονεύοντας πρώτα τα παιδιά τους με δηλητήριο στον ύπνο τους.

Συνολικά μέχρι το τέλος του πολέμου αυτοκτόνησαν 8 περιφερειακοί επικεφαλείς του ναζιστικού κόμματος, 7 ηγέτες των SS και της Γκεστάπο, 53 στρατηγοί, 17 πτέραρχοι και 11 ναύαρχοι.
Η ναζιστική προπαγάνδα εξώθησε και πολλά απλά μέλη της στην αυτοκτονία λέγοντας ψέματα για τη μεταχείριση που περίμενε τους Γερμανούς αιχμαλώτους από τους Συμμάχους.
Συνολικά κάπου 4.000 Γερμανοί αυτοκτόνησαν.
Μετά τον πόλεμο είναι γνωστή η περίπτωση του Χέρμαν Γκέριγκ όπου αυτοκτόνησε ένα βράδυ πριν εκτελεστεί για τα εγκλήματά του το 1945, όπως και η αυτοκτονία του Ρούντολφ Ες το 1987.
Κατά καιρούς λοιπόν διάφοροι ναζί μιμούνται τον Φύρερ τους, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ γι αυτούς.

Η υποκρισία των ΗΠΑ και των υποτακτικών τους περισσεύει. Οι ίδιοι οι Αμερικάνοι παραδέχονται ότι σκότωσαν μόνο στη Συρία και το Ιράκ το 2014, 801 αμάχους. Άλλοι μιλούν για αρκετές χιλιάδες άοπλους κυρίως γυναικόπαιδα.
Οι «έξυπνες» βόμβες αποδεικνύονται πολύ ανόητες και άστοχες, εκτός αν αυτοί που τις ρίχνουν δεν νοιάζονται καθόλου για «παράπλευρες απώλειες» ένας όρος που ανακάλυψαν για να ονομάσουν έτσι την άδικη σφαγή και τα εγκλήματα πολέμου.

Ειδικά για τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας απουσιάζει από το Διεθνές Δικαστήριο ο κυριότερος ένοχος, ο μεγαλύτερος εγκληματίας: Ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ, Bill Clinton.
Εν τούτοις μετά το φιάσκο των Δυτικών με το Μιλόσεβιτς, τον οποίο αφού τον εξόντωσαν αθώωσαν μετά θάνατο η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θέλησαν να δείξουν το προφίλ του δήθεν αμερόληπτου και δίκαιου. Στο μεταξύ κατέστρεψαν εντελώς τη Γιουγκοσλαβία, δίχασαν τους λαούς των Βαλκανίων, εξολόθρευσαν χιλιάδες με βομβαρδισμούς στους οποίους χρησιμοποίησαν βλήματα απεμπλουτισμένου ουρανίου, που σκοτώνουν αργά ακόμα και σήμερα. Όλα αυτά για να πλιατσικολογήσουν και να φτιάξουν νέα προτεκτοράτα.

Έδωσαν λοιπόν μερικούς πρώην συμμάχους τους, τους οποίους δεν χρειάζονταν πλέον, και που μαζί κάνανε τις εθνοκαθάρσεις. «Στο εφετείο του ΔΠΔ για την πρώην Γιουγκοσλαβία δικάζονταν 6 πρώην υψηλόβαθμοι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι των Κροατών της Βοσνίας που κατηγορούνταν για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας… Το 2013 είχαν καταδικαστεί για συμμετοχή σε εκστρατεία «εθνοκάθαρσης» των Μουσουλμάνων της Βοσνίας».

Σκότωναν επίσης και Σέρβους. «Σε αυτούς περιλαμβάνεται ο Γιαντράνκο Πίρλιτς, πρώην υπουργός Άμυνας, του οποίου επιβεβαιώθηκε η καταδίκη σε 25ετή κάθειρξη. Είχε κριθεί ένοχος για συμμετοχή σε εγκληματική επιχείρηση της κροατικής κυβέρνησης της εποχής υπό τον αποθανόντα πρόεδρο Φράνιο Τούτζμαν για τη δημιουργία ενός εθνοτικά «καθαρού» κράτους».
Ο Σλόμπονταν Πράλγιακ, 72 ετών, ένας από τους κατηγορούμενους, όταν κρίθηκε ένοχος πήρε δηλητήριο μπροστά στις κάμερες. Λίγες ώρες μετά απεβίωσε σε Νοσοκομείο της Χάγης.

Ο φασισμός οδηγεί στην καταστροφή. Καταστροφή των άλλων και τελικά την αυτοκαταστροφή. Ας το έχουν υπόψη τους οι φασίστες όλων των ειδών…


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/11/blog-post_448.html

Ιστορία των δημόσιων χρεών και η αποκήρυξή (μονομερής διαγραφή) τους …


Συνέντευξη του Eric Toussaint από τον Erwan Manac’h για το γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Politis

Ολόκληρη η ανάλυσή σας βασίζεται στην ιδέα ότι το χρέος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία. Γιατί;

2017 11 27 01 Eric Toussaint

Σε μια σειρά μειζόνων ιστορικών γεγονότων, το δημόσιο χρέος αποτέλεσε κυρίαρχο στοιχείο. Αυτό αληθεύει, από τις αρχές του 19ου αιώνα, για τα Κράτη που μάχονταν για την ανεξαρτησία τους, στην Λατινική Αμερική από το Μεξικό ως την Αργεντινή, όπως και για την Ελλάδα. Για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο ανεξαρτησίας τους, οι αναδυόμενες αυτές χώρες συνήψαν δάνεια με τραπεζίτες του Λονδίνου, με λεόντειους όρους, που τις οδήγησαν στην πραγματικότητα σε έναν νέο κύκλο υποταγής.

Κάποια άλλα Κράτη απώλεσαν με κάθε επισημότητα την κυριαρχία τους. Η Τυνησία είχε μια σχετική αυτονομία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά είχε χρεωθεί στους τραπεζίτες του Παρισιού. Είναι ξεκάθαρο πως, μέσω του όπλου του χρέους, η Γαλλία δικαιολόγησε την επιτροπεία της και την αποίκισή της. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1882, η Αίγυπτος έχασε κι εκείνη την ανεξαρτησία της. Πρώτα με την κατοχή από την Μεγάλη Βρετανία που ήθελε να ανακτήσει τα χρέη που είχε συνάψει η χώρα με τις αγγλικές τράπεζες, πριν μετατραπεί σε αποικία.

Θα μπορούσαμε να φτάσουμε στο σημείο να πούμε πως το χρέος χρησιμοποιήθηκε σκόπιμα, για να «κλειδώσουν» θέσεις κυριαρχίας μιας χώρας επί μιας άλλης;

Δεν πρόκειται για μια παγκόσμια και συστηματική συνωμοσία. Όταν οι Έλληνες και Λατινοαμερικανοί δημοκράτες υπέρ της ανεξαρτησίας πήγαν στο Λονδίνο για να δανειστούν κεφάλαια, το τι θα επακολουθούσε δεν το πρόβλεπε η βρετανική μοναρχία. Όμως, οι Μεγάλες Δυνάμεις αντιλήφθηκαν πολύ σύντομα πόσο ενδιαφέρον μπορούσε να είναι γι’αυτές το εξωτερικό χρέος μιας χώρας για να δικαιολογήσουν μια στρατιωτική επέμβαση και να την θέσουν υπό επιτροπεία, σε μια εποχή όπου ήταν επιτρεπτό να κάνεις πόλεμο για να ανακτήσεις ένα χρέος.

Συνέχεια