εορταστικό ποτ πουρί…


Η φωνή στο ραδιόφωνο λέει λέει λέει και τελειώνει υπογραμμίζοντας: τώρα για τις διακοπές σας ΚΑΙ γύρος γαλοπούλα.

*

Στερεοτυπικές κουβεντούλες για τη φύση της εξουσίας. Στην πρόσφατη ομιλία της Angela Davis, μπαίνοντας σε ενημέρωναν ότι μπορείς να καθίσεις όπου θες, απ’ την τρίτη σειρά και μετά, αφού οι δύο πρώτες είναι πιασμένες. Πιασμένες (και) από λευκούς μεσοαστούς άντρες μεταξύ ακαδημίας και βουλευτικού εδράνου, που άκουγαν με προσοχή την Davis να μιλάει για τις φυλακές, τους μετανάστες και διάφορα άλλα παρόμοια, την ώρα που οι ίδιοι λευκοί μεσοαστοί άντρες ετοιμάζουν νέο Σωφρονιστικό κώδικα ή κρατάν έγκλειστους εκατοντάδες μετανάστες ή τους πνίγουν ή τους απελαύνουν και πάει λέγοντας. Είναι εντελώς βαρετές οι καταγγελίες περί υποκρισίας, και η εικόνα του συριζαίου που τεντώνεται στην πρώτη σειρά (γιατί κράτησε αρκετά η ομιλία και πιαστήκαμε) δεν φλερτάρει με τίποτα παραπάνω απ’ την κανονικότητα, αλλά ο εκνευρισμός δεν καταλαβαίνει από ορθολογισμούς και αναμενόμενα. Δεν πειράζει, ραντεβού στη μπάρα του low profile, του ζοναρς ή σε κάποια μοντέρνα ταβέρνα με βιολογικό κυρίως πιάτο.

*

Καθημερινοί μικροεξευτελισμοί: για να ακούσεις λαϊκά έχεις καταφύγει σε ραδιοφωνικό σταθμό ιδιοκτησίας (ή κάτι ανάλογο) χατζηνικολάου. Μπόνους, ο ανά πάσα στιγμή τρόμος ότι μπορεί το επόμενο τραγούδι να είναι Μαραβέγιας. Και ναι, το επόμενο τραγούδι θα είναι Μαραβέγιας.

Αριστερά απόνερα : η ελαφριά (αλλά όχι λιγότερο απωθητική) μυρωδιά κυβερνητισμού καθώς μπαίνεις στον ένοικο.

*

Τη στιγμή που στην ελλάδα το metoo περνά και δεν μας ακουμπά ο μανδραβέλης γράφει για μια γνωστή τραγουδίστρια:

pm

Ποιο καλό και σπλαχνικό σύμπαν θα σκηνοθετήσει μια διαδρομή του έγκριτου δημοσιογράφου καθώς διασχίζει τα γραφεία στην Καθημερινή και οι εργαζόμενοι σηκώνονται καθώς περνάει από δίπλα τους και ξερνάνε ένας ένας πράσινη χολή πάνω του;

*

το πρόσωπό της ήταν μια σκοτεινή μάσκα, που πίσω της πάλευαν η επιθετικότητα και η ταπεινοφροσύνη. Τα μάτια της δεν έχαναν ούτε στιγμή την επιφυλακτικότητά τους, ήταν πάντοτε έτοιμα, μέσα σ’ ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, να σκοτεινιάσουν γεμάτα περιφρόνηση. Ακόμα κι όταν ήταν φιλική υπήρχε κάτι στον τρόπο της, στη φωνή της που ήταν μια προειδοποίηση˙  περίμενε πάντα μια καλυμμένη προσβολή ή κάποιο αισχρό υπονοούμενο. Και είχε κάθε λόγο να νιώθει έτσι. Δεν ήταν στριμμένη. Όλα αυτά δεν βρίσκονταν απλά στη φαντασία της. Η συμπεριφορά της ήταν συνέπεια του τρόπου που φερόταν ο κόσμος στα κορίτσια που είχαν κακή φήμη – και όλα τα μαύρα κορίτσια είχαν γεννηθεί με κακή φήμη.

James Baldwin – μια άλλη χώρα

*

Αποικιοκρατία είναι το πλήθος της documenta που νοικιάζει με ένα χιλιάρικο στούντιο στην Κολοκοτρώνη (ΦΟ ΒΕ ΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ), ψάχνει παρεμπιπτόντως να αγοράσει ρετιρέ στα Εξάρχεια (όλα πολύ ωραία, αλλά να εδώ στην Αθήνα, είναι πολύ κοντά το μπαλκόνι με τους απέναντι) , πίνει κάθε βράδυ στην καντίνα σοσιάλ (επειδή κάνει μόνο 5 ευρώ), αποκιοκρατία και ο τουρίστας που έρχεται σκ να πετάξει πέτρες στους μπάτσους και να τρέξει πάνω κάτω τη στουρνάρη (το πρόβλημα φυσικά δεν είναι οι πέτρες, αλλά το βλέμμα, το άγριο και πεινασμένο βλέμμα του τουρίστα). Όλη η Αθήνα ένα ατέλειωτο φαληράκι, ένα ξεχαρβαλωμένο και σκληρό τοπίο που δέχεται επίθεση από ένα ξεσαλωμένο τσούρμο άγγλων που μέθυσαν στα μπαράκια της χώρας της Κω.

Γενικώς, το προσόν μας είναι οι υπηρεσίες, εξυπηρέτηση τουριστών.

*

Η γριά στην οδό Μίμαντος ανεβαίνει αργά τα σκαλιά της ημιυπόγειας εισόδου της πολυκατοικίας και κρατάει σφιχτά τον μεγάλο τετράγωνο φάκελο με την επιγραφή ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ. Που πας με τη φωτογραφία των μέσα σου; Ποια διάγνωση θα ‘ναι από σήμερα η μόνη σου αλήθεια;


Από:https://tovytio.wordpress.com/2017/12/20/%CE%B5%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%84-%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AF/

Νίτσε: Η αυτοκυριαρχία, η μετριοπάθεια και τα τελευταία τους κίνητρα…


από 

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (γερμ. Friedrich Wilhelm Nietzsche) (Ραίκεν, 15 Οκτωβρίου 1844– Βαϊμάρη, 25 Αυγούστου 1900[1]). Γερμανικό γραμματόσημο

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (γερμ. Friedrich Wilhelm Nietzsche) (Ραίκεν, 15 Οκτωβρίου 1844– Βαϊμάρη, 25 Αυγούστου 1900[1]). Γερμανικό γραμματόσημο

Η αυτοκυριαρχία, η μετριοπάθεια και τα τελευταία τους κίνητρα

Κείμενο: Φρειδερίκος Νίτσε

Δεν βρίσκω λιγότερες από έξι βαθιά διαφορετικές μεθόδους για να καταπολεμήσω τη σφοδρότητα μιας ορμής. Πρώτα πρώτα, μπορούμε να αποκρύψουμε τα ελατήρια για την ικανοποίηση της ορμής, να την αποδυναμώσουμε και να την αποστεγνώσουμε, αποφεύγοντας να την ικανοποιήσουμε για ολοένα μεγαλύτερα διαστήματα. Κατόπιν, μπορούμε να κάνουμε νόμο μας μια αυστηρή και ακριβή τάξη με το να χορτάσουμε τις ορέξεις της. Τις υποβάλλουμε έτσι σε ένα κανόνα, περιορίζουμε την παλίρροια και την άμπωτη τους σε σταθερά χρονικά όρια, για να κερδίσουμε στο μεταξύ το χρονικό διάστημα κατά το οποίο δεν μας ενοχλούν πια. Ξεκινώντας από δω, θα μπορέσουμε ίσως να περάσουμε στην πρώτη μέθοδο. Τρίτο, μπορεί κανείς να εγκαταλειφθεί εσκεμμένα στην ικανοποίηση ενός άγριου και αχαλίνωτου ενστίκτου ώσπου να νιώσει αηδία, και μέσα απ’ αυτή την αηδία να κατακτήσει μια δύναμη πάνω στο ένστικτο: αν παραδεχτούμε εντούτοις ότι δεν κάνει το ίδιο με τον καβαλάρη που θέλοντας να κεντρίσει το άλογο του, του συντρίβει τον λαιμό – πράγμα που είναι δυστυχώς ο κανόνας σε παρόμοιες απόπειρες. Τέταρτο, υπάρχει μια διανοητική μέθοδος που συνίσταται στο να συνδέσουμε με την ιδέα της ικανοποίησης μια οδυνηρή σκέψη κι αυτό με τόση ένταση που με λίγη εξάσκηση η ιδέα της ικανοποίησης γίνεται κάθε φορά κι αυτή η ίδια οδυνηρή. (Για παράδειγμα, όταν ο χριστιανός στη διάρκεια της σεξουαλικής απόλαυσης, συνηθίζει να σκέφτεται την παρουσία και τον χλευασμό του διαβόλου, ή την αιώνια κόλαση για ένα έγκλημα που έγινε από εκδίκηση, ή ακόμη την περιφρόνηση που ζωγραφίζεται στο βλέμμα των ανθρώπων που εκτιμά περισσότερο, αν διαπράξει μια κλοπή. Επίσης, κάποιος μπορεί να καταστείλει μια βίαιη επιθυμία αυτοκτονίας που του έχει έρθει στο μυαλό εκατό φορές όταν συλλογίζεται την απέραντη θλίψη των γονιών και των φίλων του και τις κατηγορίες που θα εκτοξεύσουν στους ίδιους τους εαυτούς τους, κι έτσι κατορθώνει να κρατηθεί στη ζωή -επειδή από τότε αυτές οι φαντασιώσεις παρουσιάζονται διαδοχικά στο νου του, σαν η αιτία και το αποτέλεσμα). Πρέπει ακόμη να αναφέρουμε εδώ την περηφάνια του ανθρώπου που επαναστατεί, όπως έκαναν για παράδειγμα ο Βύρων και ο Ναπολέων, που αισθάνθηκαν σαν προσβολή την υπεροχή ενός πάθους πάνω στη γενική στάση και διαρρύθμιση της λογικής: απ’ αυτό προέρχεται κατόπιν η συνήθεια και η χαρά που νιώθουν όταν βασανίζουν την ορμή και την κάνουν να χτυπιέται κατά κάποιο τρόπο. («Δεν θέλω να είμαι ο σκλάβος οποιουδήποτε πόθου» – έγραφε ο Βύρων στο ημερολόγιο του). Πέμπτο: επιχειρούν μια μετατόπιση των συσσωρευμένων δυνάμεων αναλαμβάνοντας μια οποιαδήποτε δύσκολη και κοπιαστική εργασία, ή μάλλον υποτασσόμενοι σκόπιμα σε καινούριες απολαύσεις και σε καινούρια θέλγητρα, για να κατευθύνουν έτσι σε νέους δρόμους, τις σκέψεις και το παιχνίδι των φυσικών δυνάμεων. Το ίδιο συμβαίνει όταν ευνοούν προσωρινά ένα άλλο ένστικτο, δίνοντας του πολυάριθμες ευκαιρίες να ικανοποιηθεί, για να το κάνουν έτσι να σπαταλήσει αυτή τη δύναμη που θα κυριαρχούσε σε άλλη περίπτωση, το ένστικτο που ενοχλεί με τη βιαιότητα του και που θέλουν να αναγεννήσουν. Αυτός ή ο άλλος θα ξέρει ίσως επίσης να συγκρατήσει το πάθος που θα ήθελε να εξουσιάζει, δίνοντας σε όλα τα άλλα ένστικτα που γνωρίζει μια ενθάρρυνση και μια προσωρινή ελευθερία για να καταβροχθίσουν την τροφή που θα ήθελε ο τύραννος να μονοπωλήσει. Και τέλος έκτο, αυτός που ανέχεται και βρίσκει λογικό να εξασθενίζει και να καταπιέζει ολόκληρο τον φυσικό και ψυχικό οργανισμό που φτάνει φυσικά μ’ αυτόν τον τρόπο στον σκοπό του να εξασθενίσει ένα μόνο βίαιο ένστικτο: όπως κάνει για παράδειγμα αυτός που στερεί τη σεξουαλικότητα του και που καταστρέφει ταυτόχρονα το λογικό του, σαν τον ασκητή. Άρα: το να αποφεύγουμε τις ευκαιρίες, το να εμφυτεύουμε τον κανόνα μέσα στο ένστικτο, το να δημιουργούμε τον κορεσμό και την αηδία του ενστίκτου, το να εγκαθιστούμε τον συνειρμό μιας μαρτυρικής ιδέας (όπως της ντροπής, των κακών συνηθειών ή της προσβλητικής περηφάνιας), στη συνέχεια η μετατόπιση των δυνάμεων και τέλος η γενική εξασθένιση και εξάντληση – αυτές είναι οι έξι μέθοδοι. Αλλά η θέληση να καταπολεμήσουμε τη βία ενός ενστίκτου εξαρτάται από παράγοντες που είναι πέρα από τη δύναμη μας, το ίδιο και η μέθοδος που υιοθετούμε και η επιτυχία που μπορούμε να έχουμε στην εφαρμογή αυτής της μεθόδου. Σε όλη αυτή τη διαδικασία, το πνεύμα μας είναι αντίθετα, μάλλον το τυφλό όργανο ενός άλλου ενστίκτου που είναι ο αντίπαλος του ενστίκτου που η βιαιότητα του μας βασανίζει, είτε είναι η ανάγκη για ανάπαυση είτε ο φόβος της ντροπής και άλλων ολέθριων συνηθειών ή ακόμη ο έρωτας. Έτσι, ενώ εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να παραπονιόμαστε για τη βιαιότητα ενός ενστίκτου είναι στο βάθος ένα ένστικτο που παραπονιέται για ένα άλλο ένστικτο, δηλαδή η αίσθηση του πόνου που μας προκαλεί μια τέτοια βιαιότητα έχει ως προϋπόθεση ένα άλλο ένστικτο εξίσου βίαιο ή ακόμη πιο βίαιο, και ότι προετοιμάζεται ένας αγώνας στον οποίο η διάνοια μας είναι υποχρεωμένη να λάβει θέση.

Απόσπασμα από το βιβλίο Φρίντριχ Νίτσε, ΑΥΓΗ (Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις), μετάφραση: Ελένη Καλκάνη, εκδοτικός οίκος ΔΑΜΙΑΝΟΣ.


Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/12/23/%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B5-%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1/

Athens Cannabis Expo 2018…


Η Athens Cannabis Expo 2018 ανοίγει τις πύλες της 12-14 Ιανουαρίου στο κλειστό γήπεδο Ταε Κβο Ντο στο Φάληρο και σε καλεί να μάθεις όσα δεν ξέρεις για το πιο παρεξηγημένο φυτό του κόσμου, αλλά…

Athens Cannabis Expo 2018

Η Athens Cannabis Expo 2018 ανοίγει τις πύλες της 12-14 Ιανουαρίου στο κλειστό γήπεδο Ταε Κβο Ντο στο Φάληρο και σε καλεί να μάθεις όσα δεν ξέρεις για το πιο παρεξηγημένο φυτό του κόσμου, αλλά και να γνωρίσεις περισσότερους από 100 πρωτοπόρους επιχειρηματίες της βιομηχανικής και ιατρικής κάνναβης από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στην έκθεση θα παρευρεθεί και θα μιλήσει ο εμβληματικός Καναδός ακτιβιστής Rick Simpson. Ο πιο διάσημος ακτιβιστής για την ιατρική κάνναβη για πρώτη φορά στην Ελλάδα που νίκησε τον καρκίνο με την κάνναβη και στη συνέχεια βοήθησε άλλους 5.000 ασθενείς να ξεπεράσουν το πρόβλημα τους, ο Rick Simpson. Είναι ο άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομα του με τον αγώνα για τη νομιμοποίηση της ιατρικής κάνναβης όσο κανένας άλλος.

Ο Simpson εργάζονταν το 1997 ως μηχανικός σε μια ιδιαίτερα επιβαρυντική για την υγεία του θέση σε ένα νοσοκομείο του Καναδά, για την ακρίβεια σε ένα δωμάτιο με αναθυμιάσεις που δεν αερίζονταν καλά. Ένα ατύχημα του δημιούργησε αρκετά προβλήματα υγείας και είχε ως αποτέλεσμα διαρκείς ζαλάδες και ένα «βούισμα» στα αυτιά. Την εποχή εκείνη είδε ένα ντοκιμαντέρ για τις θεραπευτικές ιδιότητες της κάνναβης και αποφάσισε να τη χρησιμοποιήσει ως θεραπευτικό μέσο για τις εμβοές που τον βασάνιζαν. Ο γιατρός του αρνήθηκε να συμπράξει στην προσπάθειά του αυτή. Εκείνος όμως αποφάσισε με δική του ευθύνη να χρησιμοποιήσει κάνναβη, με την οποία είδε σημαντική βελτίωση.

Το 2003, υπέστη ένα νέο πλήγμα στην υγεία του. Κάποιες ύποπτες ανωμαλίες εμφανίστηκαν στον ώμο του, που όπως αποδείχτηκαν ήταν μια μορφή καρκίνου του δέρματος. Τότε αποφάσισε να στραφεί και πάλι στις θεραπευτικές ιδιότητες της κάνναβης και κάνοντας χρήση λαδιού κάνναβης , είδε θαυμαστά αποτελέσματα καθώς τα καρκινώματα εξαφανίστηκαν.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε να καλλιεργεί τα δικά του φυτά για να συνεχίσει τη θεραπεία του και να σταθεροποιήσει τα αποτελέσματά της, και προχώρησε μάλιστα και στην πρόταση συγκεκριμένης δοσολογίας η οποία είναι γνωστή ως Το Λάδι Ρικ Σίμσον (Rick Simpson Oil ή RSO).

Το λάδι κάνναβης από τα φυτά του το πρόσφερε δωρεάν σε περισσότερους από 5.000 ασθενείς, δίνοντας έναν αγώνα που οδήγησε στη δίωξη του και τη σύλληψη του, πριν ο Καναδάς νομιμοποιήσει την ιατρική κάνναβη. Για πολλούς ο Rick Simpson και η θεραπεία του καρκίνου του είναι «μια τυχαία περίπτωση η οποία δεν μπορεί να αξιολογηθεί επιστημονικά» (!!!!) για πολλούς άλλους όμως είναι η ζωντανή απόδειξη των θεραπευτικών αποτελεσμάτων του φυτού στον καρκίνο.

Όταν όμως κάποιος είναι ασθενής και υπάρχει πιθανότητα θεραπείας του, δεν τον ενδιαφέρουν οι «επιστημονικές αξιολογήσεις»

Στην Athens Cannabis Expo θα βρεθεί ο Rick Simpson και θα μιλήσει μαζί με τη γυναίκα του, την ανθρωπολόγο κ. Danijela Smiljanic Simpson.

Τίτλος της διάλεξης: «Κάνναβη – Ένα φυσικό δικαίωμα»

«Το 2001 ανακάλυψα τις θεραπευτικές δυνάμεις των εκχυλισμάτων που μπορούν να παραχθούν από φαρμακευτικές ποικιλίες του φυτού της κάνναβης. Αφού έμαθα για τις φανταστικές θεραπευτικές ικανότητες αυτού του φυτού, απέκτησα άφθονες αποδείξεις για να τις παρουσιάσω σε αυτούς που έχουν εξουσία, και στη συνέχεια αυτο ακριβώς έκανα.

Αλλά μετά από τις επαφές μου με τους απανταχού αξιωματούχους σχετικά με αυτό το ζήτημα, ανακάλυψα ότι ο κόσμος μας ελέγχεται πραγματικά από μια πλούσια ελίτ που δεν ενδιαφέρεται για το φυσικό μας δικαίωμα να θεραπεύουμε τους εαυτούς μας. Ως εκ τούτου, θα κάνω μια διάλεξη σχετικά με το γεγονός ότι κανείς δεν είχε ποτέ το δικαίωμα να απαγορεύσει τη χρήση αυτού του φυτού, και αυτό που όλοι μπορούμε να κάνουμε για να θέσουμε τη χρήση του φυτού κάνναβης ελεύθερη για άλλη μια φορά.»

.

Μια νέα αγορά γεννιέται και το το θεμελιώδες δικαίωμα μας στην υγεία κατοχυρώνεται!

Μην μείνεις εκτός! Κλείσε το εισιτήριο σου τώρα μέσω της VIVA!

Για περισσότερες πληροφορίες:

Αναλυτικά το πρόγραμματης έκθεσης εδώ: http://www.athenscannabisexpo.com/el/

ΑTHENS CANNABIS EXPO 2018
http://www.athenscannabisexpo.com
FB Page: Athens Cannabis Expo
FB Page Event: Athens Cannabis Expo Event

Το zougla.gr είναι χορηγός επικοινωνίας της έκθεσης.

what-is-rick-simpson-oil-2

Και τούτες οι μέρες οι γιορτινές, κάλλιο να μην ερχόταν…


Της Τ. Γ.

Πάντα έβλεπε το ποτήρι μισογεμάτο … Το χαμόγελο δεν έλειπε απ’ το καθαρό πρόσωπο της και για τους φίλους ήταν φάρος, που λιγόστευε έννοιες και προβλήματα.
Μα τα χρόνια που ‘ρθαν δίσεκτα, και τα χαστούκια- οικονομικής ως επί το πλείστον φύσης- απανωτά…

Κι όχι , δεν ήταν υπεύθυνη για τη μαυρίλα που ΄ρθε και εγκαταστάθηκε στη καθημερινότητα της. Δεν «τα έφαγε μαζί τους», δεν ακολούθησε το life- style που πρόβαλλαν νυχθημερόν τα κανάλια.
Απ’ την εφηβεία της δούλευε για τον επιούσιο, και στους δρόμους ζητούσε το δίκιο της, συνοδοιπόρος μ’ όσους αγωνιζόταν.

Και τούτες οι μέρες οι γιορτινές, κάλλιο να μην ερχόταν…

Ανοιξε τον απαρχαιωμένο υπολογιστή της, -μακάρι να μην «κολλούσε» πάλι- μήπως και ξεφύγει για λίγο απ’ τη μελαγχολία που ‘χε γίνει μόνιμη σύντροφος τούτο το διάστημα…
Οταν είδε τον αποστολέα του μηνύματος, ξαφνιάστηκε. Μια μακρινή ανηψιά, με την οποία δεν είχαν πολλά-πολλά. Δυο τυπικές κουβέντες στις τυχαίες συναντήσεις τους, κ’ η κάθε μια τράβαγε το δρόμο της…

Το ελαφρώς ανορθόγραφο μήνυμα έγραφε:

«Μαρία μου                                                                    
Δεν βρησκόμαστε συχνά, δεν μηλάμε συχνά. Να ξέρης όμως πως σ’ αγαπώ και σε εκτιμώ πολλή, και πάντα στις γιορτές σε σκέφτομαι. Θυμάμαι που ερχόσουν στο σπίτι μας, φορτωμένη δώρα. Η μάνα τα έβαζε κάτω απ’ το δέντρο και μεις με λαχτάρα περιμέναμε πότε θα τα ανίξουμε. Αν δεν είσουν εσύ, δεν θα πέρναμε πότε πεχνίδι την προτοχρονιά. Τώρα που έγινα και γω μαμά , κάνω οτι και εση. Βάζω στην άκρη κάποια χρίματα , τις μέρες αυτές να περνω δώρα, οχι μόνο για τα δικά  μου παιδιά, αλλά και για κάποια άλλα που τα χρηαζονται.                                                                  
Σ’ ευχαριστω και σ’ αγαπώ».

Το διάβασε δυο φορές και τα δάκρυα πλημμύρισαν το πρόσωπο της. Κι ήταν τούτο το κλάμα χαρά, συγκίνηση και λύτρωση μαζί…

Αλάφρυνε η ψυχή και στο νου ήρθε κείνο το κεντημένο κάδρο στο σπίτι της γιαγιάς. »Κι αυτό θα περάσει» . Το σημαντικό είναι να παραμείνεις άνθρωπος…

Εβαλε στον υπολογιστή το αγαπημένο τραγούδι του Λοΐζου »Τίποτα δεν πάει χαμένο» και βάδισε στην κουζίνα. Ισως στο ντουλάπι να υπάρχουν υλικά να φτιάξει κείνη την νόστιμη βασιλόπιτα…


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/12/blog-post_310.html

Μπέρτολτ Μπρεχτ: ”Φτάνουν Χριστούγεννα”…


Φτάνουν Χριστούγεννα λοιπόν! Παραμονή
κι εμείς σαν όλους ετοιμάσαμε γιορτή.
Μα δεν είν’ άνετα σαν φάτνη εδώ μέσα:
Μπαίνει το κρύο από παντού, δεν έχει μπέσα.
Χριστούλη, κόπιασε, γεννήσου αν θες, μα κοίτα:
Σου στρώσαμε, δεν έχει τζάκι όμως και πίττα.
Τρέμουμε κι όλοι αγκαλιαζόμαστε σφιχτά
σαν τους πρωτόγονους σε σκοτεινή σπηλιά.
Το χιόνι πέφτει στο κορμί μας, το παγώνει•
το χιόνι εισβάλει στην καλύβα και σαρώνει.
Κόπιασε, χιόνι, μπες, θα βρεις φίλους εδώ:
Κι εμάς μας έδιωξαν από τον ουρανό.
Κρασί ζεσταίνουμε, παλιό και δυνατό•
κάνει καλό με τέτοιον άγριο καιρό.
Ζεστό κρασί, ξύλα στην πόρτα καρφωμένα.
Έξω, ουρλιάζουνε αγρίμια θυμωμένα.
Κοπιάστε, αγρίμια, να κρυφτείτε απ’ το χιονιά:
Ούτε τ’ αγρίμια έχουνε ζεστή φωλιά.
Θα ρίξουμε τα πανωφόρια στη φωτιά,
να γίνει η φλόγα της για λίγο πυρκαγιά,
να ζεσταθούμε ενώ θα καίγεται η στέγη,
να ζούμε όταν το σκοτάδι πια θα φεύγει.
Κόπιασε, άνεμε–εκεί έξω πως αντέχεις;
Κι εσύ κουράστηκες, κι εσύ σπίτι δεν έχεις.
Μπέρτολντ Μπρεχτ
_______________________________________________________