Ένα γουρούνι λιγότερο…


Δεν είναι του γούστου μας οι επικήδειοι. Και δεν θα κάνουμε τέτοιον. Το τραγούδι του 1982 ωστόσο ήταν ένα σοκ· ευχάριστο και ευπρόσδεκτο, στα όρια της ανοικτής εξομολόγησης μιας κρυφής (ως τότε – και για τότε…) κοινωνικής πόλωσης.
Προσέξτε, κι όχι για ιστορικούς λόγους, αυτούς τους στίχους:
Ξέρει κόλπα, έχει θέσεις,
μετοχές και καταθέσεις
και ξαφνικά παθαίνει συγκοπή.

Κονομάει, τη βγάζει φίνα,
στη Μαγιόρκα, στα καζίνα
και ξαφνικά παθαίνει συγκοπή.
Κάνει μια ζωή στρωμένη,
με γυναίκα κι ερωμένη
και ξαφνικά παθαίνει συγκοπή.

Και ο τίτλος; “Όλα τα λεφτά”! Αν νομίζει κανείς ότι αυτά που περιέγραφαν εκείνοι οι στίχοι δεν έγιναν στην πραγματικότητα (σίγουρα) τα επόμενα χρόνια, πλανιέται πλάνην οικτράν – ονόματα δεν λέμε. Όμως χάρη σ’ εκείνο το τραγούδι και στον τίτλο του, νομιμοποιήσαμε τότε το να λέμε ανοικτά στις παρέες μας εκείνο που σκεφτόμασταν: “σκατά στον τάφο του”. Και ταίριαζε η κουβέντα (ταιριάζει πάντα) σε πάμπολλες κηδείες.
Τον επικήδειο του Κηλαηδόνη πάντως πολλά γουρούνια τον έκαναν. Γιατί, εν τω μεταξύ, μετά το 1985 – 1986, και ειδικά μετά τα τέλη εκείνης της δεκαετίας, τα γουρούνια (σαν αυτό που περιέγραφε) έγιναν must. Κοινοτοπία.
Έτσι ώστε δεν θα ήταν λάθος να γράψει η ιστορία ότι ο τραγουδοποιός του «ένα γουρούνι λιγότερο» πέθανε σε μια εποχή πανγουρουνισμού.

____________________________________________________________

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ (ΜΕΡΟΣ Α)…


15955260_303

Αναδημοσιεύουμε μεταφρασμένο ένα ακόμα άρθρο του Αμερικανού μαρξιστή οικονομολόγου Sam Williams. Μολονότι είναι γραμμένο τον Οκτώβρη του 2015, είναι πολύ χρήσιμο για να καταλάβει κανείς το μεταπολεμικό κόσμο αλλά και την υλική βάση της πρόσφατης κλιμάκωσης της επιδείνωσης των σχέσεων των σχέσεων στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας – και ειδικά την κόντρα ΗΠΑ-Γερμανίας.

link: http://www.critiqueofcrisistheory.wordpress.com/germany-and-the-u-s-empire-pt-1/

Μετάφραση: Νίκος Χ.

Το σκάνδαλο της Volkswagen

Αποκαλύφθηκε πρόσφατα πως η Volkswagen (1), η αυτοκινητοβιομηχανία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις παγκοσμίως για το 2014, είχε εγκαταστήσει ένα λογισμικό στα αυτοκίνητά της με το οποίο κατόρθωνε να εξαπατά τα τεστ εκπομπών ρύπων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όλο και περισσότερο πια, τα αυτοκίνητα όλων των τύπων έχουν εγκατεστημένο λογισμικό το οποίο ελέγχει την επίδοσή τους. Οι μηχανικοί της Volkswagen δημιούργησαν έναν κώδικα ο οποίος ανίχνευε πότε το όχημα περνούσε από τεστ ρύπων και πότε λειτουργούσε υπό κανονικές συνθήκες. Κάθε φορά που ο υπολογιστής του αυτοκινήτου ανίχνευε ότι το αμάξι περνούσε από τεστ, η μηχανή προσαρμοζόταν στις αυστηρές προδιαγραφές της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να περνάει το τεστ πανηγυρικά. Όταν όμως το αυτοκίνητο λειτουργούσε σε κανονικές συνθήκες, το λογισμικό δεν έθετε όρια στις εκπομπές ρύπων. Με αυτό τον τρόπο οι αγοραστές των αμαξιών μπορούσαν να απολαμβάνουν τα οφέλη ενός δυνατότερου αμαξιού, το οποίο θεωρητικά ανταποκρινόταν στα όρια εκπομπών ρύπων των ΗΠΑ ενώ στη πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε.

Στην καπιταλιστική παραγωγή παρατηρείται αρκετά συχνά να συμβαίνουν λάθη λόγω της μείωσης του κόστους της παραγωγής. Το παράδειγμα που εξετάζουμε δεν ήταν κάτι τέτοιο. Το λογισμικό δεν γράφτηκε «κατά λάθος». Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτό εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς ο τομέας της αυτοκινητοβιομηχανίας είναι νευραλγικός για την οικονομία της Γερμανίας, η οποία είναι επικεντρωμένη στην βιομηχανία και προσανατολισμένη στις εξαγωγές. Σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Βρετανία, η Γερμανία έχει κατορθώσει σε μεγάλο βαθμό να αποφύγει την «από-βιομηχανοποίηση». Τα γερμανικά αυτοκίνητα θεωρούνται από τα καλύτερα στον κόσμο. Το σκάνδαλο είναι επομένως ένα σημαντικό πλήγμα όχι μόνο για την Volkswagen αλλά και για ολόκληρη την γερμανική οικονομία.

Συνέχεια

Δημοψηφίσματα και η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συντομία…


Franco Gnocchi – Giochi di stagioni (Εποχιακά Παιχνίδια) – Λάδι σε καμβά από τη συλλογή του ιταλού ζωγράφου “Ποιήματα Χρωμάτων

Αν η ΕΕ έθετε υποψηφιότητα για να ενταχθεί στην ΕΕ, δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Ο δημοκρατικός της χαρακτήρας είναι απλά ανεπαρκής. Η σημερινή θεσμική δομή της ΕΕ θα πρέπει να αναθεωρηθεί διεξοδικά.»

Γκύντερ Φερχόϊγκεν – πρώην Επίτροπος υπεύθυνος για την ευρωπαϊκή διεύρυνση.

«Οι πιο σημαντικές αποφάσεις δεν πρέπει να αφεθούν στις δυνάμεις των Βρυξελών οι οποίες κάνουν συστηματικά τα στραβά μάτια στις μεγάλες ομάδες οικονομικών συμφερόντων και αποσυνδέουν πλήρως τις αποφάσεις αυτές από τα συμφέροντα των εκατοντάδων εκατομμυρίων απλών πολιτών. Μεγαλύτερη διαφάνεια και μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για μια res publica της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία οι άνθρωποι θα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως ευρωπαίο πολίτη και πραγματικό κυβερνήτη της Ένωσης.»

Sepp Kusstatscher – ιταλός πολιτικός μέλος της ομάδας των πρασίνων.

Τα παραπάνω ειπώθηκαν λίγο πριν και λίγο μετά το 2007. Το 2007 όμως φάνηκε κάτι να αλλάζει καθώς υπογράφηκε η Συνθήκη της Λισαβώνας (γνωστή και ως Μεταρρυθμιστική). Στα πλαίσια αυτής της Συνθήκης γεννήθηκε και η «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών», όπου και δόθηκε για πρώτη φορά το δικαίωμα στους «Πολίτες της Ευρώπης» -με κατώτερο όριο ένα εκατομμύριο αυτών- να προτείνουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μια πρόταση νόμου, δηλαδή μια νομοθετική πρωτοβουλία. Έτσι, φάνηκε ότι άνοιξε, έστω και δειλά, μια  θεσμική πόρτα για την άμεση συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές της Ευρώπης.

Συνέχεια

Μια φορά κι έναν καιρό στην Ιρλανδία… (1) …


Μέχρι το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης τού 2008, η Ιρλανδία ήταν μια ευτυχισμένη χώρα εξίμισυ εκατομμυρίων κατοίκων. Από την μια, ο παραδοσιακά χαμηλός φορολογικός συντελεστής 12,5%, ο οποίος ισχύει αμετάβλητος ως σήμερα, λειτουργούσε ως κράχτης για πολλές μεγάλες ξένες επιχειρήσεις (Βουλγαρία και Κύπρος είχαν μεν 10% αλλά ήσαν στην άλλη άκρη τής Ευρώπης), κάτι που διατηρούσε την ανεργία στο παραδεισένιο επίπεδο του 4,2%. Από την άλλη, ο χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης των ισχυρών οικονομιών τής Ευρώπης κρατούσε χαμηλά την εγχώρια ζήτηση δανείων, οπότε οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες (κυρίως της Βρεττανίας και της Γερμανίας) στράφηκαν στην Ιρλανδία και την πλημμύρισαν με δάνεια. Ευτυχισμένα χρόνια.

Δυστυχώς, σ’ εκείνα τα χρόνια τής ευφορίας δεν βρέθηκε κανείς να χτυπήσει το καμπανάκι και να φωνάξει ότι αυτή η ευφορία ήταν επίπλαστη. Μέσα στην εξαετία 2003-2008 ο τιμάριθμος ξεπέρασε το 18% και τα αφειδώλευτα δάνεια εκτίναξαν την αξία των ακινήτων στα ύψη αλλά ουδείς «θεσμός» αισθάνθηκε την ανάγκη να επέμβει και να τραβήξει μερικά χαλινάρια. Ούτε καν η ΕΚΤ, η οποία εξακολουθούσε να τροφοδοτεί τις τράπεζες με φτηνό χρήμα, βοηθώντας ουσιαστικά στην μεγέθυνση της φούσκας. Προφανώς, οι αρχιτραπεζίτες τής Ευρώπης δεν θεώρησαν ανησυχητικό το εύρημα της Ντώυτσε Μπανκ ότι τα ξένα κεφάλαια που είχαν τοποθετηθεί στην Ιρλανδία άγγιζαν το δεκαπλάσιο του ΑΕΠ ούτε το εύρημα της Τράπεζας Διεθνών Συμψηφισμών (BIS) αυτό το ποσό αναλογούσε σε κάτι λιγώτερο από 700.000 δολλάρια ανά νοικοκυριό (*).

Το 2008 έφτασε η αποφράδα ημέρα που η φούσκα έσκασε. Οι ξένες τράπεζες άρχισαν να μαζεύουν όπως-όπως τα λεφτά που είχαν σκορπίσει, με πρώτες και καλύτερες τις γερμανικές, οι οποίες είχαν τοποθετήσει στην Ιρλανδία πάνω από 240 δισ. ευρώ (τα 50 απ’ αυτά σε ιρλανδικές τράπεζες). Καθώς αυτές οι ξένες τράπεζες άρχισαν να κλείνουν με ταχύτατο ρυθμό τις θέσεις που είχαν ανοίξει στην χώρα, αποσύροντας τα χρήματα από την ιρλανδική αγορά και μεταφέροντάς τα στις έδρες τους, ξέσπασε πανικός. Το κενό έπρεπε να καλυφθεί από τις εγχώριες τράπεζες αλλά κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο δίχως προσφυγή στην βοήθεια της ΕΚΤ. Φυσικά, η ΕΚΤ δεν αρνήθηκε την βοήθειά της προς τις χειμαζόμενες ιρλανδικές τράπεζες. Άλλωστε, οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται. Όμως, η φιλική στάση της ΕΚΤ δεν έμελλε να κρατήσει ισοβίως.

Συνέχεια

Οι ”αόρατοι” άνθρωποι …


Από την Μαρία Παρέντη

 

Αυτούς στο σκοτάδι δεν τους βλέπει κανείς  Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

«Πλέον δεν βλέπεις άνθρωπο, άνδρα, γυναίκα, παιδί, να ψάχνει μέσα στα σκουπίδια για το φαγητό του […].Ο,τι ώρα κι αν βγαίνω. Από το πρωί είμαι στον δρόμο. Πλέον δεν βλέπεις αυτό που είχε επεκταθεί τρομακτικά την περίοδο του 2014»

 Αλέκος Φλαμπουράρης, Υπουργός Επικρατείας, Γενάρης 2017

 

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που αν και αποτελεί μέλος της καθόλα οργανωμένης και αλληλέγγυας, όπως ευαγγελίζονται οι υπερασπιστές της, Ευρωπαϊκής Ένωσης – την ώρα τουλάχιστον που γράφεται το παρόν- δεν έχει αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία για τον πραγματικό αριθμό των αστέγων. Έχουν γίνει προσπάθειες για την καταμέτρησή τους από διάφορες ΜΚΟ. Υπολογίζεται ανεπίσημα πως πάνω από  20.000 άνθρωποι κοιμούνται στον δρόμο, σε εγκαταλειμμένα σπίτια, σε άδειες αποθήκες ή στην καλύτερη περίπτωση σε ξενώνες.

Σε εποχές προμνημονιακές, παρότι η φτώχεια,η εξαθλίωση και η ανεργία  κάθε άλλο παρά εξέλειπαν, το ζήτημα της στέγης και της τροφής  δεν αποτελούσε μείζον θέμα για την ελληνική οικογένεια.

Συνέχεια

Oι γλώσσες και οι λαοί…


του Τζόρτζιο Αγκάμπεν[i]

Οι τσιγγάνοι κάνουν την εμφάνισή τους στη Γαλλία κατά τις πρώτες δεκαετίες του 15ου αιώνα, σε μια περίοδο πολέμων και αταξίας, υπό μορφή συμμοριών[ii] που έλεγαν ότι προέρχονται από την Αίγυπτο και υπό την ηγεσία ατόμων που αυτοπροσδιορίζονταν ως ηγεμόνες in Egypto parvo ή κόμητες in Egypto minori:

Το 1419 μαρτυρούνται οι πρώτες ομάδες τσιγγάνων στο έδαφος της σημερινής Γαλλίας … στις 22 Αυγούστου 141, εμφανίζονται στην κωμόπολη του Σατιγιόν-αν-Ντόμπ, την επομένη η ομάδα φτάνει στο Σαιν Λωράν ντε Μακόν, σε απόσταση έξι λευγών, υπό τις διαταγές κάποιου Αντρέα, δούκα της μικρής Αιγύπτου … Τον Ιούλιο του 1422 μία ακόμα πιο πολυμελής συμμορία κατεβαίνει προς την Ιταλία … τον Αύγουστο του 1427, οι τσιγγάνοι εμφανίζονται για πρώτη φορά στις πύλες του Παρισιού, έχοντας διασχίσει την εμπόλεμη Γαλλία … Η πρωτεύουσα έχει καταληφθεί από τους Άγγλους, και όλο το Ιλ ντε Φρανς κατακλύζεται από ληστές. Κάποιες ομάδες τσιγγάνων, οδηγημένοι από δούκες ή κόμητες in Egypto parvo ή in Egypto minori διασχίζουν τα Πυρηναία και φτάνουν μέχρι τη Βαρκελώνη (François de Vaux de Foletier, LesTsiganes dans lancienne France).

Στην ίδια λίγο πολύ περίοδο τοποθετούν οι ιστορικοί τη γέννηση της αργκό, ως μυστικής γλώσσας των coquillards και άλλων συμμοριών κακοποιών που ευημερούν κατά τα ταραγμένα χρόνια που σημαδεύουν το πέρασμα από τη μεσαιωνική κοινωνία στο νεωτερικό κράτος: «Και είναι αληθές ότι οι προαναφερθέντες coquillards χρησιμοποιούν μεταξύ τους μία μυστική γλώσσα [langage exquis], την οποία οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν εάν δεν τους την διδάξει κανείς και μέσω αυτής της γλώσσας αναγνωρίζουν όσους ανήκουν στην εν λόγω Coquille» (κατάθεση του Περρενέ στη δίκη των coquillards).

Βάζοντας απλώς δίπλα δίπλα τις πηγές που αφορούν τα δύο αυτά γεγονότα, η Άλις Μπέκερ-Χο κατόρθωσε να πραγματοποιήσει το πρόταγμα του Μπένγιαμιν να γράψει ένα πρωτότυπο έργο που να αποτελείται σχεδόν στο σύνολό του από παραθέματα. Η θέση του βιβλίου είναι εκ πρώτης όψεωςανώδυνη: όπως δείχνει ο υπότιτλος (Ένας παραγνωρισμένος παράγοντας στις πηγές των αργκό των επικίνδυνων τάξεων), το ζητούμενο είναι να δειχθεί η προέλευση ενός τμήματος του λεξιλογίου της αργκό από τα ρομ, τη γλώσσα των τσιγγάνων. Ένα σύντομο, αλλά απαραίτητο «γλωσσάρι» στο τέλος του τόμου απαριθμεί τους όρους της αργκό που έχουν «προφανείς συνηχήσεις, αν όχι βέβαιη προέλευση, στις τσιγγανικές διαλέκτους της Ευρώπης».

Συνέχεια