Γιαξεμπόρε…


thiasos3

Dj της ημέρας, η Νάση Αναγνωστοπούλου

Πεθαίνουν οι άνθρωποι κι ο λόγος είναι να κάνουν χώρο γι’ αυτούς που γεννιούνται.

Πεθαίνουν και οι καλλιτέχνες. Άνθρωποι κι αυτοί. Φθαρτοί. Για τον ίδιο λόγο πεθαίνουν και αυτοί, να αφήσουν χώρο για καινούργιους.

Μόνο που στις μέρες μας ο χώρος που αφήνουν μένει κενός. Άδικος κόπος, κανείς δεν τους διαδέχεται και φυσικά κανείς δεν τους αντικαθιστά. Η συνέχεια της προσφοράς τους διακόπτεται μαζί με το νήμα της ζωής τους. Δεν είναι που θα θέλαμε οι καινούργιοι να είναι ίδιοι με αυτούς που φεύγουν. Είναι που θα έπρεπε να είναι το ίδιο ή και περισσότερο σπουδαίοι. Ν’ αφήσουν κι αυτοί «κάτι» όταν με το καλό εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο.

Αλλά οι σημαντικές φωνές ως συνέχεια της «ποίησης έργου» είναι ανύπαρκτες ή, αν κάπου υπάρχουν, τηρούν σιγήν ασυρμάτου. Κανείς δεν ξέρει γιατί.

Πεθαίνουν σπουδαίοι άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών. Και παράλληλα με το σπουδαίο τους έργο αφήνουν και μια τεράστια μαύρη τρύπα που καραδοκεί.

Αν δεν επιθυμούμε να μας καταπιεί ας κάνουμε βουτιές πίσω στο χρόνο, στο παρελθόν, να ξαναδούμε, να ξανακούσουμε, να θυμηθούμε, να πάρουμε φόρα για το δικό μας μέλλον που κι αυτό καραδοκεί.

Να μαζέψουμε υλικό που μας χρειάζεται για τη δική μας ζωή που περιμένει. Να πάρουμε πολεμοφόδια, που θα μας βοηθήσουν στη δική μας μάχη που προσδοκά να είναι νικηφόρα.

Να ξαναδούμε τον Θίασο του Αγγελόπουλου, να ξανακούσουμε τον Θίασο του Λουκιανού κι αν μετά δεν καταφέρουμε να γίνουμε περισσότερο συνειδητοποιημένοι, πιο καλοί άνθρωποι, τότε ας επιστρέψουμε στο ασήμαντο τώρα κι ας δώσουμε από μόνοι μας μια βουτιά σ’ αυτήν τη μαύρη τρύπα που αφήνουν οι σπουδαίοι που φεύγουν και που με χαρά θα μας καταπιεί.

Γιαξεμπόρε…

Ο τίτλος του τραγουδιού είναι μια σύνθεση των «γειά σου» και «αμόρε» και προήλθε από τα Μπουλούκια των Ιταλών ηθοποιών που έρχονταν στη χώρα μας στις αρχές του περασμένου αιώνα. «Γειά σου αμόρε», φώναζαν προς τους θαμώνες των καφέ σαντάν, και η φράση σιγά σιγά πέρασε στους Έλληνες Μπουλουκτσήδες ως «Γιαξεμπόρε». Η λέξη αυτή έγινε το σήμα κατατεθέν για το κάλεσμα του κοινού.

Σήμερα τα μπουλούκια —αν υπήρχαν— θα φώναζαν στους θαμώνες του ελληνικού κοινοβουλίου και πατέρες της υποκριτικής και του έθνους «γειά σου έμπορε».

Γιαξεμπόρε της ελπίδας
τα παιδιά της καταιγίδας
θα ‘ρθουνε για να σε διώξουν
τη ζωή τους για να σώσουν 

Οι παραπάνω σκέψεις δεν εκφράζουν επιθυμία για επιστροφή στο παρελθόν ώστε να το ξαναζήσουμε, δε νομίζω πως διαφορετικοί άνθρωποι μπορούν να βιώσουν χωροχρονικές καταστάσεις που διαμορφώθηκαν σε εντελώς διαφορετικές χωροχρονικές συνθήκες. Οι παραπάνω σκέψεις εκφράζουν την επιτακτική ανάγκη (που νοιώθει η γράφουσα) αρχικά γιακαθοριστική συμμετοχή στη διαμόρφωση εκείνων των συνθηκών που θα μας επιτρέψουν ναβιώσουμε καταστάσεις που θα προκύψουν από τις δικές μας προσπάθειες και που θα πάρουν τη θέση που τους αρμόζει στο πλέγμα του κοινωνικού μας γίγνεσθαι ώστε σε δεύτερο (αλλά εξίσου σπουδαίο χρόνο) να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει κι όχι μια «ζωή» που προχωράει ερήμην μας.

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/02/15/yaxempore/

Δικαιοσύνη για τα θύματα της Γαλλικής αστυνομίας…


Marche pour la Justice et la Dignité

Ο βιασμός του Τεό στο παρισινό προάστιο Aulny-sous-bois από ομάδα τεσσάρων αστυνομικών ξυπνάει μνήμες και φουντώνει την οργή και το μίσος. Στις 19 Μαρτίου στη πλατεία Nation στο Παρίσι, θα πραγματοποιηθεί πορεία για τη Δικαιοσύνη και την Αξιοπρέπεια (Marche pour la Justice et la Dignité) από οικογένειες θυμάτων αστυνομικής βίας και συλλογικότητες. Ακολουθεί μεταφρασμένο στα ελληνικά το κάλεσμα για τη πορεία.

Οικογένειες των θυμάτων: Lahoucine Ait Omghar – Amine Bentounsi – Hocine Bouras – Abdoulaye Camara – Lamine Dieng – Wissam El Yamni – Amadou Koumé – Mourad Touat – Ali Ziri –  Jean-Pierre Ferrara – Rémi Fraisse – Babacar Gueye 


Ένας το μήνα. Αυτό είναι ο μέσος όρος των πατέρων, αδερφών και γιων που χάνουμε εξαιτίας της βίας των αστυνομικών δυνάμεων. Μία βία που παίρνει πολλές μορφές : τεχνικές ακινητοποίησης που οδηγούν το θύμα στην ασφυξία, γροθιές, πυροβολισμούς, τέιζερ, με το θάνατο σαν αποτέλεσμα στις χειρότερες περιπτώσεις.

Εδώ και 40 χρόνια, τακτικά, οι δικοί μας δολοφονούνται από το γαλλικό κράτος, από τα χέρια αυτών που ονομάζονται ειρωνικά οι «φυλακές της ειρήνης». Εδώ και 40 χρόνια, τακτικά, η απάντηση σε όσους ζητάνε την αλήθεια και την δικαιοσύνη για τους θανάτους τους έχουν ως μόνη απάντηση την πιο ντροπιαστική ατιμωρησία και καμπάνιες εγκληματοποίησης. Η συνεχής αστυνομική και πολιτική παρενόχληση εναντίον της οικογένειας Traoré, στους οποίους εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας, το αποδεικνύει. Κάθε φορά είναι το ίδιο.

Συνέχεια

Καθημερινή» και «Χρυσή Αυγή» εναντίον Μπελογιάννη… με το βλέμμα στο παρόν…


Η «χαμένη τιμή» του «συνταγματικού τόξου»

μπουρζουαζια

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Στις 8 Φεβρουαρίου, η «Αυγή» ενημέρωνε ότι η Βουλή θα διοργανώσει έκθεση προς τιμήν του Νίκου Μπελογιάννη, στο σπίτι του, στην Αμαλιάδα, με αφορμή την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του, στις 30 Μαρτίου του 1952.

Λες και δεν ήταν αρκετή η πολιτική υποκρισία με τα πρωθυπουργικά «σόου» στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Επί του παρόντος ενδιαφέρει η συνέχεια: Μία μέρα μετά, στις 9 Φεβρουαρίου, με αφορμή το εν λόγω δημοσίευμα της «Αυγής», ο διαδικτυακός «χρυσαυγήτικος» ναζιστικός βόθρος ξέρασε το περιεχόμενό του εναντίον του Μπελογιάννη. Η ουσία, πίσω από τα γνωστά, για το επίπεδό τους, «ελληνικά» που χρησιμοποιούν οι εγχώριοι νοσταλγοί του ‘Αουσβιτς, είναι ότι η Βουλή δεν πρέπει να τιμά έναν «καταδικασμένο για κατασκοπεία».

Πριν «λαλήσει» ο ναζιστικός «πετεινός» «τρεις φορές», την «σκυτάλη» του μένους εναντίον του Μπελογιάννη πήρε η «σοβαρή» «Καθημερινή», στις 12 Φεβρουαρίου, δια του συντάκτη της κ. Στέφανου Κασιμάτη. Ο οποίος, σε μακράν καλύτερα ελληνικά ομολογουμένως – τα οποία, ωστόσο, προκύπτουν εξίσου άσχημα λόγω του περιεχομένου τους – συμμερίζεται απόλυτα το «χρυσαυγήτικο» παραλήρημα, επαναλαμβάνοντας την ουσία του ως εξής: «(…) ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του; (…)».

Το δημοσίευμα της «Καθημερινής» εκστασίασε τους ναζί, οι οποίοι, στις 14 Φεβρουαρίου – ίσως αυτή η φασιστική, «οργασμιακή» υποδοχή του εν λόγω πονήματος να επηρεάστηκε και από την ημέρα… – έγραψαν, μεταξύ άλλων, ότι «ο γνωστός δημοσιογράφος Στέφανος Κασιμάτης (…) λέει τα αυτονόητα».

Ουδέποτε υπήρξε αμφιβολία, πως όταν πρόκειται για την επίθεση ενάντια στο λαϊκό, κομμουνιστικό, εργατικό κίνημα, ενάντια στην ιστορική αλήθεια, τότε, το «συνταγματικό τόξο» πετάει την «μάσκα» του αντιδραστικού ιδεολογήματος των «δύο άκρων» και συντονίζεται απόλυτα με τα φασιστικά μαντρόσκυλα των αφεντικών.

‘Αλλωστε, μόλις τον περασμένο Ιανουάριο η «Καθημερινή» διένειμε το άλλο γνωστό, μαύρο «πόνημα» για τον Εμφύλιο, την «Ελένη» του Γκατζογιάννη. Ετσι, για να μην «παραζεσταθεί» η παραμυθιακή «σούπα» της «εθνικής συμφιλίωσης» την ώρα ακριβώς που το σύστημα χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε, από την Μεταπολίτευση και μετά, να χτυπήσει και να συκοφαντήσει αυτούς που έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της πατρίδας και την ταξική απελευθέρωση του ελληνικού λαού, όταν οι πολιτικοί πρόγονοι του κ. Κασιμάτη, είτε το είχαν σκάσει στο εξωτερικό είτε υμνούσαν τους κατακτητές από εφημερίδες όπως, καλή ώρα, η «Καθημερινή» και οι πολιτικοί πρόγονοι των «χρυσαυγιτών» έδιναν όρκο πίστης επίσης στους ναζί κατακτητές.

Οχι για το τότε.

Για το τώρα.

Διότι γνωρίζουν πολύ καλά, ότι η κλιμακούμενη επίθεση σε ό,τι έχει απομείνει από εργασιακά δικαιώματα, έχει ξεμείνει εντελώς από προσχήματα. Το μόνο που έχουν, είναι ο «μπαμπούλας» του κομμουνισμού. Ο οποίος, όμως, στην πραγματικότητα, είναι μόνο ο δικός τους, διαχρονικός και τελικός εφιάλτης.

μπελογιανης*Η εικονογράφηση του εξωφύλλου προέρχεται από την αφίσα της ταινίας του Μπουνιουέλ, «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»

____________________________________________________________
Από:

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ SNOWDEN ΣΤΙΣ ΗΠΑ…


O Edward Snowden δεν χρειάζεται πλέον συστάσεις. Πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς whistleblowers των τελευταίων ετών, ο οποίος έκανε γνωστό και αποδείξιμο το γεγονός της εποπτείας και κατασκοπείας από την NSA σε παγκόσμιο επίπεδο.
Κάποιοι (συντηρητικοί χαρτογιακάδες) τον αποκαλούν προδότη, άλλοι πατριώτη ή απλώς ένας μάρτυρας-κλειδί των σκοτεινών μυστικών που κρύβει η παγκόσμια πολιτική σκακιέρα. Έναν σύγχρονο ήρωα που είχε ως στόχο του να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των φιλήσυχων πολιτών του δυτικού κόσμου.
Ελάχιστες προσωπικότητες μονοπώλησαν την διεθνή επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια όσο ο Έντουαρντ Σνόουντεν που το 2013 διέρρευσε στον τύπο απόρρητα έγγραφα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, προκαλώντας σεισμό στο πεδίο των διεθνών σχέσεων έπειτα από τις αποκαλύψεις γύρω από το αδιανόητο δίκτυο παρακολουθήσεων με κέντρο τις ΗΠΑ, που έφτανε ως τα υψηλότερα πολιτικά κλιμάκια των συμμαχικών χωρών της υπερδύναμης.
Όλα αυτά αναφέρονται στην ταινία – ντοκιμαντέρ που έκανε ο ακτιβιστής σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν.

Οι ΗΠΑ, όπως αντιλαμβάνεστε, έχουν κινήσει τα πάντα από το 2013 προκειμένου να τον φέρουν πίσω στις ΗΠΑ όπου και η τύχη του μετά είναι προδιαγραμμένη. Αυτήν την στιγμή ο Snowden βρίσκεται ακόμα στην Ρωσία όπου είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο, ενώ οργιάζουν οι φήμες πως έχει συνεργαστεί με τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας.
Παρόλα αυτά, στις αρχές του Φεβρουαρίου (2017), ο Ανατόλι Κουτσέρενα, ο δικηγόρος ο οποίος εκπροσωπεί τον Σνόουντεν, δήλωσε ότι η Ρωσία δεν έχει λάβει από τις ΗΠΑ αίτημα για την έκδοσή του, ενώ εξέφρασε την ελπίδα ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν θα προσαγάγει τον πελάτη του ενώπιον της ποινικής δικαιοσύνης.

  • Τώρα, το πράγμα έχει ως εξής και σύμφωνα με δημοσιεύσεις των RT και NBC:

Συνέχεια

Εις το όνομα του Θεού…


Γράφει ο mitsos175

«Για όνομα του Θεού σκοτώστε την! Είναι η Αλήθεια, η πραγματικότητα». Στο όνομα του Θεού έγιναν οι πιο διαβολικές πράξεις, τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Ένα από αυτά ήταν οι δίκες επιστημόνων που θεωρούνταν «αιρετικοί», μόνο και μόνο επειδή ήταν παρατηρητικοί, έξυπνοι και περίεργοι. Έψαχναν, μελετούσαν διεξοδικά, χρησιμοποιούσαν τη λογική, χωρίς να αρκούνται στις θεωρίες των θρησκειών. Παραβίαζαν δηλαδή την εντολή: Πίστευε και μη ερεύνα.

Ο Νικόλαος Κοπέρνικος αφήνει την τελευταία του πνοή στις 21 Μαΐου του 1543. Στο έργο του διατύπωσε το Hλιοκεντρικό Mοντέλο του Σύμπαντος, τοποθετώντας τον Ήλιο και όχι τη Γη στο Kέντρο του. Σήμερα ξέρουμε, ότι ζούμε σ’ ένα πλανήτη ενός από τα πολλά εκατομμύρια ηλιακά συστήματα του Γαλαξία. Τότε όμως η μεταφορά του Κέντρου του Σύμπαντος από τη Γη αποτελούσε Αίρεση. Όχι μόνον ο Πάπας αλλά κι ο Λούθηρος, ο Καλβίνος… όλο το Χριστιανικό Ιερατείο, ανεξάρτητα από άλλες διαφορές, πολέμησε η θεωρία του Κοπέρνικου, η οποία στηρίζονταν στα έργα του Πτολεμαίου, που ήταν ο πρώτος που πίστευε, πως υπάρχει κίνηση πλανητών. «Ως τότε η αστρονομία ήταν γεμάτη δεισιδαιμονίες. Οι αρχαίοι πίστευαν πως οι πλανήτες μένουν ακίνητοι, εκτός αν κινηθούν από τους θεούς…»

Ο Γαλιλαίος δικαίωσε τον Κοπέρνικο. Δυστυχώς γι αυτόν το έργο του δεν ήταν απλά αιρετικό. Γελοιοποιούσε έναν Ιησουίτη ο οποίος είχε γράψει κατά του Κοπέρνικου και είχε βύσμα τον Πάπα. Ο Πάπας Ουρβανός Η΄ ήταν σύμφωνα με τον ίδιο τον Γαλιλαίο «έξυπνος, ευγενικός, πράος… ανοιχτόμυαλος»! Εντάξει, ο Γαλιλαίος ήταν σοφός αστρονόμος, σπουδαίος μαθηματικός και φυσικός, δεν ήταν όμως πολιτικός αναλυτής. Διότι, αν ήταν, θα ήξερε, πως υπήρχε μάχη για την εξουσία και πως οι αντίπαλες «θεούσες» αλληλοκατηγορούνταν, ότι ήταν τάχα «ανεκτικοί προς τους αιρετικούς»! Οπότε, όπως σωστά φαντάζεστε, την πλήρωναν οι αθώοι. Κάποιοι πέθαιναν, αφού βασανίζονταν, για να αποδειχθεί όχι η πλάνη των θυμάτων, αλλά η «πίστη» των δημίων!!! Σας θυμίζει τον φασιστικό ISIS; Ακριβώς αυτό!

Κι ερχόμαστε στο διαβόητο Index Librorum Prohibitorum («Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων») «κατάλογος εντύπων τα οποία λογοκρίθηκαν από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καθώς τα θεωρούσε επικίνδυνα για την ίδια και για την πίστη των μελών της! Ειδικά για το Γαλιλαίο, ο Πάπας, ο «μετριοπαθής», κάτι σαν το Ιερόν μας Emo, ή μάλλον «σιγανό ποταμάκι», έλεγε πως κάτι τέτοιες «υποθέσεις» έθεταν σε αμφισβήτηση βασικά θεολογικά δόγματα κι ότι η διάδοση τέτοιων «αιρετικών απόψεων» θα έπληττε την Πίστη.

Λοιπόν ο Γαλιλαίος, ο Κοπέρνικος είπαν Αλήθεια. Κι ο Πάπας, ο «Αλάθητος» σε θεολογικά ζητήματα, έκανε λάθος. Όχι απλό λάθος. Πέθαναν άνθρωποι, βασανίστηκαν φρικτά, διώχθηκαν, κι όλα αυτά γιατί η Γη πράγματι κινείται! Ή γιατί για τις αρρώστιες δεν είναι υπεύθυνες οι αμαρτίες μας, αλλά οι ιοί, τα βακτήρια και άλλοι παράγοντες. Σίγουρα όμως όχι Θεοί ή Δαίμονες…

Υποκριτικά αποκατέστησαν το Γαλιλαίο. Αλλά ο Ουρβανός Η’ είχε δίκιο σε ένα πράγμα: Ότι οι απόψεις του Γαλιλαίου, πέρα για πέρα αληθινές, όπως αποδείχθηκε περίτρανα, έρχονταν σε αντίθεση και κατέρριπταν τη θρησκεία! Την επόμενη φορά λοιπόν παπάδες, που κάποιος αμφισβητήσει κάτι που πιστεύετε, ακούστε τον προσεκτικά, για να αποφύγετε το δικό σας εξευτελισμό στο μέλλον. Ο Γαλιλαίος απέδειξε ότι η Γη κινείται. Ο τότε Πάπας απέδειξε ότι η θρησκεία κάνει σοβαρότατα σφάλματα. Επιστήμη vs Δεισιδαιμονίας στο αγώνα στις 22/6/1633: 2-0. Το δεύτερο ήταν αυτογκόλ στις καθυστερήσεις, το 1992… .


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_61.html

Αποκαλύψεις και ναζί: τα x-files της Δημοκρατίας…


Ποιος να το ‘λεγε. Η πολιτική αποχαύνωση και συστηματική κατανάλωση του ίδιο ακριβώς σάπιου δημοσιογραφικού προϊόντος προωθεί αυτά τα οποία μέχρι πρότινος φάνταζαν περιθωριακά και λούμπεν. Οι ”αποκαλύψεις” ως πολιτική δημοσιογραφίας αφορούσαν εκείνο το ακροδεξιό- συνωμοσιολογικό κομμάτι με το οποιό συνηθίζεται η πλάκα στα social media: λιακόπουλοι, χίοι και λοιποί, την ίδια στιγμή που χλευάζονται ορίζουν, τελικά, λογική σχολή πολιτικής σκέψης. 

IMG_517666

όχι, δεν είναι.

Τα τελευταία χρόνια συμβαίνει το εξής πολιτικοδημοσιογραφικό παιχνίδι: από την μια μεριά η Χ.Α ”αποκαλύπτεται” από την άλλη ”συγκαλύπτεται”. Από την μια ”ο σύριζα ξεπλένει τους ναζι” από την άλλη ”η χρυσή αυγή εκδηλώνει τον πραγματικό της εαυτό”, μέσω μιας αποκάλυψης. Συνηθίσαμε και αυτό το πολιτικό παιχνίδι, πάλιωσε, μετράει χρόνια στις πλάτες του. Ωστόσο, γιατί συνεχίζει ακάθεκτο;

Η ρήση του Ντεμπόρ πως η αλήθεια, στην θεματική κοινωνία, είναι μια στιγμή του ψεύδους, οφείλει να λάβει συγκεκριμένες πολιτικές μορφές. Και το κάνει μέσω των λειτουργιών της συγκάλυψης ή/και της αποκάλυψης. Καθόλου τυχαίο το οτι η εξ’ αποκαλύψεως αλήθεια ορίζεται ως ντε φάκτο λογική της συνωμοσιολογικής σκέψης…

Ωστόσο, καμιά ουσιαστική αλήθεια δεν εμφανίζεται, ενώ ταυτόχρονα όντως συγκαλύπτονται όλες οι πραγματικές ”φασιστικές σχέσεις”. Η χρυσής αυγή δεν ξεπλένεται, δεν έχει ανάγκη ούτε να ξεπλυθεί ούτε να συγκαλυφθεί ούτε να αποκαλυφθεί. Στα πλαίσια τη φασιστικής πολιτικής τακτικής της υιοθετεί γλώσσα-διχάλα, λέει-ξελέει, είναι-ξεείναι, τίποτε όμως από όλα αυτά δεν είναι περίεργο για τον φασισμό. Εντελώς αντίθετα είναι η πραγματική φύση της πολιτικής του, η πραγματική φύση της ρητορείας του καθώς όλα υποτάσσονται εργαλειακά στους σκοπούς του. Ποτέ δεν χρειάστηκε να ψάξουμε για αξιοπρέπεια, συνέπεια, ειλικρίνεια και σοβαρότητα σε φασιστικές πολιτικές τακτικές ή εκδηλώσεις. Ποτέ δεν χρειάστηκε να ανακαλύψουμε αν οι φασίστες είναι ”πραγματικοί πατριώτες” ή ψεύδονται, προκειμένου να κερδίσουν το εκλογικό κοινό – κάτι που κάνουν ολοσχερώς και με επικοινωνιακούς συμβούλους όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα. Είναι παντελώς διαφορετικές οι αναγκαιότητες αναφορικά με τη μελέτη του φασιστικού φαινομένου, και ευτυχώς, πλέον, υπάρχει ιστορική εμπειρία.

Όμως, ας δεχτούμε για μια στιγμή το σκεπτικό: υπάρχει αντίφαση μεταξύ των εκδηλώσεων ”ροκ για την πατρίδα” των ναζί και όσων ισχυρίζονται; Μόνο αν λάβουμε σοβαρά υπόψιν τους ισχυρισμούς τους, μόνο αν θεωρήσουμε πως υπάρχει ένας ”αληθινός πατριωτισμός” και πως …ως ένα βαθμό οι ναζί τον υπηρετούν!! Μόνο τότε, η ”αποκάλυψη” έχει κάποιο νόημα. Μόνο τότε η δημοκρατία ”συγκαλύπτει” κατά καιρούς τους ναζί, μόνο αν αποδεχτούμε το πατριωτικό δημοκρατικό παιχνίδι. Η Δημοκρατία, έχει ως απαραίτητο τον Άλλο προκειμένου να συγκροτηθεί ως τέτοια. Δεν είναι τυχαίο πως αναγνωρίζει στους αναρχικούς και στους ναζί παρόμοιας φύσης εχθρούς. Ποιος ξεχνάει την περίφημη ”θεωρία των δυο άκρων”; [ενώ, όλοι ξέρουμε πως λατρεύει ιδιαίτερα τα ναζιστικά καθάρματα]

Από την άλλη, αυτός που ξεπλένει και συγκαλύπτει πραγματικά είναι η χρυσή αυγή και η δημοσιογραφική παράνοια γύρω της. Ξεπλένει και συγκαλύπτει διαρκώς τις εγγενείς φασιστικές/ολοκληρωτικές τάσεις της Δημοκρατίας, συγκαλύπτει την μαφιοζοποίηση του κόμμα/κίνημα/κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, συγκαλύπτει τις δολοφονίες μεταναστών από το ελλ. Κράτος. Συγκαλύπτει και ξεπλένει τον καλοχωνεμένο, πλέον, εθνικισμό της αριστεράς και την από χρόνια κρατικοποίησή της. Πάνω απ’ όλα αναζωογονεί το δημοκρατικό παιχνίδι, δίνει φιλί ζωής στον κοινοβουλευτισμό – ναι, αυτόν με τα ”προεδρικά διατάγματα” και τα ”κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα”.

Οι ναζί είναι το εντελώς απαραίτητο συμπλήρωμα στην κρίση εκπροσώπησης και δημιουργίας συναίνεσης της Δημοκρατίας. Είναι το απαραίτητο αντι-δημοκρατικό θέαμα ως η αλήθεια του ψεύδους της Δημοκρατίας το οποίο μέσω ”αποκαλύψεων” και ”συγκαλύψεων” συντηρεί και διαιωνίζει την δημοκρατική ιδεολογία στην εποχή της κρίσης της. Η ”κρίση της μεταπολίτευσης” διασώθηκε χάρη στην άνοδο δυο βασικών μεσολαβήσεων: του ΣΥΡΙΖΑ και των ναζί.

Μια τέτοια αποκαλυπτική αλήθεια απαιτεί βαθύ σκοτάδι για να εμφανιστεί ως αλήθεια, τυπικό της αποχαυνωμένης θεαματικής κοινωνίας.

Η αληθινή πατρίδα των ναζί είναι ίδια με αυτή του πατριωτισμού και της Δημοκρατίας: το κεφάλαιο.

Χιλιάδες Παύλοι…



Δεν φταίει κανένας άλλος. Εγώ φταίω και μόνον εγώ. Εγώ που είπα σήμερα ν’ ασχοληθώ με τον βόθρο τής Χρυσής Αυγής και ξόδεψα πολύτιμο χρόνο τζάμπα και βερεσέ για ποιους; Για τις χρυσαυγήτικες κοτούλες, σαν τον Κασιδιάρη, ο οποίος θέλησε να αποδομήσει το αποκαλυπτικό βίντεο της «Εφημερίδας των Συντακτών» και προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να γελάσει μαζί του κάθε νοήμων άνθρωπος. Και πώς να μη γελάσει, δηλαδή, ακούγοντας τον «αντισυστημικό» να απαρνείται ως και τον ίδιο του τον εαυτό προκειμένου να ξεφύγει;

«Πρόκειται για μοντάζ ενός ασπρόμαυρου κι ενός έγχρωμου βίντεο. Αυτό το κατάλαβε μέχρι και το οχτάχρονο ανηψάκι μου (…) Το βίντεο δείχνει κάποιους που τραγουδάνε. Δεν πρόκειται για επίσημη εκδήλωση της Χρυσής Αυγής (…) Αυτόν τον χαιρετισμό η Χρυσή Αυγή δεν τον αποδέχεται. Εγώ προσωπικά, αν έρθει κάποιος σε εκδήλωση του κόμματος και χαιρετήσει μ’ αυτόν τον τρόπο, του πιάνω το χέρι και του το κατεβάζω (…) Υπάρχουν κάποιες παλιές φωτογραφίες που δείχνουν κι εμένα να χαιρετάω έτσι αλλά ποτέ σε επίσημη εκδήλωση του κόμματος (…)».

Αυτά (και άλλα πολλά) δήλωσε από τηλεφώνου σε κάποιο μικρό κανάλι το ανδρείκελο που θεωρεί μαγκιά το να κρύβεται για να γλιτώσει το αυτόφωρο, εισπράττοντας τα φάσκελα που του αξίζουν. Πάλι καλά που βρέθηκε ο Γιώργος Καρατζαφύρερ να τον χαρακτηρίσει ως έναν από τους πέντε ευφυέστερους βουλευτές…

Τελικά, προτίμησα να σβήσω όλο εκείνο το σεντόνι που είχα ετοιμάσει, επειδή αναρωτήθηκα σε ποιους απευθυνόμουν: όσοι κουμαντάρουν ναζιστικά μυαλά δεν καταλαβαίνουν κι όσοι βρίσκονται απέναντί τους δεν περιμένουν την δική μου γνώμη. Κρατώ μόνο δυο σχόλια:

(α) Ο χαρακτηρισμός τού αγκυλωτού σταυρού ως αρχαιοελληνικού χαιρετισμού, η επιμονή πως ο ναζιστικός χαιρετισμός είναι απλώς ο χαιρετισμός των αρχαίων σπαρτιατών, ο ισχυρισμός πως ο φασιστικός εσμός που αποχαυνώνεται τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο τής ναζιστικής Γερμανίας δεν είναι παρά μια παρέα που διασκεδάζει και άλλα τέτοια νόστιμα δεν είναι παρά υπεκφυγές κάποιων θρασύδειλων φελλών που δεν τολμούν να υπερασπιστούν ούτε τις ίδιες τις ιδέες τους. Αλλά τί άλλο να περιμένει κανείς από δαύτους όταν ο ίδιος τους ο αρχηγός, ο «φύρερ» τής κακιάς ώρας (εκεί όπου έχεσε ο Χίτλερ, φύτρωσε ο Μιχαλολιάκος), έχει προσπαθήσει να αποστασιοποιηθεί από τον ναζισμό, δηλώνοντας πως «τότε ήμασταν νέοι και κάναμε λάθη»;

Παρένθεση. Μόνο κάτι βλαμμένοι κομμουνιστές προτιμούσαν να στηθούν μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα ή να λιώσουν στις φυλακές και στις εξορίες αντί να αποκηρύξουν την ιδεολογία τους… Οι φασίστες προτιμούν μια ζωή να κρύβονται, ως καραμπινάτες κοτούλες. Μια ζωή και για πάντα «σπορά των ηττημένων». Κλείνει η παρένθεση.

(β) Αυτά τα κατακάθια δεν είναι απλώς ηλίθια. Είναι και τυφλά. Ρωτούσαν την μάνα τού Φύσσα «πού είναι ο Παύλος σου τώρα;». Δεν μπορούσαν να δουν γύρω τους χιλιάδες Παύλους, έτοιμους να καρφώσουν το κοντάρι τής σημαίας τους στην καρδιά κάθε φασιστικού κτήνους. Όπως τότε, στο Ράιχσταγκ…