Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή…



Aπό:http://praxisreview.gr/%CE%BA%CE%AC%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE/

Φρανσουά Βιγιόν: Μπαλάντα έμμετρη επιστολή στους φίλους του…


«Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο με τη ποίηση του Φρανσουά Βιγιόν. Το ρούφηξα κυριολεκτικά μέσα σε μια βραδιά. Οι στίχοι του με μάγεψαν. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως ένας ποιητής του 15ου αιώνα, τόσο παλιός δηλαδή, έφτανε σε μας με τόσο συνταρακτικό και οικείο τρόπο. Σε λίγες μέρες είχα βάλει μουσική σε 14 μπαλάντες του…

Γνωρίζω την ποίηση, δεν είμαι όμως ούτε κριτικός ούτε μελετητής αυτής της σπουδαίας τέχνης. Όμως απερίφραστα δηλώνω ότι τον θεωρώ για πολλούς λόγους έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές όλων των εποχών. Οι στίχοι του, ενώ αντανακλούν την ιστορική περίοδο στην οποία γράφτηκαν, σκίζουν κυριολεκτικά τον χρόνο και λειτουργούν ως σημερινοί…

Είμαι υποχρεωμένος να μιλήσω για τον μεταφραστή του Βιγιόν στα ελληνικά, τον Σπύρο Σκιαδαρέση. Εξέδωσε τη μετάφρασή του αυτή το 1947. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στον Σκιαδαρέση, γιατί μας μετέφερε όλους τους χυμούς και όλα τα επίπεδα της ποιητικής του Βιγιόν. Σπάνιο επίτευγμα για τόσο μακρινά κείμενα.» Θάνος Μικρούτσικος

Συνέχεια

Εξηγεί η Χάνα Άρεντ τον Ντ. Τραμπ; …


To «1984» του Τζορτζ Όργουελ δεν είναι το μόνο κλασικό μυθιστόρημα που γίνεται αυτές τις μέρες ανάρπαστο στις ΗΠΑ. Το ενδιαφέρον του κοινού κεντρίζει και η μελέτη της φιλοσόφου Χάνα Άρεντ «Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού».

 Η γερμανοεβραία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ (1906-1975) εγκατέλειψε το 1933 την Γερμανία μόλις ανέβηκε στην εξουσία ο Αδόλφος Χίτλερ. Από στρατόπεδο κράτησης του καθεστώτος Βισύ στη Γαλλία κατάφερε να μεταναστεύσει το 1941 στις ΗΠΑ και να αποκτήσει αργότερα την αμερικανική υπηκοότητα.

Συνέχεια

Πότε; …


Κώστας Βάρναλης

Κώστας Βάρναλης

Να μασάει ο χοντρός είναι δουλειά του,

γουργουρίζει η πατρίδα στην κοιλιά του!

Νόμος: ο που προδίνει κι απατά,όλο και πιο ψηλότερα πατά! 

Και συ, Λαέ, με την καμένη ανάσα πότε θα κόψεις του χοντρού τη μάσα;

___________________________________________________________

Aπό:https://aenaikinisi.wordpress.com/2017/02/04/%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B5/

Ο φασισμός στις ΗΠΑ: το “Muslim Ban” και η στρατηγική της έντασης …


Μετάφραση από το Its Going Down,

Bannon and Trump’s ‘Muslim Ban’ Part of Wider Strategy for Mass Crackdown

618_badcops

Η υπογραφή της πρόσφατης εκτελεστικής εντολής από τον Donald Trump την Παρασκευή επισήμως σταμάτησε την είσοδο των κατόχων πράσινης κάρτας, πάνω από 500 χιλιάδες άνθρωποι, από την επανεισδοχή τους στις ΗΠΑ, καθώς και την είσοδο Σύρων προσφύγων στις ΗΠΑ για 120 μέρες, επίσης περιέκοψε τον αριθμό των προσφύγων που οι ΗΠΑ θα δεχτούν στο μισό. Αυτές οι εντολές ήρθαν αμέσως μετά από ένα άλλο σετ εκτελεστικών εντολών που υπογράφτηκαν από τον Trump την Τετάρτη. Οι εντολές αυτές ζητούν την κατασκευή ενός τεράστιου συνοριακού τοίχους, την πρόσληψη δέκα χιλιάδων υπαλλήλων ICE (υπηρεσίας Τελωνείων και Μετανάστευσης)  ώστε να επιταχυνθούν οι αναμενόμενες μαζικές απελάσεις, και η ενδυνάμωση των συνοριοφυλάκων με πέντε χιλιάδες υπαλλήλους κατά μήκος των Μεξικανικών συνόρων. Την ώρα που φιλελεύθεροι και σελέμπριτις γελούσαν με τις φασιστικές φιλοδοξίες του Trump από την αρχή της προεδρικής υποψηφιότητας, δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι θα οπισθοχωρήσει από τα σχέδιά του, όπως έχει θέσει σε κίνηση όλους τους προηγούμενους στόχους του, ως τώρα. Εξάλλου, με έναν αληθινά πρωτο-φασιστικό τρόπο, ο Trump ελπίζει να παίξει με την πραγματικότητα πως με την ρατσιστική καταστολή (όπως τα σχέδια για μαζική εξαγωγή πόρων), έρχονται επίσης δουλειές• ‘’καλές δουλειές’’ που είναι μέρος των αστυνομικών ενώσεων οι οποίες είναι πιστές στον Trump τον ίδιο. Με αυτό τον τρόπο, ο Trump μπορεί, ως έναν μικρό βαθμό, να ξεκινήσει ένα ‘’new deal’’ τουλάχιστον για το κομμάτι της εργατικής τάξης το οποίο είναι έτοιμο να πάρει μέρος στην προσπάθεια του να επανακαθοριστεί ποίος περιλαμβάνεται και ποίος αποκλείεται.

Συνέχεια

Ζητείται αντίπαλο δέος…


Από τη μια, ο Ξυδάκης, ο Σιμορέλης, ο Κούλογλου, ο Σεβαστάκης με τις «εκτός γραμμής» δηλώσεις τους. Από την άλλη, ο Κούλης, ο Μπουμπούκος, ο Κουμουτσάκος, η Ντόρα που επαναλαμβάνουν μονότονα το σλόγκαν «αφού δεν μπορείτε, φύγετε, να αναλάβουμε εμείς». Στη μέση το πολύχρωμο μωσαϊκό της Κεντροαριστεράς, που όταν δεν ξεκατινιάζεται σε αρχηγικούς καυγάδες, ασκεί κριτική στην κυβέρνηση, παριστάνοντας την αθώα περιστερά για τη μνημονιακή πολιτική (όπως και η ΝΔ).

Οι δανειστές το βιολί τους: παρά τις μεταξύ τους διαφορές, βρίσκουν τον κοινό τόπο και απαιτούν την επέκταση του τρίτου Μνημονίου για μια περίοδο δέκα ετών μετά το 2018. Εχοντας απέναντι τους μια κυβέρνηση που δηλώνει, διά στόματος του υπουργού Σταθάκη: «Η ελληνική κυβέρνηση θέλει να υπάρξει μια συμφωνία-πλαίσιο με αυξημένες εγγυήσεις προς τους θεσμούς». Και ο νοών νοείτω…

Φυσικά, όπως συμβαίνει πάντοτε σε περιόδους που η πολιτική κρίση οξύνεται, οι δραματικοί τόνοι αρχίζουν να κυριαρχούν στην αστική προπαγάνδα: η κυβέρνηση μπορεί να τραβήξει τη διαπραγμάτευση και να φτάσει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, όπως έκανε το 2015 – Ο Τσίπρας μπορεί να σχεδιάζει εκλογές και να μπλοκάρει τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές για να εξυπηρετήσει την εκλογική του στρατηγική – Ο Σόιμπλε ξαναζεσταίνει το Grexit – Οι οπαδοί της δραχμής κερδίζουν έδαφος στον ΣΥΡΙΖΑ. Και άλλα ανάλογου… δραματικού περιεχομένου.

Το αστικό-εξουσιαστικό πολιτικό παιχνίδι σε όλη την αποκρουστικότητά του. Ολοι θέλουν μια ακόμα μνημονιακή συμφωνία, αλλά ο καθένας προσπαθεί είτε να μη φορτωθεί το βάρος είτε να το φορτώσει στους άλλους. Ο καθένας κοιτάζει είτε πώς θα κρατηθεί στην εξουσία είτε πώς θα φτάσει γρηγορότερα στην εξουσία.

Σε σχέση με τις ήρεμες κοινοβουλευτικές εποχές, μπορούμε να δούμε μια βασική διαφορά. Κανένας δε θέλει να εμπλέξει τις λαϊκές μάζες στην πολιτική αντιπαράθεση. Κανένας δεν προσπαθεί να οργανώσει κινητοποιήσεις υπέρ της πολιτικής τους.

Η αντιπαράθεσή τους γίνεται μόνο από τις στήλες και τα μικρόφωνα των αστικών ΜΜΕ, με το λαό -στο όνομα του οποίου μιλούν- παθητικό παρατηρητή της κάλπικης αντιπαράθεσής τους.

Είτε ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπογράψει την επέκταση του Μνημονίου (τέταρτο Μνημόνιο στην ουσία) είτε θα πάει σε εκλογές και θα έρθει η επόμενη κυβέρνηση να την υπογράψει. Το αποτέλεσμα θα είναι και στη μια και στην άλλη περίπτωση το ίδιο. Μόνο οι πρωταγωνιστές μπορεί ν’ αλλάξουν αμοιβαία θέση. Το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα πιο σκληρή δημοσιονομική πολιτική, πιο εκτεταμένος αποικισμός της χώρας, πιο βαθιά κινεζοποίηση του ελληνικού λαού.

Η πορεία δεν μοιάζει, είναι προδιαγεγραμμένη.

Και «από τα πάνω» δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Είναι φανερό πια σε όλους ότι δεν είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής του ενός ή του άλλου αστικού κόμματος. Είναι το συμφέρον της κεφαλαιοκρατίας που όλα τα αστικά κόμματα υπερασπίζονται.

Αυτή η προδιαγεγραμμένη πορεία μπορεί ν’ αλλάξει μόνο «από τα κάτω». Μόνο αν το μνημονιακό όχημα προσκρούσει στον τοίχο της εργατικής και λαϊκής αντίστασης. Ετσι συνέβαινε όλες τις εποχές κι αυτό δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Οσοι εναπόθεσαν ελπίδες σε πολιτικούς απατεώνες δοκίμασαν οδυνηρές εκπλήξεις και απογοητεύσεις.

Ζητείται αντίπαλο δέος, λοιπόν. Και στο κοινωνικό επίπεδο, στους δρόμους, και στο πολιτικό επίπεδο, όπου η εργατική τάξη είναι παντελώς ανοργάνωτη.

«ΚΟΝΤΡΑ»


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/02/blog-post_89.html

 

Ο γυμνός βασιλιάς δεν παύει να είναι επικίνδυνος…


Αποτέλεσμα εικόνας για Τεχεράνη

Μόλις πριν δύο μέρες (Ό,τι βρυχάται δεν είναι ο βασιλιάς της ζούγκλας) σημειώναμε ότι Ήδη η Τεχεράνη κάνει τις κινήσεις της. Ίσως ακολουθήσουν κι άλλοι… Η κίνηση που υπονοούσαμε (αλλά δεν αναφέραμε συγκεκριμένα) ήταν η δοκιμαστική εκτόξευση βαλλιστικού πυραύλου. Με δηλωμένη πολύ πριν τις εκλογές την πρόθεση του ψόφιου κουναβιού να «χαλάσει» την 5 + 1 συμφωνία για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του ιράν, βρήκε την πρώτη ευκαιρία. Ή μήπως άρπαξε την ευκαιρία που του πετάχτηκε κατάλληλα;
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τεχεράνη μπαίνει στη «μαύρη λίστα» της Ουάσιγκτον. Το 2003, μαζί με την Δαμασκό, είχε τοποθετηθεί στον «άξονα του κακού» απ’ την διοίκηση Μπους του Β. Αυτό σήμαινε (και σχεδόν είχε ειπωθεί ρητά) ότι μόλις ο αμερικανικός στρατός ξεμπέρδευε, «στα γρήγορα», με το ιράκ, θα άρχιζε να ασχολείται είτε με την συρία, είτε με το ιράν, είτε και με τους δύο. Το motto των καβλωμένων αμερικάνων πεζοναυτών ήταν τότε «όλοι μπορούν να πάνε στη Βαγδάτη, οι αληθινοί άντρες πηγαίνουν στην Τεχεράνη». Εννοώντας ότι η εκστρατεία «σοκ και δέος» στο ιράκ θα ήταν περίπατος· ενώ η επίθεση στο ιράν θα ήταν «αληθινός πόλεμος, για αληθινούς άντρες».
Όχι μόνο η ιρακινή αντίσταση στην κατοχή αλλά και διάφοροι άλλοι (αλλού στον πλανήτη…) φρόντισαν να συμβεί εκείνο που ειρωνικά είχε σχολιάσει ο Πούτιν: να καθηλωθεί ο αμερικανικός στρατός στο ιράκ… Ωστόσο και το 2004 και το 2005 και το 2006 το ιρανικό καθεστώς ήταν στριμωγμένο. Εξαιτίας του τρόπου που η Ουάσιγκτον (και το Τελ Αβίβ…) ανέμιζαν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα: σαν απειλή κατά της ανθρωπότητας.

Συνέχεια