Ο ύπνος του έρωτα γεννά τέρατα …


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

h-texni

Η τέχνη τού να κοιμάσαι στον κόρφο της και να σε λικνίζει το υπόγειο ρεύμα των μαστών σε κάνει δόκιμο καλλιτέχνη που όταν βγει στα μαγνητικά πεδία τού πολιτισμού αναζητά μορφές.

Μορφές ανερμάτιστες αλλά καθαρές μες στον τερατομορφισμό τους και στην αφηρημένη τους έγνοια για το παρόν.

Μορφές από ντενεκέδες και σύρματα και αγκαθωτή κόμη.

Κορμιά από βαρέλια που τα φόρτωσαν αυτόματες μηχανές σε πλατφόρμες για να τα ρουφήξει ο ευρωπαίος κι ο αμερικάνος, κινώντας το σύμπαν τους από αεροπλάνα και κούρσες, από πειράματα σωματιδίων που ξετυλίγουν οι κλαψιάρικες προσευχές της επιστήμης στο μαλακό υπογάστριο των λαών.

Η τέχνη τού να κοιμάσαι στον κόρφο της σε κάνει να ξυπνάς αντάρτης τού λυρισμού και φτασμένος αλητήριος ειδικός στο ανεμογκάστρι Ανατολής και βαθειάς Δύσης.

Σε κάνει διαιτητή της δυαδικότητας ζωής και θανάτου, διαλύοντας τη λέξη Τέλος μ’ ένα βάναυσο χτύπημα.

Σε κάνει τελάλη μιας δίψας πάνω απ’ το μεγαλειώδη σκελετό τού πλήρους έργου.

Σε κάνει χειροτέχνη που υλοποιεί απ’ την αρχή κάθε σκουπίδι για να ξανακερδίσει ακέραιο το σώμα του.

Να κάνει αυτό που προϋπήρξε μες στην εκρηκτική ονείρωξη της χρηστικής του αξίας, ένα κομμάτι απ’ το κορμί του τέρατος κι ένα κομμάτι ανίερο που θα φέρει εγγενώς το στίγμα της απώλειας της φαντασμένης ολότητας.

Η τέχνη τού να κοιμάσαι στον κόρφο της σε κάνει παιδί που βγάζει το θυμό απ’ τα σπλάχνα κι όχι απ’ το λαρύγγι, αμήχανο και αδέσποτο υποκινητή μιας γενικευμένης ανταρσίας.

Εμείς που δεν έχουμε φύλλο δεν μας ενδιαφέρουν οι έμφυλες ταυτότητες και οι ταξινομήσεις τού Μένγκελε, εμείς που δεν έχουμε πατρίδα μέσα στο φιλανθρωπικό σφαγείο των εταιριών κάνουμε τις σημαίες ωραία πολύχρωμα μουνόπανα.

Εμείς, τα αλητάκια τού πολιτισμού, ορθώνουμε τη νέα τέχνη και τη σπουδή τού ερωτικού μακελειού και τους δράκους από σίδερο και σκουριά.

Βάνδαλοι εκεί που ο ήλιος ματώνει κι εκεί που τα κορμάκια γουργουρίζουν σκλαβιά κι εκεί που η ομόκεντρη λαχτάρα όλων μας είναι η χαρά.

Εμείς κάνουμε τέχνη την πράξη της καθημερινής ζωής.

Ακροβάτες και ταχυδακτυλουργοί, γλύπτες της πιο φτηνής φθοράς και χαρτογράφοι, χαράσσουμε γραμμές πλεύσεις, διαγράφουμε τόξα που σχίζουν τα Βόρεια Στενά και τα Δυτικά περάσματα.

Αρματωμένοι εκείνη την υγράδα τού τεθλασμένου ερωτισμού προς τον κομουνισμό τού μέλλοντος και την αναρχία της στιγμής.

Λίγη συμπόνια για τον Ιάγο…


Laurence Olivier και Joyce Redman στους ρόλους Οθέλλο και Ιάγο, σε θεατρική κινηματογράφηση,1965. Royal National Theatre.


(Η τραγική ιστορία του Ιάγου, του αμαυρωμένου μοχθηρού)

Ποιός δεν ξέρει την ιστορία του τραγικού έρωτα της όμορφης Δυσδαιμόνα και του μαυριτανού Οθέλλο; Ίσως το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου μας είναι πως το κεντρικό της θέμα είναι η ζήλια και οι φαρμακερές της επιπτώσεις στην αγάπη. Όχι άδικα γιατί το τραγικό τέλος των δύο εραστών είναι αποτέλεσμα μιας μοχθηρής δράσης. Τίποτα όμως από τα δύστροπα παιχνίδια που κάνει η Κάθριν Έρσω στον ταλαιπωρημένο από τον έρωτα Χηθκλιφ (Wuthering Heights) δεν δικαιολογεί την ζήλια του Οθέλλο προς τη Δυσδαιμόνα. Χήθκλιφ και Οθέλλο είναι δύο χαρακτήρες που μοιράζονται κοινά σημεία και όμως αντιδρούν με τελείως διαφορετικούς τρόπους. Δεν είναι μόνο που αποτελούν και οι δύο το ανοίκειο πρόσωπο για τους άλλους, μαύροι ή και «γυφτόμαυροι» όπως τους χαρακτηρίζουν, ούτε είναι η ομοιότητα που στο αφιλόξενο αποκλεισμό οι ίδιοι προτάσσουν την προσωπική τους αξία. Αυτό που τους φέρνει κοντά είναι πως η αποδοχή τους δε γίνεται τελικά μέσα από τίτλους ή κατορθώματα αλλά μέσα από τον έρωτα. Μόνο ο έρωτας μπορεί να μεσολαβήσει για έρθει ο Οθέλλο και ο Χήθκλιφ σε ειρήνη με τον κόσμο.

Συνέχεια

Το σχέδιο Τραμπ: δημιουργία μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα …


Όσο και αν φαντάζει ακραίο ενδεχόμενο, η μόνη αντιπαράθεση που θα είχε πιθανότητες να ανατρέψει ριζικά τους συσχετισμούς προς όφελος της Αμερικής είναι στο πεδίο που την ανέδειξε στο παρελθόν σε παγκόσμια δύναμη, τη βιομηχανία. Δηλαδή η υλοποίηση ενός σχεδίου δημιουργίας μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα, και η οποία θα έχει σαν πρώτη προϋπόθεση την επιβολή συνθηκών εργασίας και μισθών ασιατικού τύπου. Αν μάλιστα είναι αρκετά φθηνά θα μπορούν να πωλούνται και στη διεθνή αγορά.

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μια σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Σύγκρουση που κλιμακώνεται σημαντικά μετά την επίσημη ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι ο Κινέζος Πρόεδρος και από κοντά η Γερμανίδα Καγκελάριος υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του σύγχρονου καπιταλισμού, απέναντι στον Αμερικανό Πρόεδρο που παρουσιάζεται ως αμφισβητίας. Μια προσεκτικότερη όμως παρατήρηση στα «στρατόπεδα» των αντιμαχομένων ανατρέπει την αρχική εικόνα.

Με τον Τραμπ συντάσσονται, κατ’ αρχήν, εκπρόσωποι ισχυρών κεφαλαίων του Ηνωμένου Βασιλείου (Τερέζα Μέι) και της Γαλλίας (Μαρίν Λεπέν). Δηλαδή εκπρόσωποι χωρών των οποίων οι θέσεις στην παγκόσμια οικονομία χάνουν έδαφος και κινδυνεύουν με στρατηγική υποβάθμιση. Από την άλλη μεριά βρίσκονται χώρες που είτε διατήρησαν τις θέσεις τους είτε τις αναβάθμισαν αισθητά. Αυτή η δεύτερη ματιά αποκαλύπτει ότι η σύγκρουση αφορά την υπόθεση της διεθνούς κυριαρχίας και όχι την αμφισβήτηση των κατευθύνσεων του καπιταλισμού.

Συνέχεια

Σιμόν Βέιλ – Στοχασμοί πάνω στην ελευθερία και την κοινωνική καταπίεση…


«Τίποτα δεν είναι περισσότερο αντίθετο προς αυτό το ιδεώδες [ενός πολιτισμού, στον οποίον οι άνθρωποι θα ορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους μέσα από σχέσεις αλληλεγγύης και συνεργασίας] όσο η μορφή που έχει πάρει σήμερα, στο τέλος μιας πορείας πολλών αιώνων, ο σύγχρονος πολιτισμός. Ποτέ το άτομο δεν ήταν τόσο ολοκληρωτικά παραδομένο στην τυφλή συλλογικότητα και ποτέ οι άνθρωποι δεν ήταν περισσότερο ανίκανοι, όχι μόνο να υποτάξουν τις πράξεις τους στις σκέψεις τους, αλλά ακόμα και να σκεφτούν. (…)

Η αιτία αυτής της οδυνηρής κατάστασης πραγμάτων είναι ξεκάθαρη. Ζούμε σ’ ένα κόσμο όπουτίποτα δεν είναι στο μέτρο του ανθρώπου. Υπάρχει μια τερατώδης δυσαναλογία μεταξύ του σώματος του ανθρώπου, του πνεύματος του ανθρώπου και των πραγμάτων που συγκροτούν σήμερα τα στοιχεία της ανθρώπινης ζωής. Τα πάντα βρίσκονται σε ανισορροπία και καμιά κοινωνική κατηγορία, ομάδα ή τάξη ανθρώπων δεν ξεφεύγει εντελώς από αυτήν. (…)

Αυτή η ανισορροπία είναι ουσιαστικά θέμα ποσότητας. Έχουμε διαβεί ένα κατώφλι όπου, όπως είπε ο Χέγκελ, μια απλή διαφορά ποσότητας επιφέρει ένα ποιοτικό άλμα −κι εδώ έχουμε ένα τέτοιο άλμα από το πεδίο του ανθρώπινου στο πεδίο του απάνθρωπου. Βέβαια, σε ένα αφηρημένο επίπεδο αυτό δεν είναι ορατό διότι σε κάθε ποσοτική αύξηση μπορούμε ν’ αλλάζουμε αυθαίρετα τη μονάδα μέτρησης και να μη διακρίνεται η ποιοτική μεταβολή. Στο πεδίο του συγκεκριμένου ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες μονάδες μέτρησης που δεν αλλάζουν κατά τις ορέξεις μας: π.χ. το ανθρώπινο σώμα, η ανθρώπινη ζωή, το έτος, η ημέρα, η μέση ταχύτητα της ανθρώπινης σκέψης. Η σημερινή ζωή δεν οργανώνεται στα μέτρα όλων αυτών των δεδομένων αλλά με βάση μια εντελώς διαφορετική τάξη μεγεθών. (…)

Αν μάλιστα δούμε, ότι το παρόν οικονομικό καθεστώς εξάντλησε πλέον τις κατασκευαστικές του ικανότητες και λειτουργεί υπονομεύοντας ολοένα και περισσότερο τις υλικές βάσεις του, θα αντιληφθούμε σε όλη την απλότητά της την ουσία της απύθμενης αθλιότητας, στην οποία έχουμε καταδικάσει τις μελλοντικές γενιές. Φαινομενικά, τα πάντα σήμερα γίνονται μεθοδικά: η επιστήμη βασιλεύει, οι μηχανές έχουν καταλάβει σχεδόν ολόκληρο το πεδίο της εργασίας, τα πάντα γίνονται με βάση τις στατιστικές και στο ένα έκτο του πλανήτη η κοινωνική ζωή ρυθμίζεται με βάση κάποια συγκεκριμένα σχέδια. Όμως στην πραγματικότητα, το ίδιο το μεθοδικό πνεύμα εκλείπει ολοένα και περισσότερο για τον απλό λόγο ότι η σκέψη δεν βρίσκει πλέον πού ακριβώς να πατήσει, μιας και τα πάντα έχουν συνδεθεί σε ένα τόσο ευρύ, πολύπλοκο όσο και αφηρημένο σύνολο, πολύ πέρα και πάνω από την εμβέλεια του ατόμου και του σκέπτεσθαι. (…)

Συνέχεια

Ένα ολόκληρο πλαίσιο…


Η σημερινή μας ιστορία αρχίζει πριν 25 μήνες περίπου, καθώς βαδίζουμε προς τις εκλογές τής 25ης Ιανουαρίου 2015. Εκείνη την εποχή η Χρυσή Αυγή υποβάλλει επίσημο αίτημα προς τον δήμο Πατρέων προκειμένου να συμφωνηθούν οι χώροι και οι ημερομηνίες των προεκλογικών εκδηλώσεων της οργάνωσης. Αντί απάντησης, ο Δήμος Πατρέων εκδίδει την πρώτη του απόφαση μέσα στην χρονιά: ο δήμος Πατρέων αρνείται να διευκολύνει με οποιονδήποτε τρόπο την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, η ίδια οργάνωση, με τον μανδύα τού κοινοβουλευτικού κόμματος που υποβάλλει ερωτήσεις στην βουλή, ζητά επίσημα από τον δήμο Πατρέων στοιχεία για τα παιδιά των μεταναστών που φιλοξενούνται στους παιδικούς σταθμούς τού δήμου. Αντί απάντησης, ο δήμαρχος Κώστας Πελετίδης στέλνει έγγραφο προς τους αντιδημάρχους και προς όλες τις υπηρεσίες τού δήμου, με το οποίο τους καλεί να μη δώσουν κανένα στοιχείο στην Χρυσή Αυγή:

Ο Δήμος Πατρέων ουδεμία σχέση θέλει να έχει με τη ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Ως εκ τούτου, με κανέναν τρόπο δεν θα διευκολύνει την κοινοβουλευτική ή άλλη δραστηριότητά της και άρα την εγκληματική της δράση, με τη διάθεση στοιχείων του, χώρων που του ανήκουν ή οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Οι χολωμένοι χρυσαυγήτες καταθέτουν ερώτηση στην βουλή, ζητώντας από τον τότε υπουργό εσωτερικών (νυν πρόεδρο της βουλής) Νίκο Βούτση να πάρει μέτρα κατά του κομμουνιστή δημάρχου. Ο Βούτσης απαντά μασώντας τα λόγια του:

Είναι μια πολιτική θέση και ευθύνη την οποία παίρνει ο δήμαρχος, η οποία βεβαίως είναι στην κρίση και των πολιτών και της κοινής γνώμης, του δημόσιου χώρου ευρύτερα (…) Εάν υφίσταται ζήτημα παράβασης καθήκοντος, υπάρχει το ζήτημα των πειθαρχικών ποινών, τις οποίες ο ελεγκτής νομιμότητας επιβάλλει κλπ. Υπάρχει ένα ολόκληρο πλαίσιο στο οποίο θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί ως προς αυτό το ζήτημα. Σας το λέω ευθέως, παρότι δε συμφωνώ (διαφωνώ) με την πολιτική θέση αυτού του δημάρχου. Παρότι, σας επαναλαμβάνω, διαφωνώ, δεν θεωρώ πως υπάρχει ζήτημα πειθαρχικής δίωξης σε ό,τι τουλάχιστον με αφορά, δηλαδή να προκαλέσω μία τέτοια δίωξη του δημάρχου.

Συνέχεια

«Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία» …


Από τον Χάρη Ζάβαλο

Γερμανική κρατική εταιρεία που αποκρατικοποιεί ελληνική κρατική περιουσία και συγκεκριμένα 14 αεροδρόμια, δεν έχει λεφτά ούτε για άζαξ για τα τζάμια.

Συγκεκριμένα η εταιρία Fraport με την κοινοπραξία που έχει δημιουργήσει μαζί με τον Όμιλο Κοπελούζου, είναι η «νικήτρια» του διαγωνισμού για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας τα οποία ξεπουλήθηκαν πέρυσι.
Μεγαλομέτοχοι της Fraport είναι φορείς του γερμανικού δημοσίου, ήτοι η Περιφέρεια του Έσσε με ποσοστό 31.5%, η κρατική Lufthansa με ποσοστό 8,45% και η Φρανκφούρτη μέσω του δημόσιου φορέα μεταφορών…

Όπου ο κρατισμός εισχωρεί έτσι και εδώ η Fraport δεν έχει μαντήλι να κλάψει αφού η εταιρεία έχει διαθέσιμα μόλις 200 εκατομμύρια ευρώ, όπως φαίνεται από τον τελευταίο ισολογισμό της, αλλά μόνο για το εφάπαξ τίμημα της σύμβασης με το ελληνικό Δημόσιο απαιτούνται 1,23 δισ. ευρώ.

Παρόλα αυτά με μπροστάρη την επιτακτική ανάγκη να γίνουν οι “απαραίτητες μεταρρυθμίσεις”, θέλει να αγοράσει με δανεικά στα οποία θα μπει εγγυητής το ελληνικό κράτος, από το οποίο μετά θα αγοράσει τα αεροδρόμια.
Μάλιστα ακούγεται έντονα ότι η Alpha bank, η οποία έχει ήδη ανακεφαλοποιηθεί 3 φορές με χρήματα τα οποία χρεώθηκαν στο ελληνικό χρέος και άρα θα πληρώσουμε εμείς την λυπητερή, θα δανείσει ένα μέρος του κεφαλαίου που χρειάζεται η Fraport προκειμένου να αγοράσει δημόσια περιουσία.

Να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο, ένα από τα βασικά επιχειρήματα των υποστηρικτών του ξεπουλήματος και συγκεκριμένα τις μέρες της αγοραπωλησίας διαβάσαμε σε ένα αλήστου μνήμης άρθρο γνωστού μνημονιολάγνου site,  ότι στους λουτροκαμπινέδες των αεροδρομίων δεν έχει…… χαρτί υγείας.

Έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου οι διάφοροι «επενδυτές» της κακιάς ώρας, θα χρησιμοποιούν ακλόνητα επιχειρήματα όπως «τι τα θέλετε τα λεφτά; Μαζί σας θα τα πάρετε;», «τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία» και «δώσε κανα φράγκο μπάρμπα»

Ευτυχώς όμως οι Γερμανοί και λοιποί σκιτζήδες του αεριτζίδικου καπιταλισμού, θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη, μπόλικο χαρτί υγείας, τα ψέματα με τα οποία θα αγοράσουν μπιρ παρα όχι μόνο την βαριά βιομηχανία της χώρας, δηλαδή τον τουρισμό, αλλά και το νερό και την ΔΕΗ και τον αέρα που αναπνέουμε και τον Τσακαλώτο να τους παρακαλάει για λίγο έλεος.

Και στην τελική τι σημασία έχει το χρήμα που μόνο δυστυχία φέρνει μπροστά στον έρωτα, στην ποίηση, στο ηλιοβασίλεμα και στην ιδιωτικοποίηση των πάντων.


Aπό:

http://www.nostimonimar.gr/ta-chrimata-den-fernoun-tin-eftichia/

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι πουλάει το Facebook; Εσάς! *…


Της Vicki Boykis (μετάφραση: Barikat)

Τι θα πρέπει να σας προβληματίζει όταν χρησιμοποιείτε το Facebook

  Courbet, Οι νικητές

(…) Το Facebook συλλέγει πληροφορίες για εσάς με εκατοντάδες διαφορετικούς τρόπους, σε πολυάριθμα κανάλια. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλέξετε ποιες πληροφορίες θα προστατέψετε, ωστόσο η ενημέρωση σχετικά με τη συλλογή αυτή των δεδομένων, μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε τους κινδύνους της συγκεκριμένης πλατφόρμας, και να γίνετε λίγο πιο επιλεκτικοί στη χρήση της.

Περιεχόμενα:

Πώς το Facebook συλλέγει τα δεδομένα;

Τι γνωρίζει το Facebook πριν καν το κοινοποιήσετε;

Μετά την κοινοποίηση: Τι πληροφορίες συλλέγει το Facebook για εσάς;

Πώς χειρίζεται το Facebook τα δεδομένα σας off-the-record;

Το αρχείο shadow profile

Τι σχέσεις διατηρεί το Facebook με τους διαφημιστές;

Ποια δεδομένα δίνει το Facebook στην κυβέρνηση;

Τι παρακολουθεί το Facebook αφότου αποσυνδεθείτε;

Τι θα έπρεπε να σας προβληματίζει όταν χρησιμοποιείτε το Facebook;

Πώς θα πρέπει να δράσετε, εφόσον δεν επιθυμείτε το Facebook να έχει τα προσωπικά σας δεδομένα;

Το Facebook, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχει μετατραπεί στο σύγχρονο καθιστικό σαλόνι μας, η λεγόμενη 3η διάσταση, ο 3ος χώρος ύπαρξής μας (μετά το χώρο του σπιτιού και το χώρο εργασίας), ο ηλεκτρονικός. Είναι ο χώρος όπου επικοινωνούμε με φίλους, δραπετεύουμε από τις ειδήσεις της καθημερινότητας, διοργανώνουμε εκδηλώσεις, θρηνούμε τους ανθρώπους που χάσαμε, γιορτάζουμε γεννήσεις και γενέθλια, αρραβώνες, επαγγελματικά ξεκινήματα, καινούριες κομμώσεις, ακόμη και διακοπές.

Η πλατφόρμα του Facebook έχει καταλάβει τόσο μεγάλο ρόλο στην κοινοποίηση των σκέψεων και συναισθημάτων μας που έχει φτάσει να είναι εφάμιλλη της “κιβωτού των στοχασμών” του γνωστού σε όλους μας Harry Potter. Μια αποθήκη δηλαδή, θα λέγαμε, σκέψεων και αναμνήσεων. Εξαιτίας όλων αυτών λοιπόν, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε πώς ακριβώς το Facebook, ως εταιρεία, χειρίζεται τις ελπίδες, τα όνειρα, τις πολιτικές πεποιθήσεις, τις φωτογραφίες των παιδιών μας μόλις τα καταχωρήσει στις βάσεις δεδομένων του.

Και το κάνει όντως. Το 2014, μηχανικοί του Facebook δήλωσαν πως λαμβάνουν δεδομένα μεγέθους 600 terabytes σε καθημερινή βάση.

Για να προσεγγίσουμε καλύτερα τον όγκο της πληροφορίας, μπορούμε να λάβουμε υπόψη το μέγεθος του έργου “Πόλεμος και Ειρήνη”, το κείμενο του οποίου καταλάμβανε 3.1 megabytes. Το 1966 η κινηματογραφική εκδοχή του έργου ήταν διάρκειας 7 ωρών και μεγέθους 8 gigabytes.

Συνέχεια