Ελλάδα, μια χώρα σε σύγχυση και αδιέξοδο


Του Σάββα Καλεντερίδη

Δεν πλήττονται μόνον τα συμφέροντα των ροδακινοπαραγωγών από τους άστοχους χειρισμούς της κυβέρνησης στο θέμα των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Ακολουθεί σειρά αρνητικών εξελίξεων, που θα επηρεάσουν την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.
Στα άρθρα μας της προηγούμενης Παρασκευής και Κυριακής με τίτλο «Η Ελλάδα μεταξύ σφύρας και άκμονος 1» και «Η Ελλάδα μεταξύ σφύρας και άκμονος 2″προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε γιατί η Ελλάδα βρίσκεται διαχρονικά, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης και της εθνο-θρησκευτικής ιδιαιτερότητας του Ελληνισμού, μεταξύ σφύρας και άκμονος, καταλήγοντας ότι το ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι εξαιρετικά δύσκολο στο σχεδιασμό και την υλοποίησή του, γιατί η χώρα μας, για να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα, θα πρέπει να είναι σε θέση να κάνει γεωπολιτικές και στρατηγικές εκτιμήσεις, να έχει εγκαίρως πολύ έγκυρη και σαφή εικόνα για τα τεκταινόμενα στην περιοχή και αναλόγως να καθορίζει την εξωτερική της πολιτική.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η ελληνική γνώμη προσπαθεί να συνέλθει από τις δηλώσεις της κυβερνητικής εκπροσώπου, η οποία, αφού εξήγησε ότι η θέση της Ελλάδας στο ζήτημα της Κριμαίας και της ανατολικής Ουκρανίας πρέπει να συναρτάται από την πάγια θέση της χώρας μας για το Κυπριακό και τα κατεχόμενα, και αφού υπογράμμισε ότι θα πρέπει να αποφύγουμε μονομερείς ενέργειες, εναρμονιζόμενοι πλήρως με την απόφαση της Ε.Ε. για το εμπάργκο απέναντι στη Ρωσία, ολοκλήρωσε τη δήλωσή της λέγοντας ότι «Τι θα λέγαμε μετά; Δώσαμε τη μισή Κύπρο αλλά σώσαμε τα ροδάκινα»!

Συνέχεια

Πρέπει να δείξουμε..


Χθες, κυβερνητικός βουλευτής -απ’ αυτούς τους »ναι σε όλα»– έκανε το μπανάκι του σε τοπική παραλία πλάϊ-πλάϊ με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς.

Βέβαια, κανείς δεν τον πλησίασε ούτε για καλημέρα,
..αλλά και κανείς δεν του πέταγε πέτρες, ή έστω βοτσαλάκια!

Ο συγκεκριμένος βουλευτής δεν είναι απ’ τους χειρότερους του κοινοβουλίου, είναι όμως σίγουρα απ’ αυτούς που δεν πρόκειται να ξαναδούν βουλευτική έδρα,
..και για αυτό και εν γνώσει του ψήφισε προκειμένου να διατηρήσει την καρεκλίτσα του, όλα όσα είναι δυνατόν να καταστρέψουν τις ζωές αυτών που δίπλα τους χθες έκανε το μπανάκι του ανενόχλητος!

Το blog παρατηρούσε το φαινόμενο και είχε πέσει σε βαθειά περισυλλογή:
Είναι άραγε ο έμφυτος χαρακτήρας ενός καλοκάγαθου λαού;
Ή μήπως είναι η απέραντη ηλιθιότητα;

Συνέχεια

17.8.1944: 70 χρόνια από το μπλόκο της Κοκκινιάς


 

Λίγο πριν από την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, στην Κοκκινιά, γράφηκε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας.
 Κοκκινιά. Πέμπτη 17 Αυγούστου 1944

Κοντά στις 2:30 το πρωί ξεκινά το δράμα της ομαδικής σφαγής που θα ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά. Δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές που περικλείουν την Κοκκινιά, από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί και Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά, ο κλοιός σφίγγει. Μαζί με τους Ναζί κατακτητές καταφθάνει στην προσφυγούπολη του Πειραιά, τη «Μικρή Μόσχα», όπως είχαν βαπτίσει την Κοκκινιά, και το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη που εκείνη την ώρα κοιμάται.

Επικεφαλής της κτηνωδίας που θα εξελιχθεί σε λίγες ώρες, ο συνταγματάρχης Ιωάννης Πλυντζανόπουλος, ο ταγματάρχης Γιώργος Σγουρός και ο διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς.

Μετά τις 6:00 π.μ. ακούγονται τα «χωνιά» στους δρόμους της Κοκκινιάς. Όχι τα χωνιά της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ που καλούσαν κάθε τόσο τον Κοκκινιώτικο λαό σε αντίσταση και του έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά των ταγματασφαλιτών: «Προσοχή-προσοχή! Σας μιλάνε τα τάγματα ασφαλείας. Όλοι οι άνδρες από 14-60 ετών να πάνε στην πλατεία της Οσίας Ξένης για έλεγχο ταυτοτήτων.

Συνέχεια

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. O έμμεσος τεμαχισμός της εθνικής κυριαρχίας…


4343του Αυγερινού Χατζηχρυσού

Γενικά μιλώντας, στον καπιταλισμό ο κάθε εργαζόμενος «πουλάει» την εργατική του δύναμη σε αυτόν που του υπόσχεται ότι θα του προσφέρει εργασία, γνωρίζοντας ότι με αυτό θα «χάσει» τη συμμετοχή του στα κέρδη, αδυνατώντας να πουλήσει την εργασία του μόνος.

Στον 20ό αιώνα, λόγω του κομμουνιστικού «αντίπαλου δέους», αυτή η αδικία είχε αμβλυνθεί με τις εργατικές διεκδικήσεις που είχαν κερδηθεί με πολλούς αγώνες. Στη νεοφιλελεύθερη νέα τάξη, όμως, η εργασία δεν είναι αυτή που θεωρείται προϊόν, αλλά ο ίδιος ο εργαζόμενος! Επιστρέφουμε δηλαδή στη Φεουδαρχία, όπου οι σκλάβοι είχαν δικαίωμα στη ζωή μόνο όσο προσέφεραν εργασία, ως εργαλεία, και όχι ως πολίτες.
Ο θεσμός, λοιπόν, της ενοικιαζόμενης εργασίας είναι το νέο δουλεμπόριο, κατά το οποίο ο ενοικιάζομενος δεν εργάζεται για το δικό του συμφέρον, αλλά για τον Εργολάβο/ΜΚΟ στους οποίους τον ενοικιάζει κατά το δοκούν ως νταβατζής. Μάλιστα, στην τελευταία ψήφιση του πολυνομοσχεδίου πέρασε απαρατήρητο, πίσω από το ζήτημα με το γάλα, το γεγονός πως και το Δημόσιο πλέον θα μπορεί να χρησιμοποιεί ενοικιαζόμενους εργαζόμενους. Αποκορύφωμα όλων αυτών των μεθοδεύσεων είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ).

Συνέχεια

Ο φωτογράφος…


https://athens.indymedia.org/media/old/zapata.jpg

του Δημήτρη Καλτσώνη

Μπήκα στο φωτογραφείο, Σάββατο μεσημέρι, λίγο πριν κλείσει. Είχα χρόνια να επισκεφθώ τέτοιο χώρο κι έτσι οι εξελίξεις με έχουν αφήσει λίγο πίσω. Ο φωτογράφος ήταν ένας νέος, μελαχρινός, καμιά τριανταριά χρονών. Είχε λίγο τραγουδιστή προφορά αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω από ποιο μέρος της Ελλάδας ήταν.

Το μαγαζί μικρό, πιο μικρό δε γίνεται. Η ακαταστασία χτύπαγε αμέσως στο μάτι. Φωτογραφικά άλμπουμ, άλλα ανοιγμένα και άλλα κλειστά, cd, dvd, δυο υπολογιστές, άλλα μηχανήματα σχετικά με τις εκτυπώσεις, χαρτιά, σημειώσεις, τιμολόγια, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Σε ένα μικρό γραφειάκι δυο τρία τηλεχειριστήρια. Στο μαγαζί υπήρχε μουσική, αρκετά δυνατά, και για τα γούστα μου μάλλον ενοχλητική: από αυτή του συρμού, που ακούγεται στα αυτιά σαν «ντούπσι-ντούπσι» ή κάπως έτσι. Δυο τρεις πελάτες ήμασταν μέσα. Δεν ήξερες ποιός έχει προτεραιότητα, ποιος εξυπηρετείται, ποιός περιμένει τη σειρά του, ποιον έχει ξεχάσει και περιμένει υπομονετικά να τον θυμηθεί.

 

Συνέχεια

Ο Βίτγκενσταϊν και το Τελετουργικό…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης 

«Η μορφή του αφυπνιζόμενου πνεύματος είναι η λατρεία.»

«Η μορφή του αφυπνιζόμενου πνεύματος είναι η λατρεία.»

«Περίγραφε μόνο, μην εξηγείς»

Ludwig Wittgenstein

——————————————————————————————————————-

Ο «Χρυσός Κλώνος» του Τζωρτζ Φρέιζερ είναι μια ανθρωπολογική συγκριτική μελέτη μυθολογιών και θρησκειών όπου μελετώνται πρωτόγονα έθιμα λαών της Ευρώπης σε συσχετισμό με τη μυθολογία λαών από όλο τον κόσμο. Στο κείμενο «Παρατηρήσεις πάνω στον Χρυσό Κλώνο του Φρέιζερ» ο Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν, στρέφεται κατά τηςερμηνείας που δίνει ο Φρέιζερ στις φαινομενικά παράλογες συμπεριφορές των πρωτόγονων ανθρώπων, στην προσπάθειά του να τις κάνει κατανοητές στο αναγνωστικό του κοινό. Η εξήγησή του των πρωτόγονων μαγικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν είναι ικανοποιητική, λέει ο Βίτγκενσταϊν, καθώς τις κάνει να φαίνονται σαν λάθη. Λάθος όμως μπορεί να χρεωθεί μόνο σε κάποιον που εισηγείται μια θεωρία. Στη βάση ενός μαγικού ή θρησκευτικού συμβόλου δεν υπάρχει καμία θεωρία. Οι άνθρωποι δεν ασχολούνται συνεχώς με επιστημονικές υποθέσεις περί του κόσμου˙ υπάρχουν στιγμές όπου απλά τελετουργούν

.

Συνέχεια