Στον αέρα η τουριστική σεζόν


2Σ.απ.γαλ.: Το άρθρο πρέπει να διαβαστεί πολύ προσεκτικά…δεν πρέπει να προσπεραστεί…
Συνήθως δεν ασχολούμαι με «κλαδικά» θέματα.
Τα νέα όμως που μαθαίνω και από δικές μου πηγές, είναι συνταρακτικά…
Δείτε μετά και αυτό το pdf από το ΣΕΤΕ…
Και σκεφτείτε.
Να πούμε μόνο ότι τα αεροδρόμια Χανίων και Ηρακλείου είχαν πάνω από 2.500.000 αφίξεις το 2011…!!!
Ποιοί ΕΠΕΒΑΛΑΝ λοιπόν το μνημόνιο ; γνωρίζουμε γιατί ; ή αναμασάμε τις μπούρδες που μας σερβίρουν,όπως π.χ. λόγω υψηλού χρέους που δήθεν δεν μπορούσαμε να αποπληρώσουμε ;
Τα μάτια μας και το μυαλό μας αδέλφια σε εκγρήγορση…
Ολοι θα καταλάβουν σιγά σιγά ΓΙΑΤΙ επιβλήθηκε το μνημόνιο τη δεδομένη χρονική στιγμή…
Θα τα ξαναπούμε.
ΚΡΗΤΗ Του Παναγιώτη Γεωργουδή

ΚΡΗΤΗ Το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου καταγγέλλει αθρόες απολύσεις, μαύρη εργασία, κατάχρηση των συμβάσεων μαθητείας στα ξενοδοχεία και απειλεί με κινητοποιήσεις μέσα στο καλοκαίρι εάν δεν ενεργοποιηθούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί

«Θα τινάξουμε στον αέρα την τουριστική σεζόν στην Κρήτη αν οι ξενοδόχοι δεν σταματήσουν άμεσα τις απολύσεις εργαζομένων και δεν λειτουργήσουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί», δήλωσε χθες από το Ηράκλειο ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, Σωκράτης Βαρδάκης, σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε με όλους τους προέδρους των Εργατικών Κέντρων της Κρήτης για το καυτό θέμα των μαζικών απολύσεων στα ξενοδοχεία και της ανεργίας.

Οι ειδήμονες περί τον τουρισμό και τα πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης δηλώνουν εμφατικά ότι φέτος θα έχουμε τον περισσότερο τουρισμό από όλα τα προηγούμενα χρόνια και οι ξενοδόχοι επιλέγουν μια προσοδοφόρα χρονιά για να στείλουν στην ανεργία χιλιάδες κόσμο άνω των 45 ετών.

Ο κ. Βαρδάκης, μιλώντας στην «Εφ.Συν.», είπε: «Εκατοντάδες άτομα στον τουρισμό που δουλεύουν πολλά χρόνια έχουν απολυθεί μέχρι τώρα και αρκετοί φοβούνται να παρουσιαστούν στα σωματεία. Κάθε ημέρα έρχονται μόνο στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου 15–20 απολυμένοι. Ολοι είναι ηλικίας άνω των 45 ετών, με μεγάλη εμπειρία και προϋπηρεσία στο επάγγελμα. Στη θέση τους παίρνουν ξένους κυρίως από Βουλγαρία και Ρουμανία με 300–350 ευρώ και Ελληνες ανειδίκευτους στο επάγγελμα κάτω των 25 ετών με αμοιβή 300–400 ευρώ τον μήνα.

Επίσης προσλαμβάνουν μαθητές από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τους βάζουν σε κανονικές θέσεις εργασίας, υπερβαίνοντας κατά πολύ το πλαφόν του νόμου που είναι έως 8% των εργαζομένων.

Δεν λειτουργεί κανένας ελεγκτικός μηχανισμός και οι ξενοδόχοι κάνουν ό,τι θέλουν. Η μαύρη εργασία μόνο στον Νομό Ηρακλείου είναι πάνω από 30%. Στον νομό μας έχουμε τώρα 25.000 ανέργους. Από το 2011 έως τις αρχές του 2012 χάθηκαν 12.500 θέσεις εργασίας. Υπάρχει πληροφορία έγκυρη πως σε ξενοδοχειακή μονάδα της περιοχής μας Ελληνες και ξένοι εργαζόμενοι δουλεύουν 30 ημέρες τον μήνα, 15 ώρες την ημέρα με 586 ευρώ μηνιαίες αποδοχές. Αν οι ξενοδόχοι δεν υποχωρήσουν, θα τινάξουμε στον αέρα την τουριστική σεζόν».

Στο μεταξύ οι πρόεδροι των Εργατικών Κέντρων Κρήτης συναντήθηκαν χθες με τον γενικό γραμματέα της Περιφέρειας Κρήτης, Σταύρο Αρναουτάκη, ο οποίος δήλωσε ότι τους συμπαραστέκεται στα δίκαια αιτήματά τους και, αν και δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά του το θέμα των ελεγκτικών μηχανισμών, θα πιέσει τους αρμόδιους υπουργικούς φορείς να ενεργοποιηθούν.

13/03/2013 Πηγή. http://www.efsyn.gr/?p=31370

Η ΔΡΑΧΜΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ


ΜΑΡΚΕΤΟΣΤου ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΤΟΥ

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.
Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.
Παρά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη, το 1896 η εύπορη αστική Ελλάδα ζούσε σε κλίμα ευφορίας, που κορυφώθηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Όταν, όμως, έχασε τον Πόλεμο του 1897, η χώρα υποχρεώθηκε να πληρώσει βαρύτατες πολεμικές αποζημιώσεις, που καλύφθηκαν με νέο δανεισμό. H υποταγή στις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» έκανε τον ιστορικό Γιώργο Λεονταρίτη να τη χαρακτηρίσει «τυπικά μόνον ανεξάρτητη χώρα». Συνάμα οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τής επέβαλαν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ).
Ο ΔΟΕ έλεγχε πόρους και δαπάνες του κράτους και ουσιαστικά ρύθμιζε την οικονομική πολιτική. Εφαρμόζοντας έναν ακραίο αποπληθωρισμό κι εξαφανίζοντας τη ρευστότητα, όπως κάνει σήμερα η ΕΚΤ, στραγγάλιζε την παραγωγή. Διοχέτευε τα δημόσια έσοδα στους δανειστές, αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού και την οικονομική παράλυση που προκαλούσε. Για παράδειγμα, ο προϋπολογισμός του 1907 πρόβλεπε 32,5 εκατ. δραχμές για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά μόνον 300.000 για αρδευτικά και αποξηραντικά έργα, μολονότι η ελονοσία ήταν συχνότερη απ’ ό,τι στην Ινδία ή την Αφρική, και κάθε χρόνο σάρωναν τη χώρα οι πλημμύρες.
Η ύπαιθρος, που μαστιζόταν επίσης από την τοκογλυφία, ερήμωσε από ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης• ως σήμερα δεν συνήλθε. Τα χωράφια έμεναν χέρσα, οι μικροϊδιοκτήτες καταστρέφονταν, ενώ ο πλούτος συγκεντρωνόταν σε ολοένα λιγότερα χέρια. Οχτώ χρόνια πολεμικών καταστροφών έκαναν τελικά το 1919 τη δραχμή να υποτιμηθεί. Αλλά οι δανειστές συνέχισαν γενικά να εισπράττουν τα τοκοχρεολύσια στην ώρα τους.
Η χώρα αντιμετώπισε τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής με μια σημαντική αναδιανομή πλούτου προς τα κάτω, μέσω της αγροτικής μεταρρύθμισης. Εξακολούθησε, ωστόσο, να δανείζεται και να δαπανά περί το ένα τρίτο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού για να εξυπηρετεί το χρέος. Επέστρεψε στον κανόνα χρυσού το 1928, πάλι σύμφωνα με τη φιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία και υπό τη φωτισμένη εποπτεία της Κοινωνίας των Εθνών και του ΔΟΕ. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στήριξε την αναπτυξιακή του πολιτική στους χαμηλούς μισθούς και τον ξένο δανεισμό, και όταν ο τελευταίος στέρεψε, μετά το Κραχ του 1929, περιέκοψε τις κοινωνικές και αναπτυξιακές δαπάνες, αλλά συνέχισε να πληρώνει κανονικά το χρέος σε χρυσό. Οι κεφαλαιούχοι και πάλι πλούτιζαν, ενώ οι απροστάτευτοι εργαζόμενοι θερίζονταν από την πείνα και αρρώστιες όπως η φυματίωση και ο τύφος.
Όταν το χρυσάφι τελείωσε, ο Βενιζέλος κήρυξε επιλεκτική στάση πληρωμών στους δανειστές, το 1932, και υποτίμησε τη δραχμή, αλλά ήταν αργά. Στο μεταξύ είχε καταστρέψει το Κόμμα των Φιλελευθέρων και τον κοινοβουλευτισμό και είχε ρίξει τη χώρα στα νύχια της άκρας Δεξιάς. Μόλις εγκαταλείφθηκε ο κανόνας χρυσού και παρ’ όλες τις οιμωγές των λεγόμενων ειδικών, η οικονομία ανέκαμψε γοργά.
Τότε, όπως και σήμερα, η πρόσδεση της χώρας σ’ ένα νομισματικό σύστημα που ελέγχεται από μεγάλους κεφαλαιούχους την οδήγησε στην εξαθλίωση. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα επείγει όχι επειδή δήθεν είμαστε εθνικιστές, αλλά για ν’ ανακτήσουμε τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, χωρίς τον οποίο η οικονομία μας δεν θ’ ανακάμψει.

Πηγή: Επίκαιρα

Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013

Πηγή. http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11234:marketos-odos-draxmhs-monos-dromos&catid=58:oikonomiki-politiki&Itemid=182

Ο φασισμός και το επιθετικό λάιφ στάιλ


«Έναν τον κλότσησαν στο στομάχι ώσπου ξέρασε, έπειτα τον έκαναν να ξαναβάλει στο στόμα του ό, τι του είχαν βγάλει έξω. Όταν προσπάθησε να πνιγεί στο ίδιο του το ζουμί τον συνέφεραν: ‘Είσαι χειρότερος από αράπη ή Οβριό’, είπε ο κρανοφόρος, ‘Είσαι διανοούμενος’» (από το αριστουργηματικό ποίημα Γάγραινα του F. Lewin, μτφρ Κ. Αγγελάκη-Ρουρκ).
Αν θέλεις να έχεις ελπίδες να ανατρέψεις ή να σταματήσεις κάτι πρέπει να το κατανοήσεις. Το σκοτάδι είναι η καταδίκη του Μεφιστοφελή κι η αποδοχή αυτής της αλήθειας η απαρχή της λύτρωσής του (χαίρεται κ. Φρόυντ!) Η ανάγνωση, πχ, του ναζισμού ως μία έκφανση ακραίας συντηρητικότητας είναι ελλιπέστατη και <<πολύ βολική>> για το συλλογικό μας προσωπείο.
Στην πραγματικότητα, όταν η χρονική απόσταση θα είναι επαρκής, θα κατανοηθεί πως δεν υπάρχει ούτε ιδεολογικός χώρος, ούτε τάξη που να απετέλεσαν στεγανά στην προσπάθεια του ναζιστικού καθεστώτος να στρατολογήσει στελέχη. Μέλη του ΚΚΓ έτρεξαν με <<ενθουσιασμό>> στις γραμμές του, και η <<καλλιεργημένη>> μεγαλοαστική τάξη είχε τους Άλμπερ Σπίαρ της.
Παρόλο που η κύρια πελατεία των ναζί λέγεται πως ήταν οι φοβικοί και αποτυχημένοι (και δεν έχουμε κανέναν λόγο να το αμφισβητήσουμε), δεν ίσχυε το ίδιο για όσους κυνικά διαχειρίστηκαν τις δυναμικές του και εν πολλοίς τις συνδημιούργησαν. Ούτε η θεωρητική συγκρότηση ούτε η επιτυχία απετέλεσαν ασπίδες.
Για την ιστορία, χρειάστηκε βέβαια ένα κομμάτι των συντηρητικών να συμμαχήσει με τους ναζί (κι έχει την σημασία του αφού αποτελεί εδραίο έδαφος του ναζισμού) ώστε αυτοί να αποκτήσουν τον απαραίτητο αριθμό εδρών και λίγα χρόνια επίπλαστης ευμάρειας κι ευτυχίας. Αλλά θα είναι λάθος στην προσπάθεια ν’ αναλύσουμε μία από τις πλευρές του πολυσύνθετου αυτού φαινομένου να το ταυτίσουμε μονοσήμαντα με τον συντηρητισμό.
Ο συντηρητισμός ο ίδιος δεν είναι συνεκτικός μονόλιθος, και υπάρχουν νησίδες του που εμφορούνται από έναν συντηρητικό μεν αλλά βαθύ ανθρωπισμό. Αν οι ιδιοσυγκρασίες και οι κοσμο-αντιλήψεις των ανθρώπων δρούσαν ανεξάρτητα από συμπαγείς ομάδες ταξικών -και όχι μόνο!- συμφερόντων, κι αν η παιδεία μας προσέφερε ορίζοντα κι ανάσα που θα νικούσε τον ατομικό και συλλογικό μας ναρκισσισμό, τότε είναι ελπίζω προφανές ότι θα χρειάζονταν <<και τα δυο>> (προοδευτικοί και συντηρητικοί) ώστε ο κόσμος να βρισκόταν διαρκώς σε μια κατάσταση δυναμικής (ποτέ ακίνητης, γιατί αυτή είναι η μαύρη συντήρηση ό,τι χρώμα κι αν φοράει) και δημιουργικής ισορροπίας.
Αλλά τα πράγματα δενείναι ανεξάρτητα, όπως κι οι άνθρωποι. «Το ζήτημα δεν είναι απλά ότι κάποιοι άνθρωποι δεν τυγχάνουν πολιτισμικής αναγνώρισης από άλλους. Αλλά ότι η διαχείριση της πολιτισμικής αναγνώρισης σχετίζεται με μια σύνθετη διαδικασία που μετατρέπει ένα υποκείμενο σε «Άλλον», το λεγόμενο othering, (Beavouoir, 1979) κι αυτή η εξουσία, διάχυτη κι ανώνυμη, διακατέχει τους πάντες και κανέναν>>, όπως έγραψε η Butler στα 1999 (μτφρ. Α. Γαβριηλίδης).
Έτσι λοιπόν, υπάρχει και μια ποσόστωση του πληθυσμού που δεν ταυτίζεται με την σημειολογία της συντήρησης, μα αποτελεί μεγάλη δεξαμενή της οργάνωσης με το ρομαντικό όνομα και το εφιαλτικό ραντεβού (γιατί μετά τη νύχτα με τους ναζί δεν σε περιμένει η χρυσή αυγή…). Η ομάδα αυτή (περισσότερο συσσωμάτωση παρά ομάδα) έχει αντικαταστήσει την πλάνη του γερμανικού αστισμού (Τ. Μαν) με την πλάνη του ελληνικού μικροαστισμού (και όχι μόνο ελληνικού…).
Αν οι Γερμανοί αστοί αρνήθηκαν να πάρουν στα σοβαρά τον Χίτλερ και τα στρατόπεδα, ήταν γιατί θεωρούσαν την κλασσική παιδεία επαρκές αντιβιωτικό (λυπάμαι για την ιατρικοποιημένη πρόσληψη της πολιτικής, αλλά σ’ αυτόν τον αγώνα -αντοχής και δρόμου ταυτόχρονα- προτίθεμαι να πολεμήσω τον ραγδαία ανερχόμενο ιό με -μερικά από- τα όπλα του).
Οι Έλληνες μικροαστοί, -χαρακτηριστικά χαζοχαρούμενοι πάντα- στη θέση της κλασσικής παιδείας έχουν βάλει την μάτσο (ψευτο)μαγκιά, την mainstream τσοντίτσα της γκόμενας-γλάστρας, το σεξιστικό/ρατσιστικό καλαμπουράκι, το σκουλαρικάκι στο αυτί και την πολιτική συνείδηση στον κ… Και πάνω απ’ όλα, ως ομπρέλα τους, την ατομική/οικογενειακή επιτυχία του <<δε γαμείς και μπρος εμείς>> που προγκίζει παντοιοτρόπως τις συλλογικότητες από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα! Είναι ακριβώς το εμβληματικό κοινό ενός επιθετικού λάιφ στάιλ που δεν συναντάς στα κατηχητικά (όπου μπορείς να βρεις και μερικούς εξαιρετικά μειλίχιους ανθρώπους) αλλά στον καναπέ να βλέπει την πολιτιστική εκφορά του να συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Θέμου Αναστασιάδη….
Αν στην εκπομπή του οι φαντασιώσεις παίζουν με τον μέσο μαλάκα για να τον ευνουχίσουν ή να του τα πάρουνε (<<βαλιτσάκια έξω>> λοιπόν ο Θέμος!) κι αν η φυλλάδα του δρα ως δελτίο τύπου της Χ.Α., κι αν ο ίδιος δεν είναι ο <<μοναδικός Έλληνας μάγκας σερνικός>> (Notis! Πέτρος! Tss!), παραπληρωματικές (και θα το γράψω ενόψει 8ης Μάρτη) σε αυτό το τόσο χαζό ώστε να ναι σίγουρα επιτυχημένο τοπίο είναι οι γυναίκες-βόμβες στυλ παρουσιάστρια του Mega αλλά και της ανώνυμης ημίγυμνης του Θέμου.
Όπως ο Κουβέλης είναι η αριστερά της Ε-φτύνεις! (έγραψε ο παιχταράς στον τοίχο, όχι στον τύπο φυσικά!) έτσι κι αυτές -ετεροκαθοριζόμενα με το αζημίωτο θηλυκά από την ηγεμονική ματιά- ρετουσάρουν ως εξισωτικό έναν βαθιά άνισο κόσμο, και τον ρετουσάρουν στον έναν ρόλο που θα μπορούσε να τις ανατεθεί: της διανοητικής ή σωματικής γλάστρας, σε έναν πλανήτη που ιδιωτικοποιείται ακόμη και το νερό. Και -ελλείψη του- τα μόνα φυτά (θηλυκά κι αρσενικά) που θα επιβιώσουν θα είναι όσα αποφεύγουν την κατάρα της σκέψης και έχουν το πλέον κατάλληλο προσόν απ’ όλα: Την υπακοή.
Αποφασίζοντας (και διατάσσοντας), και πάνω απ’ όλα πουλώντας, ότι το σκοτάδι δεν είναι η κατάρα του Μεφιστοφελή, αλλά η μοίρα του.ΥΓ: Την ίδια ώρα ο Μιχαλολιάκος οργανώνεται σε όλα τα ένστολα σώματα, ακόμη και στα λογοτεχνικά σωματεία (κι είναι η λογοτεχνία η καταγραφή κάθε εποχής) και -αν δεν γίνει πραγματικά κάτι δυνατό και συνεργατικό και συντονισμένο- περιμένει απλώς να αποκτήσει την κρίσιμη μάζα πριν <<κινηθεί>>… Αλίμονο! Τέτοια πράγματα δεν γίνονται! Καημένη γιαγιά, που μας έλεγες ότι εμείς ποτέ δε θα γνωρίσουμε το Μακρονήσι…