Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει …Play the Blues: …


 

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει

 

(1994)

 

Στίχοι:

Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας

Μουσική:

Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας

Στα λόγια τα μεγάλα που `χω πει

γυρίζει μερικές φορές ο νους μου
εκεί που κάθομαι στο μπαρ
και ούτε ξέρω τι έχω πιει
και λέω μαλακίες στους διπλανούς μου

Τα λόγια τα μεγάλα που χω πει
που σαν βατράχια από το στόμα μου πηδούσαν
λόγω τιμής, δεν το
χα φανταστεί
πως κάποια μέρα θα με τιμωρούσαν

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει…

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει
κάθοντ’ εκεί πολλές φορές και με χαζεύουν
και ύστερα μου δίνουνε σαπούνι και σχοινί
και ύστερα σηκώνονται και φεύγουν

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει…


Aπό:

http://praxisreview.gr/play-the-blues-%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%89-%CF%80%CE%B5%CE%B9/

Ο αναρχοφεμινισμός στην Ισπανία: οι αναρχικές προτάσεις των Mujeres Libres για την ισότητα των δυο φύλων …


Αποτέλεσμα εικόνας για Ο αναρχοφεμινισμός στην Ισπανία: οι αναρχικές προτάσεις των Mujeres Libres για την ισότητα των δυο φύλων ...

Ο αναρχοφεμινισμός στην Ισπανία: οι αναρχικές προτάσεις των Mujeres Libres- Ελεύθερων Γυναικών για την επίτευξη της ισότητας των φύλων

Της Laura Sanchez Blanco

Περίληψη: Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, οι γυναίκες ξεκίνησαν να οργανώνονται με σκοπό να αποκτήσουν έναν πιο ενεργό ρόλο στην κοινωνία. Με την έλευση της Δεύτερης Δημοκρατίας[1] κατάφεραν να ενσωματωθούν στην πολιτική ζωή, αλλά συνέχισαν να δέχονται διακρίσεις. Στην περίπτωση των αναρχικών, κάποιες γυναίκες της CNT αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη δική τους οργάνωση, τις Mujeres Libres, προκειμένου να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και να απελευθερώσουν τη γυναίκα που είναι δέσμια της άγνοιας, της εργασίας και της σεξουαλικής της θέσης ως γυναίκας[2]. Στην ανάδυση του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, οι Mujeres Libres όχι μόνο αγωνίστηκαν ενάντια στον φασισμό αλλά και ενάντια στους ίδιους τους αναρχικούς που πίστευαν ότι η γυναίκα έπρεπε να υπηρετεί τον άνδρα. Η εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση θα αποτελούσαν τα μέσα που θα χρησιμοποιούσαν για να προετοιμάσουν κατάλληλα τις γυναίκες και να καταφέρουν να επιτύχουν τη χειραφέτησή τους.

Εισαγωγή

Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα υπήρχαν δύο ρεύματα σκέψης στο ισπανικό αναρχικό κίνημα όσον αφορά την αντίληψη για τις γυναίκες. Από τη μία πλευρά υπήρξε η τάση που εμπνεύστηκε από τα γραπτά του Προυντόν και υπογράμμιζε ότι η συνεισφορά των γυναικών στην κοινωνία γινόταν μόνο μέσω της αναπαραγωγικής διαδικασίας[3] . Την ίδια ώρα το άλλο ρεύμα βασιζόταν στα έργα του Μπακούνιν και υπερασπιζόταν την ισότητα των φύλων. Το κλειδί για την επίτευξη της χειραφέτησης των γυναικών εργατριών ήταν η ενσωμάτωση των ιδίων στη μισθωτή εργασία. Με αυτό τον τρόπο θα αγωνιζόντουσαν μαζί με τους άνδρες στα συνδικάτα για να βελτιώσουν την κατάσταση όλων των εργαζομένων[4].
Η τελευταία αυτή ιδέα ήταν αυτή που κυριαρχούσε στην Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας, τη CNT. Ωστόσο, αφορούσε μια θεωρία την οποία οι αναρχοσυνδικαλιστές δεν έκαναν πράξη. Παρά το γεγονός ότι αναγνώριζαν την σύνδεση μεταξύ της κυριαρχίας και της υποταγής δεν απασχολούνταν με το να την αλλάξουν.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, οι αναρχικές γυναίκες αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη δικιά τους οργάνωση, ώστε να επιτύχουν την ισότητα όχι μόνο την οικονομική αλλά και την πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική. Το 1936, οι Mujeres Libres έγιναν η πρώτη γυναικεία οργάνωση που «σύστησε» στην Ισπανία τον αναρχοφεμινισμό.

Συνέχεια

Rojava: Έχει η επανάσταση εξαλείψει το κράτος; …


Rojiava,R

Όταν οι διαδηλώσεις έδωσαν τη θέση τους στη δημιουργία ένοπλων ομάδων το 2011 στην Συρία, η κυβέρνηση της Δαμασκού παρενέβει με σκληρή στρατιωτική καταστολή, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία  εξασφάλισαν προς την αντιπολίτευση μια σταθερή ροή  χρήματος και  όπλων, ελπίζοντας σε μία ταχεία κατάρρευση των δυνάμεων του Ασαντ. Το χάος ακολούθησε σε ολόκληρη τη χώρα, και η Jabat-Al-Nusra (Αλ-Κάιντα στη Συρία) προσπάθησε να καταλάβει κάποιες πόλεις στο βορρά, όπως η Serekaniye, που συνορεύει με την Τουρκία. Έτσι, οι Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG) σχηματίστηκαν μεταξύ του μεγαλύτερου μέρος του κουρδικού πληθυσμού της περιοχής, που κατάφεραν την εκδίωξη των Σαλαφιστών μετά από αιματηρές συγκρούσεις.

Τα όπλα των YPG  τότε στράφηκε εναντίον των στρατιωτών της Συρίας. Ήταν Ιούλιος του 2012. «Αυτή ήταν μια επανάσταση, μια πραγματική επανάσταση», λέει η Nuvin, ένα 24-χρονών κορίτσι από την Hasakah. Η εκδοχή, σύμφωνα με την οποία η συριακή κυβέρνηση «παρέδωσε» την Rojava ειρηνικά στους Κούρδους, έτσι ώστε να μπορεί να ασχοληθεί με  τους  ισλαμιστές στη Δύση και στο Νότο της χώρας, δεν συμπίπτει με ό,τι οι  άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα λένε:  υπήρξε αιματηρή πάλη, και, τελικά, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει.».

Συνέχεια

Μια φορά κι έναν καιρό στην Ιρλανδία… (2) …


Στις 15 Οκτωβρίου 2010 ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ αναλαμβάνει δράση προκειμένου να υποχρεώσει (και όχι να πείσει) την ιρλανδική κυβέρνηση να αποδεχτεί ένα πρόγραμμα στήριξης, ένα μνημόνιο. Στέλνει μια πρωτοφανούς χυδαιότητας απειλητική επιστολή στον ιρλανδό υπουργό οικονομικών Μπράιαν Λένιχαν, με την οποία δηλώνει ευθέως ότι η ΕΚΤ θα διακόψει κάθε χρηματοδότηση των ιρλανδικών τραπεζών αν η Ιρλανδία δεν υπογράψει μνημόνιο με την Ευρωζώνη. Ο Τρισέ θυμίζει στον Λένιχαν ότι οι τράπεζες της χώρας του έχουν λάβει ιδιαίτερα υψηλή έκτακτη χρηματοδότηση από την ΕΚΤ αλλά αυτό «δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο ως μακροπρόθεσμη λύση» και σημειώνει ότι «το διοικητικό συμβούλιο δεν μπορεί να δεσμευτεί ότι θα διατηρήσει σε μόνιμη βάση το μέγεθος της χρηματοδότησης».

 

Βρυξέλλες, Γιούρογκρουπ 14/2/2011: Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου συνομιλεί με τον Μπράιαν Λένιχαν.
Στο φόντο οι υπουργοί οικονομικών Γαλλίας και Ισπανίας, Κριστίν Λαγκάρντ και Έλενα Σαλγάδο.

Συνέχεια

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΤΩΝ ΔΕΚΑ…


Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος

39-960x1325.jpg

Λένε πως το να πιάνει κανείς τις ιστορίες από τα παλιά είναι δείγμα ότι αρχίζουν να του λιγοστεύουν τα καινούρια. Στην περίπτωσή μας, ωστόσο, τα «παλιά» είναι μόλις δεκαετίας – κι ας μοιάζουν, με ό,τι έχει μεσολαβήσει, προϊστορικά. Πείτε το δε κλίση προς το ρετρό, πείτε το πρόωρη γήρανση – εμένα πάντα μου άρεσε να ακούω παλιές ιστορίες, περιμένοντας νάρθει κάποτε η ώρα μου να κάνω κι εγώ τον παλιό.

Στις παλιές ιστορίες είθισται να ξεκινάμε σε πρώτο ενικό. Μεταξύ μας, λοιπόν, όταν «άρχισαν όλα», τον Μάη του 2006, δεν είχα διάθεση για τίποτα το ανατρεπτικό. Ήμουν πια στο έκτο έτος της Φιλοσοφικής, με το μισό πτυχίο χρωστούμενο, χωρίς δουλειά· και, για να τα λέμε όλα, με ένα σοβαρό κίνητρο, όχι ακριβώς πολιτικό, να δω τι κάνω στη ζωή μου πέρα απ’ αυτό που σήμερα κοροϊδεύουμε με συντρόφους ως «προτεσταντική ηθική της Αριστεράς»: το γνωστό «αφίσα-τραπεζάκι-φυλλάδιο-συνέλευση». Το όριο που μου είχα επιβάλει, λοιπόν, έληγε στις φοιτητικές εκλογές του Απριλίου – το πολύ αρχές Μάη, μετά το Φόρουμ της Αθήνας.

Οι λόγοι δεν ήταν μόνο υποκειμενικοί. Το πιο σοβαρό που συνέβη στη Φιλοσοφική ως και τη χρονιά που έγιναν τα πάντα, ήταν οι καταλήψεις του ’98-’99 για τον νόμο Αρσένη – αλλά αυτές η φουρνιά μου τις είχε ζήσει στο Λύκειο. Όσο καλά και να τα λέγαμε, λοιπόν, περνώντας πια στα αμφιθέατρα (συζητήσιμο αυτό το «καλά»: χρειάζονταν πολλές αφαιρέσεις και υπέρμετρη αίσθηση καθήκοντος για να πειστεί κανείς να ασχοληθεί σοβαρά), η επιχειρηματολογία για την «Μπολόνια» σπάνια συγκινούσε πολλούς πέρα από τους συνήθεις υπόπτους.

Για αρκετά χρόνια, λοιπόν, τα σπουδαιότερα –οι δύο μεγάλες απεργίες για το ασφαλιστικό το 2001, οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις για το Ιράκ, το «αντιπαγκοσμιοποιητικό»– συνέβαιναν έξω από τις σχολές. Ως και το 2005, το σημαντικότερο, εντός, ήταν η αποχή των καθηγητών, καλοκαίρι-φθινόπωρο του 2003. Κι εκεί όμως, όπως και αλλού, η φοιτητική Αριστερά ήταν διαιρεμένη.

Συνέχεια

Μακαρθισμός…Ο αμερικανικός χαφιεδισμός με τα μανίκια σηκωμένα…


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Μακάρθι πέθανε· ο μακαρθισμός, όχι. Η HUAC συνέχισε το «κυνήγι μαγισσών», οι διαδηλωτές τις διαμαρτυρίες τους κατά των σύγχρονων ιεροεξεταστών και η αστυνομία το έργο της απώθησής τους με κάθε μέσο. Στο τέλος, βέβαια, ο στόχος επετεύχθη - η αμερικανική Αριστερά εξοστρακίστηκε διά παντός από την πολιτική σκηνή των ΗΠΑ.

Ο Μακάρθι πέθανε· ο μακαρθισμός, όχι. Η HUAC συνέχισε το «κυνήγι μαγισσών», οι διαδηλωτές τις διαμαρτυρίες τους κατά των σύγχρονων ιεροεξεταστών και η αστυνομία το έργο της απώθησής τους με κάθε μέσο. Στο τέλος, βέβαια, ο στόχος επετεύχθη – η αμερικανική Αριστερά εξοστρακίστηκε διά παντός από την πολιτική σκηνή των ΗΠΑ.Στις 29 Μαρτίου 1950 έγιναν τα επίσημα… βαφτίσια του μακαρθισμού από τον θρυλικό αμερικανό καρτουνίστα Χέρμπερτ Μπλοκ, που εισήγαγε τον όρο σε ένα σκίτσο του (βλ. σελ. 26). Αφορμή, η ομιλία-σταθμός του γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι στις 9 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς, με την οποία κατηγορεί, χωρίς στοιχεία, ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, 205 υπαλλήλους του υπουργείου Εξωτερικών ως κομμουνιστές. Η κατηγορία, αν και αβάσιμη, σήμανε για τον Μακάρθι την εξασφάλιση της προεδρίας στην Επι- τροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών (HUAC)· για τη δε τρομαγμένη από τους «Κόκκινους» τότε Αμερική, την έναρξη της εποχής του Great Red Scare. Ενα ντελίριο αντικομμουνιστικής υστερίας, που κατέληξε σε άγριο κυνήγι μαγισσών για κάθε φιλελεύθερη φωνή. Ηταν ο «αμερικανισμός με τα μανίκια σηκωμένα», όπως αυτάρεσκα θα πει σε ομιλία του το ’52 ο γερουσιαστής, ερμηνεύοντας τον όρο «μακαρθισμός» που προέκυψε από το όνομά του.

Συνέχεια