«Γεννήθηκα εκεί όπου δεν υπήρχαν σύνορα»…


Ο θρυλικός Ινδιάνος Τζερόνιμο (1829-1909) που κατέληξε τουριστικό αξιοθέατο

«Ζούσα καλά ώσπου οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν άσχημα για μένα»

στις 17 Φεβρουαρίου του 1909, πέθανε ο θρυλικός Ινδιάνος, ηγέτης της φυλής των Απάτσι, Τζερόνιμο, που πολέμησε κατά των Μεξικανών και των ΗΠΑ προβάλλοντας αντίσταση στην καταπάτηση των εδαφών που επί αιώνες ολόκληρους ανήκαν στους αυτόχθονες κατοίκους.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Γκογιαλέ (Goyathlay ή Goyahkla στα αγγλικά), που στη γλώσσα των Απάτσι σήμαινε: «Αυτός που Χασμουριέται». Το όνομα Geronimo τού δόθηκε κατά τη διάρκεια μιας μάχης με στρατιώτες του Μεξικού.

Είδε το πρώτο φως στις 16 Ιουνίου 1829 κοντά στον ποταμό Τζίλα. Ανήκε στην φυλή Μπεντονκόχε, που ήταν παρακλάδι της φυλής Απάτσι και στην οποία αρχηγός ήταν ο παππούς του, Μάκο. Είχε τρία αδέρφια και τέσσερις αδερφές. Μεγάλωσε κατά τις παραδόσεις των Απάτσι. Παντρεύτηκε στα 17 του χρόνια και απέκτησε με τη σύζυγό του τρία παιδιά. Ο μύθος των Ινδιάνων έλεγε ότι ο Τζερόνιμο είχε φάει την καρδιά ενός ελαφιού, για να του δώσει ταχύτητα και αντοχή στο κυνήγι.

Η σφαγή της οικογένειάς του

Στις 6 Μαρτίου του 1851, μια διμοιρία Μεξικάνων με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Χοσέ Καράσκο επιτέθηκε στην κατασκήνωση των Ινδιάνων. Οι περισσότεροι άντρες έλειπαν για κυνήγι και στην κατασκήνωση βρίσκονταν μόνο τα γυναικόπαιδα και ελάχιστοι φύλακες. Οι Μεξικάνοι σκότωσαν τους φύλακες, έκλεψαν τα άλογα και ισοπέδωσαν την κατασκήνωση. Δεν λυπήθηκαν ούτε τις γυναίκες και τα παιδιά. Ανάμεσα στα θύματα, η γυναίκα, τα παιδιά του και η μητέρα του Τζερόνιμο.

wifeofgeronimo

Η γυναίκα του Τζερόνιμο και ένα από τα παιδιά του.

Συνέχεια

Σαμάνοι, θεοί και… φλιτζάνι…


ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Στους Ζουλού κατά τη γέννα παρουσιάζεται, ενίοτε, μια γριά γυναίκα με τη μορφή φιδιού, ο εξευμενισμός της οποίας επιτάσσει πως πρέπει να θυσιαστεί μια κατσίκα ή κάποιο άλλο ζώο.

Στο Εκουαδόρ οι Χιβάρο αναγνωρίζουν τρεις ψυχές στους ανθρώπους. Οι Ινδουιστές διαφωνούν σχετικά με το αν ο Σίβα ή ο Βισνού είναι ο ύψιστος Κύριος και είναι πολλοί εκείνοι που έχουν πληρώσει με αίμα αυτή τη διαφωνία.

Οι καθολικοί με τους ορθόδοξους χριστιανούς τα έσπασαν (υποτίθεται) μετρώντας την αγία τριάδα –πάντα ακατανόητη– και διαφωνώντας για τον άζυμο ή ένζυμο άρτο. Τέτοιες γελοίες διαφορές υποτίθεται πως ήταν οι αιτίες σχεδόν δισχιλιόχρονου αιματοκυλίσματος των μαζών θυσία στον μολωχισμό του Γιαχβέ, του υιού Χριστού και του ανιψιού Μωάμεθ.

Σήμερα οι Εβραίοι προσεύχονται μπροστά στο Τείχος των Δακρύων, υποτιθέμενο απομεινάρι του δεύτερου ναού της Ιερουσαλήμ, αφήνοντας στις σχισμές σημειώματα με επιθυμίες και παρακλήσεις προς τον Γιαχβέ.

Η επίσκεψη του εκάστοτε πάπα οπουδήποτε επί γης, θεωρείται μέγα γεγονός και συναθροίζονται 200.000 προσκυνητές. Φόρο τιμής στον εκάστοτε σταρ με το γυάλινο κλουβί, που δεν έχει αποκηρύξει ακόμη, αυτός και οι όμοιοί του, το Ολοκαύτωμα και που σ’ έναν ορθολογικό κόσμο θα τον συλλάμβαναν για την απάτη και τις πλάνες που προσφέρει στον κόσμο.

Συνέχεια

Στο χαρέμι του θανάτου…


Πριν κάποιες μέρες, οι κάτοικοι των Χανίων είχαν την «τιμή» να φιλοξενήσουν 6 χιλιάδες νατοϊκούς στρατιώτες που αγκυροβόλησαν στο νησί για να περάσουν μερικές μέρες χαλάρωσης και αναψυχής. Η παλιά πόλη των Χανίων γέμισε με μυστικούς αστυνομικούς και οι Αμερικάνοι στρατιώτες γέμισαν τους δρόμους της πόλης. Αυτή τη φορά, οι αρχές ενημέρωσαν τους καταστηματάρχες ότι θα αποζημιωθούν για όποιες ζημιές προκληθούν από τους μεθυσμένους στρατιώτες και μάλιστα τους συμβούλεψαν σε περίπτωση επεισοδίων να απευθύνονται όχι στην αστυνομία αλλά σε δύο ειδικά τηλέφωνα, έτσι ώστε σώμα επιφορτισμένο με αυτόν τον ρόλο να έρχεται και να μαζεύει τους ναύτες.

Κι αν διαπράξουν κάποιο ποινικό αδίκημα, θα ρωτήσει κάποιος, δεν πρέπει να επιληφθεί η αστυνομία; Όχι, γιατί για τους στρατιώτες του ΝΑΤΟ ισχύει το ειδικό καθεστώς της «ετεροδικίας». Τα δικαστήρια των Χανίων δηλαδή δεν είναι καθ’ύλην και κατά τόπο αρμόδια και οι υποθέσεις των νατοϊκών προφανώς περνάνε απευθείας στα αμερικανικά στρατοδικεία, με αποτέλεσμα να υπάρχει η απόλυτη ατιμωρησία. Ενδεικτικά, τον περασμένο Ιούνιο 26χρονος Αμερικάνος ναύτης έκλεψε ένα ταξί, αφού ξυλοκόπησε τον οδηγό του και στην συνέχεια τράκαρε άλλα δύο αμάξια για να καταλήξει μέσα σε χαντάκι στην περιοχή της Αγυιάς. Ατιμώρητα όμως μένουν και πιο σοβαρά εγκλήματα όπως απόπειρες βιασμού, που έχουν τελεστεί στο παρελθόν από στρατιώτες της Βάσης, δίνοντας έτσι το ελεύθερο στους νατοϊκούς να κάνουν ότι θέλουν αφού έτσι κι αλλιώς θα τη βγάλουν καθαρή, δηλαδή δεν θα δικαστούν καν.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, για τις σεξουαλικές ανάγκες των «λιονταριών» του ΝΑΤΟ, επιστρατεύθηκαν στην πόλη των Χανίων και μερικές εκατοντάδες γυναίκες από την Κρήτη και την υπόλοιπη Ελλάδα. Φανταζόμαστε ότι για την επιχείρηση ανεύρεσης και μεταφοράς των κοριτσιών θα βοήθησε και ο αντιπεριφερειάρχης Χανίων, Α. Βουλγαράκης ο οποίος άλλωστε φρόντισε να εξασφαλίσει για την Αμερικανική Βάση, μια θέση στη λίστα με τους διοργανωτές του 2ο Παγχανιώτικου Τουρνουά Ποδοσφαίρου τον προηγούμενο μήνα. Έτσι, για να ξεπλύνει με λίγη δόση κοινωνικής ευαισθησίας, τους φόνους αμάχων λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα παραπέρα.

Συνέχεια

Νέα Φιλαδέλφεια: Όλη η πόλη μαγαζί, όλο το άλσος γήπεδο…


oli-i-poli-poster-web αντίγραφο

Αυτές τις μέρες μοιράστηκαν χιλιάδες κείμενα και κολλήθηκαν εκατοντάδες αφίσες στην πόλη, από τις Ελευθεριακές Συναντήσεις στη Στρούγκα.

Όλη η πόλη μαγαζί, όλο το άλσος γήπεδο

Πάνε τρία χρόνια από τότε που παρουσιάστηκε από τη Δικέφαλος 1924 ΑΕ το σχέδιο για το νέο γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά και ορίστηκε η κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινηθεί η ζωή σ’ αυτή την πόλη για να υπηρετήσει τους «αναπτυξιακούς» σκοπούς αυτής της «επένδυσης».

Από τότε η Νέα Φιλαδέλφεια αλλάζει προς το χειρότερο, μόνο και μόνο στην ιδέα μιας «Αγιά-Σοφιάς» μεγαλύτερης σε στρέμματα κι απ’ το Κολοσσιαίο της Ρώμης. Καφετέριες και κέντρα διασκέδασης φυτρώνουν σαν μανιτάρια, διεκδικώντας και κερδίζοντας ολοένα και περισσότερο χώρο μέσα στην πόλη. Σουβλατζίδικα, εναλλακτικά και μοντέρνα καταστήματα εστίασης με πληθώρα τοπικών και διεθνών κουζινών ανοίγουν συνεχώς, βασίζοντας την οικονομική επιτυχία των αφεντικών τους σε απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες, σε ατελείωτες ώρες εργασίας και μισθούς πείνας. Ο δημόσιος χώρος γεμίζει με τραπεζοκαθίσματα και η κεντρική πλατεία Πατριάρχου κατακλύζεται απ’ τα σκουπίδια των μαγαζιών, τα οποία ο δήμος δηλώνει πως αδυνατεί να διαχειριστεί. Οι δρόμοι του κέντρου της πόλης έχουν μετατραπεί σε ένα απέραντο πάρκινγκ, ενώ πεζόδρομοι και πεζούλια έχουν γίνει προέκταση των καταστημάτων: ο δημόσιος χώρος αλλάζει με γοργούς ρυθμούς, προσαρμοζόμενος στα νέα δεδομένα.

Πώς να πουλήσετε μια πόλη

Ακόμα και χωρίς «Αγιά-Σοφιά», δουλεύει το λεγόμενο place branding: πρόκειται για έναν τομέα του επιστημονικού μάρκετινγκ, πλούσιο σε δημοσιεύσεις και βιβλιογραφία την τελευταία εικοσαετία. Το place branding είναι μια συνέχεια της ιδέας του γνωστού εμπορικού branding, αλλά τοποθετημένο στο χώρο. Το εμπορικό branding προσπαθεί να χτίσει μια ιδεολογία γύρω από ένα σύνολο εμπορικών προϊόντων, τα οποία γίνονται φορείς ανθρώπινων ιδιοτήτων, οι οποίες «μεταβιβάζονται» στους καταναλωτές κατά τη διαδικασία αγοράς-κατανάλωσης. Έτσι, φορώντας τα τάδε παπούτσια της τάδε εταιρείας μπορείς να νιώθεις αρκετά ικανή ώστε να «just do it», ακόμη κι αν τα πόδια σου δεν σε κρατάνε για να τρέξεις μετά τη δουλειά, να είσαι «πρωταθλητής» υποστηρίζοντας τη δείνα αθλητική ομάδα, ακόμη κι αν το αφεντικό σε κάνει ξεφτίλα καθημερινώς ή και να «keep walking» ακόμη κι αν έχεις καρφωθεί με το αυτοκίνητο σε καμιά κολόνα, μετά τα ποτάκια του Σαββατόβραδου στον πεζόδρομο της Σάρδεων.

Συνέχεια

“Μαύρη” οικονομία…


Αποτέλεσμα εικόνας για “Μαύρη” οικονομία.

Το ότι τα ντόπια αφεντικά παιρνούν όλο και πιο μαζικά, όλο και πιο αποφασιστικά, στην άγρια φάση συσσώρευσης είναι κάτι που εμπειρικά (και καθόλου περιπτωσιολογικά…) το ξέρουμε εδώ και χρόνια. Η “κλαψιάρικη” δικαιολογία ότι το κάνουν “λόγω υπερφορολόγησης” είναι, απλά, ένα είδος συνδικαλισμού των “εκτός νόμου” αφεντικών.
Η απόδειξη (αν μπορεί να μας αναγνωριστεί το δικαίωμα να υποστηρίζουμε μια αιρετική θέση) είναι αυτή: το πέρασμα απ’ την “λευκή” στη “μαύρη” οικονομία δεν είναι ακαριαίο! Δεν πρέπει να υπάρχει κατηγορία ελεύθερων επαγγελματιών που να μην έχουν ξεκινήσει όλα τα “ενδιάμεσα βήματα”, όχι μόνο τα τελευταία 7 χρόνια αλλά από πολύ νωρίτερα. Το ίδιο το ελληνικό κράτος, σα νομοθεσία και σαν διοίκηση (κυρίως: σαν κυκλώματα προσοδισμού) έχει βοηθήσει τα μέγιστα σ’ αυτήν την συστηματική “μετατόπιση” της κεφαλαιακής συσσώρευσης στην ελλάδα.
Κι αυτήν την τάση την θεωρούμε μη αντιστρεπτή υπό τις τωρινές γενικές συνθήκες. Ακόμα κι αν κάποιες πολιτικές βιτρίνες μείωναν την “υπερβολική φορολόγιση”, ένα μικρό μόνο μέρος αυτών των “εκτός νόμου” αφεντικών θα επέστρεφαν στη “λευκή” συσσώρευση, και μόνο στο προηγούμενο στάδιο, όπου ήταν στην πραγματικότητα “γκρίζα”. Κι αυτό για απλούς λόγους: η “εκτός νόμου” συσσώρευση προσφέρει τόσα οφέλη και τόσο δύναμη (ή αίσθηση δύναμης) στα κάθε είδους αφεντικά ώστε μόνο ο φόβος πολύ αυστηρών τιμωριών θα μπορούσε να τα κάνει να οπισθοχωρήσουν.
Όταν, όμως, η επίσημη νομοθεσία (διακομματικά) προσφέρει ατιμωρησία στην φοροκλοπή (νομοθεσία Αλεξιάδη) ποιος “φόβος”; Μόνο για εμάς υπάρχει άφθονος…


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Εφοπλιστικός πατριωτισμός…


Στις 8 του μηνός έγινε στο Ευγενίδειο η ετήσια γενική συνέλευση της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών, στην διάρκεια της οποίας ο πρόεδρος της ΕΕΕ κ. Θεόδωρος Βενιάμης εκφώνησε μια -συνηθισμένη σ’ αυτές τις περιπτώσεις- ομιλία. Επειδή αποσπάσματα αυτής της ομιλίας απασχόλησαν κάμποσους «έγκριτους» επί αρκετές ημέρες, ας τολμήσω κι εγώ (παρ’ ότι μη έγκριτος) να διατυπώσω δυο-τρεις σκέψεις.

Αν κάπου έχει διαφοροποιηθεί η «αριστερή» μας κυβέρνηση από τους προκατόχους της, είναι ως προς το ότι εκείνοι έλεγαν ότι τα σφαγιαστικά μέτρα τους ήσαν άδικα αλλά δεν γινόταν αλλιώς ενώ η αριστερά υποστηρίζει ότι τα δικά της μέτρα είναι πιο δίκαια από τα προηγούμενα. Κατά τα άλλα, συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό η διαδικασία επιβολής νέων φόρων με παράλληλη αύξηση των ήδη υφισταμένων, δηλαδή η διαδικασία «από την μύγα ξύγκι» για την οποία μιλήσαμε προχτές. Και, βεβαίως, συνεχίζεται και η προκλητικώτατη τεράστια φοροαπαλλαγή των εφοπλιστών. Είναι τέτοια δε η άνεση και η έκταση των φοροαπαλλαγών αυτών που επιχειρηματίες κάθε κλάδου αγοράζουν ποσοστά σε ναυτιλιακές εταιρείες για να γευτούν και αυτοί τα υψηλά προνόμια.

Όσο καιρό η «αριστερά» βρισκόταν στην αντιπολίτευση, δεν έχανε ευκαιρία να εγκαλεί τις τότε κυβερνήσεις και να κατακεραυνώνει τους εκάστοτε πρωθυπουργούς για τις δεκάδες σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές που απολαμβάνουν οι εφοπλιστές. Τώρα που βρίσκεται στην κυβέρνηση, όχι απλώς δεν έχει καταργήσει έστω μία απ’ αυτές τις φοροαπαλλαγές αλλά συζητάει και με τους εφοπλιστές για να συμφωνήσουν από κοινού σε επί πλέον διευκολύνσεις και παροχές. Όπως λέει ο κ. Βενιάμης στην ομιλία του:

(…) θα ήθελα να αναφέρω ότι η εκκρεμής διερεύνηση του ελληνικού θεσμικού πλαισίου της ναυτιλίας από τις υπηρεσίες της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού μας έδωσε την ευκαιρία, στο πλαίσιο ενός εποικοδομητικού διαλόγου κατά τους τελευταίους μήνες, να εξηγήσουμε αναλυτικά τις ιδιαιτερότητες του συστήματός μας, που είναι όμως απολύτως συμβατές με τη σχετική κοινοτική νομοθεσία (…)

Δεξιά κι αριστερά, λοιπόν, στο πλευρό των εφοπλιστών. Κι από δίπλα, τα φασιστοειδή κάθε είδους επιμένουν να στηρίζουν το εφοπλιστικό κεφάλαιο και να κυνηγούν τους μετανάστες, ξεχνώντας ότι οι μετανάστες συνεισφέρουν πολύ περισσότερο από τους εφοπλιστές στην εθνική μας οικονομία και στο ΑΕΠ.

Συνέχεια

Γιατί τον εθνικισμό δεν τον γεννά ο «εθνομηδενισμός»…


Στο πλαίσιο της συζήτησης που διεξάγεται στην Κύπρο με αφορμή το πολλοστό «σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού», αλλά και ειδικότερα την καθιέρωση εορτασμού της επετείου μιας συλλογής υπογραφών του 1950 μετά από πρόταση των νεοναζιστών στην ελληνοκυπριακή βουλή, υποστηρίχθηκε πρόσφατα σε ηλεκτρονική ανάρτηση ότι Ο εθνομηδενισμός γεννά εθνικισμό. Ανάλογες «ερμηνείες», με διαφορετικές διατυπώσεις και αφορμές, έχουν υποστηριχθεί στο παρελθόν και στην Ελλάδα για την άνοδο της Χρυσής Αυγής και για συναφή φαινόμενα.

Στο παρόν σημείωμα θα αποδείξω γιατί η απόδοση του εθνικισμού στον «εθνομηδενισμό» είναι μια εξήγηση τελείως εσφαλμένη και πρωθύστερη, χωρίς την παραμικρή ερμηνευτική αξία.

Καταρχάς, για έναν βασικό λόγο που έχει να κάνει με την ορολογία.

Για το φαινόμενο του εθνικισμού και τις αιτίες του, εδώ και αρκετές δεκαετίες υπάρχει τεράστια συζήτηση και βιβλιογραφία διεθνώς.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι την έχω διαβάσει όλη. (Ούτε νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να το έχει κάνει). Ωστόσο, πουθενά σε όσα κοίταξα δεν έχω δει το φαινόμενο αυτό να αποδίδεται στον … εθνομηδενισμό.

Αυτό φυσικά είναι απολύτως αναμενόμενο. Διότι ο ίδιος ο όρος «εθνομηδενισμός» δεν χρησιμοποιείται πουθενά ως θεωρητική έννοια. Ουσιαστικά είναι ανύπαρκτος σε οποιαδήποτε γλώσσα πλην της ελληνικής[1]. Και σε αυτήν άλλωστε δεν χρησιμοποιείται με αναλυτικές φιλοδοξίες αλλά μόνο ως πολεμικός χαρακτηρισμός και ως μέσο στιγματισμού.

Ας κάνουμε όμως τη χάρη στους «εθνοκατιστές» και ας μπούμε στον κόπο να εξετάσουμε την προβαλλόμενη επιχειρηματολογία τους. Ο «εθνομηδενισμός», ή, με μία άλλη, πιο λυρική διατύπωση, η «προσπάθεια πολτοποίησης της ταυτότητας ενός λαού», φέρεται ότι οδηγεί στον εθνικισμό διότι «γεννά θυμό» σε κάποιους ανθρώπους, και έτσι οι άνθρωποι αυτοί μέσα στο θυμό τους οδηγούνται να υιοθετήσουν εθνικιστικές απόψεις.

Συνέχεια