Ζήτω! …


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

zhtv

Έχω στην κατοχή μου λέξεις
σαν αυτές που εκτόξευε η Yvonne George:

Ζήτω!

Ζήτω οι κοπέλες της Ναντ
κι όλοι οι φυλακισμένοι!

Μα έχω και λαϊκά τραγούδια
-ω! φίλοι, σ’ αυτούς τους ερεβώδεις καιρούς-

κι έχω καβάτζα στο δάχτυλο
λίγη βρωμιά
απ’ την καθαρότητα της αγάπης μου για κείνη
ώσπου να πω:

Αντίο φτώχεια!
Αντίο πλοίο!

Αγάπες μου παιδούλες στα σπάργανα της έξαψης!

Και θα πάω στο Βαλπαραΐσο
που είναι οι λίμνες αλμυρές
να κυνηγάω φυσητήρες
Αχ! ναύτη, ε! χο! Βίρα! ε! χο!

Να κυνηγάω τσούπες
Να γίνω ο Μέγας Πανγαμίων

Μα ναι
όμως
δεν έχω ανάγκη να φύγω εις το Βαλπαραΐσο
που είναι οι λίμνες αλμυρές
να κυνηγάω φυσητήρες
Αχ! ναύτη, ε! χο! Βίρα! ε! χο!

Να κυνηγάω τσούπες
Να γίνω ο Μέγας Πανγαμίων

Αχ! ναι γιατί
έχω στην κατοχή μου λέξεις
σαν αυτές που εκτόξευε η Yvonne George:

Ζήτω!

Ζήτω οι κοπέλες της Ναντ
κι όλοι οι φυλακισμένοι!

Ζήτω!

___________________________________________________________

Aπό:https://dromos.wordpress.com/2017/02/12/%CE%B6%CE%AE%CF%84%CF%89/

Όχι πια σεξ, μόνο ακτιβισμός…


διαφήμιση

Παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές καμπάνιες αμερικανικών εταιρειών ένας εξωγήινος (και ελαφρώς αφελής) παρατηρητής θα πίστευε ότι οι διαφημιστές έχουν κηρύξει πόλεμο στον Τραμπ με μηνύματα υπέρ των μεταναστών και των μειονοτήτων. Πρόκειται όμως για μια τάση που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν. Οταν συνειδητοποίησαν ότι… το σεξ δεν πουλάει.

Για δεκαετίες τα ημίχρονα του Super Bowl, του πρωταθλήματος του αμερικανικού ποδοσφαίρου, αποτελούσαν για τους διαφημιστές μια διονυσιακή τελετή (κατ’ άλλους ζωοπανήγυρη), όπου θυσίαζαν την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου σώματος στον θεό του καταναλωτισμού. Φέτος όμως οι μεγαλύτερες εταιρείες ξόδεψαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για να προωθήσουν μηνύματα υπέρ των μεταναστών, της ισότητας και των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ –ό,τι ενοχλεί, δηλαδή την Αμερική του Τραμπ.

Τα διαφημιστικά τους μηνύματα συμπλήρωναν τις κινήσεις εταιρειών υψηλής τεχνολογίας και υπηρεσιών που αναπροσαρμόζουν την κοινωνική τους πολιτική. H Airbnb προσφέρει δωρεάν στέγαση σε όσους δεν καταφέρνουν να εισέλθουν στις ΗΠΑ, λόγω των περιορισμών που επέβαλε ο Τραμπ, τα Starbucks υπόσχονται να προσλάβουν 10.000 πρόσφυγες, ενώ η Google και η Coca-Cola αντικαθιστούν όλο και συχνότερα την αστερόεσσα με τη σημαία ουράνιο τόξο για τα δικαιώματα των gay.

Θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί πολλούς λόγους για τους οποίους οι εταιρείες υψηλής τεχνολογίας χτυπούν την πολιτική Τραμπ με τις διαφημιστικές τους καμπάνιες. Ο λεγόμενος «οικονομικός εθνικισμός», σε συνδυασμό με την προκλητική εξωτερική πολιτική του νέου προέδρου, μπορεί να υπόσχεται τεράστια κέρδη σε κατασκευαστικές εταιρείες και την πολεμική βιομηχανία, όχι όμως και στους τομείς που απολάμβαναν τα οφέλη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης.

Συνέχεια

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η …Αντιγόνη …


tumblr_ne3wopAiGw1tbghqao1_1280

Η επαφή με τα μεγάλα πνεύματα της αρχαίας Ελλάδας ενέπνευσε συχνά αγώνες για πολιτική ελευθερία, σε σημείο που οι αρχές της τσαρικής Ρωσίας, μη μπορώντας να απαγορεύσουν εντελώς τις κλασικές σπουδές, επιχείρησαν να αντιμετωπίσουν την επαναστατική τους επίδρασηπεριορίζοντάς τες στο αβλαβές κανάλι της ερμηνείας του κειμένου λίγων επιλεγμένων συγγραφέων, αντί να αφήνουν ελεύθερη την περισσότερο επικίνδυνη διέξοδο της εκπαίδευσης στην αρχαία πολιτική θεωρία.[1]Είχε διαγνώσει, λοιπόν, και ο πρώτος τυχών παράσιτος της τσαρικής Αυλής, ότι οι μεγάλοι τραγικοί ποιητές όπως και οι Σοφιστές αντιπροσώπευαν έναν κίνδυνο για το καθεστώς τους, ότι υπάρχει ένας δεσμός που ενώνει τις πολιτικές και κοινωνικές ιδέες των αρχαίων Ελλήνων με την ελευθερία, ένας δεσμός που δεν θα σπάσει ποτέ. Τα προβλήματα που ετέθησαν τότε, κυρίως, από τους Σοφιστές, δεν έπαψαν ποτέ να είναι επίκαιρα στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης ως τις ημέρες μας. Ακόμη και επαγγελματίες φιλόλογοι συζητούν σήμερα την σύγκρουση ανάμεσα στις σοφιστικές και πλατωνικέςαπόψεις σε τόνους που αρμόζουν όχι τόσο στην ψυχρή έρευνα όσο σε εμπαθή φατριασμό. Ο Μ. Gigante εκτιμά πως «οι θεωρητικές βάσεις της γενικής θεωρίας για τον νόμο στον εικοστό αιώνα αποτελούν ανακεφαλαίωση των σκέψεων της ελληνικής Σοφιστικής του πέμπτου (5ου ) αιώνα π.Χ».[2]

Συνέχεια

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΚΕΙΝΟ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΕΝΑ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ;* …


956c9494e07b4a7c9f082dbc73246df8.jpg-e1486730194272-960x678.jpe

(* το τραγούδι αυτό το είχε ο αγαπημένος μου Δ.Κ. ήχο κλήσης στο κινητό το ’06-’07 και το είχαμε σιχαθεί)

Ο Τάκης μεγάλωσε και έγινε κυριλέ. Οι μόνοι κύκλοι που βλέπει πια είναι από τις αγαπημένες του σειρές.

Πού είναι η Μαρία που περιμένει στην ουρά του ΟΑΕΔ; Πού είναι ο Γιώργος που δουλεύει σε call center και παράλληλα προσπαθεί να τελειώσει ένα διδακτορικό με αυταπάρνηση; Πού είναι ο Κώστας που παίρνει φάρμακα; Που είναι η Ελένη που τα παράτησε όλα και αποφάσισε να κάνει θέατρο χωρίς καμία οικονομική εξασφάλιση; Που είναι ο Παναγιώτης που έφυγε για το εξωτερικό χωρίς προοπτική να ξαναγυρίσει; (Τα ονόματα φανταστικά, ας τα αντικαταστήσει ο καθένας με τα πραγματικά του)

Για να λείπουν αυτοί, σημαίνει ότι μάλλον καλά τη βολέψαμε;

Εμείς μεταξύ μας γνωρίζουμε πάνω – κάτω τι γίναμε. Αν μη τι άλλο, κάπου συναντιώμαστε. Οι άλλοι όμως; Το «μπλοκ αγώνα»; Ο κόσμος των συνελεύσεων – καταλήψεων – διαδηλώσεων; Τι γίνεται μεκείνα τα παιδιά; Όχι απλά που είναι τώρα, που ήταν το 2009 – 2017;

Ο Μαιούνης είχε κάτι το καταστασιακό, το δημιουργικό, το όμορφο, όπως έτσι έπρεπε να είναι. Αυτό το ξαναείδα μόνο σε στιγμές του Δεκέμβρη το ’08 και του κινήματος των πλατειών. Σε όλα τα υπόλοιπα ήμασταν υπεύθυνοι, βλοσυροί, κάθετοι, πολύ σημαντικοί.

«Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά, είπε ο παλιάτσος στο ληστή.»

Βλέπω ότι καλούμαστε να κάνουμε κάτι νέο που να κληρονομεί τα προηγούμενα αλλά να είναι της «εποχής μας» και σκέφτομαι ότι αυτή η έγκληση επαναλαμβάνεται εδώ και δέκα χρόνια. Γιατί δεν κάναμε κάτι νέο;

Διαβάζω ότι πρέπει να κάνουμε αυτό, το άλλο, ότι πρέπει να συζητήσουμε το ένα και το άλλο και μου έρχεται στο μυαλό κάτι από αυτά τα ατελείωτα indymedia: Σε ένα ποστ στο φόρουμ του indymedia εκείνες τις μέρες έγραφε ένας ανώνυμος συντάκτης ένα σεντόνι που έλεγε ότι ο αγωνιστής πρέπει να είναι πολιτικοποιημένος, πρέπει να είναι μαχητικός, πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή, πρέπει να μην τα παρατάει κλπ. Οπότε παίρνει την απάντηση σε μία μόνο πρόταση: Σύντροφε, δεν πρέπει τίποτα.

Για να το πούμε απλά: ο Μαιούνης ήταν και γαμώ τις φάσεις. Δεν ήμασταν όλοι αγαπημένοι μεταξύ μας, ήμασταν όμως όλοι χαρούμενοι.

Ας το γιορτάσουμε αυτό 10 χρόνια μετά. Ας ζήσουμε τη δικιά μας νοστάλτζια. Μας αξίζει. Ας κάνουμε έστω για λίγες στιγμές στο μυαλό μας την/τα/το ΕΑΑΚ great again.

Και μετά ας το θάψουμε επιτέλους μπας και γίνει σπόρος.

Ο Αλέξανδρος που έμεινε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

(Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο είναι της Σοφίας Τσάδαρη που έγραψε το προηγούμενο κείμενο που ανέβηκε στο κ-λαμπ. Η κανονική είναι κάθετη και αρκετά πιο όμορφη. Επίσης δεν ταιριάζει άμεσα με το θέμα. Ωστόσο επιλέχθηκε αυτή, για το σπόρο που προτείνεται από το άρθρο. Και για αυτή την ανταλλαγή εικόνων και απόψεων μεταξύ μας που δε θα σταματήσουμε να αναζητούμε )

 ____________________________________________________________

Η μεταναστολαγνεία της Ουρανίας Μιχαλολιάκου …


Image result for gay Arab migrants struggles

Η κατά υπερήφανη δήλωσή της «στρέιτ και Ελληνίδα» Ουρανία Μιχαλολιάκου, με το γνωστό βίντεο που γύρισε, έκανε μία φιλότιμη απόπειρα να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο ακροατήριο πέρα από τους γνωστούς ηλιθίους με τα φουσκωμένα μπράτσα και μυαλά στους οποίους μέχρι τώρα περιοριζόταν η απήχησή της. Ωστόσο, το μόνο που κατάφερε ήταν να μας δώσει ακόμα ένα παράδειγμα για τις ανυπέρβλητες δυσκολίες και αδιέξοδα που συναντά ο ρατσιστικός/ σεξιστικός λόγος κάθε φορά που επιχειρεί να υποδυθεί την καθολικότητα, ενώ είναι ο ορισμός του ιδιομορφισμού [particularism]. Αυτός ο «διπλός δεσμός» του ρατσιστικού λόγου έχει ως αποτέλεσμα ένα αρνητικό δίπορτο: προσπαθώντας να γίνει κάπως γενικότερα αποδεκτός, αναγκάζεται να αποδεχθεί κάποιες γενικότερες αρχές και κριτήρια, τα οποία όμως διαλύουν και ακυρώνουν την ουσία του.

Στο λογύδριό της, η κα Μιχαλολιάκου απευθύνει παράπονο προς τις Ελληνίδες αντιρατσίστριες που δεν την αγαπάνε όσο αγαπάνε τις μετανάστριες, και τις καταγγέλλει για «υποκρισία» (αυτό είναιμάλιστα το τρίτο χαρακτηριστικό που επιλέγει για την αυτοπαρουσίασή της: ότι «δεν γουστάρει την υποκρισία»). Ποια είναι αυτή η υποκρισία; Ότι, κατ’ αυτήν, ο αντιρατσισμός δεν συμβιβάζεται με τον αντισεξισμό. Και γιατί δεν συμβιβάζεται; Διότι οι ίδιοι οι πρόσφυγες είναι σεξιστές· πάντως δεν αισθάνονται άνετα εάν πάμε και μιλήσουμε, σε αυτούς και τα παιδιά τους, για το πώς είναι «να νιώθεις και άντρας και γυναίκα».

Το πρόβλημα όμως είναι ότι, με αυτή την κίνηση, ανοίγει ένα ρήγμα στο εσωτερικό του ρατσιστικού λόγου, μεγαλύτερο απ’ αυτό που φιλοδοξούσε να αναδείξει στο λόγο των αντιπάλων του.

Το αντιρατσιστικό/ αντισεξιστικό κίνημα, γνωρίζει ήδη, και μάλιστα αποδέχεται ως καταστατική αρχή του, ότι οι ταυτότητες δεν είναι ομοιογενείς και στεγανές, αλλά ρευστές· έχει μάθει ότι η συναρμογή και η συμβίωση των ετερογενών προελεύσεων και επιθυμιών των ανθρώπων, εάν και όποτε επιτυγχάνεται, είναι πάντοτε ένα (εύθραυστο) αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης και συνεννόησης. Και σχεδόν πάντα αφήνει κάτι απέξω, ένα υπόλοιπο. Και αυτή την αρχή το αντιρατσιστικό κίνημα προσπαθεί να εφαρμόσει, άλλοτε με λιγότερη και άλλοτε με περισσότερη επιτυχία.

Ο ρατσισμός, όμως, δεν γνωρίζει και δεν αποδέχεται αυτή τη συνθήκη. Μπορεί φραστικά να δηλώνει ότι «δε γουστάρει την υποκρισία», αλλά αυτό το οποίο γουστάρει ακόμα λιγότερο είναι η ρευστότητα των ταυτοτήτων: ο ρατσισμός γουστάρει «ξεκάθαρα πράματα»· άσπρο ή μαύρο.

Όταν λοιπόν αποδίδει φαντασιακά την ίδια απολυτότητα και τον ίδιο σεξισμό στους «πρόσφυγες», όπως τους έχει κατασκευάσει στο μυαλό της, η Μιχαλολιάκου δεν αντιλαμβάνεται ότι εκφράζει όχι πλέον (μόνο) μίσος και απόρριψη γι’ αυτούς, αλλά μάλλον φθόνο και θαυμασμό· δηλαδή ταύτιση, ή πάντως οικειότητα και επιδοκιμασία. «Δες ρε παιδί μου τι λεβέντες και τι ξεκάθαροι που είναι οι μουσουλμάνοι! Σε αυτούς ο άντρας είναι άντρας και η γυναίκα γυναίκα, όχι αυτά τα αδερφίστικα που μας λέτε εσείς».

Έτσι, η Μιχαλολιάκου πέφτει η ίδια στο λάκκο που νομίζει ότι σκάβει για τους άλλους: εκφράζεται θετικά για ξένους πρόσφυγες, και απορριπτικά για Έλληνες. Καταγγέλλει την υποκριτική «μεταναστολαγνεία» των αντιρατσιστών, αλλά αντιπροτείνει τη δική της, γνήσια μεταναστολαγνεία.

 

του Άκη Γαβριηλίδη


Από:https://nomadicuniversality.com/2017/02/12/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1/

Ο μαρξισμός και η ελευθερία…René Maublanc…


O René Maublanc (1891-1960) ήταν καθηγητής φιλοσοφίας, συμπαθών και, ακολούθως, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, αντιστασιακός, μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών La Pensée και Europe, μέλος της Ρασιοναλιστικής Ένωσης, της Λίγκας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της Λίγκας των Καθηγητών, καθώς και επιμελητής της έκδοσης των έργων του Σαρλ Φουριέ.Η μετάφραση δημοσιεύτηκε στο δισεβδομαδιαίο περιοδικό «Μόρφωση», όργανο της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, τ.11, 25/10/1947

 Ρενέ Μωμπλάν: Ο μαρξισμός και η ελευθερία

Το θέμα που καταπιάστηκα ν’ αναπτύξω είναι εξαιρετικά πλατύ, και παρουσιάζει πολλαπλές απόψεις. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω τις κυριότερες απόψεις και να δείξω γιατί ισχυρίζεται ο μαρξισμός πως δίνει συνολική λύση σ’ όλα μαζί τα προβλήματα της ελευθερίας, ενώ συχνά τα μελετούν ξεχωριστά στα διάφορα μέρη της φιλοσοφίας και τους δίνουν λύσεις λίγο πολύ άσχετες αναμεταξύ τους.

Άμα λέμε για έναν άνθρωπο πως δεν είναι ελεύθερος, δεν εννοούμε πάντα το ίδιο πράγμα. Το νόημα που δίνουμε στη φράση μας τούτη μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό. Λέμε για έναν άνθρωπο πως δεν είναι ελεύθερος, πρώτα άμα είναι φυλακισμένος. Το λέμε επίσης άμα τον απειλούν και δεν μπορεί να διαλέξει την απόφαση που πρέπει να πάρει, άμα π.χ. του βάζουν το πιστόλι στ’ αυτί. Την ίδια φράση τη λέμε ακόμη για ένα δούλο, ή για τον άνθρωπο που δεν έχει αστικά και πολιτικά δικαιώματα. Μπορούσαμε να την πούμε εδώ ως και λίγους μήνες πριν και για τις γυναίκες, όσο δεν είχαν πάρει ακόμα το δικαίωμα να ψηφίζουν. Λέμε επίσης πως δεν είναι ελεύθερος ο άνθρωπος που τον έχει κυριέψει ο θυμός, ή ένα άλλο πάθος, κι ακόμη για τον άνθρωπο που τρέμει το σκάνδαλο και φοβάται την κοινή γνώμη.

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Mikrasiatis

Ειδήσεις για τον Ελληνισμό από τη Μικρά Ασία

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: