Πολιτική ορθότητα και αισθητικοποίηση…


Πορτραίτο αγοριού με σκίτσο – Giovanni Francesco Caroto (1480-1555)*

Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι η εξωτερίκευση της ελεύθερης σκέψης είναι για όλες τις απολυταρχίες, από τις πιο παλιές μέχρι και τις πιο σύγχρονες, ιδιαίτερα επικίνδυνη. Μια ενδιαφέρουσα θεωρία ή μια αξιόλογη δήλωση σε βαθμό που μπορεί να πει την ωμή αλήθεια, να αφυπνίσει και να εμπνεύσει, φοβίζει περισσότερο από μια διαδήλωση ή μια ανταρσία. Πράγματι ο διαχρονικός αυτός φόβος έχει πολύ βαθιές ιστορικές ρίζες.

Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί ένα κινέζικο διάταγμα του 213 π.Χ. του αυτοκράτορα CH’ IN, στο οποίο προστάζονται τα εξής: «…όλες οι ιστορικές γραφές εκτός από εκείνες του CH’ IN να καούν…..όσοι συζητούν την ιστορία να εκτελούνται…..όσοι υψώνουν τη φωνή τους εναντίον αυτής της κυβέρνησης στο όνομα της αρχαιότητας να αποκεφαλίζονται μαζί με τις οικογένειές τους…..Μόνο βιβλία που αφορούν σε ιατρικά, θρησκευτικά, αγροτικά και αρδευτικά θέματα επιτρέπονται…»[1].  Πολύ πριν αναπτυχθούν οι θεωρίες της αποδόμησης της ιστορίας, ο αυτοκράτορας επιχειρεί να σβήσει την ανάμνηση και την παράδοση. Απαγορεύοντας την ελευθερία της μνήμης η οποία είναι «πολιτικά επικίνδυνη», προσπαθεί να εξουσιάσει το παρελθόν ώστε να εξασφαλίσει το μέλλον του[2]. Έτσι οι καλοί και φιλήσυχοι υπήκοοί του διατηρούσαν την δυνατότητα, εκτός της υπακοής στον CH’ IN, να θεραπευθούν, να προσευχηθούν και να καλλιεργήσουν τη γη αρδεύοντάς την. Όσο κι αν αυτό σήμερα ακούγεται υπερβολικό, το παραπάνω Διάταγμα «επανεκδόθηκε» στη συνέχεια σε πολλές γλώσσες και σε πολλές χώρες.

Συνέχεια

Τι είναι ο Αναρχικός Κομμουνισμός; Ι. Οι αντιφατικές έννοιες του Κομμουνισμού…


Τι είναι ο Αναρχικός Κομμουνισμός; Ι. Οι αντιφατικές έννοιες του Κομμουνισμού

Του Wayne Price – (NEFAC – προσωπικές απόψεις)

μετάφραση και αναδημοσίευση από το Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης

Οι αντιφατικές έννοιες του «κομμουνισμού»: μια διπλή κοινωνία, από τη μια, κοινωνία ελευθερίας και, από την άλλη, κοινωνία ολοκληρωτισμού.

Τι εννοούσαν ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν και ο Μαρξ με τη λέξη κομμουνισμός και πώς ο όρος αυτός αλλοιώθηκε από τους λενινιστές.

Υπήρξε ένα όραμα, ονομαζόμενο «κομμουνισμός» το οποίο διατηρήθηκε ζωντανό από τον Κροπότκιν και άλλους αναρχικούς κομμουνιστές κατά το 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς μοιράστηκαν ουσιαστικά τον ίδιο στόχο: Σε μια α-κρατική, αταξική, κοινωνία κομμουνισμού, τα μέσα παραγωγής θα ήσαν κοινής ιδιοκτησίας (από την κοινότητα), η εργασία θα υπήρχε για να ικανοποιεί τα κοινωνικά κίνητρα παρά το μισθό, και τα καταναλωτικά αγαθά θα ήταν διαθέσιμα σύμφωνα με τις ανάγκες των ανθρώπων.

Αλλά κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο «κομμουνισμός» σήμαινε κάτι εξ ολοκλήρου διαφορετικό. Μεγάλα έθνη κυβερνούνταν από αυτοαποκαλούμενα Κομμουνιστικά Κόμματα. Οι οικονομίες τους διευθύνονταν από ολοκληρωτικά κράτη, οι ανίκανοι εργαζόμενοί τους παρήγαγαν προϊόντα που πωλούνταν στην εσωτερική και διεθνή αγορά, και εργάζονταν για ένα μισθό (δηλαδή πωλούσαν την εργατική τους δύναμη ως προϊόν στα αφεντικά τους).

Αυτή την εποχή, οι «κομμουνιστές» ήταν συνήθως άνθρωποι που υποστήριξαν αυτόν ακριβώς τον τύπο κράτους-κεφαλαιοκρατικής τυραννίας. Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονταν φιλικά προς τη Μόσχα Κομμουνιστικά Κόμματα, μαοϊκοί, άλλοι σταλινικοί και, περισσότερο, τροτσκιστές. Ονόμαζαν τους εαυτούς τους «κομμουνιστές» και έτσι τους αποκαλούσαν και οι αντίπαλοί τους. Αλλά «αντικομουνιστές» δεν θεωρούνταν απλώς εκείνοι που αντιτάσσονταν σε τέτοια καθεστώτα, αλλά και εκείνοι που υποστήριζαν τον δυτικό ιμπεριαλισμό – μια ομάδα ανθρώπων από φιλελευθέρους έως φρενοβλαβείς φασίστες. Συγχρόνως, οι φιλικοί προς τη Μόσχα κατάγγελλαν τους ελευθεριακούς σοσιαλιστές ως «αντικομουνιστές» και «αντισοβιετικούς». Μερικοί άνθρωποι άρχισαν να αποκαλούνται «αντι-αντικομουνιστές» για να δείξουν ότι δεν συμφωνούσαν με τους κομμουνιστές, αλλά ότι ήταν ενάντια στο κυνήγι μαγισσών του καθεστώτος McCarthy (στις ΗΠΑ).

Συνέχεια

Γαλλία: άλλη μία αποκρουστική προεδρική εκστρατεία …


της Diana Johnstone

Σαν να μην ήταν αρκετά φρικαλέα η προεδρική καμπάνια στις ΗΠΑ , έρχεται άλλη μία: στη Γαλλία.

Το σύστημα στη Γαλλία είναι πολύ διαφορετικό, με δύο γύρους και  πολλούς υποψηφίους,  οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι εύγλωττοι και συχνά συζητούν πραγματικά προβλήματα. Ο δωρεάν χρόνος στην τηλεόραση μειώνει την επιρροή του μεγάλου χρήματος. Στον  πρώτο γύρο, της 23ης Απριλίου, θα επιλεγούν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι για τον δεύτερο γύρο της 7ης Μαΐου, οπότε θα εκλεγεί ο πρόεδρος, συνεπώς υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες επιλογής από ό,τι στις ΗΠΑ.

Αλλά η κυρίαρχη πολιτική τάξη θέλει να μιμείται τους τρόπους της αυτοκρατορίας, επαναλαμβάνοντας ακόμη και το θέμα που κυριάρχησε στο εκλογικό σόου του 2016 στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού:  οι διαβολικοί Ρώσοι κάνουν μαντάρα τη θαυμάσια δημοκρατία μας.

Η μίμηση του αμερικανικού συστήματος άρχισε με τις «προκριματικές» επιλογές υποψηφίων προέδρων που διεξήγαγαν τα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία φιλοδοξούν να παρουσιαστούν ως τα ισοδύναμα των Αμερικανών Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, σε ένα δικομματικό σύστημα. Το δεξιό κόμμα του πρώην προέδρου Νικολά Σαρκοζί ήδη μετονομάστηκε σε Les Républicains(Ρεπουμπλικάνοι) και οι ηγέτες του αποκαλούμενου Σοσιαλιστικού Κόμματος περιμένουν απλώς την κατάλληλη ευκαιρία για να μετονομαστούν σεLes Démocrates(Δημοκρατικοί). Αλλά όπως εξελίσσονται τα πράγματα, κανείς από αυτούς δεν μπορεί να το υποστηρίξει τούτη τη στιγμή.

Συνέχεια

Τρώνε, πίνουν και σκοτώνουν…


Αποτέλεσμα εικόνας για «Αφορολόγητο»

Πρόκειται περί κτηνώδους εξαπάτησης, αλλά οι δυνάμεις μας δεν είναι αρκετές για να την δείξουμε. «Αφορολόγητο» δεν υ-πάρ-χει!!! Κάποιος / κάποια που πληρώνεται ακόμα και 1000 ευρώ τον μήνα (πόσο μάλλον όλοι / όλες που βρίσκονται πιο κάτω) τα λεφτά αυτά τα ξοδεύει. Δεν τα κάνει μασούρι! Συνεπώς πληρώνει όλους τους «φόρους κατανάλωσης»: από τους φπα μέχρι τους φόρους καπνού, βενζίνης, οινοπνεύματος, κλπ. Με δικούς μας (πρόχειρους αλλά όχι αυθαίρετους) υπολογισμούς απ’ τα 1000 ευρώ τον μήνα που ξοδεύονται / καταναλώνονται υποχρεωτικά κάθε μήνα για έναν (καλοπληρωμένο με τα σημερινά δεδομένα) μισθωτό, το 25% είναι φόρος.Κάποιος με ετήσιο σύνολο μισθών 12.000 θα έχει πληρώσει μέσα στη χρονιά 3.000 σε «έμμεσους» φόρους· αλλά φόρους! Κάποιος με 6.000 ετήσιο σύνολο μισθών θα έχει πληρώσει 1.500 ευρώ, πάλι σε «έμμεσους» φόρους· αλλά φόρους!

Και ύστερα; Ύστερα καλούμαστε να ξαναφορολογηθούμε ήσυχα ήσυχα και σαν μαλάκες, για τα ίδια ακριβώς ποσά, δεύτερη φορά!!! Και μάλιστα να φορολογηθούμε και για τα ποσά που πληρώσαμε σαν «έμμεσους» φόρους – αλλά φόρους!!! Που σημαίνει ότι φορολογούμαστε δύο φορές, για τα ίδια ποσά, ακόμα και για τους φόρους που πληρώσαμε την πρώτη: την μία σαν καταναλωτές, την δεύτερη σαν «εισοδηματίες»!!!

Δεν υπάρχει, λοιπόν, κα-νέ-να «α-φο-ρο-λό-γη-το» για την μεγάλη πλειοψηφία των μισθών και των συντάξεων! Και θα έπρεπε να πολεμήσουμε (χύνοντας αίμα κυριολεκτικά) γι’ αυτό το εντελώς ρεφορμιστικό: να γίνεται μόνο μία φορολόγηση για εκείνο το ύψος μισθών (και συντάξεων) που αποτελούν το όριο αξιοπρεπούς ζωής – αντί για δύο φορολογήσεις, όπως γίνεται σήμερα. Θα έπρεπε να ματώσουμε για να είναι (για τους μισθωτούς) τα 12.000 ευρώ το χρόνο μονής φορολόγησης…

Αλλά τι; Μιζέρια, μοιρολατρεία – και παράνοια…. Τρίτη φορολόγηση αυτή, ηθική και συναισθηματική…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

O Nicholas Shaxson, οι ζώνες offshore και η μαφιόζικη τροπή του καπιταλισμού…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Ο Nicholas Shaxson στο βιβλίο του «OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών» ξεκαθαρίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα: «Ο κόσμος των υπεράκτιων (offshore) κέντρων βρίσκεται παντού τριγύρω μας. Πάνω από το μισό παγκόσμιο εμπόριο περνά, τουλάχιστον στα χαρτιά, από φορολογικά καταφύγια. Πάνω από το ήμισυ όλων των τραπεζικών στοιχείων ενεργητικού και το ένα τρίτο των άμεσων ξένων επενδύσεων από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες δρομολογούνται μέσω υπεράκτιων κέντρων. […] Το 2010 το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι η συνολική αξία των στοιχείων του ενεργητικού μόνο των μικρών νησιωτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων ανέρχονταν συνολικά σε 18 τρισεκατομμύρια δολάρια – ποσό ισοδύναμο με το ένα τρίτο, περίπου, του παγκόσμιου ΑΕΠ. Και αυτό, σύμφωνα με το ΔΝΤ, μάλλον αποτελούσε υποεκτίμηση». (σελ. 31).

«OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών»
«OFFSHORE, Τα Νησιά των Θησαυρών»

Ως προς το τι σημαίνει φορολογικό καταφύγιο, το Shaxson θα επιχειρήσει έναν γενικό ορισμό: «Δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς το τι είναι ένα φορολογικό καταφύγιο. Για να λέμε την αλήθεια, ο όρος είναι κάπως παραπλανητικός, μιας και αυτά τα μέρη δεν προσφέρουν μόνο διαφυγή από τη φορολογία· παρέχουν επίσης εχεμύθεια, διαφυγή από τις χρηματοπιστωτικές ρυθμίσεις και μια ευκαιρία να αψηφήσει κανείς τους νόμους και τους κανόνες άλλων επικρατειών, των χωρών όπου ζει ο περισσότερος κόσμος». (σελ. 32). Και συμπληρώνει: «Το ζητούμενο είναι να προσφέρουν διόδους διαφυγής από τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η ζωή στο πλαίσιο της κοινωνίας και η αποκόμιση ωφελημάτων από αυτή – τους φόρους, την υπεύθυνη χρηματοπιστωτική ρύθμιση, το ποινικό δίκαιο, το κληρονομικό δίκαιο και ούτω καθεξής. Αυτή είναι η βασική δραστηριότητά τους. Αυτό κάνουν». (σελ. 32).

Υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τις πολυεθνικές εταιρείες στο ζήτημα της διπλής φορολόγησης: «Από την πλευρά της νομιμότητας, ένα σημαντικό ζήτημα είναι αυτό της λεγόμενης διπλής φορολόγησης. Έστω ότι μια αμερικανική πολυεθνική επενδύει σ’ ένα εργοστάσιο μεταποίησης στη Βραζιλία, αποκομίζοντας κέρδη στη συγκεκριμένη χώρα. Αν τόσο η Βραζιλία όσο και οι ΗΠΑ φορολογούσαν το ίδιο εισόδημα, χωρίς να επιτρέπουν να εκπίπτουν οι φόροι που πληρώνονται στην άλλη χώρα, η πολυεθνική θα φορολογούνταν δύο φορές για το ίδιο εισόδημα». (σελ. 51).

Συνέχεια