Η μαφία του μάρκου


111

ΚΙΜΠΙ (Ελεύθερος Σκοπευτής, Επενδυτής, 23/3/2013) 

 Επειδή αρκετά κράτησε η πλάκα με την άφαντη συμμορία της δραχμής -για συμμορία της κυπριακής λίρας δεν έπεσε κάτι στην αντίληψή μου τις μέρες που η κυπριακή τραγωδία πήρε τη σκυτάλη από την ελληνική -, καιρός να σοβαρευτούμε και να μιλήσουμε για τη μόνη ληστρική και αποτελεσματική δρώσα συμμορία της Ευρωζώνης: τη συμμορία του μάρκου. Δηλαδή, τι συμμορία, εδώ μιλάμε για κανονική μαφία του μάρκου. Που μέχρι στιγμής δρα ως μαφία του ευρώ.

 

Απ’ την αρχή της ελληνικής κρίσης, το απόλυτο μέσο ψυχολογικού εκβιασμού όχι μόνο των 11 εκατομμυρίων Ελλήνων, αλλά και των 500 εκατομμυρίων κατοίκων της Ε.Ε., ήταν η προστασία των καταθετών. Πάνω σ’ αυτό το επιχείρημα που εκθείαζε ως απαραβίαστο δικαίωμα την αποταμίευση οικοδομήθηκε ολόκληρη η μηχανή διάσωσης με χρήματα των φορολογουμένων των ευρωπαϊκών τραπεζών που είχαν πλημμυρίσει με τοξικά σαπάκια. Στο ίδιο επιχείρημα στηρίχθηκε ο σφαγιασμός των μισθών, των συλλογικών συμβάσεων, του ασφαλιστικού συστήματος, κάθε ίχνους κοινωνικής προστασίας, των δημόσιων συστημάτων υγείας και η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους εν γένει στην Ευρώπη. Αυτό πραγματοποιήθηκε με ακραίο τρόπο στην Ελλάδα, με κάπως ηπιότερο τρόπο στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία και σε λιγότερο θανατηφόρες δόσεις σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Όλα στο όνομα της προστασίας των καταθετών, που στο μεταξύ, ανάλογα με το ύψος των καταθέσεων που είχαν να ρισκάρουν (ή να κρύψουν), το ’ριξαν στο κυνήγι του θησαυρού. Δηλαδή του ασφαλούς αποθετηρίου. Και, μαντέψτε πού κυρίως μετέφεραν τα χρήματά τους, όσοι τουλάχιστον είχαν την ευχέρεια να αξιοποιούν τη μόνη ζωντανή ελευθερία στην Ε.Ε., την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων: στη Γερμανία, στη Βρετανία, στο Λουξεμβούργο, στην Ελβετία, και σε μικρότερο βαθμό στην Κύπρο και μερικούς ακόμη από τους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους.

 

Όλο το αυταρχικό οικοδόμημα της Ευρωζώνης την τελευταία τριετία θεμελιώθηκε πάνω στην αποτροπή του κινδύνου κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος από ένα bank run, μια μαζική έφοδο στα γκισέ των ευρωπαϊκών τραπεζών. Ακόμη και το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων -«μοναδική περίπτωση», κατά τη ρητορική των ευρωκρατών, όπως τώρα το κούρεμα των κυπριακών καταθέσεων- επιβλήθηκε εν ονόματι μιας «δικαιοσύνης» η οποία προβλέπει τη δίκαιη τιμωρία όσων ανέλαβαν υπερβολικούς κινδύνους στο χρέος πιστωτικά ανυπόληπτων χωρών, σε αντίθεση με τους προνοητικούς αποταμιευτές που δεν τους άξιζε να εκτεθούν σε ανάλογους κινδύνους. Στο πλαίσιο της «δικαιοσύνης» αυτής, άλλωστε, προβλέπεται και η ολοκλήρωση της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης ως τραπεζικής ένωσης, με την ενιαία εποπτεία των τραπεζικών ιδρυμάτων από την ΕΚΤ και τον ενιαίο μηχανισμό εγγύησης καταθέσεων, που υποτίθεται ότι πρέπει να αποφασιστεί μέχρι τον ερχόμενο Ιούνιο.

 

Κατά τα φαινόμενα, η γερμανική ελίτ, που μοιράζεται με ελάχιστους τις βαθύτερες σκέψεις της, αποφάσισε να κάνει την υπέρβαση. Η προτεσταντική ηθική επέπρωτο να επεκταθεί και στις καταθέσεις και σε όσους άφρονες τις εμπιστεύονται σε χώρες μειωμένης αξιοπιστίας ή φορολογικής χαλαρότητας. Το καινούργιο επιχείρημα του Σόιμπλε, ότι δηλαδή και οι καταθέτες, μετά τους ομολογιούχους, οφείλουν να αναλαμβάνουν τους κινδύνους που τους αναλογούν έναντι ενός αναξιόπιστου τραπεζικού συστήματος, παραβιάζει τα ιερά και τα όσια του καπιταλισμού των τελευταίων τριών αιώνων. Ο ισχυρισμός πως η Κύπρος είναι μια «ειδική και μοναδική» περίπτωση αποτελεί καραμπινάτη απάτη και θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς γιατί η Λαγκάρντ του ΔΝΤ βάζει πλάτη σ’ αυτό. «Η Κύπρος», λένε, «έχει έναν δυσανάλογο με το ΑΕΠ της τραπεζικό τομέα», περίπου δεκαπλάσιο. Τότε, τι να πει κανείς για τους φορολογικούς παραδείσους που φιλοξενούνται στην Ευρώπη, με τραπεζικούς τομείς εκατονταπλάσιους του σχεδόν μη μετρήσιμου ΑΕΠ τους; Το Λουξεμβούργο, πληθυσμιακά ανάλογο της Κύπρου και με ετήσιο ΑΕΠ 43 δισ., έχει τραπεζικό τομέα με ενεργητικό 1,1 τρισ. Ήτοι, 25 φορές το ΑΕΠ του. Κι αν η ιδιαιτερότητα του Μεγάλου Δουκάτου ως παγκόσμιου πλυντηρίου είναι αποδεκτή λόγω του μικρού του μεγέθους, τι θα πουν οι ευρωκράτες για τη Βρετανία, που με ΑΕΠ 1,7 τρισ. έχει ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα με ενεργητικό σχεδόν 10 τρισ. ευρώ (πενταπλάσιο) ή για την ίδια τη Γερμανία, που διαθέτει το ένα τέταρτο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων των 27 της Ε.Ε., με ενεργητικό τετραπλάσιο του ΑΕΠ της (9 τρισ. ευρώ); Κι αυτό, χωρίς να υπολογίζονται τα περιουσιακά στοιχεία που ελέγχουν οι ημικρατικές περιφερειακές τράπεζες της χώρας (Landesbank), που μεταξύ άλλων είναι και μια θαυμάσια κρυψώνα για σημαντικό μέρος του χρέους της.

 

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι η θεαματική μεταστροφή των Γερμανών κατά του ταμπού της αποταμίευσης είναι μια αιφνίδια προσχώρηση στον κλασικό κεϊνσιανισμό που μετά βδελυγμίας απέρριπταν και στην εξ ίσου κλασική συνταγή της «ευθανασίας του ραντιέρη», την οποία ο Κέινς εισηγήθηκε την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης για να χρηματοδοτηθούν η ανάπτυξη και η απασχόληση. Καμία σχέση (προσωπικώς δεν θα είχα καμία αντίρρηση να θυσιαστεί μέρος της «νεκρής εργασίας» που είναι θαμμένη στις αποταμιεύσεις, προκειμένου να διασωθεί η ζωντανή εργασία που σήμερα σφαγιάζεται κατά προτεραιότητα. Αλλά θα άντεχαν οι ευρωκράτες τέτοια προδοσία στην Πίστη; Την τραπεζική, εννοείται…).

 

Θα μπορούσε, επίσης, να δει κανείς στον όλο χειρισμό μια προσπάθεια γεωπολιτικής προβολής της Γερμανίας στην ευρύτερη περιοχή  της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, όπου η μυρωδιά των υδρογονανθράκων καθιστά την Κύπρο και την Ελλάδα θηράματα των νέων αποικιοκρατών και των ανταγωνισμών τους. Αυτό παίζει, αλλά είναι ακόμη ασαφές αν οι υδρογονάνθρακες είναι πράγματι πεδίο ανταγωνισμού της Γερμανίας με τη Ρωσία ή, αντιθέτως, πεδίο σύγκλισης και υπόγειων συνεννοήσεων εν όψει μιας νέας ενεργειακής Γιάλτας.  Κανείς από τους δυο παράγοντες δεν δείχνει να βιάζεται. Και μπορεί βάσιμα να υποθέσει κανείς ότι και οι δύο έχουν λόγους να προσβλέπουν σε μια πιο φθηνή διευθέτηση, με μια κατεδαφισμένη οικονομικά και πολιτικά Κύπρο.

 

Αλλά, υπάρχει πιθανότατα κάτι βαθύτερο που βασανίζει τον πυρήνα της γερμανικής ελίτ κι όσων την ακολουθούν πειθήνια. Ή έχουν αποφασίσει ότι το έκτρωμα που έχουν κτίσει ως Ευρωζώνη δεν σώζεται με τίποτα, οπότε καλόν είναι να πάρουν τα μέτρα τους από τώρα, ή ωριμάζει εντός τους η ιδέα να είναι αυτοί που θα δώσουν την αποφασιστική κλοτσιά για την κατεδάφισή του, με την επιστροφή στο μάρκο ή σε ένα ευρώ των ολίγων και εκλεκτών. Υπολογίζουν, και πολύ σωστά, ότι μια παρατεταμένη κατάσταση καρκινοβασίας της Ευρωζώνης θα δημιουργήσει συνθήκες ανασφάλειας και φυγής στους κατόχους του χρήματος. Αν αυτή η ανασφάλεια επιμεριστεί σωστά στην καθημαγμένη και ανυπόληπτη περιφέρεια της Ευρωζώνης, το χρήμα θα αναζητήσει ασφάλεια στα κατά τεκμήριο ασφαλέστερα γκισέ. Όπως ακριβώς συνέβη με τα κεφάλαια που επενδύουν σε κρατικό χρέος και κατευθύνθηκαν στα γερμανικά ομόλογα, διευκολύνοντας τη Γερμανία να δανείζεται ακόμη και με αρνητικά επιτόκια, έτσι ελπίζουν ότι θα συμβεί και με τις καταθέσεις. Η γερμανική ελίτ, πρωτίστως ο χρηματοπιστωτικός πυρήνας της, θέλει να οχυρωθεί πίσω από βουνά χρήματος. Να μαζέψει όσο το δυνατό περισσότερα κεφάλαια από τη διαλυμένη ευρωπαϊκή περιφέρεια, όσα τουλάχιστον δεν ακολουθούν τον Δρόμο του Μεταξιού, τις ασιατικές οικονομίες.

 

Η μαφία του μάρκου (ή του σκληρού ευρώ) ρισκάρει.  Μπορεί η επιλογή για την Κύπρο να ήταν απλώς ένας ακραίος πειραματισμός, αλλά φωτίζει αρκετά τι είδους μηχανισμό εγγύησης καταθέσεων θέλει η γερμανική ελίτ να προωθήσει στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη, ή τι εκπλήξεις μπορεί να συνοδεύσουν το επόμενο κούρεμα του ελληνικού χρέους. Μια ακόμη διχοτόμος χαράσσεται στην Ευρώπη, αυτή τη φορά ανάμεσα στα υγιή, «καθαρά» τραπεζικά συστήματα, από τη μια, και στα ύποπτα «πλυντήρια» από την άλλη (εξαιρούνται, φυσικά, τα «δικά μας» καθωσπρέπει «πλυντήρια»). Εκείνο που δεν μετρά η μαφία του μάρκου (ή του σκληρού ευρώ) είναι ότι το νέο τείχος από χρήμα πίσω από το οποίο πασχίζει να οχυρωθεί στο τέλος θα πλακώσει και την ίδια.

 

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

 

Αποταμίευση. Μια σεβαστή ομολογώ
μορφή χορτάτη ευθανασίας.

 

Εν μέρει καλά τα λέει ο μύθος.
Έπρεπε να λογικευτούν λίγο τα τζιτζίκια
να βάλουν στη μπάντα μισό τραγούδι για το κρύο
να εξοικονομούν ολίγην
της ύπαρξής τους ασωτεία.

 

Έξω απ’ το χορό, καλά τα λέει ο μύθος.
Πώς αλλιώς να κάνουν τα τζιτζίκια.
Δεν αποταμιεύεται η ένταση.
Δεν θα ’θελε κι αυτή να ζει περισσότερο.
Όμως δεν αποταμιεύεται. Μια μέρα να τη φυλάξεις χαλάει.

 

Κι είπα, έτσι που τη βλέπω
Σωρηδόν να κείται άταφη άψαλτη
να της ρίξω ένα ολάνθιστο Αμήν
πριν τη διαμελίσει η κατακραυγή
πριν τη σύρουν τροφή στη φωλιά τους
κάτι τομάρια εαυτούλικα μερμήγκια.

Κική Δημουλά, «Υπέρ ασωτείας» (Συλλογή «Χαίρε ποτέ»)

http://kibi-blog.blogspot.gr/

Τζανρομπέρτο Καζαλέτζο: Ο μυστηριώδης «γκουρού» πίσω από το φαινόμενο Μπέπε Γκρίλο


kazaletzo-435Γεννημένος το 1954 στο Μιλάνο, ο σύμβουλος επικοινωνίας του προέδρου του κινήματος των 5 αστέρων, προτιμά το παρασκήνιο από το προσκήνιο.

Στις 22 Φεβρουαρίου ο λιγομίλητος Καζαλέτζο, με το προσωνύμιο «Ιησούς» έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση στην τελευταία προεκλογική συγκέντρωση του Μπέπε Γκρίλο. Οι μόνες τέσσερις λέξεις που ξεστόμισε ήταν «Θα αλλάξουμε την Ιταλία». Αυτή ήταν και η μόνη φορά που οι οπαδοί του κινήματος άκουσαν τον μακρυμάλλη επικοινωνιολόγο με την γκριζο-ασημί κόμη και τα γυαλιά αλά Τζον Λένον να τοποθετείται δημόσια.

Τα μόνα πράγματα που μπορεί να πει κανείς για τον Καζαλέτζο είναι ότι είναι ιδρυτής, βασικός μέτοχος και πρόεδρος της εταιρείας Casaleggio Associati και ότι η έδρα της εταιρείας βρίσκεται σε ένα δρομάκι πίσω από τη Σκάλα του Μιλάνου, στην πόλη όπου έχει γεννηθεί.

Ξεκίνησε την καριέρα του στον κυβερνοχώρο από την Olivetti για να γίνει γενικός διευθυντής της Webbeg SA, εταιρείας που ελέγχεται από την Telecom Italia, τον ιταλικό κολοσσό τηλεπικοινωνιών. Στον κλάδο ο Καζαλέτζο αποκτά τη φήμη του Μέσι των νέων τεχνολογιών. Το 2005 ιδρύει τη δική του εταιρεία. Ένας από τους πρώτους πελάτες είναι ο Αντόνιο Ντι Πιέτρο, άλλοτε δικαστής-σύμβολο της επιχείρησης «Καθαρά Χέρια» και μετέπειτα ηγέτης του κόμματος Ιταλία των Αξιών. Ο Καζαλέτζο αναλαμβάνει την ιστοσελίδα του Ντι Πιέτρο και προσπαθεί να μετατρέψει τον ίδιο σε ένα «καλό προϊόν» για τους χρήστες του Ιντερνετ, αλλά η συνεργασία δεν περπατάει.

Λίγο καιρό αργότερα έρχεται η γνωριμία με τον Γκρίλο. Οι φήμες θέλουν τον Γενοβέζο κωμικό να πηγαίνει απρόθυμα στη συνάντηση. Αλλά στο τέλος της είχε γεννηθεί ένας πραγματικός έρωτας. Ο Καζαλέτζο πείθει τον Γκρίλο να ανοίξει ένα μπλογκ -λέξη άγνωστη τότε στο μεγάλο κοινό. Σε λίγο θα γίνει ο πιο δημοφιλής μπλόγκερ στην Ιταλία. Επειτα γεννιέται η ιδέα του Vaffanculo Day, των συγκεντρώσεων σε όλη την Ιταλία κατά του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, και τέλος η ίδρυση του Κινήματος των 5 Αστέρων στις 4 Οκτωβρίου 2009. Ιθύνων νους είναι ο Καζαλέτζο. Η συνέχεια είναι περίπου γνωστή με αποκορύφωμα το θρίαμβο των τελευταίων εκλογών.

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ

Στην ιστοσελίδα της εταιρείας τού Καζαλέτζο μπορεί κανείς να παρακολουθήσει ένα βίντεο με τίτλο «Γαία» και το περιεχόμενό του είναι ένα είδος προφητείας που θα περίμενε να δει κανείς στον κινηματογράφο παρά στην ιστοσελίδα μιας εταιρείας ως δηλωτικό των απόψεων ενός συμβούλου επικοινωνίας.

Ο Καζαλέτζο προβλέπει ότι ο κόσμος θα χωριστεί σε δύο μπλοκ. Από τη μία πλευρά είναι οι δυτικές δημοκρατίες, των οποίων βασικό κριτήριο της ποιότητάς τους είναι η ελεύθερη πρόσβαση στο Διαδίκτυο.

Στην άλλη πλευρά βρίσκονται η Ρωσία, η Κίνα και η Μέση Ανατολή, όπου το Διαδίκτυο ελέγχεται αυστηρά και οι ελευθερίες περιορίζονται. Ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και μάλιστα μόλις σε έξι χρόνια. Η σύγκρουση αυτή θα αλλάξει οριστικά τον κόσμο έτσι όπως τον γνωρίζουμε. Κατ’ αρχάς θα διαρκέσει 22 ολόκληρα χρόνια. Και το 2040 που θα έχει ολοκληρωθεί θα έχουν απομείνει στον πλανήτη μόλις ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι. Από αυτούς τους ανθρώπους θα γεννηθεί ένας νέος κόσμος, ελεύθερος, ευτυχισμένος και φυσικά καλωδιωμένος στο Ιντερνετ. Η άμεση δημοκρατία θα γίνει επιτέλους γεγονός. Τις τύχες του κόσμου θα αναλάβει μια παγκόσμια κυβέρνηση που δεν θα λέγεται κυβέρνηση αλλά «Γαία».
Πηγή: Τζανρομπέρτο Καζαλέτζο: Ο μυστηριώδης «γκουρού» πίσω από το φαινόμενο Μπέπε Γκρίλο | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/96284#ixzz2ON8W8G5i

Σκιές εκ φωτός


 121

 Του Στάθη

Ουδεμία σχέση με την εθνική επέτειο της Επανάστασης του 1821 έχει ο φασισμός.

Η Επανάσταση του 1821 θανάτωσε πρωθύστερα κάθε μορφή φασισμού.

Τι σχέση με τον εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικόν αγώνα του 1821 μπορούν να έχουν οι επίγονοι των ταγματασφαλιτών που συνεργάσθηκαν με τους ναζί και των δωσιλόγων;

Τηρουμένων των αναλογιών, οι δωσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες της κατοχής την εποχή των Οθωμανών θα ήταν γενίτσαροι ή προσκυνημένοι.

Τι σχέση μπορούν να ’χουν με το «αθάνατο κρασί του ’21» οι λαδέμπορες της κατοχής και οι σταυρωτήδες του λαού τότε, του ξένου καιτου ικέτη σήμερα;

Τι σχέση με την ποίηση ενός επαναστατικού αγώνα που καλούσε, με τονΘούριο του Ρήγα, Σέρβους, Βουλγάρους, Ελληνες, Αλβανούς, ακόμα και Τούρκους να αγωνισθούν στον ίδιο τίμιο αγώνα μπορούν να έχουν οιμελανοχίτωνες της Χρυσής Αυγής που μισούν Βούλγαρους, Αλβανούς και κάθεάλλον ξένο το ίδιο;

Τι δουλειά έχει ο φασισμός που κηρύσσει την υποταγή στις διαταγές με την ελευθερία; τι δουλειά έχουν τα «εγέρθητου» με το πνεύμα του Καραϊσκάκη; Μόνον ύβριν αποτελούν.

Τι σχέση έχει ο φασιστικός κονφορμισμός των φύρερ με το «περίόλων αμφιβάλλειν» που γέννησε έως τώρα όλες τις επαναστάσεις; Καμμία! Και τούτο

το περιγράφουν έξοχα οι αδελφοί Ταβιάνι, αποτυπώνοντας τον ιταλικό κλασικισμό όσον και το πνεύμα του διαφωτισμού, όταν σε μιαν απ’ τις ταινίες τους δείχνουν κλασικούς Ελληνες οπλίτες να εγείρονται κατάφρακτοι μέσα απ’ τη γη και να κυνηγάνε στα έτοιμα για τον θερισμό χωράφια τους φασίστες, αποκτείνοντας τα κτήνη ένα προς ένα με άδακρυ φάσγανο.

Η Επανάσταση του 1821 (ή 124η εξέγερση του γένους, αυτή που πέτυχε) είναι μια δύσκολη υπόθεση. Περιέχει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνακαι τις ταξικές προσδοκίες, δεν πρόλαβε να ξεσπάσει κι οδηγήθηκε σεεμφυλίους πολέμους, ξεσήκωσε τον ευρωπαϊκό ρομαντισμό, ήταν υπόθεσηξωμάχων και εμπόρωνστρατιωτικώναγράμματων και γραμματισμένων,παπάδων κι αλλόθρησκων, στέφθηκε από ήρωες και μαγαρίστηκε απόπροδότες.

Θέλει πολύ διάβασμα (ες αεί) του καθ’ ενός και πολλή δουλειά στα σχολεία για να γίνει κατανοητό το 1821. Μόνον

ημιμαθείς ή πατριδοκάπηλοι εξαερώνουν όλον αυτόν τον θησαυρόστο ερώτημα αν υπήρχε ή δεν υπήρχε το «κρυφό σχολειό» ή αν καλώς ήκακώς ορίσθηκε η 25η Μαρτίου ως συμβολική ημερομηνία της εθνεγερσίας.Tolle legeπάρε διάβασε, έλεγαν οι Λατίνοι σε αυτές τις περιπτώσεις, και θα ξεστραβωθείς.

Οι φασίστες όμως, κι εν προκειμένω η Χρυσή Αυγή, εμφανίζονται τώρα ως αναστηλωτές μιας ιστορικής «αλήθειας» της οποίας αισθάνονται μέρος. Δηλαδή καθαιρούν την Ιστορία προβάλλοντας πάνω της την ταυτότητά τους.

Αλλά, παρακάμπτοντας το γεγονός ότι ουδέν πιο ανήθικο από τηνηθικοποίηση της Ιστορίας, ας δούμε πόση σχέση έχουν

οι ίδιοι οι φασίστες με την «αλήθεια» που υποστηρίζουν. Θεωρούν την Επανάσταση του 1821 «ελληνοχριστιανικό» γεγονός. Πόση σχέση όμως με τον χριστιανισμό έχουν οι ίδιοι, όταν μισούν τον πλησίον τους αν δεν είναιΕλληνας;

Τι σχέση έχουν με το «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Ελλην»; Ξέρουν οι κακομοίρηδες ότι για τον Χριστιανισμό ο εθνισμός (πόσω μάλλον ο εθνικισμός) είναι αίρεση;

Αλλά, αν είναι κατά φαντασία χριστιανοί, κατά φαντασίαν επίσης σχέση έχουν και με τα ελληνικά γράμματα. Εκτός κι αν οι φασίστες είναι θαυμαστές του ανθρωπισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, του Γαριβάλδι, του Μπολιβάρ και των διεθνών ταξιαρχών στη Ισπανία το 1936, και δεν το ξέρουμε.

Η Επανάσταση του 1821 ήρθε από πολλά ρυάκια, από τις εξεγέρσεις αμέσως μετά την άλωση της Πόλης, από τους Βενετοτουρκικούς πολέμους, απ’ τα παραμύθια της γιαγιάς και τη βυζαντινή παράδοση, απ’ τα γράμματα που μετανάστευσαν στη Δύση, απ’ την Αναγέννηση, από τον δυτικό ανθρωπισμό, απ’ τα ποιήματα του Γκαίτε και τον Μάξιμο τον Γραικό των Ρώσων, απ’ τους κολίγους και τους ξωμάχους, απ’ τους ναυτικούς και τους πειρατές, από εμπόρους, απ’ τη μισθοφορία στην ξένη, απ’ τους Δεκεμβριστές, απ’ τον Ερασμο και τονΠούσκιν, απ’ τους ρομαντικούς και τη Γαλλική Επανάσταση, απ’ τους παπάδες που μάθαιναν κολλυβογράμματα στα παιδιά, απ’ τους Ρωμιούς αστούς που έστηναν σχολές απ’ την Τεργέστη έως την Καππαδοκία, απ’ τα βιβλία για τονΟμηρο και τις δόξες του προγονικού που κρύβονταν στα μοναστήρια ή τυπώνονταν εκ νέου στη Λειψία και τη Βενετία, από τους κλέφτες και τα αρματολίκια, απ’ τη δημοτική ποίηση, απ’ τη λόγια ποίηση, τον «Ερωτόκριτο» στην Κρήτη και τον «Στάθη» στην Κύπρο, απ’ τους νεομάρτυρες και τους σουβλισμένους, απ’ τον Σκυλόσοφο ως τον Κοσμά τον Αιτωλό, απ’ τονΚατσαντώνη ως τα Ορλοφικά, απ’ τα εγερτήρια ψέματα του Παπαφλέσσα έως

την κρεμάλα για τον Πατριάρχη, από τους ξένους περιηγητές που ανακάλυπταν τα αρχαία ερείπια ως τους χάρτες του Ρήγα, πολλά ρυάκια έφτιαξαν το μεγάλο ποτάμι που οργάνωσαν οι Φιλικοί, το πότισε με το αίμα του ο Διάκος,το φίλησε με δάκρυ σεβαστικό ο Ιμπραήμ, το έστρεψε με φωτιά και τσεκούρι εναντίον των ναιναίκων ο Κολοκοτρώναρος και το έβαλε παντιέρα στον μπούντζον του ο γιος της Καλογριάς.

Η Επανάσταση του 1821, κόρη της Αμερικανικής και της Γαλλικής, κόρη του Πλήθωνα Γεμιστού και του Λόρδου Μπάυρονόρθωσε το ανάστημα

του κολίγα μπροστά στην ίδια την Ιερή Συμμαχία. Υψώθηκε τογουρνοτσάρουχο κι έγινε αγιασμός για την έξοδο του Μεσολογγίου. Εσμιξε ηΑθηνά Πρόμαχος του γραμματισμένου με τη Μεγαλόχαρη του αγράμματουκι έγιναν Κούγκι. Λίγα χρόνια μετά το 1821, το 1848, όλη η Ευρώπη πήρε φωτιά – τι κι αν η Ελλάδα δεν μπόρεσε

να ακολουθήσει; Τι κι αν η Επανάσταση έμεινε μισή; τι κι αν ημιθανές γεννήθηκε το νέο ελληνικό κράτος  με ένα Πρωτόκολλο στο Λονδίνο; Θνησιγενές το εγχείρημα δεν έμεινε! Αφησε κληρονομιά και παρακαταθήκη «Ακρίτας, Κλέφτης, Παλληκάρι» πάντα ο ίδιος ο λαός, τραγούδησαν οι Αντάρτες στην Κατοχή και το γένος ξαναξεσηκώθηκε.

Τι δουλειά έχουν λοιπόν με τις επαναστάσεις οι φασίστες, αυτοί είναι ηαντεπανάσταση. Είναι ό,τι πρωθύστερα σκότωσε το 1821, είναι η ντροπή του έθνους, οι γενίτσαροι, οι δωσίλογοι και οι γερμανοντυμένοι, οι ξενηλάτες. Οι υπομείονες.

Τώρα μαγαρίζουν την επέτειο με την αμάθεια, τη μισανθρωπία και τιςκαπηλείες τους.  Ε και; Περαστικοί είναι, η Υβρις έχει πάντα τη Νέμεσίν της. Και στους καθαρμούς συνηθισμένοι καθώς είναι οι Ελληνες με οδηγό τα πένθη τους κάθε φορά λυτρώνονται, δεν

έχουν σπείρει άκαρπο σπόρο οι ποιητές, Κάλβος και Σολωμός,Ρίτσος και ΣικελιανόςΓκάτσος, Ελύτης, Καρυωτάκης, Καρούζος και Σεφέρης, σαράντα φασισμούς

σαρώνει μόνο με ένα ποίημα του ο Καβάφης. Και μέσα απ’ τα αθέριστα χρυσά στάχυα των χωραφιών της Τοσκάνης, πάλι θα σηκωθούν, πάντα σηκώνονται, πάνοπλες οι αρχαίες σκιές και παίρνουν φαλάγγι τους πεμπτοφαλαγγίτες των τοκογλύφων, αποτείνοντας τα κτήνη κατά το ορθόν και το δίκαιον, κατά το καλόν και το ωραίον…

ΣΤΑΘΗΣ στο enikos.gr

http://aienaristeyein.com/2013/03/21/%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA-%CF%86%CF%89%CF%84%CF%8C%CF%82/