Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ


 

Παρθενώνας

kion1ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΣΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ
Ο Καστοριάδης και η δημοκρατία της Αθήνας

 

ΚΥΡΙΑΚΟΥ Σ. ΚΑΤΣΙΜΑΝΗ

        Αυτονομία, αυτοδικία και αυτοτέλεια

Σε μια από τις ομιλίες του στην Ελλάδα ο Καστοριάδης αναφέρεται στο πρώτο στάσιμο της “Αντιγόνης” του Σοφοκλή, όπου εκφράζεται ο θαυμασμός για τη δαιμονική φύση του ανθρώπου ως δημιουργού πολιτισμού:

«(καὶ φθέγμα καὶ ἀνεμόεν φρόνημα καὶ ἀστυνόμους
ὀργὰς ἐδιδάξατο καὶ δυσαύλων
πάγων ὑπαίθρεια καὶ δύσομβρα φεύγειν βέλη
παντοπόρος· ἄπορος ἐπ᾽ οὐδὲν ἔρχεται
τὸ μέλλον·)» ( 354 – 361).

Ειδικότερα, επικαλείται τους στ.355-356: «… και αστυνόμους οργάς έδιδά­ξατο», όπου ο ποιητής υπαινίσσεται στη ρύμη του λόγου τη ροπή του ανθρώ­που για έννομη κοινωνική διαβίωση. Η “καταπληκτική και εκθαμβωτική φράση του Σοφοκλή”, σύμφωνα με το χαρακτηρισμό του Καστοριάdη, συμπυκνώνει το ασίγαστο πάθος των πολιτών για τα κοινά, που είναι η πρωταρχική προϋ­πόθεση για τη λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας. “Αστυνόμους, παρατηρεί ο φιλόσοφος, θα πει θεσμιστική και οργά – από το οποίο βγαίνει η λέξη οργασμός – είναι η ορμή, το πάθος. Οι άνθρωποι απάνω στην ορμή του πάθους στήσαν πραγματικές πολιτείες, όπως αυτή, μέσα στην οποία γεννήθηκε ο Σοφοκλής και για την οποία έγραψε τις τραγωδίες του”.


Η συχνότητα και ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται ο Καστοριάδης στην Αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα δείχνουν ότι τα επιτεύγματα της στον τομέα πρωτίστως της πολιτικής και δευτερευόντως της φιλοσοφίας και της τραγωδίας τον γοητεύουν και τον εμπνέουν, θεωρεί ότι στην Αρχαία Ελλάδα, μολονότι δε δημιουργήθηκαν ποτέ ιδεώδεις θεσμοί, συντελέσθηκε η αμφισβήτηση των ήδη υπαρχόντων θεσμών, η οποία σηματοδότησε τη ρήξη με την ετερονομία και ταυτόχρονα την κίνηση προς την κατεύθυνση της αυτονομίας.

Επικαλούμενος μάλιστα το Θουκυδίδη, υπογραμμίζει την ταύτιση της πόλης με τους πολίτες της. για να σταθεί ακολούθως στην τριπλή ιδιότητα των πολιτών ως “αυτονόμων” (αφού ορίζουν οι ίδιοι τους νόμους τους), ως “αυτοδίκων” (αφού δικάζουν οι ίδιοι τις παραβάσεις που γίνονται) και ως “αυτοτε­λών” (αφού κυβερνούν οι ίδιοι τον εαυτό τους). Συμπεραίνει λοιπόν ότι στη δημοκρατία οι ίδιοι οι πολίτες δίνουν στον εαυτό τους το νόμο, δηλαδή δια­μορφώνουν οι ίδιοι τους θεσμούς, με βάση τους οποίους ζουν, και συγκροτούν οι ίδιοι την κυβέρνηση, μέσω της οποίας καθορίζουν προς τα πού θα βαδίσουν. Επομένως, “εάν δεν είμαστε αυτόνομοι, αυτόδικοι και αυτοτελείς, δεν μπο­ρούμε (…) να πούμε ότι ζούμε σε δημοκρατία”.

Αποτελεί παγία πεποίθηση του Καστοριάδη ότι άξια του ονόματος της δημοκρατία είναι αποκλειστικά και μόνο η άμεση δημοκρατία. Αντίθετα, η έμμεση, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ουσιαστικά φαλκιδεύει και παραποι­εί το πολίτευμα μετατρέποντας το σε φιλελεύθερη ολιγαρχία. Ο περιορισμένος, επομένως, αριθμός των πολιτών της Αρχαίας Αθήνας επιτρέπει να πραγματω­θεί το ιδεώδες της αληθινής δημοκρατίας, γιατί παρέχει στο πλήθος τη δυνα­τότητα να συμμετέχει άμεσα στη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Επιπλέον, καθι­στά εφικτό το συστηματικό έλεγχο των αρχόντων αλλά και την ανά πάσα στιγ­μή ανάκληση τους. εφόσον αυτό κριθεί σκόπιμο. Όταν όμως το θέμα της άμε­σης δημοκρατίας μεταφέρεται στη σύγχρονη πραγματικότητα με τα πολυάν­θρωπα κράτη, ο Καστοριάδης παρέχει κάποιες γενικές αρχές σχετικά με την απευθείας παρέμβαση των πολιτών στα κοινά, είναι όμως εμφανείς οι δυσκο­λίες τις οποίες συναντά και η αμηχανία στην οποία περιέρχεται, καθώς βρίσκει διαρκώς μπροστά του την ανάγκη για ρεαλιστική αντιμετώπιση των “τεχνικών δυσχερειών”. Σημασία για το φιλόσοφο μοιάζει να έχει η έξοδος από το τέλμα του εφησυχασμού, η έμπρακτη ενεργοποίηση του ενδιαφέροντος και η “καθ’ οδόν” αναζήτηση λύσεων. “Το κοινό, ο λαός (…). γράφει, θα βρουν κατά ποιο τρόπο μπορούν να δημιουργηθούν μορφές τις οποίες ούτε φανταζόμαστε σήμε­ρα, οι οποίες θα μπορούσαν να λύσουν προβλήματα πού μας φαίνονται ανυ­πέρβλητα”.

Συνέχεια

Οι 20 καλύτεροι κιθαρίστες όλων των εποχών…


best quitarist

Σύμφωνα με το περιοδικό rollingstone οι 2ο (από τους 100) καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών είναι οι παρακάτω:

20. Carlos Santana

Ενδεικτικά κομμάτια: «Black Magic Woman,» «Oye Como Va,» «Soul Sacrifice»

19. James Burton

Ενδεικτικά κομμάτια: «Hello Mary Lou,»»Susie Q,» «Believe What You Say»

18. Les Paul

Ενδεικτικά κομμάτια:  «How High the Moon,» «Vaya Con Dios,» «Tiger Rag»

17. Neil Young

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Down by the River,» «Mr. Soul»

16. Derek Trucks (Allman Brothers)

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Joyful Noise,» «Whipping Post» (One Way Out version)

15. Freddy King

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Hide Away,» «Have You Ever Loved a Woman,» «The Stumble»

14. David Gilmour (Pink Floyd)

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Comfortably Numb,» «Shine on You Crazy Diamond»

13. Albert King

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Born Under a Bad Sign,» «As the Years Go Passing By»

12. Stevie Ray Vaughan

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Love Struck Baby,» «Cold Shot,» «Look at Little Sister»

11. George Harrison (Beatles)

Ενδεικτικά κομμάτια: «I Saw Her Standing There,» «Something»

10. Pete Townshend (The Who)

Ενδεικτικά κομμάτια:  «My Generation,» «I Can See for Miles,» «Summertime Blues

09. Duane Allman (Allman Brothers)

Ενδεικτικά κομμάτια: «Statesboro Blues,» «Whipping Post,» «Blue Sky»

08. Eddie Van Halen (Van Halen)

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Eruption,» «Ain’t Talking ‘Bout Love,» «Hot for Teacher

07. Chuck Berry

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Johnny B. Goode,» «Maybellene,» «Roll Over Beethoven

06. B.B. King

Ενδεικτικά κομμάτια:  «3 O’Clock Blues,» «The Thrill Is Gone,» «Sweet Little Angel

5. Jeff Beck (The Yardbirds)

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Beck’s Bolero,» «Freeway Jam,» «A Day in the Life,» «I Ain’t Superstitious,» «Heart Full of Soul»

4. Keith Richards (Rolling Stones)

Ενδεικτικά κομμάτια:  «(I Can’t Get No) Satisfaction,» «Gimme Shelter»

3. Jimmy Page (Led Zeppelin, The Yardbirds)

Ενδεικτικά κομμάτια:  «Dazed and Confused,» «Heartbreaker,» «Kashmir»

2. Eric Clapton (The Yardbirds)

Ενδεικτικά κομμάτια:   «Crossroads,»

1.Jimi Hentrix Experience

Ενδεικτικά κομμάτια: -Hey Joe Live

Ας δούμε και τους υπόλοιπους 80 της 1.Jimi Hentrix Experienceπολύ καλής λίστας

21.Chet Atkins
22.Frank Zappa (1940 – 1993)
23.Buddy Guy
24.Angus Young (AC/DC)
25.Tony Iommi (Black Sabbath)
26.Brian May (Queen)
27.Bo Diddley
28.Johnny Ramone (Ramones)
29.Scotty Moore
30.Elmore James
31.Ry Cooder
32.Billy Gibbons (ZZ Top)
33.Prince
34.Curtis Mayfield
35.John Lee Hooker
36.Randy Rhoads
37.Mick Taylor (Rolling Stones)
38.The Edge
39.Steve Cropper
40.Tom Morello (Rage Against The Machine)
41.Mick Ronson
42.Mike Bloomfield
43.Hubert Sumlin
44.Mark Knopfler (Dire Straits)
45.Link Wray
46.Jerry Garcia
47.Stephen Stills
48.Jonny Greenwood
49.Muddy Waters
50.Ritchie Blackmore (Rainbow, Deep Purple)
51.Johnny Marr
52.Clarence White
53.Otis Rush
54.Joe Walsh
55.John Lennon (Beatles)
56.Albert Collins
57.Rory Gallagher (1948 – 1995)
58.Peter Green
59.Robbie Robertson (The Band)
60.Ron Asheton
61.Dickey Betts
62.Robert Fripp
63.Johnny Winter
64.Duane Eddy
65.Slash  (Guns N’ Roses, Slash’s Snakepit, Velvet Revolver)
66.Leslie West (Mountain)
67.T-Bone Walker
68.John McLoughlin
69.Richard Thompson
70.Jack White (The White Stripes)
71.Robert Johnson (1911 – 1938)
72.John Frusciante
73.Kurt Cobain (Nirvana)
74.Dick Dale
75.Joni Mitchell (κιθαρίστρια γεννημένη στον Καναδά)
76.Robby Krieger (The Doors)
77.Willie Nelson
78.John Fahey
79.Mike Campbell
80.Buddy Holly
81.Lou Reed
82.Nels Cline
83.Eddie Hazel
84.Joe Perry
85.Andy Summers (The Police)
86.J Mascis
87.James Hetfield
88.Carl Perkins
89.Bonnie Raitt
90.Tom Verlaine
91.Dave Davies
92.Dimebag Darrell
93.Paul Simon
94.Peter Buck
95.Roger McGuinn
96.Bruce Springsteen
97.Steve Jones
98.Alex Lifeson
99.Thurston Moore
100. Lindsey Buckingham (Fleetwood Mac)


Πηγή.ttp://antikleidi.com/2014/05/04/100-greatest-guitarists/

Η κατάρρευση της φιλελεύθερης «Αριστεράς»


Svetlana Tsiberganova
Πολλοί εκπλήσσονται με το πόσο πολύ γρήγορα η κοινωνία της Ουκρανίας βρέθηκε υπό την κυριαρχία της πιο επιθετικής σοβινιστικής προπαγάνδας και άρχισαν να ζουν σύμφωνα με τις αρχές της οργουελιανής δυστοπίας: «Ο πόλεμος είναι ειρήνη! Η ελευθερία είναι σκλαβιά! Η δημοκρατία είναι ο περιορισμός όλων των δικαιωμάτων! Η ελευθερία της έκφρασης είναι η σιωπή! Τα θύματα μόνα τους κάηκαν και αυτοκτόνησαν!» Αλλά για αρκετό καιρό τώρα, μου φαίνεται ότι δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σε αυτό.
Αν αναλύσουμε την πρόσφατη ιστορία του «κινήματος της αριστεράς» στην Ουκρανία, είναι σαφές ότι συμμερίζονται αυτές τις κυνικές αρχές – που είναι η ίδια η ουσία του ουκρανικού υπερεθνικισμού. Ακόμη και μεταξύ εκείνων που δεν θα έπρεπε να έχουν υποκύψει στη σοβινιστική υστερία.
Γιατί οι «αριστεροί» φιλελεύθεροι πήγαν στο Μαϊντάν; Γιατί οι Ουκρανοί εθνικιστές που κάτω σημαίες της ΕΕ, ούρλιαζαν «Σκοτώστε τους Μοσκάλ» (Ρώσους), «Θάνατος στους εχθρούς!» ήταν για αυτούς «λαός», ενώ ο λαός στα νοτιοανατολικά, που τραγουδούσε “Σήκω, μεγάλη χώρα!” (σ.τ.μ. αντιφασιστικό σοβιετικό τραγούδι), χαρακτηρίσθηκε ως «σόβκι» (σ.τ.μ. υποτιμητικός όρος για τους σοβιετικούς) «κολοράντος» (σ.τ.μ. κυριολεκτικά: πορτοκαλί-μαύρα σκαθάρια, υποτ. για όσους φορούν την κορδέλα με τα αντιφασιστικά χρώματα). Δεν ενοχλήθηκαν αυτοί οι αριστεροί από την αυτή αντικομμουνιστική ρητορική που ακουγόταν παντού; Ή από τις ανοιχτές υποσχέσεις να εφαρμόσουν αμέσως αντικοινωνικές «μεταρρυθμίσεις», μετά τη νίκη του Μαϊντάν – σχέδια τα οποία σήμερα κανείς δεν κρύβει; Ή από την επιθετικότητα εναντίον όλων εκείνων που έθεταν μια κοινωνική ατζέντα; Η από τα καλέσματα να κατασταλεί κάθε διαφωνία; Ή από τον κληρικαλισμό και την αντιμετώπιση της γυναίκας ως «φίλος του ανθρώπου», σύμφωνα με το ιπποτικό ιδεώδες του ουκρανικού ύστερου Μεσαίωνα; Δεν ήταν όλα αυτά ολοφάνερα;
Δεν ήμουν σε θέση να απαντήσω αυτό το αίνιγμα, μέχρι που βρήκα φωτογραφίες στον υπολογιστή μου από τον περασμένο χειμώνα στην πλατεία Μαϊντάν, όπου το πλήθος σκούπιζε τα πόδια του σε μια κόκκινη σημαία. Τα πάντα τότε μπήκαν στη θέση τους.
Όλοι οι φιλελεύθεροι που σήμερα υποστηρίζουν ενεργά το καθεστώς των ολιγαρχών και εθνικιστών έχουν για χρόνια συμμετάσχει στις επιθέσεις ενάντια στην αριστερά και υποστηρίξει το ξερίζωμα και την καταστροφή των κομμουνιστικών συμβόλων. Δεν διαφέρουν σε αυτό σε τίποτα από τους «φαιούς» Ουκρανούς εθνικιστές. Υποστήριξαν την αντικομμουνιστική ρητορική, την ακραία δαιμονοποίηση του σοβιετικού παρελθόντος. Και έχουν επίσης εισάγει στην εκπαίδευση και την ιστορική επιστήμη μέτρα για την εξάλειψη της ιστορίας του λαού, για να κρατήσουν το σοσιαλισμό μακριά από τη μάζα των πολιτών και των εργαζομένων – βοηθώντας έτσι στην επέκταση της επιρροής της δεξιάς.

Συνέχεια

Πόσο διαρκεί το Αύριο; Μια αιωνιότητα και μια Μέρα…


της Αμαλίας Κάραλη

 εφημερίδα ΠΡΙΝ

Η ταινία του Θ. Αγγελόπουλου «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» (Χρυσός Φοίνικας Φεστιβάλ Καννών 1998)είναι ένα έργο διαφορετι­κό από τα προηγούμενα του, αλλά ταυτόχρονα τα εμπεριέχει. Σ’ αυτό οι αναφορές του στην Ιστορία υποτάσ­σονται (και δεν εξαφανίζονται ούτε ακυρώνονται) μέσα από την αναζή­τηση της συνείδησης, της αίσθησης και της αντίληψης του χρόνου.

Ο Αλέξανδρος, ο πρωταγωνιστής της ταινίας, είναι ένας γνωστός συγ­γραφέας που θέλει να τελειώσει το ημιτελές Γ’ Σχεδίασμα των «Ελεύθε­ρων Πολιορκημένων» του Δ. Σολωμού. Έχει μια μέρα ζωής προτού μπει στο νοσοκομείο, προτού δηλαδή αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το θάνατο του, το ταξίδι του για την α­νυπαρξία, η κίνηση προς την ακι­νησία.

Η δέσμευση του «δραμα­τικού χρόνου» σε μια μέρα ξεκινά ήδη από τους τραγι­κούς ποιητές που έπρεπε να διαμορφώ­σουν την ενότητα τόπου, χρόνου και δράσης σε μια υπόθεση. Όμως οι πρωταγωνι­στές των τραγωδιών δεν είχαν συνεί­δηση του χρόνου, ενώ ο Αλέξανδρος της «Αιωνιότητας» έχει, κι αυτό τον κάνει «πιο» τραγικό.

Εξάλλου και ο «Οδυσσέας» του Τζ. Τζόις αποτελεί τον απολογισμό μιας μοναδικής μέρας όπου ο Λ. Μπλουμ, ο πρωταγωνιστής, μέσα α­πό αντιστοιχίες του συγχρόνου με το κλασσικό κόσμο ανιχνεύει την ηθική και πνευματική πορεία του κόσμου μας. Τέτοιες πλευρές θίγει και ο Αγγελόπουλος.

Συνέχεια

Λωρίδα της Γάζας: Αποκλεισμός, το άλλο όνομα της κατοχής…


Οι «μισές αλήθειες» για τις συνομιλίες, την εκεχειρία, την παλαιστινιακή ενότητα και τους βομβαρδισμούς

MIDEAST ISRAEL PALESTINIAN AIRSTRIKES
Γράφει: Ελένη Μαυρούλη, κεντρική φωτογραφία: ΑΜΠΕ

Μόνο λίγες μέρες κράτησε η ανάπαυλα του αίματος στην Λωρίδα της Γάζας. Οι εκεχειρίες της τελευταίας στιγμής έδωσαν και πάλι τη θέση τους στον ήχο του θανάτου. Οι συνομιλίες στο Κάιρο ανάμεσα στο Ισραήλ και στους Παλαιστινίους υπό αιγυπτιακή διαμεσολάβηση κατέληγαν επίμονα σε αδιέξοδο πολύ πριν οι, αγνώστου προέλευσης πύραυλοι από τη Γάζα (μέχρι την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές ουδείς είχε αναλάβει την ευθύνη για την εκτόξευσή τους), έπεφταν σε ισραηλινή γη και έδιναν το καλύτερο πρόσχημα για την εξαπόλυση ενός νέου γύρου δολοφονιών και ισοπέδωσης από την ισραηλινή στρατιωτική μηχανή.

Και για να είμαστε ειλικρινείς, οι συνομιλίες αυτές, όπως και πολλές άλλες στο παρελθόν, και ίσως άλλες τόσες στο μέλλον, θα καταλήγουν επίμονα σε τοίχο όσο δεν θίγεται η καρδιά του προβλήματος: η κατοχή.  Η ισραηλινή προπαγανδιστική μηχανή έχει δουλέψει στο φουλ, από την έναρξη της επιχείρησης «Προστατευτική Αιχμή» κατά της Λωρίδας της Γάζας, στις αρχές Ιουλίου, για να θέσει για άλλη μια φορά στο περιθώριο την ουσία του προβλήματος.  Ιδιαίτερα δε όσον αφορά στη Γάζα, πληθώρα άρθρων έκαναν την εμφάνισή τους στα ΜΜΕ όπου σημειωνόταν με έμφαση ότι το πρόβλημα στη Γάζα είναι η απειλή της «Χαμάς» και όχι η κατοχή, αφού έτσι κι αλλιώς  ο ισραηλινός στρατός αποχώρησε από εκεί, «μαζεύοντας» και τους εκεί λιγοστούς εποικισμούς το Σεπτέμβριο του 2005.

Συνέχεια

ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΙ ΚΑΙ ΑΦΡΟΝΕΣ


Του Θ. ΚΑΡΤΕΡΟΥ

Διαβάζει κανείς όσα γίνονται αυτή τη στιγμή με το Ισλαμικό Χαλιφάτο(!), βλέπει τα αποτρόπαια βίντεο και τις φρικιαστικές φωτογραφίες, και αναρωτιέται: Από ποιες τρύπες της ερήμου ξεπετάχτηκαν ξαφνικά χιλιάδες άνθρωποι οπλισμένοι και έτοιμοι να πολεμήσουν εναντίον των «απίστων»; Ποιος συντηρεί αυτή την αλυσίδα του αίματος στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη, και φυσικά στην Παλαιστίνη; Ένα πόλεμο διαρκείας, στον οποίο με διάφορες παραλλαγές εμπόλεμοι είναι από τη μια οι καλοί, οι λευκοί, οι χριστιανοί, οι Εβραίοι, κι από την άλλη οι κακοί, οι μουσουλμάνοι, οι τζιχαντιστές, οι τρομοκράτες;

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός περί τα διεθνή για να καταλάβεις. Αρκεί να δεις πώς αντιμετωπίζονται από τους λευκούς του Χριστού -και του Ιεχωβά- οι μαύροι του Ισλάμ και των πετρελαίων. Κατά χιλιάδες εξοντώνονται οι Παλαιστίνιοι, με τη διπλωματική και στρατιωτική χορηγία της Ουάσιγκτον και με την αμέριστη συνδρομή των Ευρωπαίων. Στη μεγαλύτερη αραβική χώρα, την Αίγυπτο, ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος ανατράπηκε από το στρατό και η Δύση σφυρίζει αδιάφορα, επενδύει και χειροκροτεί. Στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, οι πάντες έχουν καταλάβει ότι όπου δεν πίπτει λόγος πίπτουν drones.

Συνέχεια

Πέθανε ο σπουδαίος φιλόλογος και καθηγητής, Εμμανουήλ Κριαράς


Πέθανε ο σπουδαίος φιλόλογος και καθηγητής, Εμμανουήλ Κριαράς

 Πέθανε απόψε στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, πλήρης ημερών, πλήρης ιδεών, φρονημάτων, οραμάτων, προσφοράς, πλήρης έρωτα και γνώσης και συνείδησης και παραγωγής ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς.

«Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή… Θυμάμαι -ξέρετε- τον κομήτη του Χάλευ, την εμφάνιση του Βενιζέλου, παρέστην – μικρό παιδί- σε ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη…».

Πέρασαν 107 χρόνια από το Νοέμβριο του 1906 οπότε γεννιόταν στον Πειραιά ο Εμμανουήλ Κριαράς, πέρασαν περί τα 100 από την παιδική του ζωή στη Μήλο, την εφηβική αργότερα στην Κρήτη (τόπο καταγωγής των γονιών του), την Αθήνα ύστερα για σπουδές στη Φιλοσοφική σχολή και για εργασία (επι 20 συνεχή χρόνια στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών). Μεσολάβησε το Μόναχο και το Παρίσι κι ύστερα «ανέβηκε» στη Θεσσαλονίκη (Από το 1950 οπότε εκλέχτηκε στη θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της). Μέχρι το 1968 δίδασκε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία. Ήταν τότε που τον εξώθησε σε παραίτηση- συνταξιοδότηση η Χούντα.

Έκτοτε, ήταν …ομότιμος καθηγητής (συνταξιούχος) επι 45 χρόνια .

Απολύθηκε απ’ τη Χούντα αλλά, συνέχισε. Με τη σύνταξη του Λεξικού της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας, με τη μαχητική στήριξη της δημοτικής και του μονοτονικού συστήματος (πρόεδρος της επιτροπής για το μονοτονικό το 1981), με τη συγγραφή και τις εκδόσεις και ένα μήνα πριν τα 103 του χρόνια τοποθετήθηκε στην τελευταία -τιμητική- θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

«Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ – δυστυχώς – την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω. Είναι βάρος πια η ζωή μου» μου έλεγε προ εξαετίας -μόλις που είχε «κατακτήσει» το «Αιωνόβιος .

Συνέχεια