Η ΤΡΙΠΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΜΠΡΟΣ ΜΑΣ


1απόσπασμα τοποθέτησης του Σταύρου Μαυρουδέα* σε εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με θέμα

«Τέλος οι αφηγήσεις της καταστροφής – Μόνη προτεραιότητα η ανατροπή της

Η Αριστερά απέναντι στη Χούντα ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφαλαίου»

Αγρίνιο. 6-2-2013

Ομιλητές: Α.Αλαβάνος, Στ. Μαυρουδέας, Π.Σωτήρης

….Με βάση τις προηγούμενες εκτιμήσεις μία τριπλή καταστροφή βρίσκεται εμπρός μας:

  • Καταστροφή της χώρας
  • Καταστροφή του εργατικού και λαϊκού κινήματος
  • Καταστροφή της Αριστεράς

Η καταστροφή του εργατικού και λαϊκού κινήματος

neo-arnitiko-rekor-gia-tin-anergia-1-315x236

Η Μνημονιακή στρατηγική έχει σαν οργανικό στοιχείο την καταστροφή του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Η επιτυχία της – είτε σύντομα είτε αργά – προϋποθέτει τη διάλυση των εργατικών και λαϊκών συλλογικοτήτων και αντιστάσεων. Ήδη έχουν γίνει σημαντικά βήματα με την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και «κινεζοποίηση». Η έκρηξη της ανεργίας (ήδη πάνω από 25%) – μια παράμετρος που δεν απασχολεί καθόλου την Μνημονιακή στρατηγική, παρά τα κροκοδείλια δάκρυα, και αντίθετα είναι εξαιρετικά χρήσιμη γιατί συμπιέζει τους μισθούς – συμβάλλει επιπλέον στην αποδυνάμωση των συνδικάτων και των μαζικών οργανώσεων (μάλιστα ένα ζήτημα που πρέπει να δει ουσιαστικά η Αριστερά και το εργατικό κίνημα είναι η οργάνωση των ανέργων). Η εξατομίκευση και φασιστικός κίνδυνος (δηλαδή η δημιουργία αντιδραστικών συλλογικοτήτων) είναι σημάδια αυτής της επερχόμενης καταστροφής.

Η καταστροφή της Αριστεράς

Το ζήτημα της Αριστεράς (και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής Αριστεράς) είναι καίριο όχι από μία θρησκοληπτική διάθεση («να βλογήσουμε τα γένια μας») αλλά γιατί – ακόμη και μετά τον μεστό εξελίξεων 20ο αιώνα – παραμένει πάντα η δύναμη που τουλάχιστον οφείλει να προσπαθήσει να δημιουργήσει μία πιο ανθρώπινη κοινωνία.

Η επίσημη Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) δείχνει για άλλη μία φορά τα πολιτικά της όρια αλλά και η ελληνική Αριστερά συνολικά δείχνει τις ιστορικές ανεπάρκειες και αδυναμίες της. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ πλέον «καθεστωτικοποιείται» με ραγδαίους ρυθμούς. Η πολιτική ραχοκοκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται πλήρως τις εγχώριες και διεθνείς συστημικές δεσμεύσεις. Ειδικότερα, όσον αφορά το οικονομικό πρόγραμμα του, πέρασε πια από τον ετερόκλητο προεκλογικό αριστερο-δεξιό αχταρμά στην εξόφθαλμη αποδοχή της στρατηγικής της αστικής τάξης και της ΕΕ: από το «ευρώ δεν είναι φετίχ» και την άμεση κατάργηση του Μνημονίου έφθασε στο «ευρώ εθνικό νόμισμα» και στη διαπραγμάτευση του Μνημονίου (α-λα Σαμαράς;). Είναι απορίας άξιο τι ελπίζουν να κάνουν μέσα σε αυτόν τον χειροπόδαρα δεμένο πολιτικό χώρο οι υπαρκτές αριστερές συνιστώσες του. Αν τόσο γρήγορα δηλώνονται οι συστημικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ τι θα γίνει αν βρεθεί στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας; Το ίδιο ισχύει και για αριστερές ομαδοποιήσεις που προσανατολίσθηκαν στην κριτική στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Σε τι μπορεί να βοηθήσει η εκ των έξω προσπάθεια να πιεσθεί στα αριστερά ένας πολιτικός οργανισμός που ο ίδιος ο γονότυπος του δεν το δέχεται και εξοβελίζει ακόμη και δικά του τμήματα όταν κινηθούν στην κατεύθυνση αυτή;

giagia_simaia

Από την άλλη το ΚΚΕ, με τη σημερινή ηγεσία και γραμμή του, οχυρώνεται πίσω από ένα φραστικό αντικαπιταλισμό και μία πρακτικά γραμμή παράδοσης στον αντίπαλο: καταγγέλλει σε όλους τους τόνους τον καπιταλισμό, αλλά απέχει από κάθε κρίσιμο αγώνα και συσπείρωση για την ανατροπή του. Συνεχίζει το σεκταριστικό απομονωτισμό του όχι μόνο από την αντικαπιταλιστική Αριστερά αλλά και από τις ίδιες τις εργαζόμενες μάζες και τα καθοριστικά μέτωπα μαζικής πάλης. Όσον αφορά το οικονομικό πρόγραμμα του, αγνοεί όλη τη μακρά κομμουνιστική εμπειρία μεταβατικών προγραμμάτων (ταυτίζοντας την άκριτα με την αδιέξοδη θεωρία των σταδίων που όμως όλη η σημερινή ηγετική ομάδα του είχε υποστηρίξει ασμένως στο άμεσο παρελθόν) και απαιτεί την άμεση μετάβαση στο σοσιαλισμό, την οποία βέβαια δεν θεωρεί εφικτή σήμερα. Αυτό καταδικάζει τον κόσμο του ΚΚΕ στην αφασία και τον απομονώνει από τις λαϊκές μάζες. Βέβαια, όταν η κατάσταση αυτή φθάνει σε οριακά σημεία, η ίδια ηγεσία επιδίδεται σε φθηνά οπορτουνιστικά κόλπα προβάλλοντας κάποια άμεσα αιτήματα και αγώνες που όμως δεν συγκροτούν ένα ενιαίο μεταβατικό πρόγραμμα και που η ίδια θεωρεί ότι δεν έχουν πιθανότητα επιτυχίας.

Όμως και η αντικαπιταλιστική Αριστερά έχει σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσει και γι’ αυτό δεν έχει κατορθώσει, παρά τα θετικά βήματα, να κεφαλαιοποιήσει μία λαϊκή απήχηση και δυναμική. Έτσι, παρά την καθοριστική πολλές φορές συμβολή της σε μαζικούς αγώνες, δεν έχει συγκροτήσει ούτε ένα επαρκές αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα (και κατά καιρούς τμήματα της παρέπαιαν σε αδιέξοδες συσπειρώσεις π.χ. ΕΛΕ) ούτε μία θαρραλέα πολιτική συμμαχιών.

Η καταστροφή της χώρας και του εργατικού και λαϊκού κινήματος θα έχει άμεση επίπτωση στην Αριστερά. Το ότι θα αποδειχθεί ανίκανη να απαντήσει στην κρίση και να προασπίσει τα λαϊκά συμφέροντα θα κοστίσει την περιθωριοποίηση ή/και την καθεστωτικοποίηση της (όπως έχουμε δει εδώ και δεκαετίες στη Δύση).

 3.     Τι πρέπει να γίνει

____031111

Για να αντιμετωπισθεί η τριπλή αυτή καταστροφή πρέπει η Αριστερά (και ιδιαίτερα η κομμουνιστική Αριστερά) να ξυπνήσει από το λήθαργο της και να χαράξει μία νέα πορεία. Πρέπει να συγκροτήσει εκείνη την κρίσιμη μάζα με εκείνο το αναγκαίο και επαρκές πρόγραμμα που απαιτούνται σήμερα για να αποκρουσθεί η αστική στρατηγική.

Οι εργαζόμενοι νοιώθουν στο ίδιο το πετσί τους ότι η Μνημονιακή στρατηγική (που συνομολόγησε η ελληνική αστική τάξη με τα ηγεμονικά ευρωπαϊκά κεφάλαια) τους οδηγεί στην εξαθλίωση. Αυτό όμως που τους παγώνει και τους οδηγεί στην παθητικότητα είναι η απουσία ενός ρεαλιστικού εναλλακτικού προγράμματος. Είναι ευθύνη της Αριστεράς (που σέβεται το όνομα της) να διαμορφώσει αυτό το πρόγραμμα.

Ποια είναι η βάση εκκίνησης αυτού του προγράμματος; Η σημερινή κρίση καταδεικνύει τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Η απάντηση σ’ αυτό δεν μπορεί να είναι η προσφυγή σε συμμαχίες με χειμαζόμενα τμήματα του συστήματος για μια δήθεν φιλάνθρωπη μεταρρύθμιση του συστήματος (με καρύκευμα λίγο φραστικό αντικαπιταλισμό). Οι αντινεοφιλελεύθερες συμμαχίες που στοιχίζονται πίσω από νεο-κεϋνσιανές προτάσεις και επικλήσεις μίας ουτοπικής φιλολαϊκής ΕΕ είναι είτε βαθύτατα υποκριτικές είτε εθελοτυφλούν. Η πρόταση της Αριστεράς πρέπει να ξεκινά από την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού.

Όμως η σοσιαλιστική μετάβαση δεν είναι μία στιγμιαία πράξη, μία ηρωική έφοδος αλλά είναι μία διαδικασία με προϋποθέσεις, βήματα και καμπές. Αυτό απαιτεί ένα μεταβατικό πρόγραμμα, που θα αποτελεί την ενότητα στρατηγικής και τακτικής με βάση τις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, όπως υποδειγματικά έχει δείξει ο Λένιν (το μίνιμουμ πρόγραμμα για την αναγκαιότητα του οποίου μίλαγε ακόμη και την προηγουμένη της Οκτωβριανής επανάστασης). Φυσικά δεν συνιστά κανένα ενδιάμεσο ιστορικό στάδιο, όπως διάφορες παιδαριώδεις (αριστερίστικες και εκ του Περισσού) κριτικές  υποστηρίζουν. Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να απαντά ρεαλιστικά στα άμεσα και πιεστικά λαϊκά προβλήματα και ταυτόχρονα (και αναγκαστικά, όπως κάνει και το αστικό Μνημονιακό πρόγραμμα) να συνδέει τις απαντήσεις αυτές με την μακροπρόθεσμη προοπτική για τη χώρα και την οικονομία. Φυσικά είναι ανάξιο των κομμουνιστών (όπως έλεγε ο Έγκελς) να κρύβουν τις προθέσεις τους και φυσικά η λογική και η προοπτική ενός τέτοιου προγράμματος δεν θα συγκαλύπτεται. Όμως δεν θα τίθεται σαν προϋπόθεση για συμφωνία δράσης στις μάζες οι οποίες θα καλούνται σε δράση με βάση τα μεταβατικά (μίνιμουμ) αιτήματα και στόχους.

redflag_wide_280_146

Για όλους τους παραπάνω λόγους, απαιτείται άμεσα η συγκρότηση, με πρωτοβουλία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, ενός Αριστερού Ριζοσπαστικού Μετώπου (δηλαδή μίας πλατειάς πολιτικο-κοινωνικής συμμαχίας) στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος. Το τελευταίο είναι ένα πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής που πρέπει να απευθύνεται στις εργαζόμενες μάζες χωρίς όμως να τίθεται σαν προϋπόθεση αποδοχής ο τελικός ορίζοντας του. Το οικονομικό σκέλος αυτού του προγράμματος συζητείται ήδη εκτενώς (βλέπε πρόσφατη οικονομική ημερίδα του Ομίλου Μαρξιστικών Ερευνών – http://www.omilosmarx.gr/).

Ο βασικός κόμβος αυτού του προγράμματος είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ (χωρίς φλύαρους και περιττούς επιθετικούς προσδιορισμούς που υποδηλώνουν απουσία ισχυρού ουσιαστικού) γιατί συμπυκνώνει στη σημερινή συγκυρία το σύνολο των αντιθέσεων και διαχωρίζει την αστική από την προλεταριακή στρατηγική. Η ελληνική αστική τάξη, παρόλα τα εξόφθαλμα πλέον αδιέξοδα της, είναι δεσμευμένη στην ΕΕ και, παρά και τις δικές της ζημιές, δεν τολμά να αντιπαρατεθεί στους ηγεμόνες της ΕΕ θεωρώντας ότι το κόστος θα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Η αποδέσμευση από την ΕΕ είναι προϋπόθεση για την εκκίνηση της διαδικασίας σοσιαλιστικής μετάβασης καθώς στα πλαίσια της ΕΕ όχι σοσιαλισμός αλλά ούτε η πιο απλή απάλυνση των λαϊκών δεινών δεν γίνεται. Η απλή έξοδος από την ΟΝΕ, αλλά όχι από την ΕΕ, είναι ανεπαρκής και ατελέσφορη.

Πρώτον, η ΕΕ δεν θα το επιτρέψει στην παρούσα συγκυρία για ευνόητους λόγους. Όμως και από την σοσιαλιστική σκοπιά αυτό δεν είναι σημαντικό καθώς θα συντηρήσει ψευδαισθήσεις. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι για μία σχετικά μικρή ανοικτή οικονομία σαν την Ελλάδα η ανάκτηση της συναλλαγματικής και εν μέρει της νομισματικής πολιτικής ενώ συνεχίζει να δεσμεύεται από την κοινή αγορά δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Από την άλλη, η προβολή ως κόμβου ενός μεταβατικού προγράμματος της στάσης πληρωμών είναι ακόμη πιο αδιέξοδη γιατί το πρόβλημα του χρέους είναι παράγωγο της οικονομικής κρίσης και όχι η αιτία. Επιπλέον, η αναδιάρθρωση του χρέους (που ειδική περίπτωση είναι η στάση πληρωμών) αποτελεί ήδη εργαλείο της Μνημονιακής στρατηγικής.

Οι βραχυπρόθεσμοι πυλώνες του μεταβατικού προγράμματος είναι:

(1) Η στάση εξωτερικών πληρωμών

(2) Ο έλεγχος της κίνησης κεφαλαίων

(3) Η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος

(4) Η επιβολή συστήματος προοδευτικής φορολογίας

(5) Η εισαγωγή εθνικού νομίσματος και η κατάλληλη διαχείριση του

(6) Ένα σύστημα ελέγχου των τιμών και παροχής βασικών αγαθών

(7) Μία διακριτική εμπορική πολιτική που να οικοδομεί διεθνείς οικονομικές συμμαχίες

Ο καθοριστικός όμως μακροπρόθεσμος πυλώνας του είναι η σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας που μπορεί να γίνει μόνο με κοινωνική ιδιοκτησία και έλεγχο των βασικών οικονομικών κλάδων. Αυτή η σχεδιασμένη παραγωγική αναδιάρθρωση προϋποθέτει αλλά και συνεπάγεται ανάλογη βιομηχανική πολιτική (δημιουργίας, προστασίας και στήριξης συγκεκριμένων κλάδων) και εμπορική πολιτική.

Αυτό τον αγώνα η Αριστερά που είναι άξια του ονόματος της – που είναι επαναστατική όχι στα λόγια αλλά στην πράξη – έπρεπε ήδη χθες να έχει βάλει μπροστά. Μόνο έτσι μπορούν να κερδηθούν οι μεγάλες λαϊκές μάζες και με αυτές να αλλάξει ο ρους της ιστορίας.

Πηγή. http://kokkinhshmaia.wordpress.com/2013/02/06/%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%BC%CE%B1%CF%83/

*Ο Σταύρος Μαυρουδέας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο γνωστικό αντικείμενο «Πολιτική Οικονομία» στο τμήμα Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. http://stavrosmavroudeas.wordpress.com/

Με ποιά πλευρά είσαι;


222Είμαι τον τελευταίο καιρό σε φάση ντοκιμαντέρ, κατεβάζω διάφορα, και ξεκίνησα χθες να βλέπω το «Harlan County, USA», που αφορά μια απεργία ανθρακωρύχων το 1973. Κάπου προς την μέση εμφανίζεται να μιλά σε μια συγκέντρωση μια γριούλα.
«Όπως ξέρετε, δεν είμαι ανθρακωρύχος, αλλά είμαι όσο πιο κοντά σε ανθρακωρύχο θα μπορούσε να είναι κανείς. Ο πατέρας μου ήταν ανθρακωρύχος που σκοτώθηκε στα ορυχεία και ο άντρας μου αργοπεθαίνει από «μαύρα πνευμόνια» (τη «νόσο των ανθρακωρύχων»). Ο άντρας μου κι εγώ ήμασταν και στην απεργία της δεκαετίας του 30 στο ματωμένο -και το εννοώ πως ήταν ματωμένο- Χάρλαν Κάουντι. Και αυτοί εδώ οι ανθρακωρύχοι μου λένε πως θα επιμείνουμε ώσπου να παγώσει η κόλαση, μέχρι η εταιρία να υπογράψει συμβόλαιο μαζί μας. Και οι άντρες ξέρουν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά τις αλυσίδες τους, ενώ έχουν να κερδίσουν το σωματείο τους. Οπότε λέω, κρατείστε.».
Ως εδώ καλά. Αλλά έχει και συνέχεια: «Αυτό το τραγούδι το έγραψα στη δεκαετία του 30 και ξέρετε πως είμαι μεγάλη πια -πάνε σαράντα χρόνια από τότε- και δεν μπορώ να τραγουδήσω πολύ καλά».

Πιθανότατα η ιστορία του τραγουδιού να είναι ευρέως γνωστή, εγώ όμως ομολογώ δεν την ήξερα, οπότε η όλη φάση ήταν απροσδόκητη αφενός και συγκινητική αφετέρου. Ηθικό δίδαγμα δεν ξέρω αν έχω. Με συμφέρει να ανεβάσω ένα τραγούδι που μιλάει για απεργοσπάστες; Δεν θα βγουν να με χλευάσουν σε ντε τέ; Από την άλλη όταν φτάνουμε στο σημείο να μου τη λένε στα σχόλια επειδή τα έβαλα με τα βασανιστήρια απερίφραστα και χωρίς να προσθέσω έναν αστερίσκο για την αναγκαιότητά τους στον σκατόκοσμο που ζούμε, τι έχω τελικά να φοβηθώ; Οπότε φεύγοντας από την πάρτη μου, ας πάμε στο γενικότερο συμπέρασμα.
Νομίζω πως βρισκόμαστε στη φάση που σαν κοινωνία πρέπει να απαντήσουμε στο αν όλα (από την ωφελιμότητα των βασανιστηρίων ως την ωφελιμότητα του πολιτεύματος δημοκρατία, από την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων σήμερα ως την παιδική εργασία αύριο και την παιδική πορνεία μεθαύριο, από τις μεμονωμένες δολοφονίες μεταναστών σήμερα ως κάποιο κοσμοϊστορικό πογκρόμ αύριο) μπορούν να ξαναμπούν στο τραπέζι και να τα συζητήσουμε απροκατάληπτα, επειδή η Ιστορία είναι δυναμικό πράγμα κι όπως κάποτε πήγαινε προς μια κατεύθυνση τώρα μπορεί κάλλιστα να πάει προς την ανάποδη,
ή αν απλά μερικές συζητήσεις πρέπει να κόβονται μαχαίρι και κανείς να αποφασίζει με ποιά πλευρά είναι.

Πηγή. http://old-boy.blogspot.gr/