Η ντροπή του Δυτικού κόσμου …


«Η πραγματική πρόκληση για τη Δύση είναι να καταλάβει τον ψυχισμό των φτωχών, περιφρονημένων, ντροπιασμένων ανθρώπων που έχει αποκλείσει.» -Ορχάν Παμούκ 

«Ποτέ στην ιστορία δεν ήταν τόσο μεγάλο το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι την επιτυχία τους οι πλούσιοι λαοί τη χρωστούν στον εαυτό τους κι έτσι δικαιούνται να μην αισθάνονται υπεύθυνοι για τη φτώχεια στον κόσμο. Ποτέ όμως άλλοτε οι φτωχοί του κόσμου δεν είχαν τέτοια πρόσβαση, μέσω της τηλεόρασης και του Χόλιγουντ, στη ζωή των πλουσίων. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι φτωχοί πάντοτε γοητεύονταν από παραμύθια για βασίλισσες και βασιλιάδες. Όμως ποτέ πριν οι πλούσιοι και ισχυροί δεν επέβαλλαν τη λογική, και τα δικαιώματά τους, με τόση βία.

Ο κοινός πολίτης που ζει σε μια φτωχική, μουσουλμανική, μη δημοκρατική χώρα, ο δημόσιος υπάλληλος που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε μια χώρα δορυφόρο της πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας ή σε κάποια άλλη χώρα του Τρίτου Κόσμου, ξέρει πολύ καλά ότι η μερίδα που αναλογεί στη χώρα του από τον πλούτο του κόσμου είναι ελάχιστη· επίσης, ξέρει ότι η ζωή του είναι πολύ πιο δύσκολη από τη ζωή του πολίτη σε μια δυτική χώρα, όπως επίσης ξέρει και ότι η ζωή του θα είναι πολύ πιο σύντομη. Δεν σταματάει όμως εδώ, επειδή κάπου στο μυαλό του υπάρχει η υποψία ότι υπεύθυνοι για τη μιζέρια του είναι ο πατέρας του κι ο παππούς του.

Είναι ντροπή που ο δυτικός κόσμος δίνει τόση λίγη σημασία στη δυσβάσταχτη ταπείνωση που νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο, ταπείνωση την οποία αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεπεράσουν χωρίς να χάνουν τον κοινό νου ή τον τρόπο ζωής τους, χωρίς να γίνουν τρομοκράτες, υπερεθνικιστές ή φονταμενταλιστές.

Τα μυθιστορήματα μαγικού ρεαλισμού εξωραΐζουν την ανοησία και τη φτώχεια τους, οι συγγραφείς ταξιδιωτικών βιβλίων στην αναζήτηση του εξωτικού κλείνουν τα μάτια στον προβληματικό ιδιωτικό τους κόσμο, όπου οι καθημερινές προσβολές και εξευτελισμοί αντιμετωπίζονται με καρτερία και πονεμένο χαμόγελο.

Η Δύση δεν πρέπει να ικανοποιείται απλώς όταν μαθαίνει σε ποια σκηνή, σε ποια σπηλιά ή σε ποιο μακρινό λιμάνι της πόλης ο τρομοκράτης φτιάχνει την επόμενη βόμβα του, ούτε όταν τον εξαφανίζει από προσώπου γης με βομβαρδισμούς· πραγματική πρόκληση για τη Δύση είναι να καταλάβει τον ψυχισμό των φτωχών, περιφρονημένων, ντροπιασμένων ανθρώπων που έχει αποκλείσει από τους κόλπους της».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ,

Ο Ορχάν Παμούκ (7 Ιουνίου 1952) είναι Τούρκος μυθιστοριογράφος της μεταμοντέρνας λογοτεχνίας. Ως ένας από τους πλέον διακεκριμένους Ευρωπαίους μυθιστοριογράφους, το έργο του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες. Στις 12 Οκτωβρίου 2006 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα βιβλία του έχουν εκδοθεί σε πάνω από 11 εκατομμύρια αντίτυπα.


[Από:www.doctv.gr]

«Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΗΤΤΕΣ”: ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ENZO TRAVERSO …


lpd_09.jpg

O Enzo Τraverso έχει εκδόσει δύο διαδοχικά βιβλία, τα οποία ο ίδιος βλέπει ως δύο μέρη ενός διπτύχου. Στο Nouveaux visages du fascisme (“Τα Νέα Πρόσωπα του Φασισμού”, το οποίο θα εκδοθεί από τον Textuelτο Φεβρουάριο) ο ιστορικός των ιδεών δίνει τον ορισμό του για τη σύλληψη του “μετα-φασισμού” στην προσπάθειά του να αποκαλύψει την μεταβαλλόμενη φύση των νέων λαϊκίστικων και ξενοφοβικών ρευμάτων από τη Le Pen έως τον Trump. Στο Left-Wing Melancholia. Marxism, History and Memory (“Αριστερή Μελαγχολία. Μαρξισμός, Ιστορία και Μνήμη, Columbia University Press, Ιανουάριος 2017) εξηγεί γιατί η Αριστερά πρέπει να αντλήσει από την εγγενή της μελαγχολία, μια δυναμική για επανεφεύρει η ίδια τον εαυτό της. Γεννημένος στην Ιταλία, ο Enzo Traverso -ένας πρώην ακτιβιστής της άκρας Αριστεράς και προηγουμένως ακαδημαϊκός στη Γαλλία, σήμερα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Cornell στις ΗΠΑ- επανατοποθετεί τα γαλλικά πολιτικά πάθη στην καρδιά των παγκόσμιων δημόσιων συζητήσεων, από την επανοικοδόμηση της Αριστεράς έως τον λαϊκιστικό πειρασμό.

Ποια είναι η ανάλυσή σου για τις προκριματικές εκλογές της Αριστεράς; [προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του υποψηφίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος για τη γαλλική Προεδρία]


Δεν πιστεύω πως η ανανέωση της γαλλικής Αριστεράς θα έρθει από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το είδαμε αυτό στην πραγματικότητα με τον Jeremy Corbyn και τον Bernie Sanders: κινήματα με σχέση εξωτερικότητας προς τα παραδοσιακά πολιτικά μορφώματα απλά έκαναν χρήση αυτών των κομμάτων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μια ενισχυόμενη τάση που είχε ιδίως εκφραστεί στο Occupy Wall Street πήρε τον έλεγχο στα προκριματικά των Δημοκρατικών, κάνοντας αισθητή την παρουσία της στην πολιτική σκηνή ψηφίζοντας Sanders.. αλλά όχι πάντα υπέρ της Hilary Clinton και ενάντια στον Donald Τrumpμερικούς μήνες αργότερα. Στη Μεγάλη Βρετανία, ο Corbyn μπόρεσε να συσπειρώσει μια μάζα νεολαίας που μπήκε στους εργατικούς με σκοπό να τον ψηφίσει ως αρχηγό.. χωρίς να έχει καθόλου αυταπάτες για το ίδιο το κόμμα. Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των νέων κινημάτων της Αριστεράς: δεν πιστεύουν πλέον στα κόμματα, αλλά τα “χρησιμοποιούν”. Ο Sanders και ο Corbyn ενσάρκωσαν μια δυναμική που αναδύθηκε έξω από αυτά τα κόμματα. Δεν βλέπω τίποτα συγκρίσιμο στην περίπτωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η ενδεχόμενη νίκη του Benoît Hamon [αριστερός υποψήφιος] στις προκριματικές εκλογές εκφράζει τη δυσφορία για αυτό που απομένει από αυτό το κόμμα, αντικατοπτρίζει μια αλλαγή στην εσωτερική του ισορροπία, αλλά δεν είναι σημάδι της ανανέωσής του. Εάν ο Hamon αναδειχθεί όντως ως υποψήφιος, θα συμπιεστεί ανάμεσα στον διακηρυγμένο νεοφιλελευθερισμό του Emmanuel Macron και στον αντί-νεοφιλελευθερισμό του Jean-Luc Mélenchon, που είναι σαφώς πιο αξιόπιστος στην αριστερόστροφη αντιπαράθεση με τον Hollande.

Συνέχεια

«Ήθελα απλώς να ζω με τη μουσική» …


iannis_xenakis (1)

Στις 4 Φεβρουαρίου του 2001 πέθανε στο Παρίσι ο Ιάννης Ξενάκης.

Για τον Ιάννη Ξενάκη

—του Αλέξανδρου Χαρκιολάκη*—

Είναι 5 Φεβρουαρίου του 2001 κι εγώ σπουδάζω στο δεύτερο έτος στο τμήμα μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ. Με βλέπει στο διάδρομο της σχολής μου ένας από τους καθηγητές μου και οι πρώτες του λέξεις, πριν καν από τις συνηθισμένες καλημέρες (ξέρετε δα πόσο τυπικοί είναι οι εγγλέζοι), είναι «λυπάμαι πολύ για την απώλεια για τη χώρα σου, ο Ξενάκης ήταν ένας από τους σπουδαίους».

ab5

Η φράση «ήταν ένας από τους σπουδαίους» συνοψίζει νομίζω αρκετά καλά το τι ήταν ο Ξενάκης για το κόσμο της μουσικής αλλά και της γενικότερης διανόησης. Πολλοί έχουν μιλήσει για εκείνον και τις δυνατότητές του, για τη συνθετική του σκέψη αλλά και τη φιλοσοφική του διάθεση απέναντι στα πράγματα.

Ο Ξενάκης γεννήθηκε στις 29 Μαΐου του 1922 στη Ρουμανία και το 1932 μετέβη στις Σπέτσες για να γίνει μαθητής στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών. Το 1938 μετακόμισε στην Αθήνα για να ξεκινήσει τη προετοιμασία για να εισαχθεί στο ΕΜΠ και παράλληλα συνέχισε την ενασχόληση με τη μουσική, η οποία είχε ξεκινήσει δειλά-δειλά στις Σπέτσες. Ακούει και μαθαίνει μουσική συνεχώς, προσπαθεί να καταστεί δημιουργικός και κάνει τις πρώτες του συνθετικές απόπειρες (εδώεδώεδώ, και εδώ μερικά λινκ με κάποιες από τις πρώτες, άγνωστες στο ευρύ κοινό, συνθέσεις του).

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων που συμπίπτουν με τα χρόνια της κατοχής στην Αθήνα οργανώνεται στο ΚΚΕ, γίνεται μέλος της ΕΠΟΝ και μετέχει ενεργά στο αντιστασιακό κίνημα. Τραυματίζεται στα Δεκεμβριανά με αποτέλεσμα να χάσει ουσιαστικά την όρασή του από το αριστερό μάτι. Τελικά καταφέρνει να πάρει το πτυχίο του το 1947. Φεύγει για τη Γαλλία μέσω Ιταλίας κι ενός πλαστού διαβατηρίου καθώς δεν κατάφερε την απαλλαγή του από τη στρατιωτική θητεία όπου τον περίμεναν οι γνωστές «εκπαιδευτικές» πρακτικές για εκείνους που ήταν οργανωμένοι στα αντιστασιακά κινήματα της Αριστεράς.

Συνέχεια

Με τον Μαρξ ή πέρα από τον Μαρξ; …


Ο Terry Eagleton, ένας πνευματώδης στοχαστής, μέσω 10 ερωτοαπαντήσεων, που αφορούν τις κριτικές που έχουν διαχρονικά ασκηθεί στη σκέψη του Μαρξ, επιχειρεί να δείξει ότι ο μαρξισμός όχι μόνο δεν είναι νεκρός αλλά συνεχίζει να αποτελεί το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για να οραματιστούμε ένα ανθρωπινότερο μέλλον. Το συμπέρασμά του είναι ότι όλοι όσοι επιδιώκουμε ένα δικαιότερο κόσμο αναπόφευκτα είμαστε μαρξιστές. Για τον Eagleton τα γνωστικά θεμέλια της μαρξιστικής θεωρίας, όχι των επιγόνων της, των μαρξιστών, είναι απολύτως επαρκή και δεν υπάρχει καμία ανάγκη να επανιδρύσουμε τον μαρξισμό ή να αναζητήσουμε μετα-μαρξιστικές απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα. Πρόκειται για την γνωστή αντίληψη που θεωρεί ότι οι επίγονοι και τα εγχειρήματα εφαρμογής της θεωρίας στην πράξη στρέβλωσαν τη μαρξιστική θεωρία. Ποτέ δεν πίστεψα, ακόμα και στην μαρξιστική μου νεότητα, το δογματικό αυτό επιχείρημα.

Ο Μαρξ είναι ένας ριζοσπάστης διανοητής του διαφωτιστικού τόξου, που μας πρόσφερε μια ριζική κοινωνιολογική κριτική της νεωτερικότητας, του βιομηχανικού καπιταλισμού, τα γνωστικά θεμέλια της οποίας δεν επαρκούν για να ερμηνεύσουν τη νέα φάση της νεωτερικότητας. Ο Μαρξ είναι ένας κλασικός, που η σκέψη του είναι γόνιμη και αναγκαία, αλλά δεν μας είναι περισσότερο ή λιγότερο χρήσιμη απ’ ότι μας είναι η σκέψη του Αριστοτέλη, του Επίκουρου και του Ηράκλειτου, του Σπινόζα, του Χέγκελ, του Ρουσσώ και του Φρόυντ, της Άρεντ, του Καστοριάδη και του Παπαϊωάννου. Ο Μαρξ ως κλασικός είναι ξεπερασμένος αξεπέραστος.

Συνέχεια

Πόσο τρέχουν τα γεγονότα και πόσο η αντίληψή μας; …


Πόσο τρέχουν τα γεγονότα και πόσο η αντίληψή μας; – Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Τα γεγονότα έχουν φρενήρη και καταιγιστικό ρυθμό. «Τρέχουν» με ιλιγγιώδη ταχύτητα και εκφράζουν τη συμπύκνωση πολλών ποσοτικών και αρκετών ποιοτικών αλλαγών που γίνονταν στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Το 2017 θα είναι χρονιά αναταράξεων και γεγονότων που πατάνε πάνω στην πορεία μιας χρόνιας κρίσης σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο. Αλλά και στην εξάντληση των μορφών και τρόπων χειρισμού αυτής της κρίσης μέσω της χρηματιστικοποίησης και της «δυτικής δημοκρατίας».

Η «ουδέτερη» πολιτική των κομμάτων της νεοφιλελεύθερης μεταδημοκρατίας, ανατινάσσεται από την επιστροφή της πολιτικής και του «λαϊκισμού», έτσι που δημιουργούνται συνθήκες μεγάλων πολιτικών αλλαγών. Ένα περιβάλλον «πολέμου» όλων εναντίον όλων τείνει να διαμορφωθεί, σαρώνοντας χθεσινές εύθραυστες ή ισχυρές συμμαχίες.

Η Ευρώπη ανατινάσσεται και δεν υπάρχει πλέον Ομπάμα για να παρέμβει, ενώ η Γερμανία δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι έχει τη δύναμη να επιβληθεί σε ολόκληρη την ήπειρο. Στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών, αναπτύσσονται φυγόκεντρες τάσεις και ο «ευρωπαϊσμός» μοιάζει με γερασμένο γραφειοκρατικό σκιάχτρο των Βρυξελλών.

Στη χώρα μας, βαδίζουμε αδιέξοδα προς πολύ χειρότερες μέρες με βήμα ταχύ και με την κοινωνία αρκετά «κουρασμένη» και εκ πρώτης όψεως «παθητική». Παράλληλα, είμαστε αντιμέτωποι με πολλαπλές απειλές που μάλιστα συχνά και εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε (αρνούμαστε) να αναγνωρίσουμε.

Στη Μόρια πεθαίνουν μετανάστες καθημερινά από τον βαρύ χειμώνα. Το χωριό Μόρια είχε περίπου 1.500 κατοίκους στους οποίους προστέθηκαν 4.000 πρόσφυγες. Χωρίς να ιδρώνει το αφτί του Μουζάλα και των υπόλοιπων κυβερνητικών. Την ίδια στιγμή, πεθαίνουν και Έλληνες, ακόμα και από γρίπη γιατί δεν υπάρχουν εμβόλια. Εκατοντάδες χιλιάδες είναι εκείνοι που δεν έχουν τα απαραίτητα φάρμακα, χαλάνε τα δόντια τους, κρυώνουν, μικραίνει το προσδόκιμο ζωής, ενώ το πιο ανθηρό τμήμα του πληθυσμού φεύγει μαζικά από τη χώρα. Η Ελλάδα και ο λαός της αιμορραγούν, δεν βοηθά να μην το βλέπουμε. Και την ίδια ώρα, ο Φλαμπουράρης μας λέει ότι θα τρίβουμε τα μάτια μας από την ανάπτυξη και ότι οι πολίτες τον επευφημούν στον δρόμο με την κραυγή «βαστάτε γερά»… Για τέτοιο δούλεμα μιλάμε.

Τα γεγονότα λοιπόν τρέχουν και, όσο κι αν φαίνεται δύσκολο, χρειάζεται μια άλλη οπτική άλλη που να μπορεί να αντιληφθεί την ουσία όσων συμβαίνουν. Αλλά και να μπορέσει να παράξει έναν προσανατολισμό, μια στάση και πράξη, μια προοπτική. Δεν υπάρχουν σχήματα εύκολα και έτοιμα προς κατανάλωση. Αλλά, ακόμα κι αυτή η παραδοχή είναι ζήτημα αντίληψης και οπτικής.

_____________________________________________________________

Από:http://www.e-dromos.gr/editorial-345/

Αποδομώντας Ιεραρχίες: Αφεντικά, Σκηνοθετημένη Ηγεσία και Αυθαίρετες Θέσεις Εξουσίας…


Τα αφεντικά δεν φυτρώνουν στα δέντρα. Δεν εμφανίζονται μαγικά στη δουλειά σας. Δεν γεννιούνται με αυτούς τους ρόλους. Είναι δημιουργήματα. Έχουν κατασκευαστεί για να εκπληρώσουν τις αυθαίρετες θέσεις εξουσίας εντός της οργανωτικής ιεραρχίας. Δεν κατέχουν κανένα φυσικό ή επίκτητο ταλέντο, και δεν έχουν δοκιμαστεί, ούτε ελεγχθεί μέσω οποιουδήποτε αξιοκρατικού συστήματος. Αντίθετα, έλκονται προς αυτές τις θέσεις εξουσίας, επειδή παρουσιάζουν συνειδητά χαρακτηριστικά που τους κάνουν ικανούς τόσο στο να ελέγχουν, όσο και στο να ελέγχονται. Είναι τυπικοί, ιδιαίτερα κομφορμιστές, δίνουν έμφαση στην εμφάνιση, ξέρουν πώς να μιλούν αυστηρά, χωρίς να λένε τίποτα ουσιαστικό, ευλογημένοι με την ικανότητα να λένε μαλακίες.

 Οι ιεραρχίες δεν είναι φυσικά φαινόμενα μέσα στην ανθρώπινη φυλή. Εκτός από την ανατροφή των παιδιών, τα ανθρώπινα όντα δεν γεννιούνται με την κλίση να εξουσιάζονται, να ελέγχονται, να «εποπτεύονται» από άλλα ανθρώπινα όντα. Οι ιεραρχίες είναι τεχνητά κατασκευάσματα έχουν σχεδιαστεί για να εξυπηρετούν ένα σκοπό. Είναι μια αναγκαιότητα μέσα σε κάθε κοινωνία που θέλει να υπερηφανεύεται για την υπερβολή του πλούτου και την ανισότητα της εξουσίας.

 Αποτελούν μια αναγκαιότητα για τη διατήρηση αυτών των ανισοτήτων και μια διασφάλιση ότι δεν θα προσβληθούν αυτές οι ανισότητες από τους κάτω.Εφαρμόζουν τον έλεγχο, τη συμμόρφωση και τη σταθερότητα σε μια ευρύτερη κοινωνία που χαρακτηρίζεται από τεχνητή ανεπάρκεια, εκτεταμένη ανασφάλεια, ανυπολόγιστη συγκέντρωση πλούτου και δύναμης, και ακραία ανισότητα. Χωρίς τέτοιον έλεγχο, αυτές οι κοινωνίες θα ξέφτιζαν, καθώς τα ανθρώπινα όντα θα επιδίωκαν φυσικά την αυτονομία τους και θα αποζητούσαν να έχουν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στις ζωές τους και στις ζωές των αγαπημένων τους προσώπων – ελέγχο που αφορά κατά κύριο λόγο τη δυνατότητα να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους.

Συνέχεια