ΙΝΔΙΑΝΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…


DJ της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Στο βόρειο ημισφαίριο της Αμερικής, εκεί γύρω στις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου και ενώ αρχίζει η προέλαση του χειμώνα,  συνήθως μετά τον πρώτο παγετό, συμβαίνει το εξής: για λίγες μέρες ο καιρός ξαναλλάζει, οι μέρες γίνονται ζεστές και ηλιόλουστες, σαν μια τελευταία αναλαμπή του θέρους. Είναι οι μέρες του Ινδιάνικου Καλοκαιριού.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες γιατί ονομάστηκε «Ινδιάνικο Καλοκαίρι». Μία εκδοχή είναι των Ινδιάνων Algonquian οι οποίοι πίστευαν ότι αυτό το ζεστό αεράκι που επικρατεί εκείνες τις μέρες τούς το έστελνε ο θεός Cautantowwit που ζούσε νοτιοδυτικά.

Άλλη εκδοχή θέλει η ονομασία αυτή να έχει δοθεί από τους πρώτους αποίκους στην Νέα Αγγλία (τις Βορειανατολικές Πολιτείες) όπου με το που έπιαναν τα πρώτα κρύα μπορούσαν να αφήνουν σχετικά αφύλακτες τις περιφράξεις των οχυρών τους, κι αυτό γιατί οι Ινδιάνοι σταματούσαν τους πολέμους μεταξύ των φυλών ή τις εφόδους στα οχυρά των λευκών. Έλα όμως που, πάνω που ησύχαζαν, ερχόντουσαν αυτές οι ηλιόλουστες και ζεστές μέρες και οι  ιθαγενείς είχαν άλλη μια ευκαιρία να κάνουν μια τελευταία εξόρμηση στους γείτονες. Έτσι, για να μην χαλαρώνουν και τελείως!

Υπάρχει όμως και η ανάποδη εκδοχή, ότι οι λευκοί σταματούσαν τις επιδρομές στους Ινδιάνους τον χειμώνα. Όπως και να έχει, είτε από τους μεν είτε από τους δε, το Ινδιάνικο καλοκαίρι ήταν σαν να λέμε οι μέρες του «άντε, πάμε άλλη μία τελευταία φορά να δαρθούμε ή, ακριβέστερα, να σφαχτούμε, προτού όσοι απομείνουμε ζωντανοί —με ήσυχη πλέον τη συνείδηση, αφού κάναμε το καθήκον μας—  τυλιχτούμε με τις κουβέρτες, γιατί χορεύουν κλακέτες τα δόντια μας από το κρύο.

Μπορεί πάλι να ονομάστηκε έτσι γιατί εκείνες τις μέρες οι Ινδιάνοι συνέλεγαν την σπορά τους.

Ο Paul Auster στο βιβλίο του Το παλάτι του φεγγαριού αποδίδει μαγικές ιδιότητες στο Ινδιάνικο Καλοκαίρι: «Ο ήλιος βγήκε την τελευταία μέρα. Δεν θυμάμαι να το κάνω, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να σύρθηκα έξω από την σπηλιά και να τεντώθηκα πάνω στο χορτάρι. Το μυαλό μου βρισκόταν σε τέτοια σύγχυση, ώστε φαντάστηκα ότι η θαλπωρή του ήλιου μπορούσε να κάνει τον πυρετό μου να εξατμιστεί, να ρουφήξει, κυριολεκτικά, την αρρώστια από τα κόκαλά μου. Θυμάμαι που έλεγα ξανά και ξανά μέσα μου τις λέξεις ινδιάνικο καλοκαίρι, τις είπα τόσες πολλές φορές που στο τέλος έχασαν το νόημά τους».

Οι Κομάντσι πάλι το τραγουδάνε χωρίς να το ονοματίζουν· άλλωστε δικό τους είναι, ό,τι θέλουν το κάνουν.

Ζυγώνω μες στις σκέψεις μου,
ζυγώνει ο Θεός του ήλιου
ως τα πέρατα της γης ζυγώνει,
ζυγώνει στην καρδιά του Ετσανατλέχι
στο όμορφο χνάρι ταξιδεύοντας και στον καλό καιρό.

Πολλοί εμπνευστήκαν και έγραψαν τραγούδια για το Ινδιάνικο Καλοκαίρι, μέχρι και ο Τζο Ντασέν που φυσικά δεν θα βάλω το τραγούδι του όταν υπάρχει αυτό!

Ζεστούλα σήμερα ε; Τι; Όχι; Ε, περιμένετε λίγο, που θα πάει, θα έρθει και από εδώ το Ινδιάνικο Καλοκαίρι. Μα κι αν δεν έρθει, θα γυρίσει πάλι το δικό μας, το καλό!

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/12/14/indian-summer/

Το NYPD δαπανά περισσότερα από τον αμυντικό προϋπολογισμό της Β. Κορέας…


NYPD

Η ανάγκη των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους να αυξήσουν τη στρατιωτική τους παρουσία περιμετρικά της Κίνας, ωθεί τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης να παρουσιάζουν τη Β. Κορέα σαν μια στρατιωτική υπερδύναμη

Στην πραγματικότητα, όπως μας θύμιζε πρόσφατα ο αναλυτής Ajit Singh, ο ετήσιος αμυντικός προϋπολογισμός της Πιονγκ Γιανγκ είναι μικρότερος από αυτόν της αστυνομίας τη Νέας Υόρκης.

Η Βόρεια Κορέα δαπανά 3.5 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο σε στρατιωτικό εξοπλισμό ενώ τα αστυνομικά τμήματα της Νέας Υόρκης έχουν για το 2017 συνολικό προϋπολογισμό 5.1 δισεκατομμύρια δολάρια.

Στην πραγματικότητα, όπως μας θύμιζε πρόσφατα ο αναλυτής Ajit Singh, ο ετήσιος αμυντικός προϋπολογισμός της Πιονγκ Γιανγκ είναι μικρότερος από αυτόν της αστυνομίας τη Νέας Υόρκης.

Η Βόρεια Κορέα δαπανά 3.5 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο σε στρατιωτικό εξοπλισμό ενώ τα αστυνομικά τμήματα της Νέας Υόρκης έχουν για το 2017 συνολικό προϋπολογισμό 5.1 δισεκατομμύρια δολάρια.

Οι ένοπλες δυνάμεις της Βόρειας Κορέας έχουν εξαιρετικά παλιό στρατιωτικό εξοπλισμό, όπως φαίνεται σε όλες σχεδόν τις φωτογραφίες που παρουσιάζει κατά διαστήματα το καθεστώς της Πιονγκ Γιανγκ.

Το δεύτερο επιχείρημα που χρησιμοποιούν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης είναι ότι η Βόρεια Κορέα διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στον κόσμο με περίπου 1.1 εκατομμύριο προσωπικό. Πραγματικά η χώρα βρίσκεται στην πρώτη θέση παγκοσμίως σε αριθμό στρατιωτών ανά κάτοικο (47.4 στρατιώτες ανά χίλιους κατοίκους ή 305 στρατιώτες ανά χίλιους κατοίκους εάν συμπεριλάβουμε και τους εφέδρους).

Πολύ ψηλά στην ίδια κατάταξη συναντάμε χώρες όπως η Ερυθραία, το Μπρουνέι, το Νότιο Σουδάν και η Ελλάδα, που δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν απειλή για την παγκόσμια ειρήνη.

Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την ανάπτυξη των όπλων μαζικής καταστροφής, ο αριθμός των στρατιωτών τόσο σε απόλυτα όσο και σε σχετικά μεγέθη είναι δευτερεύον (εάν όχι ασήμαντο) στοιχείο για το αξιόμαχο ενός στρατεύματος.

Το NYPD είναι λοιπόν πολύ πιο αξιόμαχο από τις ένοπλες δυνάμεις της Βόρειας Κορέας και σίγουρα σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους με τα όπλα που έχει στη διάθεσή του – στη συντριπτική πλειονότητά μαύρους.


Aπό:https://info-war.gr/to-nypd-dapana-perissotera-apo-ton-amyntiko-proypologismo-tis-v-koreas/

Ποιος τις γαμάει τις Πανελλήνιες; …


vangogh_036

Θέμα παιδείας το ένα, θέμα παιδείας το άλλο, τόσα χρόνια το ίδιο επιχείρημα. Κάποτε το θεωρούσα σαχλαμάρα. Τώρα πια επικίνδυνο. Το επικαλείσαι και ξεμπερδεύεις για να κλείσεις τη συζήτηση. Βρέθηκε πάλι η λύση. Κι ύστερα κοιμάσαι με καθαρή συνείδηση, άνθρωπε. Γιατί δεν τολμάς να ονειρευτείς. Φράζεις τις διόδους της φαντασίας σου. Σε πιάνει τρόμος μη χάσεις τα αποκτήματά σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είσαι όντως μορφωμένος. Γιατί μορφωμένος πια θα πει πειθήνιος. Να χωνεύεις τον εμετό τού παρόντος. Γιατί σου παρέχει τα προνόμια της περηφάνιας σου. Γιατί σου δημιουργεί προσδοκίες ανέλιξης για να δικαιολογείς την ύπαρξή σου. Αυτό είναι το deal. Οι άστεγοι ας πρόσεχαν. Δεν είχαν παιδεία. Τα θέλαν και τα πάθαν. Έχεις συνηθίσει την ασχήμια της πόλης. Σου αρέσει και λίγο καθώς την προσπερνάς. Νιώθεις μια κρυφή υπεροχή με όλα αυτά που βλέπεις. Γιατί η μόρφωση σού έχει χτίσει έναν ιδανικό μικρόκοσμο. Όλα ξεχνιούνται με γεμάτη την μπανιέρα διαβάζοντας το αγαπημένο σου μυθιστόρημα υπό το φως των κεριών. Γιατί είσαι άνθρωπος της φινέτσας. Αγοράζεις από τα Public. Παιδεία χέρι χέρι με την ύλη. Σκάι TV. Γνώση συγκρατημένης συγκίνησης. Θέμα ντεκόρ. Και το βραδάκι για ένα μορφωμένο ποτάκι. Ποίηση και φιλοσοφία. Κράξιμο και γραβατούλα. Ταγεράκι και ξεμάλλιασμα. Τα στρατόπεδα των μορφωμένων παντού. CV – Παιδεία – Ραδιουργία. Σοβαροφάνεια. Και αριστεία σνομπισμού. Σαν αηδία για τη λαϊκή αγορά. Και ωρύεσαι ολημερίς για τα πιο λαμπρά μυαλά που φύγανε για την Ευρώπη. Μας κλέψανε τους επιστήμονες. Μόνο οι επιστήμονες. Όσο για τους αγράμματους, αυτοί ας μην ξαναγυρίσουν πίσω. Ατόφιο μίσος για τη λαϊκότητα. Κι όμως λατρεύεις τάχα τα φαλάφελ. Κι οι φυλακές να είναι φίσκα. Από τις εντολές των μορφωμένων. Με τα δύο στρέμματα βιβλιοθήκη στο σπίτι τους. Η σιχαμένη ευγένεια του καιρού. Δημουλά και ξαπλώστρα. Ο υπέρμετρος ρομαντισμός, το τέλειο άλλοθι της σκατοψυχιάς. Η Μαίρη Τσώνη κάνει κωλοδάχτυλο στα viral δάκρυα του τσολιά σας. Και τα παιδιά σας σφαχτάρια στις Πανελλήνιες. Προσκυνώντας μηχανογραφικά, τα κωλόχαρτα του θεού. Τα σέρνουν οι γονείς που ευαισθητοποιούνται πολύ με το μπούλινγκ. Τα σέρνουνε με το λουρί. Να τα γεμίσουν τραύματα. Να τους διδάξουν τον ανταγωνισμό. Γιατί πρέπει να λάβουν γνώση τα παιδιά τους. Πρέπει να μάθουν πώς να αποφεύγουν την αυτομόρφωση. Μη χαραμιστούν. Πρέπει να πετύχουνε τους στόχους τους. Μεταπτυχιακό στο Άμστερνταμ. Καπιταλισμός και λίγη τρελίτσα. Αυτό θα πει σταδιοδρομία. Να θαυμάζεις το λουλούδι στο ανθοπωλείο κι όχι εκεί ακριβώς που φυτρώνει. Ευτυχία ελεγχόμενη. Σαν τεχνητή λίμνη στο Ίδρυμα Νιάρχου. Αυτό θα πει μορφωμένος άνθρωπος τούτες τις μέρες. Να πάψεις να ανατριχιάζεις με τον ουρανό. Γιατί η επιτυχία σε θέλει με σκυμμένο το κεφάλι. Πρέπει να πάθεις λουμπάγκο από την κανονικότητα. Και μακριά από την αλληλεγγύη ε; Αυτό σημαίνει προσήλωση. Αυτό σημαίνει περηφάνια της γιαγιάς στο χωριό. Να βγάζεις λεφτά. Να παίζεις την τεχνολογία στα δάχτυλα. Και να μην ξέρεις πού πέφτει η βιβλιοθήκη της πόλης σου. Αλλιώς δεν είσαι πολιτισμένος. Να είσαι καταναλωτής. Αλλιώς δεν έχεις κουλτούρα. Να επισκέπτεσαι το μουσείο της Ακρόπολης με δέος. Να δακρύζεις με τα γλυπτά του Πραξιτέλη. Και στο σπίτι σου να κρέμονται πίνακες απ’ το ΙΚΕΑ. Στάσου. Βγάλε μια κόλλα χαρτί. Γράψε το όνομά σου. Την ηλικία σου. Τα παιδιά σου. Άριστα! Πήγαινε κόλλησέ το τώρα στην κολώνα της ΔΕΗ. Φύτουκλας στη φιλοδοξία. Λευκή κόλλα στη ζωή.

  • [αφιερωμένο στο κορίτσι που άκουσα να κλαίει απ’ τον φωταγωγό]

Σαμσών Ρακάς

https://ypokeimeno.tumblr.com/


Aπό:https://komparsos.wordpress.com/2017/12/11/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CE%B9%CE%B5%CF%82/

Cyber μεροληψία…


Εκείνοι οι αφελείς ενθουσιώδεις που στις αρχές του ’00 είχαν φάει και μας είχαν φλομώσει με το παραμύθι του “νέου χώρου ελευθερίας” που, κατά την γνώμη τους, ήταν ο κυβερνοχώρος, θα πρέπει εδώ και χρόνια να πνίγουν τα αναφιλητά τους κάτω από κάποιο (όχι cyber…) μαξιλάρι – στις μακριές νύχτες της γενικευμένης cyber επιτήρησης / χειραγώγησης.

Είχε μείνει ένα φύλλο συκής. Η λεγόμενη «ουδετερότητα του διαδικτύου». Θεσπίστηκε απ’ τον πρώην πρόεδρο Ομπάμα και είχε το νόημα ότι οι providers (επιχειρήσεις δηλαδή) θα πρέπει να εφαρμόζουν τους ίδιους κανόνες «παροχής υπηρεσιών» σε όλους τους χρήστες και όλα τα data, άσχετα από περιεχόμενο.

Πάει κι αυτό. Η ομοσπονδιακή επιτροπή τηλεπικοινιών των ηπα (που έχει καπαρωμένη την ιντερνετική νομοθεσία, έτσι, επειδή πρόλαβε…) με ψήφους 3 έναντι 2 αποφάσισε ότι επιτρέπεται οι providers να μεροληπτούν. Που σημαίνει ότι θα μπορούν να κόβουν υπηρεσίες ή sites, να ρυθμίζουν την κυκλοφορία των cyber ηλεκτρονίων… Υποθέτουμε ότι θα μπορούν να κρεμάνε ταμπέλες «έργα επί της οδού, σπεύδε βραδέως», «μην πτύετε επί του δαπέδου», κλπ. Σίγουρα θα μπορούν να πωλούν διαφορετικές ταχύτητες πρόσβασης, ή να βάζουν διαφορετικά όρια ανάλογα με το τι πληρώνει ο καθένας.

Υποτίθεται ότι αυτή η ιντερνετική λογοκρισία γίνεται για «καλό σκοπό»: επειδή κυκλοφοράει πολύ σκουπίδι – και bot τέτοιο. Το να αναθέσει, όμως, η επιτροπή το έργο της «απορρύπανσης» σε εκείνους, ακριβώς, που κερδοφορούν κυρίως απ’ την διαρκή ανακύκλωση της ιντερνετικής σαπίλας, είναι κάτι παραπάνω απ’ το να βάζει τον λύκο να φυλάξει τα πρόβατα. Είναι σα να του δίνει και μια επαναληπτική καραμπίνα – για να μην ιδρώνει για να φάει… (Αλλά στις ηπα η οπλοφορία επιτρέπεται. Κατά ορισμένους κοκκινόσβερκους επιβάλλεται κιόλας: δεν είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωση…)

Η ε.ε. διαφωνεί, οι οργανώσεις δικαιωμάτων διαμαρτύρονται· και διάφορες επιχειρήσεις περιεχομένου επίσης (π.χ. facebook). Δεν είναι καθόλου ελευθεριακό ούτε παρήγορο το γεγονός ότι, τελικά, αυτές οι τελευταίες θα αναλάβουν την υπεράσπιση της «ελευθερίας της έκφρασης» – αυτό λέμε. Αν όχι για άλλο λόγο, σίγουρα επειδή τα big data του επερχόμενου internet of things θα έχουν free pass στις ιντερνετικές λεωφόρους· ποια “ελευθερία” ποιας “έκφρασης” είναι λοιπόν στον πάγκο;

Ένας συλλογικός σπασμός, ένας χυλός από πόζες και γκριμάτσες: από εμπορική άποψη γι’ αυτό πρόκειται κυρίως.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/12/cyber-merolipsia/

Ο Γερμανός και ο Αφρικανός Γιατρός: δύο κινηματογραφικές ιστορίες για την ιατρική …


Πάνος Χριστοδούλου*

Ποιο είναι το πρώτο σημαντικό πράγμα που οφείλει να κάνει ένας γιατρός;

Να ρωτά

Το δεύτερο;

Να ρωτά

Το τρίτο;

Να ρωτά

Και τι να ρωτά;

Να ρωτά για τις κοινωνικές συνθήκες.

Μπερτολτ Μπρεχτ, ο κύκλος με την κιμωλία 

 

Ο Γερμανός γιατρός (The German Doctor) αφηγείται την ιστορία ενός από τους σημαντικότερους ερευνητές του 20ου αιώνα, του Josef Mengele. Η ιστορία ξεκινά λίγα χρόνια μετά την πτώση του τρίτου Ράιχ, στην Αργεντινή. Εστιάζει σε έναν σοβαρό μεσήλικα γιατρό ο οποίος κουράρει μια γυναίκα και τα δίδυμα παιδιά της. Ο γιατρός ακολουθεί το στερεότυπο του επαγγέλματός του: είναι σοβαρός, μετρημένος, με το σακάκι του, τα γυαλιά του, την γραβάτα του. Και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα δίδυμα της οικογένειας. Ακολουθεί διαφορετικές μεθόδους θεραπείας στα δυο παιδιά, ακολουθώντας στο ένα “πρωτοποριακές” μεθόδους.

Κρατά σημειώσεις και μελετά στο μικροσκόπιο πλακάκια με το αίμα τους μαζί με μια μεγάλη συλλογή από αντίστοιχο υλικό. Ο σοβαρός αυτός κύριος δεν είναι άλλος από τον λοχαγό των SS στο Άουσβιτς και γενετιστή Josef Mengele, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως Άγγελος του θανάτου. Ο Mengele χρησιμοποιούσε Εβραίους, ομοφυλόφιλους και τσιγγάνους ως πειραματόζωα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, με ιδιαίτερη έμφαση στα δίδυμα. Στην Αργεντινή συνεχίζει πλέον τα πειράματά του με έμφαση στα ξανθά δίδυμα, ώστε να ανακαλύψει τους παράγοντες που οδηγούν στην τέλεια Άρια Φυλή. Θεωρεί πως το κλειδί όλων βρίσκεται στο αίμα.

Η αρχική του θεωρία είναι σωστή, καθώς ύστερες έρευνες όντως βασίζονται σε ομοζυγωτικά δίδυμα, τα οποία έχουν το ίδιο γενετικό υλικό, ώστε να μελετηθεί με ακρίβεια η επιρροή των περιβαλλοντικών παραγόντων. Το πως βρέθηκε στην Αργεντινή ή το πως διέφυγε στη Βραζιλία όπου πέθανε δεν έχει διευκρινιστεί, αλλά η ταινία υπονοεί πως βοήθησαν διασυνδέσεις του με Αμερικανούς παράγοντες. Εξάλλου ήταν σύνηθες στον μεταπολεμικό Ψυχρό πόλεμο να δίνεται “άσυλο” σε Γερμανούς επιστήμονες ώστε να χρησιμοποιηθούν οι ανακαλύψεις τους στην κούρσα με τη Σοβιετική Ένωση. Επίσης σίγουρα ο γιατρός αυτής της ιστορίας έβλεπε μπροστά, πατώντας βέβαια πάνω στα πτώματα των θυμάτων του. Ο ίδιος φέρεται να σχολιάζει κυνικά στην ταινία πως αν πειραματιζόταν σε ζώα θα χρειαζόταν δεκάδες χρόνια για τις ανακαλύψεις του, χρονικό διάστημα που δεν ήθελε να διαθέσει. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Lucia Puenzo το 2013.

Ο Αφρικανός γιατρός (The African Doctor) αφηγείται μια αντιδιαμετρικά αντίθετη από την  προηγούμενη ιστορία. Αυτή του Seyolo Zantoco, ενός γιατρού από το Ζαΐρ που σπούδασε στη Γαλλία. Αρνείται μια πολύ δελεαστική πρόταση να γίνει προσωπικός γιατρός του προέδρου του Ζαΐρ, θέση που θα του εξασφάλιζε μια πολύ άνετη ζωή. Όπως ο ίδιος εξηγεί στη συνέχεια σε μια διαμάχη με έναν κυβερνητικό (και αντίστοιχα λόγω αυτού υπερβολικά πλούσιου) φίλο του, ότι δεν ήθελε να ζει πολυτελώς με λεφτά που προέρχονται από το αίμα του λαού του

. Η επιλογή του αυτή τον οδηγεί σε ένα μικρό επαρχιακό γαλλικό χωριό. Στο οποίο όμως οι κάτοικοι δεν μπορούν να αποδεχτούν μια οικογένεια μαύρων. Τα παιδιά δέχονται bullying στο σχολείο, η γυναίκα του δε μπορεί να έρθει σε επαφή με κανέναν μια το ιατρείο του είναι μονίμως άδειο. Μετά τη γνωριμία του με έναν πιο ανοιχτό αγρότη, καταφέρνει μετά από πολύ κόπο να προσαρμοστεί στο καφενείο του χωριού. Η προσπάθειά του  καταφέρνει να του εξασφαλίσει τους δύο πρώτους ασθενής του. Οι οποίοι όμως στο τέλος αρνούνται να τον πληρώσουν καθώς όπως χαρακτηριστικά λένε, αν ήταν να πληρώσουν θα πήγαιναν σε κανονικό γιατρό. Προφανώς ως κανονικό γιατρό θα θεωρούσαν κάποιον σαν τον γιατρό της προηγούμενης ιστορίας: λευκό, σοβαρό, μετρημένο. Άσχετα αν κατά (όχι και πολύ σε αυτή την περίπτωση) βάθος δεν ενδιαφερόταν ποτέ για τον ασθενή του.

Ακολούθως οδηγείται στο να δουλεύει ως αγρότης για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσει του. Σε αυτό το σημείο τα στερεότυπα του χωριού τον έχουν κερδίσει, καθώς έχει χάσει τελείως την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Το φιλικό του περιβάλλον και η γυναίκα του είναι μεσοαστικής προέλευσης και δε μπορούν να αντιληφθούν γιατί να ζει σε ένα μικρό χωριό, και όχι στις Βρυξέλλες ή κάποια άλλη μεγάλη πόλη. Δε μπορούν να αντιληφθούν ότι κάθε επιλογή, ακόμη και αν είναι ιδεολογικά και ηθικά ορθή, δεν έχει πάντα άμεσα θετικά αποτελέσματα, το να υποστηρίζεις τα πιστεύω και τις ιδέες σου δεν εξασφαλίζει και μια επιτυχημένη (για τα κυρίαρχα πρότυπα) ζωή. Σταδιακά και ο ίδιος πείθεται από το χωριό ότι δεν είναι κανονικός άνθρωπος. Χρειάζεται ένα τυχαίο γεγονός, μια γέννα για να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή του και να συμπεριφέρεται όπως θεωρεί ο ίδιος φυσιολογικός. Οι συντηρητικοί κύκλοι του χωριού προσπαθούν να τον απομακρύνουν,όμως μετά και από τις επιτυχίες της κόρης του στο ποδόσφαιρο (το οποίο μερικοί κάτοικοι του χωριού εκτιμούν περισσότερο από την υγεία τους) το χωριό τον κρατάει με αποκορύφωμα ένα θεατρικό της ζωής του. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Julien Rimbaldi το 1996.

Οι δύο κινηματογραφικές ιστορίες πραγματεύονται δύο διαφορετικά είδη γιατρού. Το ένα του μεγάλου για τα κοινωνικά δεδομένα επιστήμονα, το οποίο δε συνεπάγεται και καλού γιατρού. Το άλλο ενός γιατρού που δεν εμφανίζεται σε πανεπιστήμια και συνέδρια, αλλά είναι καλός για την κοινότητά του. Και χωρίς η επιστήμη να προσανατολίζεται στην ίδια την κίνηση της κοινωνίας δε μπορεί πραγματικά να προκαλέσει τομές για το σύνολο του λαού σε μακροπρόθεσμο επίπεδο. Ακόμα και αν βραχυπρόθεσμα γνωρίζει ήττες, πισωγυρίσματα και υποχωρήσεις.

ΥΓ: Σε κινηματογραφικές ιστορίες για την ιατρική θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και η μεταφορά από κόμικ της μάρβελ Dr. Strange του 2016. Ένας νεαρός ιδεαλιστής φοιτητής, ο οποίος υπόσχεται πως θα ασχοληθεί με ανθρωπιστικές αποστολές στην Ασία, καταλήγει πλαστικός χειρουργός με μόνο κίνητρο να γίνει πλούσιος. Έως ότου ένα τροχαίο ατύχημα του αφήνει σημαντικό ποσοστό αναπηρίας στα χέρια. Τότε αντιλαμβάνεται την ματαιότητα της ικανότητάς του και οδηγείται στο να γίνει υπερήρωας προστάτης της γης. Επειδή δεν αφορά πραγματικό πρόσωπο παρατίθεται ως υστερόγραφο.

*Ειδικευόμενος Ιατρικής Βιοπαθολογίας


Από:http://www.nostimonimar.gr/o-germanos-ke-o-afrikanos-giatros-dyo-kinimatografikes-istories-gia-tin-iatriki/