Η άνοδος του κεϊνσιανισμού


Πριν από την εμφάνιση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών, ο κεϊνσιανισμός ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία που διδασκόταν στις οικονομικές σχολές και η de facto αφετηρία των οικονομικών πολιτικών, που ακολουθήθηκαν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με μια μελέτη του κεϊνσιανισμού της δεκαετίας του ’80:

«Χάρη σ’ αυτή τη νέα οικονομική θεωρία, ήταν ευρέως αποδεκτό ότι με τον κατάλληλο χειρισμό του προϋπολογισμού και των νομισματικών πολιτικών, ο Κέινς μπορούσε να καθορίσει την ενεργή ζήτηση σε επίπεδο όπου θα εξαλειφόταν λίγο ως πολύ η ακούσια ανεργία».

Την περίοδο εκείνη οι κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία θεωρούνταν ευρέως ως κάτι πολύ φυσιολογικό και αναγκαίο για τη λειτουργία του καπιταλισμού. Πράγματι, αναπτύχθηκε τότε ένα ολόκληρο φάσμα μέτρων, που έκαναν αποδεκτή μια κρατικομονοπωλιακή μορφή του καπιταλισμού. Τα μέτρα αυτά ξεκινούσαν από ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, εκτείνονταν σε «μικτές» μορφές οικονομίας (συνύπαρξη δηλαδή του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα) και έφταναν μέχρι και πλήρη κρατική ιδιοκτησία.

Οι πολιτικές αυτές έγιναν αποδεκτές με πολλούς τρόπους από διάφορες κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από το κομμάτι του πολιτικού φάσματος στο οποίο ανήκαν. Οι ρίζες του κεϊνσιανισμού βρίσκονται στη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ‘30. Η βαθιά αυτή κρίση του καπιταλισμού, που σημαδεύτηκε από μαζική κατάρρευση της παραγωγής και του παγκόσμιου εμπορίου και υψηλά ποσοστά ανεργίας σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, αιχμαλώτισε όλα τα αναπτυγμένα έθνη για μία δεκαετία. Προκάλεσε βαθύ κοινωνικό αναβρασμό, καθώς δεν φαινόταν να υπάρχει τέλος στη δυστυχία του κόσμου. Στο απόγειο της κρίσης, εκτιμάται ότι η ανεργία στις ΗΠΑ έφτασε το 25%.

Συνέχεια

ΕΝΦΙΑλωθήκαμε..


..αλύπητα!
Και δεν είναι μόνον αυτό.

Είναι που μόνοι μας πήγαμε και μπήκαμε στο μπουκάλι μιάς άχρηστης-ανίκανης-πουλημένης κυβέρνησης,
..ενός άχρηστου-ανίκανου-ξεπουλημένου »πρωθυπουργού», που το μόνο που έχει κάνει στην ζωή του είναι μία πιτσαρία »που έσκισε», και ότι έριξε (κατ’ εντολή ποιών άραγε τότε;) μιάν άλλη κυβέρνηση!  Α! Και ότι βοήθησε το ΠαΣοΚ δυό-τρείς φορές να ξελασπώσει!

Και δεν είναι μόνον αυτό.
Είναι που τώρα που η ανικανότητά του(ς) βγήκε στον γιακά με το θέμα του ΕΝΦΙΑ, μας παραμυθιάζουν ακόμα με  »εντολές Ψευταρά» για επανεξέταση του φόρου, για περσινές αντικειμενικές αξίες,
..και ‘μεις τα χάβουμε!

Για  έναν φόρο που τον πολυδιαφημίσανε ότι θα διορθώνει τις αδικίες του προηγούμενου χαρατσιού, ότι θα είναι πιό ελαφρύς, ότι θα είναι »όλα σε ένα», που τον προετοιμάζανε ένα χρόνο τώρα,

Συνέχεια

Η βιομηχανία συμβούλων και η αχρηστία τους


Η μετ’ επαίνων και ευχαριστειών (τυπικών θα μου πείτε) αποχώρηση του κ. Χαρδούβελη από την Eurobank, στην οποία διετέλεσε  οικονομικός σύμβουλος και επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών για δεκατέσσερα συναπτά έτη από το 2000, για να αναβαθμιστεί σε Υπουργό Οικονομικών, σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως και με εύστοχο τρόπο στο διαδίκτυο, χωρίς να βρεθεί μια λογική  εξήγηση, (πέραν της διαπλοκής), για το πώς το ελληνικό κράτος έρχεται να εμπιστευτεί την αποτροπή της χρεοκοπίας της χώρας σε ένα στέλεχος το οποίο συνεισέφερε τα μάλα στη χρεοκοπία μιας μεγάλης και πάλαι ποτέ ελπιδοφόρας τράπεζας. Κι αν και οι άλλες τρεις αδελφές της χρεοκόπησαν ταυτόχρονα, η χρεοκοπία της Eurobank ήταν η πιο μεγαλειώδης.

Αρκετές φορές έτυχε ν’ αναρωτηθώ από δημοσιεύματα, πώς συμβαίνει διάφορα μεγαλοστελέχη να απολύονται από μια επιχείρηση εξ αιτίας χαμηλών επιδόσεων, και την άλλη στιγμή να προσλαμβάνονται από μια άλλη για να την ανατάξουν με τις ίδιες ή καλύτερες αμοιβές. Από πού να πηγάζει άραγε αυτή η αισιοδοξία; Από ποια λογική διαδικασία;

Αν είμαστε σίγουροι ότι τον πλοίαρχο του Costa Concordia κανείς δεν πρόκειται να τού ξαναεμπιστευτεί τιμόνι, γιαυτό και τόριξε στις διαλέξεις, πώς είμαστε σίγουροι ότι παρά τις διαλέξεις, δεν θα βρεθεί κάποιος διεθνής οργανισμός να εμπιστευτεί στον ΓΑΠ τη διοίκησή του; Τι είναι αυτό που καθορίζει ότι ο Francesco Schettino δεν θα ξαναβρεί δουλειά, ενώ ο Χαρδούβελης βρίσκει, και ο ΓΑΠ αν το θελήσει θα βρει;

ΑΝΥΠΑΚΟΗ, Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ


tsagaris Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΣΑΓΚΑΡΗ

«Κανένας φόρος δεν επιβάλλεται όταν δεν αποβλέπει σε δημόσια ωφέλεια. Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να συνεργάζονται στον προσδιορισμό των φόρων, να επιβλέπουν τη χρήση τους και να ελέγχουν τη διαχείρισή τους». Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, της Γαλλικής Επανάστασης, 220 χρόνια πριν.

«Κανένας πρίγκιπας της Πρωσίας, κανένας Μπράντενμπουργκ και Βράνγκελ δεν παράγει ψωμί για το στρατό. Είστε εσείς που παράγετε ακόμη και το ψωμί για το στρατό… Κάντε τον εχθρό να πεινάσει και αρνηθείτε να πληρώσετε φόρους! Τίποτα δεν είναι πιο ανόητο από το να προμηθεύουμε μια προδοτική κυβέρνηση με τα μέσα να πολεμήσει το έθνος, και το μέσο όλων των μέσων είναι το χρήμα».Καρλ Μαρξ,  165 χρόνια πριν

Το νέο χαράτσι στα σπίτια, ο διαβόητος ΕΝΦΙΑ, ήρθε να προστεθεί σε ένα εξαιρετικά άδικο και απόλυτα ταξικό φορολογικό σύστημα που έχουν επιβάλει οι μνημονιακές δυνάμεις. Ασφαλώς και προηγουμένως η φορολογία ήταν ταξική: η άρχουσα τάξη –με προεξάρχοντες τους εφοπλιστές και τους τραπεζίτες– είχαν πληθώρα φοροελαφρύνσεων και κυρίως πληθώρα φοροαπαλλαγών, γι’ αυτό και τα δημόσια έσοδα στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες της ΕΕ, προέρχονταν σε πολύ μεγάλο ποσοστό από τους έμμεσους φόρους –δηλ. από φόρους που καταβάλλονται από όλους το ίδιο, ανεξάρτητα από το εισόδημα και την περιουσία (ΦΠΑ, τέλη στα τσιγάρα και τα ποτά κ.λπ.)– κι όχι από τους άμεσους φόρους.

Ωστόσο τώρα οι μνημονιακές δυνάμεις έχουν στοχοποιήσει περαιτέρω τις καταπιεζόμενες τάξεις με τα φορολογικά τους μέτρα, σε βαθμό που πιθανά δεν είχαν κάνει ούτε προηγούμενα κοινωνικά συστήματα όπως η Βυζαντινή και η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Συνέχεια

Το σιωπηλό πραξικόπημα…


Δεν έχουμε ούτε τανκς στους δρόμους, ούτε φυλακές και ξερονήσια για τους αντιφρονούντες. Έχουμε όμως μια συστηματική παραβίαση του Συντάγματος, από τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που το Σύνταγμα ορίζει σαφώς ότι αφορούν την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και όχι το κλείσιμο της ΕΡΤ, παραδείγματος χάριν, μέχρι τις τροπολογίες όπως αυτή για τα ΜΜΕ που ψηφίστηκε χθες σε έναν νόμο που αφορούσε δωρεές ανάμεσα σε δύο νοσοκομεία.

Συνέχεια

Metus Hostilis.


Ο κόσμος γύρω μας είναι πολύπλοκος και αινιγματικός και συχνά είναι δύσκολο να τον κατανοήσουμε και ακόμα δυσκολότερο να τον χειριστούμε.

Οι ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες της αντίληψης επισημαίνουν συχνά ότι, για να διαχειριστεί το πολύπλοκο αυτό σύστημα, ο ανθρώπινος νους αναπτύσσει  διάφορους ταξινομητικούς μηχανισμούς , οι οποίοι  στηρίζονται σε πλήθος αυθαιρέτων προϋποθέσεων.

Οι ταξινομητικοί αυτοί μηχανισμοί είναι αναγκαίοι για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε στο πλαίσιο του πολύπλοκου αυτού συστήματος.

Η χρήση εξωτερικών οντοτήτων είναι ένας τέτοιος μηχανισμός που μας παρέχει τη δυνατότητα να προβούμε σε συγκρίσεις και αντιπαραβολές.

Ο «φόβος του εχθρού», οι Λατίνοι τον αποκαλούσαν  “metus hostilis”, είναι χωρία καμία αμφιβολία ένας τέτοιος μηχανισμός , που  μπορεί να οδηγήσει στη συγκρότηση συμμαχιών ανάμεσα σε άτομα ή ομάδες που προηγουμένως δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους και δεν συνεργάζονταν. Ο «φόβος του εχθρού»  προάγει  με αυτόν τον τρόπο την εσωτερική ενότητα της κοινωνίας.  Υπάρχουν πλήθος παραδειγμάτων στην ιστορία τα οποία δύνανται να χρησιμοποιηθούν προς επίρρωση της παραπάνω άποψης. Ακόμη και στις μέρες μας , στην χώρα μας,  οι λεγόμενες αντιμνημονιακές  πολιτικές δυνάμεις συναθροίζονται με βάση την αντίληψή τους περί υπάρξεως «εξωτερικού εχθρού»  παρότι πολιτικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Συνέχεια

Παλιός Νέος Κόσμος Οδοιπορικό σε μια παλιά και διαρκώς νέα συνοικία της Αθήνας…


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Γράφει και φωτογραφίζει: Κωστής Μαργιόλης

Ερημιά στο Νέο Κόσμο. Ο παραφρασμένος τίτλος τού (προς το παρόν ανέκδοτου) τραγουδιού του Δεληβοριά μού φαίνεται η πιο ταιριαστή επιλογή για να περιγράψει κανείς σήμερα αυτήν τη γειτονιά. Όχι μόνο επειδή ερημώνουν οι δρόμοι λόγω της αυγουστιάτικης ιεροτελεστίας των διακοπών. Η απεραντοσύνη των άδειων δρόμων δίνει βέβαια μια απόκοσμη όψη ερημοποίησης άλλα έχει και τη χάρη της. Ειδικά αν ανήκεις σε κάποια από τις μειονότητες αυτής της μεθορίου των Αθηνών. Τα εμπόδια για πεζούς και ποδηλάτες λιγοστεύουν αισθητά για δεκαπέντε – είκοσι μέρες. Δεν είναι να χάνεις τέτοιες ευκαιρίες.

Συνέχεια