«Οταν ο Διάβολος απαγγέλλει την Αγία Γραφή»!


ΜπογιοπΣ.απ.γαλ. Τα στοιχεία έχουν ενδιαφέρον…το σλόγκαν το άκουσα για πρώτη φορά από τον Ζίζεκ και μ’άρεσε…Ψιλοάσχετο αλλά το θυμήθηκα με τον ΑΚΡΙΒΕΣΤΑΤΟ Μπογιόπουλο…

Κάποιος ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ έγραψε επίσης ότι οι κρίσεις αρχίζουν από το 1825  (…Ιστορικά, η πρώτη οικονομική κρίση ξέσπασε στην Αγγλία το 1825 και μεταγενέστερα και σε άλλες χώρες…)

Το κακό του το φλάρο…1637 και η κρίση της Τουλίπας στο Αμστερνταμ…εντάξει σφε Λεωνίδα ? έτσι πές του καθηγητή…πιστεύω να θυμάσαι…

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ας δούμε κατ’ αρχάς τα στοιχεία:

  • Στο Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, προέδρου του Γιούρογκρουπ, ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν είναι 7 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας όπως στην Κύπρο, αλλά 20 φορές μεγαλύτερος…
  • Στην Ελβετία, το μέγεθος δύο μόνο τραπεζών, της UBS και της Credit Suisse, είναι σχεδόν 7 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ όλης της χώρας…
  • Στο Βέλγιο, δύο τράπεζες, η Dexia και η Fortis έχουν μέγεθος σχεδόν 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας…
  • Στη Βρετανία, τρεις τράπεζες, οι RBS, Barclays, HSBC, έχουν μέγεθος 4 φορές μεταλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας…
  • Στη Γερμανία, μια μόνο τράπεζα, η Deutsche Bank, έχει μέγεθος που ανέρχεται σχεδόν στο ΑΕΠ όλης της χώρας…
  • Στη Γαλλία, μια μόνο τράπεζα, η BNP Paribas, έχει μέγεθος που ξεπερνά όλο το ΑΕΠ της χώρας…
  • Στην Ισπανία, μια μόνο τράπεζα, η Santander, έχει μέγεθος όσο και το ΑΕΠ της χώρας…
  • Σε Σουηδία και Ολλανδία το μέγεθος του τραπεζικού τομέα ξεπερνά κατά 3,5 φορές το ΑΕΠ των δύο χωρών…
  • Σύμφωνα με την «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» για το έτος 2010 το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα όσον αφορά μόνο τους «άυλους τίτλους» ξεπέρασε τα 1.030 δισ. δολάρια, όταν την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν μόλις 62 δισ. δολάρια. Δηλαδή, ήταν μεγαλύτερος κατά 16 τουλάχιστον φορές…
  • Στην Αμερική, εν μέσω κρίσης, στο τρίτο τρίμηνο του 2009, το 80% της αύξησης των συνολικών κερδών προερχόταν από το χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 25% της αμερικανικής οικονομίας.
  • Στην Ευρώπη το 2007 – 2008, ενώ το σύνολο της οικονομίας παρουσίαζε ρυθμούς μεγέθυνσης 3%, οι τράπεζες εμφάνιζαν ρυθμούς επέκτασης των κερδοσκοπικών τους κεφαλαίων από 40% μέχρι και 80% το χρόνο. Ταυτόχρονα, ενώ το εθνικό προϊόν αύξανε με ετήσιο ρυθμό 4%, ο δανεισμός της οικονομίας αύξανε με ρυθμό ανώτερο του 8%.

Ολα αυτά μάς οδηγούν στον Χριστόφορο Κολόμβο, τον ήρωα της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής:

«Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ’ όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»…

*

Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο»1 παρατηρεί ότι στην επιδίωξή του για ένα κέρδος της τάξης του 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην είναι έτοιμος να διαπράξει ο καπιταλιστής, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και να οδηγηθεί στην κρεμάλα.

Εκείνο το 300% για το οποίο μιλούσε ο Μαρξ, και για το οποίο ο καπιταλιστής είναι έτοιμος να διαπράξει κάθε έγκλημα, αποτελεί τη σύγχρονη πραγματικότητα και την τυπική λειτουργία του ιμπεριαλισμού, από την εποχή που ο Λένιν έκανε λόγο για τον «τοκογλυφικό ιμπεριαλισμό». Φάση κατά την οποία «οι τράπεζες μετεξελίσσονται από το μετριόφρονα ρόλο των μεσολαβητών σε πανίσχυρους μονοπωλητές, που διαθέτουν σχεδόν όλο το χρηματικό κεφάλαιο του συνόλου των καπιταλιστών και των μικρονοικοκυραίων…».2

Ιδού πώς στο παραπάνω πλαίσιο προκύπτει η «φούσκα» ως αποτέλεσμα της έμφυτης ροπής του χρηματιστικού κεφαλαίου (δηλαδή της σύμφυσης βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου) στην αναζήτηση κέρδους:

  • Το 1980, η αξία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων ήταν 12 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
  • Το 1995 είχε ήδη φτάσει στα 64 τρισεκατομμύρια δολάρια ή περίπου 200% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
  • Το 2005 είχε εκτιναχτεί στα 140 τρισεκατομμύρια δολάρια ή πάνω από 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ και το 2007 στο 350% του παγκόσμιου ΑΕΠ!

Σε διάστημα λιγότερο της τριακονταετίας, δηλαδή, τα περιουσιακά στοιχεία που με τη μορφή μετοχών, ομολόγων κ.λπ. κατείχαν στα χέρια τους τραπεζίτες και κάθε λογής κεφαλαιούχοι και ιδιώτες αυξήθηκαν κατά 1.500%!

Ανακεφαλαιώνουμε:

1. Ο όγκος των συναλλαγών που αφορά την πραγματική οικονομία δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο το 2% του συνόλου των χρηματικών συναλλαγών.
2. Το Ενεργητικό των τραπεζών τη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης ήταν τριπλάσιο από το παγκόσμιο ΑΕΠ και η αξία των παραγώγων 16 φορές (!) μεγαλύτερη από το παγκόσμιο ΑΕΠ.
3. Ενώ το 2006 το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν 47 τρισ. δολάρια, η αξία των μετοχών ήταν 51 τρισ. δολάρια, των ομολόγων 68 τρισ. δολάρια και των παραγώγων… 473 τρισεκατομμύρια. Το 2009, το μέγεθος των παραγώγων είχε ανέλθει στα 900 τρισ. δολάρια!
4. Σε κάθε κράτος της Ευρώπης ο κύκλος εργασιών των τραπεζών που δραστηριοποιούνται στο έδαφός του υπερβαίνει κατά πολύ το ΑΕΠ της χώρας. Μεσούσης της κρίσης, ο κύκλος εργασιών των τραπεζών στην Ιρλανδία ανήρχετο στο 700% του ΑΕΠ της χώρας, στην Ελβετία στο 650%, στη Γαλλία 320%, στη Γερμανία στο 280%.3
5. Στην Ευρωζώνη, όπου το ΑΕΠ των χωρών που την απαρτίζουν κινείται στα 10 τρισ. ευρώ, το Ενεργητικό των τραπεζών ήταν το 2010 πάνω από 43 τρισ. ευρώ, δηλαδή 4 και πλέον φορές μεγαλύτερο.
6.Κάθε δευτερόλεπτο, στο σύγχρονο κόσμο διακινούνται με ηλεκτρονική μορφή στην παγκόσμια αγορά χρήματος περί τα 320 δισ. δολάρια.
7.Το 2008, τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος!4

Τι σημαίνουν τα παραπάνω:

α) Οτι η χρηματοπιστωτική «φούσκα» και η υπερεπέκταση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν συνιστά παρά μια τυπική λειτουργία του καπιταλισμού από συστάσεώς του και ειδικά στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.

β) Ο «καπιταλισμός – καζίνο», που εντελώς πρόσφατα ανακάλυψε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών κ. Μοσκοβισί, είναι ο μόνος μονοπωλιακός καπιταλισμός που υπήρξε, υπάρχει και που μπορεί να υπάρξει. Ηδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως τονίζει ο Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», το 40% του συνολικού πλούτου της Βρετανίας προερχόταν από τόκους κεφαλαίων που ήταν τοποθετημένα στο εξωτερικό.

Ως εκ τούτου, μετά μάλιστα τις τοποθετήσεις του κ. Σόιμπλε, της κυρίας Λαγκάρντ, του κ. Μοσκοβισί, της Αγίας Οικογένειας των Βρυξελλών εν συνόλω, που δικαιολόγησαν τις αποφάσεις τους για την Κύπρο στο όνομα της ανάγκης, όπως είπαν, να μειωθεί το μέγεθος του τραπεζικού τομέα του νησιού

– παρουσιάζοντας δηλαδή σαν «δικαιολογητική βάση» για τα ενδοϊμπεριαλιστικά τους παιχνίδια το ίδιο το έγκλημα του συστήματος που υπηρετούν –

δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε όπως ο Σαίξπηρ στον «Εμπορο της Βενετίας»:

«Για τους σκοπούς του ο Διάβολος μπορεί να απαγγείλει ακόμα και την Αγία Γραφή»!

*

1. Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος Γ’ , εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 594: «Με την ανάπτυξη του τοκοφόρου κεφαλαίου και του πιστωτικού συστήματος φαίνεται σα να διπλασιάζεται όλο το κεφάλαιο και, που και που, να τριπλασιάζεται από τον διαφορετικό τρόπο, με τον οποίο το ίδιο κεφάλαιο ή ακόμα η ίδια μόνο χρεωστική απαίτηση εμφανίζεται σε διάφορα χέρια με διάφορες μορφές. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του «χρηματικού κεφαλαίου» είναι καθαρά πλασματικό».

2. Λένιν, «Απαντα», τόμος 27, σελ. 332, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

[3] Εθνος, 2.12.2010.

[4] Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ – Υλικά της ημερίδας της ΚΕ του ΚΚΕ (14.5.2009), εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Πηγή. http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=7349211&publDate=21/3/2013

 

Ονειρεύομαι!


lightshot

Γράφει ο Χρήστος Λαδάς

Ξύπνησα από το λήθαργο μου. Προφανώς κοιμόμουν χρόνια τώρα. Έμαθα ότι στη χώρα των λωτοφάγων άλλαξαν πολλά. Είπα , λοιπόν, να πληροφορηθώ από τα έγκριτα μέσα τι είχε γίνει. Διάβασα όλους τους επιφανείς αρθογράφους. Μανδραβέλη, Δοξιάδη, Ζούλα, Παπαδημητρίου, Κασσιμάτη, Καρακούση, Πρετεντέρη, Μαυρίδη, Στούπα. Έμαθα πως στη χώρα μέχρι πρότινος, είμασταν όλοι βολεμένοι, διορισμένοι, κηφήνες, απατεώνες, κλέφτες και πολλά άλλα που δεν τα χωρεί ο νους σου. Κάτι με έπιασε. Μα όλοι οι φίλοι μου ήταν όλα αυτά; Πήρα μερικούς να τους ρωτήσω. Ρε σεις τρωκτικά τι κάνατε τόσα χρόνια; Γιατί μας καταστρέφατε; Πολλοί όμως έλειπαν. Είχαν πάει λέει στο εξωτερικό για δουλειές. Άλλοι γιατροί, άλλοι επιστήμονες, οι γυναίκες σερβιτόροι ή και καθαρίστριες έφευγαν για να επιβιώσουν. Καλά νέα λέω, εδώ θα έμειναν οι τίμιοι. Τα λαμόγια ας πάνε να διαφθείρουν τα ξένα κράτη.

Το ηθικό μου αναπτερώθηκε ιδίως, όταν σύμφωνα με όλα τα έγκριτα αναγνώσματα και ακούσματα, πληροφορήθηκα ότι κάποιες συμμορίες της δραχμής, κάποιοι λαϊκιστές που ήθελαν την Ελλάδα να μπει στο περιθώριο νικήθηκαν στις εκλογές αν και έπαιζαν παράξενα παιχνίδια. Χάρηκα! Επιτέλους, θα ζήσω σκέφθηκα, σε ένα δίκαιο κράτος, με θεσμούς, με δικαιοσύνη, με αξιοκρατία. Αυτοί οι φθηνοί λαϊκιστές που έλεγαν ότι δεν υπάρχει σωτηρία με τον τρόπο που κυβερνιόμαστε , το έλεγαν εκ του πονηρού. Το διασταύρωσα από όλους τους επιφανείς και έγκριτους δημοσιογράφους. Αυτοί με πληροφόρησαν ότι αυτά τα κόμματα της συμμορίας της δραχμής ήταν τα ίδια που τόσα χρόνια κυβερνούσαν! Αυτοί φταίνε για όλα. Μου φάνηκε λογικό.

Άνοιξα την τηλεόραση να δω τα νέα πρόσωπα, τους νέους φορείς που διόρθωσαν τα κακώς κείμενα όλων των προηγουμένων ετών, που αναμφίβολα ήταν πολλά. Μα είδα τα ίδια πρόσωπα πάλι στην εξουσία. Λέω, δεν μπορεί, κάτι γίνεται, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Ξαναδιάβασα πιο προσεχτικά. Μανδραβέλη, Δοξιάδη, Ζούλα, Παπαδημητρίου, Κασσιμάτη, Καρακούση, Πρετεντέρη, Μαυρίδη, Στούπα. Τελικώς το κατάλαβα. Δεν είταν αυτές ακριβώς οι συμμορίες της δραχμής που μας κυβερνούσαν τόσα χρόνια αλλά οι πολιτικές τους. Τώρα οι πολιτικές άλλαξαν. Δηλαδή μας κυβερνούν οι ίδιοι που καταγγέλλουν ότι οι συμμορίες της δραχμής μας κυβερνούσαν από το παρασκήνιο. Τώρα πλέον δεν υπάρχει ευνοιοκρατία, δεν υπάρχει κομματικοποίηση του κράτους, δεν υπάρχει διαφθορά, δεν υπάρχουν χαριστικά εργολαβικά συμβόλαια σε κολλητούς, χαριστικά δάνεια, μαϊμού αναθέσεις υπερτιμολογημένων δημοσίων έργων. Αυτοί που πάντα ήταν στην εξουσία 30 χρόνια αλλά αναγκάζονταν να εφαρμόσουν πολιτικές που δεν ήθελαν, τώρα μπήκαν στον ίσιο δρόμο και έγιναν φορείς της δικαιοσύνης και της ανάπτυξης. Κυρίως της αξιοκρατίας.

Δεν μου φάνηκε λογικό. Ξαναδιάβασα λοιπόν τους έγκριτους μέχρι που πείστηκα. Οι κοινωνικά αλληλέγγυοι εταίροι μας, έχουν βαλθεί, λέει, να μας σώσουν. Η Ευρώπη είναι γνωστό ότι είναι διαχρονικά δίκαιη, ειρηνική δύναμη και σίγουρα ότι κάνει το κάνει για το καλό μας. Δεν ήξερε άλλωστε τόσα χρόνια τι γινόταν εδώ, δεν πουλούσε χρηματοοικονομικά προϊόντα , δάνεια και όπλα στην Ελλάδα, ενώ τρόμαξε κι αυτή από τις συμμορίες της δραχμής που απειλούν τη χώρα. Τότε  και αυτή κατάλαβε ότι αυτοί που ήταν τόσες δεκαετίες στην Ελλάδα υπεύθυνοι για την κατάσταση της ήταν τελικά αξιόπιστοι συνομιλητές και συνέχισε να συναλλάσσεται μαζί τους σε διάφορα μέτωπα ιδιωτικοποίησης του κράτους. Εκπόνησε βέβαια σκληρά αλλά δίκαια μέτρα, μέσω ειδικών και τεχνοκρατών και φιλελευθέρων για την αναγκαία σωτηρία μας, που αν δεν τα υιοθετούσαμε θα μας πτωχεύανε. Κάποιος λέει Γιούνκερ, παρότι ήταν αρχηγός του Eurogroup μέχρι πρότινος, είπε, πριν λίγες ημέρες, ότι στην Ελλάδα πηγαίναμε στα τυφλά και δεν πρέπει να εφαρμοστεί ξανά τέτοιο καταστροφικό σχέδιο. Υπέθεσα πως είναι και αυτός μέλος της συμμορίας της δραχμής και πως σίγουρα δεν έχει διαβάσει Μανδραβέλη, Δοξιάδη, Ζούλα, Παπαδημητρίου, Κασσιμάτη, Καρακούση, Πρετεντέρη, Μαυρίδη, Στούπα.

Άρχισα να περπατώ. Κλειστά μαγαζιά ολούθε. Παντού «ενοικιάζεται» , «πωλείται». Μου θύμισε τα «ενοικιάζεται» , «πωλείται» του ελληνικού δημοσίου. Οπότε, λέω, δεν μπορεί καλό είναι αυτό. Κάπως έτσι πρέπει να ξεκινά η ανάπτυξη. Ο κόσμος όμως ήταν σκυθρωπός στους δρόμους. Είδα και κόσμο στα σκουπίδια. Όχι κλεφτά αλλά μέρα μεσημέρι να φλερτάρει με τους κάδους. Μήπως δεν ήρθε ακόμα η ανάπτυξη φοβήθηκα προς στιγμήν και έχουμε πτωχεύσει; Ανησύχησα. Έξω από ένα περίπτερο διάβασα τους τίτλους. Ο πρωθυπουργός μας, που αγαπά τον πολιτισμό και δώρισε και 11 εκατομμύρια και σε ένα ίδρυμα στου οποίου το Δ.Σ. είναι ο αδερφός του τα είπε όλα ορθά κοφτά.  ”Αυτό είναι το σχέδιο μου για BING BANG ευημερίας!” Τρόμαξα. Λέω όταν έρθει αυτή η ανάπτυξη θα βρέχει ευρώ στους δρόμους, να πάρω μία ομπρέλα. «Μηδενική ανοχή στους φοροδιαφεύγοντες. Οι πλούσιοι θα πληρώσουν και αυτοί για την κρίση». Βοούσαν τα πρωτοσέλιδα. Ένας σοβαρός τεχνοκράτης Υπουργός Οικονομικών τα εγγυάτο όλα αυτά. Το έλεγαν και όλοι οι επιφανείς.

Κάπου σε ένα μονόστηλο διάβασα ότι ο ίδιος Υπουργός απέσυρε λέει, τελευταία στιγμή, νομοσχέδιο με το οποίο χάριζε το 80% του πρόστιμου από τους παρανόμως πλουτίσαντες της λίστας Λαγκαρντ. Ακόμη και η Τρόικα του είπε ότι όλοι εκεί στη λίστα , εκατοντάδες ονόματα, που ήταν παρένθετοι, κουμπάροι και συγγενείς αυτών που ήταν και είναι στην εξουσία, έπρεπε κάποτε και αυτοί να πληρώσουν συμμετέχοντας στα βάρη και στην κρίση που δημιούργησαν. Όμως υποθέτω ότι ο Υπουργός μας θα τους εξήγησε ότι τόσα χρόνια δεν έχουν πάρει ούτε ευρώ από αυτούς, επειδή αυτοί μας προφυλάττουν από τις συμμορίες της δραχμής. Πείστηκα. Ούτως ή άλλως θα τους είπε εμείς τα λεφτά τα φέρνουμε, ό,τι θέλατε υπογράψαμε, τι ανακατεύεστε τώρα; Δικός μας λογαριασμός πως κάνουμε κουμάντο. Μήπως προτιμάτε τις συμμορίες της δραχμής; Η Τρόικα τι να πει και αυτή, αφού μια χαρά συνεργάζεται ούτως ή άλλως με την κυβέρνηση άφθονες αγοραπωλησίες συμβαίνουν, κατάλαβε ότι δεν πρέπει να επεμβαίνει σε αυτά. Ούτε στην ακύρωση της επιτάχυνσης της δικαιοσύνης η οποία πάλι αν επιταχυνόταν θα ήταν κακό για τον τόπο και έτσι οι δικαστές θεμελίωσαν το ιερό δικαίωμα τους να αποδίδουν δικαιοσύνη σε ρυθμούς Μοζαμβίκης. Όμως και οι δικαστές είπαν στην Τρόικα ότι έτσι πρέπει να γίνεται αφού αλλιώς θα αναλάβουν την εξουσία στον τόπο οι συμμορίες της δραχμής οπότε δεν θα πρέπει να τους πιέζουν για να δουλεύουν κάπως περισσότερο από 7 μήνες το χρόνο. Έτσι σώπασε η Τρόικα.

Κάποιοι παραπέρα διαμαρτύρονταν για τις τράπεζες που έχουν πάρει πάνω από 70 δισσεκατομύρια ευρώ τα τελευταία 5 χρόνια από το ελληνικό δημόσιο με χρέωση των ιδίων και των πολιτών της Ελλάδας για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, χρήματα που θα πληρώνουν γενεές χωρίς αντίκρυσμα. Διάβασα όμως τους έγκριτους. Τα λεφτά λέει πήγαν στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που τώρα αναπτύσσονται σε ένα πιο ανταγωνιστικό και φιλελεύθερο περιβάλλον. Στο μεταξύ οι επιχειρήσεις έβλεπα ότι έκλειναν ή ότι έφευγαν όλες από την Ελλάδα αλλά έτσι είναι η ανάπτυξη σκέφθηκα. Θα έρθουν άλλες πιο έξυπνες. Χάρηκα και με το κράτος που έχει εμπιστοσύνη στις τράπεζες. Δεν πήρε ούτε καν τον έλεγχο αφού τους πλήρωσε τόσες φορές το μετοχικό τους κεφάλαιο πάλι και πάλι και πάλι. Με χρέωση μας φυσικά. Αυτό είναι να έχεις εμπιστοσύνη!

Όλα αυτά λοιπόν είχαν αρχίζει να ξεκαθαρίζουν μέσα μου. Στεναχωρήθηκα βέβαια που οι δυνάμεις της δραχμής επικράτησαν στην Κύπρο τώρα που η τελευταία θα γυρίσει στην κυπριακή λίρα αφού δεν ακολούθησε το μονόδρομο της σωτηρίας της ενώ της είχε ρητώς διαμηνυθεί από 5 Υπουργούς Οικονομικών που συνεδρίασαν σε ένα eurogroup και αποφάσισαν ένα σαββατοκύριακο ότι αν η Κύπρος δεν συμμορφωνόταν και δεν έκανε ότι έκανε η Ελλάδα για να σωθεί εδώ θα την πτώχευαν γιατί θα τις έκοπταν τη χρηματοδότηση. Όι ίδιες δηλώσεις ήταν!  Η Ευρώπη δεν παίζει με αυτά σκέφθηκα. Ούτε με τις σωτηρίες. Φυσικά η Ευρωπη δεν μπλοφάρει ενώ τα μέτρα που παίρνει είναι μονόδρομα δίκαια και σωστά. Καημένοι Κύπριοι σκέφθηκα. Εσείς δεν θα σωθείτε. Κρίμα. Θα έρχεστε μετανάστες στην Ελλάδα για να σας δίνουμε 500 ευρώ το μήνα. Τι να γίνει; Δεν θα σώζονται και όλοι. Δυστυχώς για αυτούς δεν είχαν διαβάσει τους έγκριτους. Είχαν έλλειμμα δημοκρατίας και τεχνοκρατών. Σίγουρα και ενημέρωσης.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Μουρούτης απηύθυνε ένα τιτίβισμα (twitter) στον κόσμο των ιθαγενών.

«Σήμερα η Κυπριακή Βουλη απέρριψε πανηγυρικά τις πολιτικές του Συριζα»!

Ονειρεύομαι.

Πηγή. http://aienaristeyein.com/2013/03/20/%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B9/

Mενέλαος Λουντέμης


 

 Μενέλαος Λουντέμης (1912-1977)
(η φωτογραφία είναι από το 
opencalendar.gr
 
Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. 
Το 1956 κι αφού ήδη έχει περάσει 8 χρόνια στην εξορία, μεταφέρεται στην Αθήνα για να δικαστεί -με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας- για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» και συγκεκριμένα για το διήγημα «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό».
Αφού διαβάστηκε το κατηγορητήριο ερωτώμενος από τον πρόεδρο περί της ενοχής του απαντά: «Ναι, είμαι ένοχος. Όχι όμως γι’ αυτά που έγραψα, αλλά γι’ αυτά που δεν έγραψα και ακριβώς γιατί δεν τα έγραψα. Κατηγορούμαι ότι έγραψα για τους απλούς ανθρώπους, για τους ανθρώπους του μόχθου, για τους φτωχούς. Μα για ποιους έπρεπε να γράψω; Εγώ αυτούς γνώρισα, αυτούς αγάπησα, μαζί τους μοιράστηκα και τις χαρές και τις πίκρες μου. Δίπλα τους γεύτηκα κι εγώ την πίκρα της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής αδικίας και ήταν οι μόνοι που μου συμπαραστάθηκαν. Γι’ αυτό και αισθάνομαι φταίχτης που δεν έγραψα όσα έπρεπε να γράψω γι’ αυτούς».
Στη συνέχεια καταθέτουν μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης. Ανάμεσά τους ο Κώστας Βάρναλης την κατάθεση του οποίου αξίζει να διαβάσει κανείς (στο βιβλίο «Η δίκη του Μενέλαου Λουντέμη», εκδόσεις ΟΛΥΜΠΙΑ – Στρουμπούκης που φοβάμαι όμως ότι είναι εξαντλημένο).
Τέλος ο Λουντέμης καλείται να απολογηθεί και κάνει μια αναδρομή στη ζωή του και περιγράφει μαζί με το δράμα το δικό του το δράμα ενός ολόκληρου λαού. Όταν φτάνει να περιγράψει το δράμα του παιδιού του όταν ο ίδιος βρισκόταν στη Μακρόνησο ο πρόεδρος παρατηρεί: «Απορώ … πώς δεν υπογράψατε μια δήλωση για να σώσετε από τη δοκιμασία εσάς και το παιδί σας…».
Και ο Λουντέμης απαντά: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάμω πάλι τέσσερα εγώ!» 
 
Αποφασίζω να πεθάνω στα ξένα! 
Ακούω μηνύματα. Φωνές απ’ την Ελλάδα. Ελληνικά καλέσματα. “Έλα! Ο επαναπατρισμός σου είναι ελεύθερος”. Μα εγώ ρωτώ: Ο επαναπατρισμός μου ναι είναι ελεύθερος. Εγώ όμως θα είμαι ελεύθερος μετά τον επαναπατρισμό μου; Ένας αγαπητός μου φίλος μου τηλεφώνησε. “Έχεις το κλειδί της πατρίδας στο χέρι σου! Άνοιξε και μπες”. Μα εγώ θέλω ν’ ανοίξω την πόρτα της πατρίδας μου μ’ ελληνικό χέρι, ενώ η επίσημη δήλωση είναι κάπως θολή.  Τέλος πάντων, τι μου προσφέρουν, ιθαγένεια ή επαναπατρισμό; “Επαναπατρισμόν” μου απαντούν “χωρίς Ιθαγένεια”. Και τότε αποφασίζω να πεθάνω στα ξένα!
Γιατί νάρθω στην Ελλάδα. Για ν’ ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες των υπηρεσιών ζητιανεύοντας πατρίδα. Η πικρή μου εμπειρία με προφύλαξε από τέτοιες ταπεινώσεις. Είμαι πολύ άρρωστος, πολύ κουρασμένος και προ πάντων πάρα πολύ κακοπαθημένος για να παίξω εθελοντικά την κωμωδία του Δημοσίου κινδύνου. Προτιμώ να ζήσω εκπατρισμένος και ελεύθερος παρά επαναπατρισμένος και επιτηρούμενος.
Είμαι πικραμένος αφάνταστα για τη μεταχείριση των αρχών απέναντί μου. Μα είναι απελπιστικό. Η Ελλάδα που γεννήθηκε για να προσφέρει την ελευθερία στους άλλους ν’ αρνείται να την προσφέρει στα παιδιά της.
Η πατρίδα μας από φριχτά ολισθήματα, λάθη και προδοσίες άλλων, μπήκε στον κυκλώνα μιας αληθινής τραγωδίας. Και να γιατί σαστίζω. Πώς σε μια τόσο μεγάλη Ελλάδα δεν μπορούν να χωρέσουν στον κόρφο της μερικές χιλιάδες ορφανεμένα της παιδιά.
Δεν ξέρω τι με περιμένει στο μέλλον. Αύριο ξαναμπαίνω στο Νοσηλευτήριο, πολύ μακριά από το Βουκουρέστι και δε θα μπορώ να λέω πια τα παράπονά μου στον αγαπημένο μου Ελληνικό Τύπο. Έτσι λυπούμαι που δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω ούτε ένα από τα χρέη μου. Περιορίζομαι μόνο ν’ απευθύνω τις ολόθερμες ευχαριστίες μου που με τόση γενναιοφροσύνη και ανθρωπιά μου συμπαραστάθηκαν στον ανέλπιδο αγώνα μου.
Σφίγγω με αγάπη στο στήθος μου την παλλόμενη ελληνική καρδιά του Κέβιν Άντριους.
Χαιρετώ όλους όσοι με σκέπτονται και με καρτερούν. 
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ
 
 
από το “Καληνύχτα ζωή”: 
Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά. 
Θηρίο τον λένε τον άνθρωπο. Κολοκύθια. Ποιο θηρίο, μωρέ; Έχει το θεριό μαχαίρια; Φκιάνει  σκοτώστρες και τουφεκάει; Θηρίο… Βρισιά για τα θεριά! 
Στον έρωτα μήπως όλες οι φορές που αγαπούμε δεν είναι πρώτες; 
Τίποτα δεν είναι γλυκύτερο στον κόσμο από λίγη πικρή ζωή. 
“Άμα τον πόνο σου τον μοιράζεσαι μ’ άλλους -λένε- λιγοστεύει”. Μπορεί. Ίσως. Μα την πείνα σου μ’ όσους και να την μοιραστείς δε θα χορτάσεις. 
Καλύτερα να μην έχει κανείς φτερά παρά να ’χει και να του τα ματώνουν. 
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ “ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΖΩΗ” 
 
 
 από το “Συννεφιάζει”: 
Η αγάπη είναι σαν τα πουλιά. Δυο – δυο. Δε γίνεται παραπάνου. 
Οι αναποδιές κι οι σκουντούφλες, τα ντέρτια κι οι μαύρες συντυχιές, στον κόσμο αυτόν πάνε μαζί μαζί. Έρχεται η μια και σου χτυπάει την πόρτα και ξοπίσω της μπουκάρουνε όλες μαζί. Μπουλούκι. Σαν τις καλιακούδες απάνου στο λέσι. 
Τι πολιτεία θα ’ταν αν δεν είχε και κανένα πεθαμένο; Ύστερα χρειάζεται κι αυτός για να βάλουν γνώση οι ζωντανοί – αν βάλανε ποτές. 
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ “ΣΥΝΝΕΦΙΑΖΕΙ” 
 
 
από το “Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα”: 
Το καπάκι του ματιού το ’χει ο άνθρωπος για να σκεπάζει το μάτι του σαν κοιμάται, όχι σαν είναι ξύπνιος! 
Κι ύστερα, σου λένε, ο άνθρωπος είναι το “ευγενέστερον ζώον”… Ζώον… μάλιστα, αλλά όχι και ευγενέστερον!… Το αγριότερον, μάλιστα! 
Η λακωνικότερη ιστορία του κόσμου είναι η ιστορία των δειλών ανθρώπων. 
Τους περήφανους τους σέβονται και νεκρούς, τους δειλούς τους σιχαίνονται ακόμη και ζωντανούς. 
Ζωντανός θα πει περήφανος! 
Όλα τα λόγια του θεού είναι καλά. Μόνο, βάρντα, να μην τα πάρουνε στο στόμα τους οι παπάδες. 
Βάλε μια δύση κι ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά; 
Να κοιτάς κατάματα τον αντικρινό σου και να του λες αυτά που θέλεις, και όχι μόνο αυτά “που πρέπει”… είναι κιόλα μια νίκη, μια λύτρωση. 
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ “ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕΤΡΑΕΙ Τ’ ΑΣΤΡΑ”
 
 
από την “Αγέλαστη άνοιξη”: 
Όλοι είμαστε άνθρωποι. Άνθρωποι που ήρθαμε για να φάμε όχι μόνο το μέλι αλλά και το κεντρί. 
Ένας άνθρωπος που δίνει στο διψασμένο νερό ποτές δεν είναι κακός. 
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που αποφασίζουν γλήγορα. Σπάζουν εύκολα το κεφάλι τους κι ησυχάζουν. 
Τι τσινιάρικη φοράδα είν’ αυτή η Ελλάδα και δεν μποράνε να την κάνουν ζάφτι; 
Η ευτυχία περπατάει πάντα πάνω στο σκοινί. Και μπορεί να σπάσει και να σε γκρεμίσει. 
Άιντε, ένα χεράκι ακόμη και τη βγάλαμε τη ζωή… Να πάρουν σειρά οι άλλοι. 
Αν είσαι καλός πού ’ναι οι οχτροί σου; 
Ας έβλεπα μια φορά μωρέ έναν καλό άνθρωπο χωρίς οχτρούς. Ας έβλεπα έναν. Μαράζι το ’χω… 
Η φιλία κρατάει μονάχα μια μέρα. Κάθε μέρα πρέπει να της αλλάζεις βρακί. 
Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται; 
Εάν βυθισθώμεν… ας βυθισθώμεν εις τον ωκεανόν! Ουχί εις την σκάφην! 
Και το κακό πάλι καλύτερο είναι απ’ το τίποτα… 
Καλύτερα μάτια δακρυσμένα παρά μάτια κλειστά. 
Πώς να προφυλαχτείς απ’ τους φοβητσιάρηδες; 
Όλες οι συμφορές στον κόσμο απ’ τα παρακάλια έγιναν. 
Φοβού τον Θεόν αλλά τρέμε τους πιστούς του! 
Κείνος που στ’ αληθινά αγαπά το Λαό δε γίνεται ποτέ αρχηγός του, γίνεται υπηρέτης του. 
Ο καλός και περίεργος Θεός έπλασε -όπως ξέρουμε όλοι- πολλά και -χωρίς να ξέρουμε το “γιατί”- κι ένα σωρό μύγες. Μαύρες, γκρίζες, καφετιές, χρυσές… Μα όλες, ακόμα και οι βρομερότερες, και οι πιο κακομαθημένες, έρχονται, πίνουν το αίμα σου και φεύγουν. Μα οι αλογόμυγες; Αυτές δεν είναι μύγες αγαπητοί μου. Είναι στρείδια. Μάλιστα. Γιατί δεν έρχονται εκεί μόνο για φαγοπότι. Αυτές και κοιμούνται εκεί, και παντρεύονται εκεί και γεννάνε και ξαναγεννάνε… Όλα… “Καλά να πάθεις, σου λένε οι γαϊδάροι. Ωχ… Καλά να πάθεις. Ποιος σου είπε να γίνεις άλογο; Αν γινόσουν γαϊδουράκι να σε καβαλίκευε ο Χριστός θα γλίτωνες τώρα απ’ τις αλογόμυγες. Ούτε μια δε θα σε ζύγωνε. Έχεις ακουστά εσύ να υπάρχουν γαϊδουρόμυγες; Όχι!” 
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ “ΑΓΕΛΑΣΤΗ ΑΝΟΙΞΗ” 
 
Πηγή Ινφογνώμων

Η Γερμανία εγκαταλείπει τις ιδιωτικοποιήσεις


electricity_privatization_in_brazilΑπό το Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο (όπως πάντα) E-CYNICAL…

Η Ελλάδα, με το τροϊκανό μαχαίρι στον κρόταφο έχει συλλάβει ένα φαραωνικό σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων από τις οποίες, με διαδοχικές εκπτώσεις ως προς τα τελικά έσοδα, προσδοκά να ξεπληρώσει το δημόσιο χρέος. Φυσικά, βάζοντας κάτω τα νούμερα σε ένα πρόχειρο υπολογισμό, τα εκτιμώμενα προς το παρόν έσοδα για όλο το project, για όλη δηλαδή την τετραετία μέχρι και το 2016, δεν ξεπερνούν τα 10 δις ευρώ, τα οποία αντιστοιχούν στο 3% του χρέους, ή κάπου εκεί γύρω. Δεν χρειάζεται δε να υπενθυμίσουμε ότι κάθε δεκάρα από τις ιδιωτικοποιήσεις πηγαίνει εντός 10 ημερών, αυστηρά, σε ειδικό λογαριασμό της ΤτΕ και από κει με το πρώτο αεροπλάνο στους δανειστές.

Με αυτά τα δεδομένα γίνεται φανερό ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν συνεισφέρουν ούτε στην απομείωση του χρέους, ούτε στην εξασφάλιση μισθών και συντάξεων, όπως οι κυβερνητικοί απατεώνες διακηρύσσουν για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια και να διατηρούν την αποδοχή του ξεπουλήματος από την κοινή γνώμη σε υψηλά επίπεδα. Απλώς, με τον τρόπο αυτό δίνουν χέρι βοηθείας στα αρπαχτικά, να εφορμήσουν στα  έτοιμα στημένα κρατικά μονοπώλια, να τα ξεζουμίσουν, μιας και οι διαδοχικοί εφαρμοστικοί και χατζηδάκειοι αναπτυξιακοί νόμοι τους παρέχουν ύδωρ και γην, και μετά, όταν καταστούν ασύμφορα να τα εγκαταλείψουν.
Ο πυρετός των ιδιωτικοποιήσεων όμως, ενώ εδώ στην Ελλάδα ανεβαίνει, στην υπόλοιπη Ευρωζώνη κατεβαίνει, σε σημείο μάλιστα υποθερμίας.  Έχοντας ήδη περάσει από την ιδεολογική πρέσα του μεγαλείου του ιδιωτικού έναντι του δημοσίου, εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες, και έχοντας νοιώσει στο πετσί της τα εξ αυτών αποτελέσματα, αλλάζει πλώρη και επανακρατικοποιεί με ρυθμούς ανάλογους με αυτούς που επικρατούσαν όταν ιδιωτικοποιούσε. Οι τομείς που έρχονται πίσω στους δήμους, τις περιφέρειες και τα κρατίδια (π.χ. Γερμανία) περιλαμβάνουν κυρίως την ύδρευση και την ηλεκτροδότηση, και επεκτείνονται και στις μεταφορές, τα σκουπίδια, την αποχέτευση, την καθαριότητα και τη στέγαση.
Στον παρακάτω πίνακα βλέπουμε στην πρώτη στήλη τους τομείς που έρχονται ξανά σε δημόσια χέρια, στη δεύτερη στήλη τον τρόπο και τον φορέα, στην τρίτη στήλη τις χώρες που γυρίζουν την πλάτη στις ιδιωτικοποιήσεις  και στην τέταρτη, τους λόγους που οι ιδιωτικοποιήσεις αποδείχτηκαν ασύμφορες. Αυτοί, όπως έχουν καταγραφεί είναι:
1) η αστοχία του ιδιώτη,
2) η αύξηση του κόστους,
3) ο ελλιπής έλεγχος,
4) η λήξη του συμβολαίου,
5) η αναποτελεσματικότητα,
6) η μείωση των θέσεων εργασίας και
7) οι κακές εργασιακές σχέσεις,
Σχετικά με την αύξηση του κόστους των υπηρεσιών και της ανεργίας ασχοληθήκαμε, με βάση μια διαφορετική έρευνα, στις «Επιπτώσεις των Ιδιωτικοποιήσεων«.
Sector
Process
Countries
Factors
Water
Municipalisation of services
France, Hungary
Private failure, cost, control, contract expiry
Electricity
New stadtwerke, purchase of private companies,
Germany
Private failure, cost, control, contract expiry
Public transport
Municipalisation of contracts and concessions
UK, France
Cost, private failure, public objectives, control
Waste management
Contracts brought inhouse, Inter-municipal incinerators
Germany, UK, France, etc
Cost, control, contract expiry
Cleaning
Contracts brought inhouse
UK, Finland
Cost, effectiveness, employment, contract expiry
Housing
Contracts brought inhouse
UK, Germany
Cost, effectiveness

πηγή:PSIRU  (Public Services International Research Unit) Re-municipalisation in Europe

Μιας και η Γερμανία αποτελεί τον ιθύνοντα νου των ιδιωτικοποιήσεων στην πατρίδα μας, καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά τι κάνει ως προς αυτό στην δική της πατρίδα: Το εντελώς ανάποδο, όπως άλλωστε απεικονίζεται και στον προηγούμενο πίνακα.
Η τάση επαναφοράς σε δημόσια χέρια είναι περισσότερο έντονη στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας. Όπως μαθαίνουμε από την ίδια πηγή, από το 2007 μέχρι σήμερα έχουν συσταθεί 44 νέοι φορείς παροχής δημόσιων αγαθών και περισσότερα από 100 δικαιώματα εκμετάλλευσης δικτύων και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας έχουν περάσει στο δημόσιο. Τα περισσότερα συμβόλαια στον τομέα αυτό πρόκειται να λήξουν ως το 2016, και προς το παρόν τα 2/3 των κοινοτήτων της Γερμανίας προτίθενται να επαναγοράσουν τις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, τα δίκτυα διανομής, καθώς και τις μετοχές σε περίπου 850 μονάδες, οι οποίες αντιστοιχούν στο 50% της αγοράς.
Επιπλέον κάποιοι δήμοι και κρατίδια έχουν ήδη εξαγοράσει μεγάλες εταιρίες. Για παράδειγμα η κυβέρνηση της Βάδης-Βιρτεμβέργης εξαγόρασε για 4.7 δις ευρώ το 45% της EnBW, από τη Γαλλική πολυεθνική EDF, ενώ η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία πήρε πίσω την πέμπτη μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, Evonik-Steag για 649 εκ. ευρώ.
Γερμανικοί δήμοι έχουν επίσης επαναφέρει στον έλεγχό τους κι άλλες υπηρεσίες όπως στέγαση, αποκομιδή σκουπιδιών και συγκοινωνίες. «Σ’ όλη την περίοδο των ιδιωτικοποιήσεων των δημόσιων μεταφορών, οι υπηρεσίες υποβαθμίστηκαν και οι τιμές εκτοξεύτηκαν«.Από το σύνολο των δήμων της Γερμανίας, το 41% κινείται προς μια κατεύθυνση συνεργασίας με άλλους δήμους ως προς τη διαχείριση των δημοσίων αγαθών, το 36% κινείται αυτόνομα, ενώ μόνο το 3% ξανασκέφτεται την ιδιωτικοποίηση. Είναι φανερό ότι η Γερμανία προσπαθεί να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος.
Στον επόμενο πίνακα, αποτυπώνεται συνοπτικά ο βαθμός μεταφοράς στους δήμους των μονάδων ηλεκτρικής ενέργειας από το 2007 και εντεύθεν: 64 νέα έργα από τους δήμους, 14 περιπτώσεις εξαγοράς, 192 περιπτώσεις δικτύων που πέρασαν στους δήμους, και 4 περιπτώσεις μεγάλων μονάδων, αξίας 8.2 δις, που αγοράστηκαν πίσω από κρατίδια.
New stadtwerke
Re-municipalised stadtwerke
Re-municipalised distribution networks
Municipal or regional purchases of major assets
Number of cases
63
14
192
4
Value
>€700million
>€8200million
Source: press reports, VKU
Όλα αυτά βέβαια δεν συνέβησαν από μόνα τους, αλλά μετά από επίμονες κινητοποιήσεις, εκστρατείες, και δημοψηφίσματα στις περισσότερες μεγάλες πόλεις, όπως Αμβούργο, Στουτκγάρδη, Μπίλεφελντ, Φρανκφούρτη, Βρέμη και Βερολίνο. Προς την ίδια δε κατεύθυνση βοήθησαν και οι βουλευτές με αλλαγή της νομοθεσίας, ώστε να διευκολύνονται οι εξαγορές από τους ιδιώτες.