Κηλαηδόνης: η αμερικανικότητα ως παράδοση …


Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, που πέθανε πρόωρα, ήταν μία ασυνήθιστη και ίσως μοναδική περίπτωση μεταξύ των Ελλήνων καλλιτεχνών του 2ου μισού του 20ού αιώνα. Ήταν ένας συνθέτης που είχε γίνει αποδεκτός στον κανόνα, ίσως όχι των «μεγάλων μας συνθετών» (αυτοί άλλωστε έχει κατοχυρωθεί πλέον ότι είναι μόνο δύο τον αριθμό, άντε και μερικοί «επίγονοι» που όμως δεν φτάνουν το μεγαλείο των πρώτων), αλλά πάντως των συνθετών που είναι αγαπητοί και αναγνωρίσιμοι σχεδόν από όλους. Σε βαθμό που να αποκαλείται με το (ομολογουμένως σπάνιο) μικρό του όνομα και να καταλαβαίνουμε όλοι για ποιον μιλάμε.

Σε αντίθεση με όσους άλλους μπορώ να σκεφτώ, όμως, ο Κηλαηδόνης έγινε δεκτός μεταξύ του έστω διευρυμένου αυτού κύκλου χωρίς το έργο –ή ο λόγος- του να έχει την παραμικρή αναφορά στην ελληνικότητα, μέσα στην οποία κολυμπούσαν από την αρχή ως το τέλος οι «μεγάλοι μας». Ανεξαιρέσουμε μάλιστα κάποια τραγούδια στην αρχή της καριέρας του σε στίχους του Γκάτσου, η δουλειά του Κηλαηδόνη δεν βασίζεται καθόλου στο μπουζούκι, το οποίο δεν χρησιμοποιεί ούτε ενορχηστρωτικά αλλά ούτε και συνθετικά, ούτε στη μελοποίηση μεγάλων μας ποιητών, ή έστω μικρών· δεν αναπολεί κάποια βουκολική ουτοπία του περιούσιου λαού και του τόπου ούτε καταγγέλλει τους ξένους που τον αδίκησαν. Αν μπορούμε να βρούμε κάποιο στοιχείο καταγγελίας, αυτό αφορά το μέσα και όχι το έξω: στα τραγούδια του, Έλληνες ειρωνεύονται Έλληνες για το μικροαστισμό, τη γραφειοκρατία, την εκμετάλλευση, την υποκρισία, το σεξισμό και το συντηρητισμό τους.

Συνέχεια

Ο φασισμός στις Η.Π.Α.: Ο Τραμπ και οι αντιμαχόμενες φράξιες του Αμερικάνικου κράτους …


Ηνωμένες Πολιτείες - 30 του Γενάρη: Διαδηλωτές συγκεντρώνονται μπροστά από το Ανώτατο Δικαστήριο να εκφράσουν την αντίθεσή στο εκτελεστικό διάταγμα φραγή μετανάστες Πρόεδρος Trump από την είσοδο ορισμένων χωρών στις ΗΠΑ, Ιανουάριος 30, 2017. (Φωτογραφία από τον Tom Williams / CQ Roll Call)

Εισαγωγή της μετάφρασης

Σε αυτό το άρθρο, που δημοσιεύτηκε χθες στον ιστότοπο ερευνητικού ρεπορτάζ, Intercept, ειδικευμένο στα θέματα ασφάλειας, ένας ρεπόρτερ αναλύει τι συμβαίνει εντός του Αμερικάνικου κράτους, μετά την άνοδο στην εξουσία του Τραμπ. Από τη γραφή του φαίνεται το μέγεθος του σοκ που υφίστανται και ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, αλλά και το παλιό κατεστημένο των Δημοκρατικών και η γραφειοκρατία του Αμερικάνικου κράτους που επηρεάζει. Αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν, καθώς φαίνεται, ως παραδοσιακοί δημοκράτες πατριώτες, είναι η ταχύτητα με την οποία ο φασισμός δουλεύει για να φέρει το κράτος και τους μηχανισμούς στα μέτρα του, μιας και δεν τον ενδιαφέρει να απολογηθεί εις το όνομα της “νομιμότητας” ή μιας κάποιας δημοκρατικής “ηθικής” ή αξιών. Αυτό είναι και το ιστορικό λάθος των οπαδών της δημοκρατίας που θεωρούν ή τείνουν να θεωρούν, την ύπαρξη του κεφαλαίου και του κράτους, ως κάτι που είναι αναπόφευκτο όσο και φυσικό και τον φασισμό ως μια ασυνέχεια ή κάποιο “ατύχημα”. Αν είναι κάτι που μας διδάσκει η ιστορία του μεσοπολέμου, είναι ακριβώς η επιτάχυνση της επέκτασης του κράτους έκτακτης ανάγκης από τους φασίστες. Αυτή είναι η πραγματική φύση του κράτους, με τις εκτελεστικές υπηρεσίες του, που, δικαίως, αναφέρει και ο αρθρογράφος ως “πιο ίσες από τις άλλες”. Γιατί, ακριβώς αυτές είναι οι υπηρεσίες που, στο όνομα της δημοκρατίας, εγγυούνται τη συνέχιση του μονοπώλιου της κρατικής και καπιταλιστικής βίας. Εκεί βρίσκεται και η ιστορική ευθύνη των δημοκρατών, σε όλες τις εκφάνσεις τους. Συνδεδεμένοι με την ύπαρξη του κράτους και του έθνους, καθαγιασμένοι από τον πατριωτισμό και την κοινωνική ειρήνη ανάμεσα στις τάξεις, μένουν άναυδοι όταν οι μάσκες πέφτουν και φαίνεται η πραγματική φύση κράτους και κεφάλαιου ως μηχανής καταστροφής. Δεν προμηνύεται τίποτα καλό από την άλλη μεριά του Ατλαντικού και στην εδώ μεριά, οι απανταχού δημοκράτες, του μνημονίου και του αντιμνημόνιου, της δραχμής και του ευρώ, της Ε.Ε. και της πατρίδας, συνεχίζουν να απορούν γιατί η αστική τάξη, η πολυαγαπημένη τους μεσαία τάξη και τα μικρά αφεντικά, όσο και κομμάτια της εργατικής τάξης, έλκονται από τον φασισμό και τον αυταρχισμό και συντελούν στην άνοδο του.

***

Συνέχεια

Η μάνα…(αφιέρωμα)


Σχετική εικόνα

 

«Δε θα ανακάλυπτα δίχως εσέ την ψυχή μου.

Μεγαλώνει στο βλέμμα μου ο θρόμβος
του ιδρώτα σου, γίνεται μάζα νερού
που γκρεμίζεται από έναν ψηλό καταρράχτη.
Γνωρίζω τα δάκρυα, το αίμα σου.
Μια ζωή και δεν έφυγαν ποτές απ” τα χέρια μου.
Πλάθω τον πόνο σου καθώς ο καλός
Σιφναίος τον πηλό σου. Δίχως εσένα,
το δικό σου πηλό, εγώ δεν θα είχα
όνομα, όπως ένας κάποιος ψαράς,
ένας κάποιος βοσκός ή σ” ένα δάσος
του Ταΰγετου ένας σκίουρος.»

(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Φουσκωμάτων συνέχεια…


Δεν είχα σκοπό να συνεχίσω το χτεσινό θέμα αλλά οφείλω να ανασκευάσω την αρχική μου άποψη μιας και φαίνεται ότι το κείμενο δημιούργησε απορίες και ερωτηματικά, τα οποία δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητα.

Λέγαμε χτες ότι το επενδυτικό κεφάλαιο της SNB φτάνει τα 700 δισ. ελβετικών φράγκων, οπότε το πρώτο ερώτημα είναι φυσιολογικό: πού βρέθηκαν αυτά τα λεφτά σε περίοδο κρίσης. Ας αποφύγουμε την εύκολη απάντηση ότι εδώ μιλάμε για λογιστικό χρήμα κι ας θυμηθούμε τι κάνει εδώ και χρόνια η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας, η BoJ: τυπώνει χρήμα, στα πλαίσια μιας διαδικασίας ποσοτικής χαλάρωσης. Αναφέρω την BoJ, επειδή η τακτική της είναι μακρόχρονη κι έχει γίνει γνωστή σε όλους αλλά το ίδιο κάνουν πλέον όλες οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες.

Εξέλιξη του επιπέδου τιμών βασικών αγαθών από το 1900 ως σήμερα (βάση: 1/1/2000 = 100).
Όλη η πρόοδος του 20ου αιώνα εξανεμίστηκε κατά την τρέχουσα κρίση.

Το δεύτερο ερώτημα γεννιέται από το πρώτο: αφού αυξάνεται με τέτοιους ρυθμούς η προσφορά χρήματος, γιατί δεν σημειώνεται πληθωριστική έκρηξη; Πράγματι, εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι εδώ έχει καταλυθεί ένας βασικός νόμος της οικονομίας, αφού η λογική λέει πως όσο περισσότερο χρήμα τυπώνω τόσο ανεβαίνει ο πληθωρισμός και, βεβαίως, τόσο υποτιμάται το συγκεκριμένο νόμισμα. Όμως, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Πληθωρισμός υπάρχει και, μάλιστα, αρκετά υψηλός. Μόνο που δεν απορροφάται στο σύνολό του από τα καταναλωτικά αγαθά. Στο μεγαλύτερο ποσοστό του βαρύνει μερικά βασικά αγαθά και τα πάγια (υλικά και άυλα). Αν σκεφτείτε λίγο, θα καταλάβετε τον λόγο που ανατιμώνται τα πάγια: όταν μια κεντρική τράπεζα εκδίδει χρήμα, δεν το ξοδεύει για να αγοράσει φέτα ή σπαλομπριζόλες αλλά το χρησιμοποιεί για να αγοράσει τίτλους και άλλα επενδυτικά αγαθά.

Συνέχεια

Ηνωμένες Πολιτείες, η γη της επαγγελίας …


Από τον Θάνο Καραμπουρνιώτη

Από την 21η Ιανουαρίου και την ορκωμοσία Τραμπ έως και σήμερα επικρατεί ένας κοινωνικός αναβρασμός στις Η.Π.Α. με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους σε καθημερινή βάση. Η εκλογή ενός βαθύπλουτου ρατσιστή στην προεδρεία των Η.Π.Α. είναι το αίτιο ή μήπως η αφορμή για ένα γεγονός στο οποίο οδηγούμασταν με μαθηματική ίσως ακρίβεια; Είναι τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες η χώρα των ευκαιριών και αν ναι για ποιους;

Για να καταφέρουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά θα πρέπει να ασχοληθούμε με κάποια οικονομικά στοιχεία τα οποία συγκλίνουν σε ένα και μόνο γεγονός, την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η οποία λαμβάνει μέρος εδώ και αρκετές δεκαετίες όπως θα δούμε παρακάτω. Αποτέλεσμα αυτής, το 66% του παραγόμενου πλούτου της χώρας να κατέχουν οι εκατομμυριούχοι (αναμένοντας εκτόξευση στο 71% έως το 2020) ποσοστό δυσθεώρητα μεγάλο εάν σκεφτούμε πως δεύτερες και καταϊδρωμένες στην κατηγορία αυτή έρχονται οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι χώρες της Μέσης Ανατολής και οι χώρες της Αφρικής με 55%(http://money.cnn.com/2016/06/07/news/economy/millionaires-control-wealth/) Η φράση λοιπόν ‘’all dreams come true’’ μάλλον αναφέρεται στους λίγους κατέχοντες μιας και οι πολλοί ενώ έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται,το όνειρο αυτό αποδεικνύεται απατηλό. Ο εφιάλτης ξεκινά ως εξής:

Το 1973 ο μέσος εργαζόμενος στις Η.Π.Α. αμοιβόταν με 4.03 USD (δολλάρια) την ώρα, ενώ το Δεκέμβρη του 2016 το αντίστοιχο ποσό ήταν 21.73 USD (http://www.tradingeconomics.com/united-states/wages). Εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαίνεται μια πενταπλάσια αύξηση μισθού σε σχέση με τον αρχικό, αλλά η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Ο ‘’πραγματικός μισθός’’ (ο μισθός αφού λάβουμε υπόψιν τα επίπεδα πληθωρισμού) δηλαδή η αγοραστική δύναμη που κατέχει κάποιος είναι σχεδόν η ίδια ανάμεσα σε 1973 και 2016, με το ’73 να είναι η χρονιά όπου ο μέσος εργαζόμενος είχε τη μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη έως σήμερα (http://www.pewresearch.org/fact-tank/2014/10/09/for-most-workers-real-wages-have-barely-budged-for-decades/).

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο όμως βρίσκεται στην παραγωγικότητα του μέσου εργαζομένου και τη σταθερή, σχεδόν γραμμική της αύξηση μέσα στα χρόνια. Συγκεκριμένα, από το 1973 έως το 2016 η παραγωγικότητα έχει αυξηθεί 2.17 φορές με βάση στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Αμερικάνικη κυβέρνηση στις 2 Φεβρουαρίου του 2017 (https://www.bls.gov/lpc/). Εάν δούμε λοιπόν το συνδυασμό των προηγουμένων, θα συνειδητοποιήσουμε πως ενώ ο εργαζόμενος μέσα σε 44 χρόνια έχει αυξήσει την παραγωγικότητά του περισσότερο από 100%, ο πραγματικός του μισθός είναι μειωμένος. Με λίγα λόγια, το πλεόνασμα αυτό στην παραγωγή αντί να το καρπώνεται ο εργαζόμενος πηγαίνει κατευθείαν στην τσέπη του εργοδότη, με αποτέλεσμα μια πλέον ακραία ταχεία συσσώρευση κεφαλαίου σε λίγους.

Ενδεικτικός της κατάστασης όμως είναι και ο χαρακτήρας του κρατικού παρεμβατισμού και των διακρίσεών του μέσω της φορολογίας, ανάμεσα σε μεγάλες εταιρίες και μισθωτούς. Ενώ ο θεωρητικός συντελεστής εταιρικής φορολογίας των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται στο 40% (http://www.investopedia.com/articles/personal-finance/051915/corporate-tax-rates-highs-and-lows.asp) ο πραγματικός συντελεστής με τον οποίο κατά μέσο όρο φορολογούνται οι 400 πλουσιότερες εταιρίες της χώρας είναι της τάξης του 18% (http://www.investopedia.com/financial-edge/0312/why-americas-taxes-are-too-low.aspx).

Εάν μάλιστα κάποιος συμπεριλάβει και το ό,τι το 64% των πλουσιότερων 500 εταιριών έχει παράρτημα στις Βερμούδες και στα νησιά Κέιμαν (http://www.investopedia.com/articles/personal-finance/051915/corporate-tax-rates-highs-and-lows.asp) που οι φορολογικοί τους συντελεστές είναι μηδενικοί, καταλαβαίνει το μέγεθος εξοικονόμησης κεφαλαίου που επιτυγχάνεται με νόμιμες μεν, ανήθικες διόδους δε, εις βάρος των κρατικών εσόδων. Από την άλλη πλευρά ο μέσος μισθωτός εργάτης, καλείται να πληρώσει το 31.5% του μισθού του (http://www.fedsmith.com/2015/07/23/how-much-does-the-average-american-worker-pay-in-taxes/) αποδεικνύοντας πως το κράτος ζυγίζει με δυο μέτρα και δυο σταθμά τους πλούσιους και τους φτωχούς.

Η εργατική εκμετάλλευση αντί να μειώνεται με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη της τεχνολογίας, αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς και χωρίς τάσεις απομείωσης στα επόμενα χρόνια. Την εκμετάλλευση αυτή τη νιώθει ο Αμερικανός πολίτης εδώ και πολλά χρόνια, με αμυδρά ξεσπάσματα μεν ανά περιόδους, αλλά με την οργή να διευρύνεται συνεχώς και με την κοινωνική έκρηξη να βρίσκεται ίσως προ των πυλών.

Έτσι λοιπόν, τα κινήματα που δημιουργούνται και κατακλύζουν σχεδόν καθημερινά τους δρόμους της χώρας μετά την εκλογή του νέου Προέδρου, ίσως να κρύβουν μέσα τους κάτι βαθύτερο από την εναντίωση σε ένα μισαλλόδοξο κροίσο, την αντίστασή τους απέναντι σε ένα άδικο και απάνθρωπο σύστημα που δημιουργεί και αναπαράγει κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες.

Ο αδηφάγος καπιταλισμός σκάβει τον ίδιο του το λάκκο και το γνωρίζει, η μόνιμη συσσώρευση κεφαλαίων και η συνεχής τάση αύξησης των κερδών οδηγεί στην εξαθλίωση της ζωής των μαζών οι οποίες θα απαιτήσουν τελικά τα δικαιώματα και τους κόπους τους. Η γη της επαγγελίας των αφεντικών μπορεί να κερδηθεί πίσω από τους υποτελείς, ο δρόμος άλλωστε έχει ανοίξει.

_____________________________________________________________

Aπό:http://www.nostimonimar.gr/inomenes-polities-i-gi-tis-epangelias/

Yevgeni Preobrazhensky:Το πέρασμα στον σοσιαλισμό …


Yevgeni Preobrazhensky – Το πέρασμα στον σοσιαλισμό

(1924)

Ο γαλλικός συνδικαλισμός ήταν από μια ορισμένη άποψη, αντίδραση στην ήττα της Παρισινής Κομμούνας, επειδή απομακρύνθηκε απ’ τον αγώνα για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Από την άλλη ήταν αντίδραση στο ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό του εργατικού κινήματος της Δύσης, αντίδραση που τώρα -μετά την κρίση της Δεύτερης Διεθνούς- είναι ουσιαστική για μια νέα έρευνα και εν μέρει για μια νέα εκτίμηση.

Είναι ενδιαφέρον ότι το πρώτο εργατικό συνέδριο στη Γαλλία, που έγινε στο Παρίσι στις 2 Οκτώβρη 1876, πήρε ανάμεσα στ’ άλλα και την ακόλουθη απόφαση:

Θέλουμε αυτό το συνέδριο να είναι αποκλειστικά εργατικό συνέδριο και να καταλάβει ο καθένας τις αντιλήψεις μας. Δεν επιτρέπεται να ξεχνάμε πως όλα τα συστήματα, όλες οι ουτοπίες, με τις όποιες απευθύνθηκαν στους εργάτες, δεν προέρχονταν απ’ αυτούς τους ίδιους· προέρχονταν λιγότερο ή περισσότερο, από την αστική τάξη, που ακολουθούσε αναμφίβολα ορισμένους σκοπούς και ζητούσε τη θεραπεία των δεινών μας σε ιδεολογικές κατασκευές, αντί να ξεκινάει από τις ανάγκες μας και από τις πραγματικές συνθήκες. Αν δεν είχαμε αποφασίσει ομόφωνα και δεσμευτικά πως σ’ αυτό το συνέδριο μπορούν να μιλούν και να ψηφίζουν μόνο εργάτες, τότε θα είχαμε επαναλάβει απλώς ό,τι γινόταν προηγουμένως: θα είχαμε να κάνουμε σε πρώτη γραμμή με τους ιδεολόγους αστικών συστημάτων, που μόνο θα ενοχλούσαν τις συζητήσεις μας και θα τους έδιναν ένα χαρακτήρα, τον όποιο εμείς πάντα αποκρούαμε [1].

Ότι ο συνδικαλισμός ήταν αντίδραση στην ήττα της Παρισινής Κομμούνας, δε φαίνεται μόνο απ’ το ότι απομακρύνθηκε απ’ τη ρεφορμιστική διανόηση και τους απόγονους των αστικών κύκλων, αλλά και απ’ το ότι ταυτόχρονα απομάκρυνε τα επαναστατικά στοιχεία του εργατικού κινήματος, που επεδίωκαν να πάρουν την εξουσία. O συνδικαλισμός φέρθηκε αρνητικά όχι μόνο προς το ρεφορμισμό αλλά και προς το μπλανκισμό.

Συνέχεια