Ο φασισμός στις Η.Π.Α.: Ο Τραμπ και οι αντιμαχόμενες φράξιες του Αμερικάνικου κράτους …


Ηνωμένες Πολιτείες - 30 του Γενάρη: Διαδηλωτές συγκεντρώνονται μπροστά από το Ανώτατο Δικαστήριο να εκφράσουν την αντίθεσή στο εκτελεστικό διάταγμα φραγή μετανάστες Πρόεδρος Trump από την είσοδο ορισμένων χωρών στις ΗΠΑ, Ιανουάριος 30, 2017. (Φωτογραφία από τον Tom Williams / CQ Roll Call)

Εισαγωγή της μετάφρασης

Σε αυτό το άρθρο, που δημοσιεύτηκε χθες στον ιστότοπο ερευνητικού ρεπορτάζ, Intercept, ειδικευμένο στα θέματα ασφάλειας, ένας ρεπόρτερ αναλύει τι συμβαίνει εντός του Αμερικάνικου κράτους, μετά την άνοδο στην εξουσία του Τραμπ. Από τη γραφή του φαίνεται το μέγεθος του σοκ που υφίστανται και ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, αλλά και το παλιό κατεστημένο των Δημοκρατικών και η γραφειοκρατία του Αμερικάνικου κράτους που επηρεάζει. Αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν, καθώς φαίνεται, ως παραδοσιακοί δημοκράτες πατριώτες, είναι η ταχύτητα με την οποία ο φασισμός δουλεύει για να φέρει το κράτος και τους μηχανισμούς στα μέτρα του, μιας και δεν τον ενδιαφέρει να απολογηθεί εις το όνομα της “νομιμότητας” ή μιας κάποιας δημοκρατικής “ηθικής” ή αξιών. Αυτό είναι και το ιστορικό λάθος των οπαδών της δημοκρατίας που θεωρούν ή τείνουν να θεωρούν, την ύπαρξη του κεφαλαίου και του κράτους, ως κάτι που είναι αναπόφευκτο όσο και φυσικό και τον φασισμό ως μια ασυνέχεια ή κάποιο “ατύχημα”. Αν είναι κάτι που μας διδάσκει η ιστορία του μεσοπολέμου, είναι ακριβώς η επιτάχυνση της επέκτασης του κράτους έκτακτης ανάγκης από τους φασίστες. Αυτή είναι η πραγματική φύση του κράτους, με τις εκτελεστικές υπηρεσίες του, που, δικαίως, αναφέρει και ο αρθρογράφος ως “πιο ίσες από τις άλλες”. Γιατί, ακριβώς αυτές είναι οι υπηρεσίες που, στο όνομα της δημοκρατίας, εγγυούνται τη συνέχιση του μονοπώλιου της κρατικής και καπιταλιστικής βίας. Εκεί βρίσκεται και η ιστορική ευθύνη των δημοκρατών, σε όλες τις εκφάνσεις τους. Συνδεδεμένοι με την ύπαρξη του κράτους και του έθνους, καθαγιασμένοι από τον πατριωτισμό και την κοινωνική ειρήνη ανάμεσα στις τάξεις, μένουν άναυδοι όταν οι μάσκες πέφτουν και φαίνεται η πραγματική φύση κράτους και κεφάλαιου ως μηχανής καταστροφής. Δεν προμηνύεται τίποτα καλό από την άλλη μεριά του Ατλαντικού και στην εδώ μεριά, οι απανταχού δημοκράτες, του μνημονίου και του αντιμνημόνιου, της δραχμής και του ευρώ, της Ε.Ε. και της πατρίδας, συνεχίζουν να απορούν γιατί η αστική τάξη, η πολυαγαπημένη τους μεσαία τάξη και τα μικρά αφεντικά, όσο και κομμάτια της εργατικής τάξης, έλκονται από τον φασισμό και τον αυταρχισμό και συντελούν στην άνοδο του.

***

Μέσα σε δέκα μέρες, ο πρόεδρος Τραμπ έχει διασπάσει την κυβέρνηση σε αντιμαχόμενες φράξιες

του Peter Maas,  δημοσιεύεται στο Intercept

Έχει ξεσπάσει πόλεμος, όχι σε ξένο έδαφος ή στους δρόμους των πόλεων μας, αλλά στα γραφεία και τους διαδρόμους των υπουργείων και των υπηρεσιών που συντάσσουν και εφαρμόζουν τους νόμους, τις πολιτικές και τους κανονισμούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλα δείχνουν πως πρόκειται για μια γραφειοκρατική κρίση:
κυκλοφορούν προσχέδια ενός κειμένου αντιφρονούντων, συντάσσονται γράμματα παραιτήσεων, παράπονα ψιθυρίζονται στους δημοσιογράφους, ακόμα και κλάματα.

Αυτό που τα ξεκίνησε όλα, ήταν ένα προεδρικό διάταγμα που υπέγραψε την προηγούμενη εβδομάδα ο πρόεδρος Τραμπ, που απαγόρευε τις άδειες παραμονής εισόδου για τους πρόσφυγες, από εφτά χώρες, όπου ο πληθυσμός αποτελείται, κυρίως, από Μουσουλμάνους. Το διάταγμα, το οποίο δεν πέρασε από μια κανονική διαδικασία ανασκόπησης, προκάλεσε χάος και στεναχώρια στα αεροδρόμια στις Η.Π.Α. και σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου πρόσφυγες με έγκυρες άδειες παραμονής αναγκάζονταν να επιστρέψουν πίσω χωρίς προειδοποίηση και κάτοχοι πράσινης κάρτας κρατούνταν από τις υπηρεσίες.

Οι διαμαρτυρίες που ακολούθησαν, από χιλιάδες ανθρώπους, ήταν τα πρώτα σημάδια πως κάτι πήγαινε τρομερά λάθος στην Αμερική, όπως ένα σώμα έχει σπασμούς όταν μια ξένη ουσία εισάγεται στις φλέβες του. Σύντομα ακολούθησαν περισσότερα συμπτώματα απόρριψης. Εκατοντάδες διπλωμάτες του υπουργείου εξωτερικών, υπογράφουν ένα ασυνήθιστο κείμενο αντιφρονούντων, το οποίο προειδοποιεί για εξαιρετικά σοβαρή πολιτικό πισωγύρισμα, λέγοντας πως η απαγόρευση θα “αποξενώσει ολόκληρες κοινωνίες” και θα αποτελέσει σημείο καμπής προς την ριζοσπαστικοποίηση.” Και το βράδυ της Δευτέρας, η εν ενέργεια Γενική Εισαγγελέας Sally Yates ανακοίνωσε πως το Υπουργείο Δικαιοσύνης δεν θα υπερασπίζονταν την απαγόρευση στα δικαστήρια, λέγοντας πως “δεν είναι πεπεισμένη … πως το προεδρικό διάταγμα είναι νόμιμο.” Εντός ωρών, η Yates απολύθηκε, κατηγορούμενη από τον Λευκό Οίκο με μια δηλητηριώδη ανακοίνωση για προδοσία και έλλειψη πυγμής.

Αυτό δεν είναι κανονικό, όπως πλέον έχουμε συνηθίσει να λέμε. Από μόνα τους, κανένα από αυτά τα γεγονότα δεν θα ήταν άνευ προηγουμένου. Μόνο τον περασμένο χρόνο, 51 διπλωμάτες του υπουργείου εξωτερικών συνέταξαν ένα κείμενο αντιφρονούντων με την πολιτική της κυβέρνησης Ομπάμα στη Συρία. Η αντικατάσταση των επικεφαλής υπουργείων, ορισμένες φορές κάτω από ατυχείς συνθήκες, είναι χαρακτηριστικό της δημοκρατίας. Αλλά αυτά τα γεγονότα προέκυψαν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, που το σενάριο των πρώτων δέκα ημερών της κυβέρνησης Τραμπ μοιάζει να έχει βγει από βιβλίο του Le Carré.

Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη, είναι πως οι γραφειοκρατίες εμφανίζονται να παίρνουν διαλέγουν μεριά και να εχθρεύονται η μια την άλλη, με μια ένταση που είναι χαρακτηριστική πολυδιασπασμένων και δυσλειτουργικών κυβερνήσεων.

Πριν τις εκλογές, το FBI έδωσε στη δημοσιότητα πολύ περισσότερες πληροφορίες που ήταν ζημιογόνες για την Κλίντον παρά για τον Τραμπ και ως αποτέλεσμα, πολλοί άνθρωποι συμπέραναν πως το FBI και ο διευθυντής του, ο James Comey, ήταν υπέρ του Τραμπ. Το αντίθετο συνέβη με την CIA, που φαίνονταν να διαρρέει ηθελημένα πληροφορίες που ήταν ζημιογόνες για την εκστρατεία του Τραμπ -και ο ίδιος ο Τραμπ επιτέθηκε στην CIA για αυτό το λόγο.

Σε ένα άλλο μεγάλο σχίσμα -που περιλαμβάνει δύο κλάδους της κυβέρνησης- πολλοί ομοσπονδιακοί δικαστές εξέδωσαν διαταγές παγώματος της μεταναστευτικής απαγόρευσης, θεωρώντας το παράνομο, αλλά σύντομα οι συνοριοφύλακες αρνήθηκαν να αφήσουν τους κρατούμενους να μιλήσουν σε δικηγόρους, ενώ τους είχαν παρουσιαστεί οι έγγραφες διαταγές των δικαστηρίων που τους διέτασσαν να το κάνουν. Εντωμεταξύ, οι απαγορεύσεις γιορτάστηκαν από τις ενώσεις που εκπροσωπούν περισσότερους από 21.000 αστυνομικούς της υπηρεσίας μετανάστευσης. Οι ενώσεις, με μια κοινή ανακοίνωση, συνεχάρησαν τον πρόεδρο για αυτή την “γρήγορη και αποφασιστική δράση του”, για να κρατήσει την Αμερική ασφαλή.

Σε μια άλλη υπηρεσία, την EPA(Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος), οι επιστήμονες φοβόντουσαν να μιλήσουν σε δημοσιογράφους, μετά την απαίτηση της κυβέρνησης Τραμπ να μάθει τα ονόματα των αξιωματούχων που συμμετείχαν στις συνομιλίες για την κλιματική αλλαγή. Ο νέος επικεφαλής του Υπουργείου Ασφάλειας της Πατρίδας, συγκρούστηκε με τον Λευκό Οίκο, σχετικά με την επιθυμία του να διορίσει έναν αντί-μεταναστευτικό εξτρεμιστή ως βοηθό του.

Βοηθοί-γραμματείς του κογκρέσου, αποκάλυψαν πως είχαν βοηθήσει κρυφά τον Λευκό Οίκο να συντάξει την απαγόρευση μετανάστευσης και υπέγραψαν συμβόλαια εχεμύθειας που τους αποτρέπουν να μιλήσουν στους ίδιους τους προϊσταμένους τους για αυτό. Ακόμα, ο ανώτερος πολιτικός σύμβουλος του Τραμπ, ο Steve Bannon, ένας Λευκός Εθνικιστής, που η πρώην γυναίκα του τον κατηγόρησε για ενδοοικογενειακή βία και αντισημιτισμό, ενορχηστρώνει τα προεδρικά διατάγματα του Λευκού Οίκου με τρόπους μυστικοπαθείς, που εξαιρούν το μεγαλύτερο κομμάτι του επιτελείου του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και δεν αφήνουν κανένα ίχνος έγγραφων που να δείχνουν τι έχει συμβεί.

Αν και όλα αυτά είναι καινούργια για τους Αμερικάνους, υπάρχουν επαρκή προηγούμενα στο εξωτερικό. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κάνοντας ρεπορτάζ πάνω στην κατάρρευση των λειτουργιών και των νόμων σε χώρες του εξωτερικού. To χάος προέρχεται από την άνοδο στην εξουσία ενός εντελώς άπειρου ηγέτη, που είναι απίστευτα πλούσιος, ψυχολογικά ασταθής και φαφλατάς, συνήθως και εμπιστεύεται μόνο ορισμένους ανθρώπους, κυρίως μέλη της οικογένειας του. Αυτό το προφίλ, έχει στοιχεία από πρώην και νυν κυβερνήτες της Ιταλίας(Μπερλουσκόνι), του Ουζμπεκιστάν(Ισλαμ Καρίμοφ), της Δημοκρατίας του Κονγκό(Μομπούτου Σέσε Σέκο), της Βενεζουέλας(Ούγκο Τσάβεζ), του Ιράκ(Σαντάμ Χουσεϊν) και της Ισημερινής Γουινέας(Τεοντόρο Ομπιάνγκ), για να αναφέρουμε μερικούς.

Ένα από τα πράγματα που έμαθα ενώ έκανα ρεπορτάζ σε κάποιες από αυτές τις χώρες, είναι πως όταν ξεσπά ένας πόλεμος ανάμεσα σε γραφειοκρατίες, μερικές γραφειοκρατίες είναι πιο ίσες από τις άλλες -εννοώντας πια είναι που πραγματικά έχει σημασία για τον καθορισμό της μοίρας του έθνους. Οι αντιφρονούντες μέσα στο υπουργείο Εξωτερικών είναι σημαντικοί, αλλά, όταν καταρρέουν οι λειτουργίες μεταξύ των υπηρεσιών, στα σύγχρονα κράτη, τα υπουργεία εξωτερικών τείνουν να μένουν εκτός του παιχνιδιού, συνεχίζοντας την διεκπεραίωση οποιασδήποτε πολιτικής καθορίζεται από τα εκείνα τα κέντρα όπου βρίσκεται η αληθινή δύναμη: τα υπουργεία ασφάλειας και το προεδρικό παλάτι.

Η εξέγερση στο υπουργείο Δικαιοσύνης, από την Sally Yates, είναι από εκείνες που συνήθως είναι σύντομες. Ήταν απομεινάρι της κυβέρνησης Ομπάμα και ο Τραμπ την αντικατέστησε ήδη με έναν κατήγορο του χεριού του. Οι πολιτικές θέσεις αυτού του είδους, που στελεχώνουν τα ανώτερα στρώματα των περισσότερων υπηρεσιών, πολύ σύντομα θα στελεχωθούν με υποτελείς στον Τραμπ. Η μάχη μεταξύ των γραφειοκρατιών θα μετακινηθεί σε εκείνους που είναι πιστοί στη κυβέρνηση και στους δημόσιους υπαλλήλους καριέρας που αποτελούν το κυρίως σώμα της ομοσπονδιακής εργατικής δύναμης, που αποτελείται από 2.1 εκατ. ανθρώπους περίπου, συν τα 3.7 εκατ. που δουλεύουν ως ανάδοχοι.

Μιας ασυνήθεις έκκληση στάλθηκε σε ομοσπονδιακούς εργάτες τη Δευτέρα, από ένα πρώην μέλος του επιτελείου του Εθνικού Συμβούλιου Ασφαλείας, την Laura Rosenberger, η οποίαέγραψε προς τους πρώην συναδέλφους της: “Με πολλούς τρόπους, είστε η τελευταία γραμμή άμυνας ενάντια στις παράνομες, ανήθικες ή απερίσκεπτες πράξεις -που η πρώτη εβδομάδα αυτής της κυβερνήσεις επιβεβαιώνει πως θα ακολουθήσουν.” Η Rosenberg πρόσθεσε: “Η ιστορία μας έχει δείξει πως τέτοιες πολιτικές, βασίζονται σε μια γραφειοκρατία υποτελών ατόμων, που κοιτάνε προς την άλλη πλευρά και κάνουν ότι τους πουν. Κάντε ότι κάνει καλά μια γραφειοκρατία: επιβραδύνετε, εμποδίστε και περιορίστε. Αντισταθείτε. Αρνηθείτε να εφαρμόσετε οτιδήποτε παράνομο, ανήθικο ή αντισυνταγματικό.

Είναι λόγος της είναι εγερτικός, αλλά, υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να συμβάλουν στο να μην ξεσπάσει εξέγερση ανάμεσα στις λεγεώνες των γραφειοκρατών που κάνουν την κυβέρνηση να λειτουργεί μέρα με τη μέρα. Ο εκπρόσωπος τύπου του Λευκού Οίκου, Sean Spicer, ερωτήθηκε τη Δευτέρα, για να σχολιάσει τους αντιφρονούντες του υπουργείου Εξωτερικών, κάνοντας ξεκάθαρο τι πιστεύει η κυβέρνηση για την απιστία. “Αυτοί οι γραφειοκράτες καριέρας, έχουν πρόβλημα με αυτό;” είπε. “Πιστεύω πως πρέπει είτε να συνεχίσουν με το πρόγραμμα, είτε να φύγουν.” Έχω ξανακούσει αυτές τις απειλές, όχι όμως σε Αμερικάνικο έδαφος.

Το που θα πάμε από εδώ, είναι αδύνατο να το ξέρει κανείς. Είναι σαν να έχουμε πιαστεί σε ένα τεράστιο κύμα που έσκασε πάνω μας, αναποδογυρίζοντας μας, τσακίζοντας τα κεφάλια μας κάτω από την πίεση του, γεμίζοντας τα πνευμόνια μας με αέρα, σπάζοντας τα κόκαλα μας με τη δύναμη του. Και παρόλα αυτά, ακόμα περιμένουμε να κατανοήσουμε πλήρως τι μας συμβαίνει, που θα μας πάει το κύμα και σε τι κατάσταση θα είμαστε όταν θα υποχωρήσουν τα νερά.

***

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s