Τζων Λένον – Εγώ δεν θέλω να είμαι βασιλιάς. Θέλω να είμαι αληθινός …


Στις 8 Δεκεμβρίου τού ’80 δολοφονήθηκε ο Τζων Λένον στην Νέα Υόρκη, Όπως δολοφονήθηκε ο Παζολίνι στην Όστια, στις 2 Νοεμβρίου του ’75. Οι οργανωμένοι επιτήδειοι έβαλαν φαίνεται σκοπό να καθαρίσουν τον κόσμο από τα μεγάλα φίνα πνεύματα. Το πρόβλημα είναι μελλοντικό — τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι ρινόκεροι; Θα πεθάνουν από το μικρό τους κρανίο όπως οι δεινόσαυροι;

Στο κείμενο πού ακολουθούν ο Τζων Λένον μιλάει σε δημοσιογράφους.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 1971

Πολιτικοποιημένος ήμουνα πάντα. Και αντίθετος με το κατεστημένο. Είναι κάτι πού δεν μπορείς ν’ αποφύγεις αν έχεις μεγαλώσει όπως εγώ, βλέποντας την αστυνομία σαν τον φυσικό σου εχθρό και το στρατό σαν κάτι πού μαζεύει όλους τούς νέους και γυρνάει πίσω τούς μίσους, αφήνοντας τούς άλλους μισούς σκοτωμένους σέ ξένους τόπους. Είναι, ας πούμε, ένα βασικό, φυσικό χαρακτηριστικό τής εργατικής τάξης, αν και όσο μεγαλώνεις, κάνεις οικογένεια και αφήνεις το σύστημα να σέ καταπιεί αυτό το πράγμα αδυνατίζει.

Στη δική μου περίπτωση δεν έπαψα ποτέ να ασχολούμαι με την πολιτική. Κάποια περίοδο ίσως γύρω στο ’65-’66. όταν είχα στραφεί στο LSD και τη θρησκεία, το ενδιαφέρον μου για την πολιτική είχε κάπως υποχωρήσει. Όλη όμως αυτή ή ιστορία με τη θρησκεία δεν ήταν τίποτα άλλο από αντίδραση στην καταπίεση πού έφερνε η βρωμερή πραγματικότητα των Μπήτλσσούπερσταρ.

Σκεφτόμουνα: Ζωή είναι αυτή; Σίγουρα θα πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο. Δεν μπορεί να είναι έτσι.

Θα μπορούσα να πω πώς με τον τρόπο μου ήμουνα πάντα πολιτικοποιημένος. Από παιδί σατίριζα το σύστημα. Στο σχολείο, έγραφα μόνος μου ένα περιοδικό και το μοίραζα στους συμμαθητές μου. Είχα πάντα συνείδηση τής τάξης μου, γιατί ήξερα τι μου συμβαίνει και έβλεπα καθαρά την ταξική καταπίεση. ‘Ομολογώ πώς ήταν λάθος μου πού, μέσα στην παραζάλη τού κόσμου των Μπιτλς αυτό το ταξικό ένστικτο δεν εκφράστηκε. Για λίγο καιρό απομακρύνθηκα από την πραγματικότητα.

ΕΡ: Ποιος πιστεύεις ότι ήταν ό λόγος τής επιτυχίας σας;

Τότε νομίσαμε πώς τα καταφέραμε. Πιστέψαμε για λίγο πώς μπορείς να πετύχεις, έστω κι αν είσαι εργάτης. Τώρα πού το σκέφτομαι ξανά, βλέπω πώς είναι ή ίδια απάτη, όπως με τούς μαύρους πού τούς αφήνουμε να γίνουν πυγμάχοι, δρομείς ή καλλιτέχνες. Αυτές είναι οι επιλογές πού σου επιτρέπονται. Τώρα μπορείς να γίνεις και πόπ-στάρ. Αυτά λέω στο δίσκο μου «‘Ήρωας τής Εργατικής Τάξης». Όσοι όμως και να καταφέρουμε να γίνουμε πόπ-στάρ, το ταξικό σύστημα δεν αλλάζει διόλου. Τώρα βέβαια βλέπεις τούς νέους να γυρνάνε με μακριά μαλλιά και να φοράνε πολύχρωμα ρούχα. Τίποτα όμως δεν έχει αλλάξει στο σύστημα έκτος από ότι εμείς στολιστήκαμε λιγάκι, αφήνοντας ανενόχλητους τούς αλήτες τής εξουσίας.

ΕΡ: Πότε άρχισες να απομακρύνεσαι από το ρόλο που σού είχε επιβληθεί σαν ένας από τους Μπήτλς;

Προσπάθησα να αντιδράσω ακόμη κι όταν οι Μπιτλς ήταν στην κορυφή τής επιτυχίας.  Το ίδιο έκανε και Τζορτζ Χάρισον. Κάθε φορά πού πηγαίναμε στην Αμερική ο Επστάιν (ο μάνατζερ των Μπιτλς) προσπαθούσε να μας εμποδίσει να πούμε έστω και μια λέξη για το Βιετνάμ. Ώσπου μια φορά εγώ κι ο Τζορτζ τού λέμε: «Άκου να δεις, όταν μας ρωτήσουν ξανά, θα πούμε πώς ό πόλεμος αυτός δεν μας αρέσει και πιστεύουμε πώς η Αμερική πρέπει να φύγει από το Βιετνάμ». Και το κάναμε. Να πεις κάτι τέτοιο την εποχή εκείνη ήταν ιδιαίτερα ριζοσπαστικό, όταν μάλιστα είσαι και ένας από τούς «Τέσσερις Υπέροχους».

Αυτή ήταν ή πρώτη ευκαιρία πού είχα να πω καθαρά τις απόψεις μου. Αισθανόμουν όμως πάντα καταπιεσμένος. Είμαστε όλοι τόσο καταπιεσμένοι πού δεν μπορούσαμε καν να εκφραστούμε έτσι πού ζούσαμε, μ’ αυτό τον παράλογο ρυθμό, σε περιοδεία συνέχεια, περιτυλιγμένοι με όνειρα και μύθους. Είναι πολύ δύσκολο όταν είσαι ο Καίσαρας και σού λένε όλοι, τί ωραίος πού είσαι, και σού προσφέρουν τα πάντα και όλες οι γυναίκες είναι δικές σου, είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις απ’ όλα αυτά και να πεις «Εντάξει. Αλλά εγώ δεν θέλω να είμαι βασιλιάς. Θέλω να είμαι αληθινός».

Όταν είπα λοιπόν ότι οι Μπήτλς είναι «μεγαλύτεροι απ’ το Χριστό» πιστεύω πώς κατά κάποιο τρόπο έκανα πάλι μια πολιτική δήλωση. Η κουβέντα μου αυτή αναποδογύρισε όλο το σκηνικό. Στην Αμερική παραλίγο να με σκοτώσουν. Φαντάσου δε, τί τραύμα δημιούργησε στα παιδιά που μάς λάτρευαν. Μέχρι τότε υπήρχε μεταξύ μας μια σιωπηρή συμφωνία να μην απαντάμε σέ λεπτές ερωτήσεις.

Εγώ όμως παρακολουθώντας από κοντά όλες τις πολιτικές εξελίξεις, ντρεπόμουν χωρίς εγώ να βγάζω λέξη. Στο τέλος ξέσπασα πιά γιατί δεν μπορούσα να παίξω άλλο το παιχνίδι, ήταν πάνω απ’’ τίς δυνάμεις μου.

Έτσι, κάθε φορά πού πηγαίναμε στην Αμερική τα πράγματα γινόντουσαν ακόμη πιο δύσκολα, καθώς μάλιστα ό πόλεμος συνεχιζότανε. Στο τέλος γίναμε κάτι σαν Δούρειος Ίππος, εμείς οι πιο πετυχημένοι να τραγουδάμε για σεξ και ναρκωτικά. Βέβαια, όταν αργότερα προσπάθησα να περάσω ακόμα σοβαρότερα πράγματα στα τραγούδια μας. άρχισαν να μάς μποϋκοτάρουν.

***

Σκέψεις και ιδέες – Γιώργος Χρονάς – Οδός Πανός τεύχος Νο 1 

***

Τζον Λένον, (9 Οκτωβρίου 1940 – 8 Δεκεμβρίου 1980), ήταν Άγγλος μουσικός και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος των Beatles. Εκτός από την επιτυχημένη μουσική του σταδιοδρομία, διακρίθηκε επίσης ως ακτιβιστής του 20ου αιώνα, υιοθετώντας έντονη δράση σε κοινωνικά ζητήματα, ειδικότερα ως ηγετική μορφή του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η μουσική του επηρέασε πολλούς δημιουργούς και θεωρείται από τους πιο δημοφιλείς και πολυδιασκευασμένους τραγουδοποιούς. Ως μέλος των Beatles, τα τραγούδια του αποτέλεσαν αφορμή για τη δημιουργία μια παγκόσμιας κίνησης εκδήλωσης θαυμασμού που ονομάστηκε Beatlemania. Μετά τη διάλυση των Beatles ακολούθησε ατομική πορεία στη δισκογραφία. Ανάμεσα στις κορυφαίες δημιουργίες του ανήκει το τραγούδι Imagine καθώς και το Give Peace a chance. Δολοφονήθηκε από κάποιον που θεωρήθηκε οπαδός του στις 8 Δεκεμβρίου 1980.\


Από:http://antikleidi.com/2017/12/08/john-lennon_vasilias/

Jerusalem / al Quds 1…2…3…


Jerusalem / al Quds 1

Η ηχώ απ’ την προβοκατόρικη ενέργεια του αμερικανικού καθεστώτος έφτασε μακρυά, ως τους δρόμους της ανατολικής Ασίας. Ταυτόχρονα όμως έχει αρχίσει να προδιαγράφεται ο τρόπος με τον οποίο θα την χειριστούν οι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον.

“Δεν συμφωνούμε, αλλά είναι νομικό θέμα”… Μπορεί, ακόμα, να ειπωθεί ότι είναι “πολεοδομικό θέμα…”. Γιατί όχι; “Μην ανησυχείτε τίποτα δεν θα αλλάξει άμεσα”… (Αλήθεια;).

Είναι ζήτημα βαθιά πολιτικό, και μάλιστα άμεσα συναρτημένο με την ιμπεριαλιστική πολιτική των ηπα. Δεν συνηθίζεται το αμερικανικό κογκρέσσο να αποφασίζει ποιες είναι οι πρωτεύουσες των κρατών ανά τον κόσμο, έτσι δεν είναι; Ούτε συνηθίζεται οι αμερικάνοι πρόεδροι (και αντιπρόεδροι, και υπ.εξ.) να ασχολούνται με “νομικά” ή “πολεοδομικά” θέματα άλλων περιοχών του πλανήτη. Το ότι η Ουάσιγκτον δίνει την Ιερουσαλήμ στον ισραηλινό κράτος είναι η επικεφαλίδα του ότι δίνει στον ισραηλινό μιλιταρισμό το “ελεύθερο” (και τη “νομιμοποίηση”) να δράσει όπως νομίζει στη μέση Ανατολή.

Ενστικτώδικα οι παλαιστίνιοι, οι άραβες, αλλά και πολύ μακρύτερα, καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται. Καταλαβαίνουν, οπωσδήποτε, πως όταν Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ γίνονται τόσο φανερά “συμπολεμιστές” θα έρθουν πολύ χειρότερα· και η Ιερουσαλήμ θα είναι ιστορικό αφετηριακό σημείο αλλά καθόλου το μοναδικό ζήτημα. Καταλαβαίνουν ότι υπάρχει κάτι “μεγάλο” μπροστά μας, που δεν φαίνεται το ακριβές σχήμα του, είναι όμως αισθητή η μυρωδιά του: ακόμα περισσότερο αίμα.

Αυτό σημαίνει ότι οι πρώτες αντιδράσεις, συναισθηματικές σε μεγάλο βαθμό, δεν προδιαγράφουν καθόλου το ποιες θα είναι οι οργανωμένες αντι-δράσεις όταν υπάρξουν τέτοιες. Ποιες· και πόσο διεθνικές.

Jerusalem / al Quds 2

 

 Οι Παλαιστίνιοι ασφυκτιούν στην Ιερουσαλήμ, και γι’ αυτό οι περισσότεροι δε συμμερίζονται τη νευρικότητα άλλων εθνικών και διεθνών φωνών. Ζούμε κάτω από συστηματική και θεσμισμένη βία: ρίχνονται δακρυγόνα στα σχολεία, συλλαμβάνονται παιδιά, κατεδαφίζονται σπίτια, γειτονιές παρακμάζουν, η κουλτούρα μας καταπιέζεται και οι «άδειες παραμονής» κατάσχονται όποτε το θελήσουν οι κατοχικές ισραηλινές αρχές…

Αυτά λέει μεταξύ άλλων ο Jalal Abukhater απ’ την «electronic indifada». Σε άλλο, λίγο παλιότερο άρθρο του (στις 25 Ιούλη), περιγράφει την συστηματικότητα της εθνοκάθαρσης που κάνει το Τελ Αβίβ στην κατεχόμενη ανατολική Ιερουσαλήμ· κάνοντας διαρκώς επιθετικά βήματα και οπισθοχωρώντας λίγο (και για λίγο…) όταν συναντούν μεγάλη αντίσταση. Τα πιο πρόσφατα «βήματα μπροστά» σ’ αυτό το σχέδιο ήταν ο σχεδόν αποκλεισμός (: εγκατάσταση ανιχνευτών μετάλλου και τουρνικέ στις εισόδους) του al-Aqsa για αρκετές ημέρες το περασμένο καλοκαίρι. (Το πήρε πίσω εν μέρει όταν ξεκίνησαν μεγάλες διαδηλώσεις…)

Ίσως μια απ’ τις πρώτες αξιόλογες συνέπειες να είναι εκτός δρόμων και οδομαχιών: η χρεωκοπία της περιβόητης «παλαιστινιακής αρχής» και του Abbas. Οπωσδήποτε το γεγονός ότι αυτός ο κλόουν εξακολουθεί να έχει ακόμα μια κάποια επιρροή στην παλαιστινιακή κοινωνία είναι κάτι που δείχνει από μόνο του τον κομφορμισμό και την υποτέλεια αυτού του τμήματος των παλαιστινίων· γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να έχει σχολάσει προ πολλού.

Εκείνο που προστίθεται τώρα στην ελεεινή καμπούρα αυτής της «παλαιστινιακής αρχής» είναι ότι απ’ τη δεκαετία του ’90 (όταν «αναγνωρίστηκε»…) ελπίζει, διαδίδει και στηρίζεται στο ότι η Ουάσιγκτον θα επιβάλλει κάπως, κάποτε, κάποια «δίκαιη λύση δύο κρατών»… Για να φτάσει ο Δεκέμβρης του 2017 και να πέσει το τελευταίο (αμερικανικής προέλευσης) φύλλο συκής που έκρυβε την γύμνια και τον ενδοτισμό της.

Το μόνο που έχει υπέρ της (αν υπάρχει κάτι τέτοιο) είναι ότι και η Χαμάς, σίγουρα υπό την τωρινή ηγεσία της, έχει βουλιάξει στα δικά της πολιτικά αδιέξοδα…

Jerusalem / al Quds 3

 Εκείνο που θα πρέπει να λήξει (πράγμα που φαίνεται δύσκολο, προς το παρόν, ιδεολογικά…) είναι η περιβόητη ιδέα των “δύο κρατών” στα παλαιστινιακά εδάφη. Παίζοντας με την “μελλοντική δημιουργία κάποιου είδους παλαιστινιακού κράτους” το Τελ Αβίβ επεκτείνει διαρκώς την επικράτειά του. Ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός δεν πρόκειται να αφήσει ούτε σπιθαμή γης που θα τον συνέφερε να κατακτήσει· το κάνει ήδη, εδώ και πολλά χρόνια, συστηματικά, και χωρίς να πτοείται από “διεθνείς καταδίκες” – φραστικές… Για παράδειγμα, απ’ το 1967 που κατέλαβε την ανατολική Ιερουσαλήμ (μαζί με την δυτική όχθη) έχει κατεδαφίσει στην πόλη 20.000 σπίτια αράβων (σύμφωνα με τον οηε). Ό,τι μείνει απ’ την περιοχή (αν μείνει κάτι) θα είναι αραβικά εργατικά “μπαντουστάν” πάνω σε άγονες εκτάσεις, κυκλωμένα απ’ τον ισραηλινό στρατό. Η αμερικανική ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ σαν “πρωτεύουσας”, άρα η αμερικανική επιβράβευση της κατοχής / κατάκτησης εκ μέρους του ενός και μοναδικού υπαρκτού κράτους, δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις.

Ένα κράτος, ένα και μοναδικό λοιπόν, σ’ όλη την παλαιστίνη· αλλά όχι το ισραηλινό! Ένα κράτος για όλους και όλες (με επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων παλαιστίνιων προσφύγων αν θέλουν να επιστρέψουν), άρα ένα κράτος με διασφαλισμένα τα δικαιώματα της ισραηλινής πληθυσμιακής μειοψηφίας. Ένα κράτος δι-εθνικό στην εθνοτική του σύνθεση, αλλά ενιαίο: υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα διεθνώς.

Αυτό ΔΕΝ θα το ήθελε ο ισραηλινός πρωτοκοσμικός ρατσισμός / μιλιταρισμός ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του! Θα το εμπόδιζε με κάθε τρόπο. Όμως ούτε η μειοψηφία των λευκών φασιστών / ρατσιστών της νότιας αφρικής το ήθελε επι δεκαετίες… Αναγκάστηκε να το αποδεχθεί όταν βρέθηκε κυκλωμένη από τα διεθνή αντιρατσιστικά κινήματα και, σα συνέπεια, από πολλές κυβερνήσεις / κράτη. Ο καπιταλισμός σαν καπιταλισμός δεν έχασε τίποτα· δημιουργήθηκε επίσης μια καινούργια κάστα αφεντικών, αφρικάνοι αυτή τη φορά.

Ας το ξαναπούμε: δεν είναι ιστορική πρωτοτυπία το να αναγκάζεται μια ρατσιστική μειοψηφία να παραδώσει την εξουσία που ασκεί δια της βίας πάνω σε έναν εντόπιο πληθυσμό.

Μετά από τόσες δεκαετίες επεκτεινόμενης κατοχής και καταστροφής της ζωής των παλαιστινίων ο μόνος εύλογος και δίκαιος πολιτικά και κοινωνικά στόχος είναι (κατά την ταπεινή μας άποψη) αυτό που τώρα μοιάζει αδύνατο αλλά από ιστορική άποψη είναι απόλυτα ρεαλιστικό: η παλαιστίνη σαν ενιαίο δι- εθνικό (ή πολυ-θρησκευτικό) κράτος…

Στο κάτω κάτω της γραφής: ο “τοπικός” χωροφύλακας της περιοχής δεν χρειάζεται άλλο. Έχουν εγκατασταθεί οι αμερικάνοι (και οι ρώσοι…) “αυτοπροσώπως”…

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/jerusalem-al-quds-1/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/jerusalem-al-quds-2/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/jerusalem-al-quds-3/

Προς κατάργηση των απεργιών; …


Η ιστορία έγινε γνωστή, χάρη κυρίως στην αντίδραση του ΚΚΕ. Την Δευτέρα, αργά το βράδυ, η κυβέρνηση έφερε για ψήφιση στην βουλή μια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, προκειμένου να κάνει ένα από τα μεγαλύτερα χατήρια που ζητάει το κεφάλαιο: να καταργήσει ουσιαστικά το δικαίωμα στην απεργία. Η ολιγόλογη τροπολογία ήταν σαφής… Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Η παράγραφος 2 του άρθρου 8 του συνδικαλιστικού νόμου 1264/1982 («Για τον εκδημοκρατισμό του Συνδικαλιστικού Κινήματος και την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών των εργαζομένων»), όπως ισχύει σήμερα, αναφέρει τα εξής:

(…) για να γίνει συζήτηση και για να ληφθεί απόφαση, κατά τις Συνελεύσεις, απαιτείται η παρουσία τουλάχιστο του ενός τρίτου (1/3) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Αν δεν υπάρχει απαρτία κατά την πρώτη συζήτηση, συγκαλείται νέα συνέλευση μέσα σε δύο (2) μέχρι δεκαπέντε (15) μέρες κατά την οποία απαιτείται η παρουσία τουλάχιστο του ενός τετάρτου (1/4) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Εάν δεν υπάρξει απαρτία κατά την δεύτερη συνέλευση, συγκαλείται μέσα σε δύο (2) μέχρι δεκαπέντε (15) μέρες τρίτη κατά την οποία είναι αρκετή η παρουσία του ενός πέμπτου (1/5) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών.

Κι εδώ έρχεται η λακωνικώτατη τροπολογία:

Μετά το τρίτο εδάφιο της παρ. 2 του άρθρου 8 του Ν. 1264/1982 (Α’ 79) προστίθεται εδάφιο ως εξής:
«Ειδικά για τη συζήτηση και λήψη απόφασης κήρυξης απεργίας απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός δευτέρου (1/2) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών.»

Τόμπολα! Σε μιάμιση γραμμή η αριστερή κυβέρνηση επιχειρεί να καταστήσει ουσιαστικά αδύνατη την κήρυξη απεργών, αφού δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η συγκέντρωση στον ίδιο χώρο των μισών εργαζομένων ενός σωματείου που ενδεχομένως έχει μέλη σε ολόκληρη την χώρα, είναι ακατόρθωτη. Και αυτά τα λέει μια κυβέρνηση κομμάτων που στις τελευταίες εκλογές συγκέντρωσαν τις ψήφους του 20% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της χώρας! 

Από την περυσινή Γ.Σ. της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Στην μέση ο Χριστόφορος Σεβαστίδης

Αφού σημειώσω ότι η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει προσωρινά την τροπολογία, αντί για περαιτέρω σχόλια, παραθέτω ένα κείμενο του Χριστόφορου Σεβαστίδη, προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, με τον μακρύ αλλά σαφέστατο τίτλο «Η αύξηση του ποσοστού απαρτίας ισοδυναμεί  με ουσιαστική κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος στην απεργία«:


Το Σύνταγμα στο άρθρο 23 παρ. 2 αναγνωρίζει ρητά το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία. Δεν υπάρχει νομίζω άλλο συνταγματικό δικαίωμα που η αναγνώρισή του πέρασε μέσα από τόσες εκατόμβες νεκρών και για το οποίο χύθηκε τόσο ανθρώπινο αίμα. Η απεργία αποτέλεσε το μοναδικό όπλο εκατομμυρίων μεταναστών που έφταναν σε άθλιες συνθήκες από την γηραιά ήπειρο στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1860 και το κυρίαρχο μέσο πάλης των εξαθλιωμένων της Ευρώπης από τις αρχές του 20ου αιώνα. Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην πρόσφατη ιστορία για να διαπιστώσει πως όλα τα «αυτονόητα» δικαιώματα, όπως το 8ωρο, οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, η μείωση της εντατικοποίησης της εργασίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας κατακτήθηκαν με αιματηρούς απεργιακούς αγώνες. Και όσο δύσκολα κατακτήθηκαν τόσο εύκολα χάθηκαν λόγω της υποχώρησης του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Είχα την ευκαιρία να σημειώσω και παλαιότερα (Χριστόφορος Σεβαστίδης, Το δικαίωμα απεργίας και ο δικαστικός έλεγχος της άσκησής του, έκδ. 2015, σελ. 11-12) ότι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να θέτει όπου μπορεί ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας προς όφελος της επιχειρηματικής ελευθερίας, έτσι ώστε το δικαίωμα να υφίσταται στα νομοθετικά κείμενα αλλά να είναι καταργημένο στην πράξη.  Από το 2014 επισημάναμε τις συνεχείς πιέσεις που ασκούνταν στην Ελλάδα για λήψη απόφασης απεργίας με απόλυτη πλειοψηφία της γενικής συνέλευσης, κατά το παράδειγμα που ακολουθήθηκε και στη Βουλγαρία. Ο νομοθέτης στην Ελλάδα έθεσε μέχρι σήμερα τόσους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας ώστε σε διάστημα μιας πενταετίας (2009-2014) το ποσοστό των νόμιμων απεργιών να φθάνει μόλις το 10% (26 από τις 264) ενώ το 90% αυτών να κρίνονται παράνομες ή καταχρηστικές από τα Δικαστήρια, ιδίως λόγω έλλειψης κάποιας τυπικής προϋπόθεσης. Εφόσον επομένως αυξηθεί το ποσοστό απαρτίας για τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης περί απεργίας, θα έχουμε έναν νέο νομοθετικό περιορισμό που θα καταργήσει στην πράξη εκ βάθρων την σχετική διάταξη του Συντάγματος.

Η σύμφωνη με το Σύνταγμα νομοθέτηση απαιτεί όχι μόνο τη μη αύξηση του αριθμού της απαρτίας της γενικής συνέλευσης αλλά αντίθετα την τροποποίηση του άρθρου 20 παρ. 1 ν. 1264/82 το οποίο εισάγει έναν αδικαιολόγητο διαχωρισμό (επαναλαμβάνοντας άκριτα το ν. 2151/1920 που μόλις αποποινικοποίησε την απεργία) και το οποίο αναγνωρίζει μόνο για τις τοπικές πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις ως αρμόδιο όργανο την γενική συνέλευση. Σε όλες τις άλλες οργανώσεις -πρωτοβάθμιες πανελλαδικής έκτασης, δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες-  αναθέτει την άσκηση του απεργιακού δικαιώματος στα διοικητικά συμβούλια.

Στην πραγματικότητα το Σύνταγμα αναφέροντας ότι η απεργία μπορεί να κηρυχθεί «από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις» εννοεί σαφώς με οποιονδήποτε τρόπο αυτές οι οργανώσεις εκδηλώνουν την βούλησή τους (ανωτ, σελ. 70 επ) άρα και μέσω των διοικητικών τους συμβουλίων. Ποτέ και σε καμία άλλη περίπτωση δεν δείχνει ο νομοθέτης τόση δυσπιστία στο εκλεγμένο διοικητικό συμβούλιο παρά μόνο όταν αυτό αποφασίζει την κήρυξη απεργίας. Μήπως όμως δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία που βασίζεται στην αρχή της αντιπροσωπευτικότητας;

Σήμερα με το πρόσχημα της τήρησης της δημοκρατικής αρχής και της μεγαλύτερης κατά το δυνατό εκπροσώπησης των εργαζομένων θα καθίσταται αδύνατη τις περισσότερες φορές η κήρυξη απεργίας λόγω της αδυναμίας σύγκλησης ενός τόσο δυσκίνητου οργάνου όπως είναι η ΓΣ και μάλιστα με πλειοψηφία άνω του 50%. Ο πραγματικός λόγος νομοθέτησης μιας τέτοιας διάταξης είναι περισσότερο από προφανής: Ο εργαζόμενος δεν φτάνει μόνο να είναι φθηνός και να μην έχει σταθερό ωράριο. Θα πρέπει να είναι απογυμνωμένος από κάθε συλλογικό δικαίωμα όπως αυτό των σ.σ.ε. και της απεργίας ώστε να μην μπορεί να διεκδικεί βελτίωση των συνθηκών εργασίας του. Μόνο με τέτοιους όρους θα ανοίξει ο δρόμος για προσέλευση επενδυτών. Οι διατάξεις ωστόσο του Συντάγματος βάζουν ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί για χάρη οποιασδήποτε επιδίωξης ή σκοπιμότητας.

 ___________________________________________________________

Προτεραιότητα της πολιτικής έναντι της ηθικής – Γιώργος Ν. Οικονόμου …


Ρέμπραντ – Ο Αριστοτέλης μπροστά στην προτομή του Ομήρου (1653)

Συμφωνία δημοσίου και ιδιωτικού

Γιώργου Ν. Οικονόμου

Στη δημοκρατία δεν υπήρχε σύγχυση μεταξύ «ιδιωτικού» και «δημο­σίου», μεταξύ ηθικής και πολιτικής, ή μεταξύ ηθικής και δικαίου. Η ηθική διακρίνεται από το δίκαιο, κατά το ότι αυτή είναι σύνολο κοινωνικών κα­νόνων συμπεριφοράς που απευθύνεται στη συνείδηση του ανθρώπου ως ατόμου και δεν συνεπάγεται άμεσο εξωτερικό καταναγκασμό, που είναι χαρακτηριστικό του δικαίου. Η ηθική θέτει τα ερωτήματα «πώς πρέπει να ζω;», «τι πρέπει να πράξω;» και σε αυτά προσπαθεί να απαντήσει. Ενώ η πολιτική με τη δημοκρατική έννοια θέτει τα ερωτήματα: «ποιος πρέπει να είναι το κύριον της πόλεως;», «πώς πρέπει να κυβερνάται η πόλις;», «τι εί­ναι δίκαιη κοινωνία;» και σε αυτά έδωσε τις απαντήσεις που είδαμε στα αντίστοιχα κεφάλαια[1]. Τα δύο πεδία είναι σαφώς διακεκριμένα στη δημοκρατία, δεν συγχέονται ούτε ταυτίζονται, και το άτομο δεν είναι υπο­ταγμένο ή εξαφανισμένο στην κοινότητα, την πόλιν, ούτε η ηθική του κα­θορίζεται από την πόλιν αποκλειστικώς[2]. Ο διαχωρισμός και η διάκριση δημοσίου και ιδιωτικού χώρου φαίνεται και στην χωροταξική εικόνα της Αθήνας[3]. Η ιδιωτική ζωή ήταν κατοχυρωμένη και ως προς την πόλιν και ως προς τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών, η δε ελευθερία αφορούσε και το άτομο, με το νόημα της εξασφάλισης της ατομικής ελευθερίας, όπως αναφέρθηκε στα προηγούμενα[4]. Η ιεραρχία όμως των αξιών είναι σαφής και κατηγορηματική, οι ανώτερες αρετές είναι οι πολιτικές, όχι μόνο διότι η πόλις είναι προγενέστερη του ατόμου, αφού αυτή υποδέχεται το άτομο, αλλά κυρίως διότι το άτομο είναι συγχρόνως και πρωτίστως πολίτης. Το ανώτερο ἀγαθόν είναι το πολιτικό αγαθό, το οποίο μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο εντός της πόλεως (πολιτικός βίος). Η ιεραρχία αυτή των αξιών είναι εμφανής και στον Σόλωνα, ο οποίος αναφέρει στον Κροίσο ως πρώτο παράδειγμα ευτυχισμένου ανθρώπου τον Τέλλο τον Αθηναίο (Ὀλβιώτατος) ο οποίος πέθανε πολεμώντας για την πόλιν του. Μετά αναφέρει τον Κλέοβι και τον Βίτωνα, τους υιούς της ιέρειας του Άργους, οι οποίοι μετέφεραν την μητέρα τους στην εορτή των Αργείων με την άμαξα, την οποία έσυραν οι ίδιοι, αφού τα βόδια αργούσαν να γυρίσουν από τον αγρό έπρεπε η ιέρεια να είναι στην ώρα της. Τα δύο αδέλφια βρήκαν τον θάνατο την ώρα του ύπνου τους ως ανταμοιβή για την πράξη τους, επειδή υπηρέτησαν την πόλιν[5]. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που διασώζε­ται από τον Αισχύλο, ότι προτίμησε να γράψει στον τάφο του απλώς και μόνο ότι συμμετείχε στη μάχη του Μαραθώνα[6]. Ο Δημόκριτος το εκφράζει ωραιότατα: «οι υποχρεώσεις προς την πόλιν πρέπει να θεωρούνται οι ανώτερες όλων, για να κυβερνηθεί αυτή καλώς»[7].

Συνέχεια