Συμπαράσταση και αλληλεγγύη στον Κυπριακό Λαό


12του Στάθη Διομήδη

 Σαν έτοιμοι από καιρό, έχοντας ετοιμάσει την αντίστοιχη συμφωνία του Μονάχου το 1938, αλλά και την αντίστοιχη συμφωνία του 1939 περί μη πολέμου, Γερμανοί και λοιποί συνεργάτες τους ή «συνεργάτες τους» έτρεξαν να χιμήξουν να κατασπαράξουν την Κύπρο με τιμωρητική μανία εξαιτίας του πρόσφατου όχι. Άλλοι για το ρευστό, άλλοι για τους υδρογονάναθρακες, άλλοι γιατί έχουν εδαφικές βλέψεις και άλλοι γιατί απλά είναι καλοί υπάλληλοι της «μαμάς τους» πατρίδας, της Γερμανίας. Το θράσος δε, των Ευρωπαίων ετέρων είναι απύθμενο. Ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας χαρακτήρισε οικονομία -καζίνο την οικονομία της Κύπρου. Αντίθετα δεν είπε λέξη για την οικονομία του Λουξεμβούργου, της Ελβετίας, της Μάλτας, του Λιχνενστάιν και πολύ περισσότερο δεν είπε λέξη για το «Γαλλικό» πριγκιπάτο, το Μονακό, κατ’ εξοχήν παγκόσμιο πλυντήριο ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Βλέπετε ο Ολάντ και οι συν αυτώ έχουν προσαρτηθεί πλήρως στο άρμα της Μέρκελ.

Η Ελληνική κυβέρνηση έδωσε μία και μόνη μάχη στο ζήτημα της Κύπρου. Να αρπάξει από την Κύπρο τις τράπεζες που υπάρχουν στην Ελλάδα, να τις χαρίσει πληρώνοντας κιόλας σε τραπεζίτες και να διασώσει τα χρήματα που είχαν κατατεθειμένα σε κυπριακές τράπεζες στην Ελλάδα πλείστοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και εκδότες. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός κρυπτόμενος, με πρωτοπαλήκαρο τον υπουργό Οικονομικών άξια εξυπηρέτησε τα συμφέροντα της Γερμανικής Ευρώπης, η οποία πλέον επιλέγει την ευθεία επίθεση στον Ελληνισμό.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ο τρόπος που παρουσίασε η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνικών μέσων τα όσα συνέβαιναν στην Κύπρο. Εκτός εξαιρέσεων δεν αναφέρθηκε η είδηση ότι η Κύπρος ζήτησε δύο δις για τη λαϊκή τράπεζα από το μηχανισμό στήριξης των τραπεζών, αλλά ο Σαμαράς μέσω Προβόπουλου αρνήθηκε. Σημειωτέον εδώ ότι από τα 50 δις που έχει πάρει η Ελλάδα για την ανακεφαλαιωπήοιση των τραπεζών έχουν χρησιμοποιηθεί τα 41 και περισσεύουν 9 δις. Και βέβαια να μην ξεχνάμε ότι Παπαδήμος και Βενιζέλος κούρεψαν κοντά 5 δις ευρώ τις Κυπριακές τράπεζες χωρίς να τις δώσουν δικαίωμα ανακεφαλαιοποίησης με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν.

Επίσης δεν εμφανίστηκε πουθενά η τρομακτική δήλωση σε συνέντευξη του Σόιμπλε, ότι: «πιστεύαμε ότι μετά την είσοδο της Κύπρου στην Ε.Ε. θα ψήφιζαν οι Κύπριοι το σχέδιο Ανάν» όπως ανέφερε το ΡΙΚ. Μια δήλωση που αποδεικνύει πόσα χρόνια πριν ετοιμάζονται για να μοιράσουν χώρες.

Θάφτηκε η πλέον επαίσχυντη δήλωση-εντολή του Γερμανού, ο οποίος λειτουργεί πλέον ως διοικητής των νεοSS,  ότι η Κυπριακή Βουλή δε χρειάζεται να ψηφίσει για να αποφασίσει για τις προχθεσινές αποφάσεις του Eurogroup!!!

«Διέφυγαν» επίσης από τα ελληνικά μέσα οι καταγγελίες μέσα στην κυπριακή Βουλή για το ρόλο του διοικητή της Κεντρικής τράπεζας Κύπρου και για τις ευθύνες του στην καταστροφή των τραπεζών ακόμη και την ύστατη ώρα.

Εν κατακλείδι η Κύπρος, από εδώ και πέρα θα ζήσει πολύ δύσκολες στιγμές. Κανείς δε γνωρίζει σε πόσο επικίνδυνα νερά θα πλεύσει. Οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες. Το μνημόνιο που θα επιβληθεί τους επόμενους μήνες θα είναι Γερμανικής έμπνευσης τρομοκρατίας και εξαθλίωσης του Κυπριακού λαού. Θα πρέπει να είμαστε δίπλα τους.

Υ.Γ. Οι Κύπριοι πραγματικά αισθάνονται ότι η Ελληνική κυβέρνηση τους πρόδωσε όπως το 1974. Όμως ο Ελληνικός Λαός αισθάνεται δίπλα στους Κύπριους αδερφούς.

Την Τετάρτη 7μμ στο Σύνταγμα πραγματοποιείται συγκέντρωση συμπαράστασης και αλληλεγγύης στον Κυπριακό λαό. Να είμαστε εκεί για να δείξουμε πως ο Ελληνισμός είναι ενιαίος και αδιαίρετος άσχετα με τους όποιους στόχους έχει ο Γερμανικός επεκτατισμός.

https://www.facebook.com/events/143878535786453/

Soviet Union of Neoliberal Europe vs Private Banking in Cyprus


CCCPΌχι, σύντροφε Μεντβέγιεφ…
Του Πέτρου Σταύρου

Ποτέ ή σχεδόν ποτέ κανένας επιχειρηματίας ή καπιταλιστής του χρήματος δεν παραπονέθηκε ότι ο τουριστικός τομέας είναι υπερανεπτυγμένος ή ότι το εμπόριο και οι υπηρεσίες δεν μπορεί να είναι το 70% και το 80% μιας οικονομίας ή ότι ο ιδιωτικός τραπεζικός τομέας είναι πενταπλάσιος του “κανονικού” του μεγέθους. Αντίθετα, διαμαρτυρόταν για την υψηλή φορολογία στην επιχειρηματικότητα, τις μεγάλες εργοδοτικές εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, τις ανελαστικές αγορές εργασίας, τους υψηλούς κατώτατους μισθούς, το τεράστιο και αναποτελεσματικό δημόσιο, την ανύπαρκτη απελευθέρωση των αγορών κλπ.

Έρχεται λοιπόν τώρα το eurogroup, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ και λένε το αδιανόητο για “καπιταλιστικά χείλη”. Ο τραπεζικός τομέας της Κύπρου είναι “υπερδιογκωμένος”, ξεχνώντας να μας επισημάνουν ότι η εν λόγω υπερδιόγκωση προήλθε από μια συγκεκριμένη καπιταλιστική αξία, την απελευθερωμένη τραπεζική αγορά των ιδιωτικών τραπεζικών ιδρυμάτων. Αυτό ακριβώς ξένισε και τον Μεντβέγιεφ όταν επεσήμανε τη “σοβιετική” λογική πίσω από την παράλογη απαίτηση των Ευρωπαίων, θέλοντας να πει πως είναι παράξενο για θεσμούς των δυτικών οικονομιών να ενδιαφέρονται για τα μεγέθη τομέων η κλάδων της οικονομίας. Για αυτά ενδιαφερόντουσαν οι σοβιετικοί με τα πενταετή πλάνα τους και όχι οι δυτικοί με τις “ελευθερίες” οικονομίες.

Δυστυχώς θα απογοητεύσουμε τον Μεντβέγιεφ. Οι δυτικοί του eurogroup και της ΕΚΤ δεν έγιναν ξαφνικά οπαδοί και ρέκτες του σοβιετικού μοντέλου. Στο μυαλό τους έχουν δύο βασικούς λόγους που θέλουν να υπερασπίσουν. Ο πρώτος λόγος (ratio) είναι το εισόδημα (ζήτηση) των χωρών του ευρωπαϊκού νότου (ελλειμματικές χώρες) να μειώνεται ή τουλάχιστον να αυξάνεται με πιο αργούς ρυθμούς σε σχέση με το εισόδημα (ζήτηση) των χωρών του βορρά (Πλεονασματικές χώρες). Ο δεύτερος λόγος (ratio) είναι το εισόδημα (ζήτηση) της Ευρώπης συνολικά να μειώνεται ή τουλάχιστον να αυξάνεται με πιο αργούς ρυθμούς σε σχέση με το εισόδημα (ζήτηση) των άλλων καπιταλιστικών πόλων. Με την αυστηρή τήρηση αυτών των δύο λόγων, στο διηνεκές, θα τηρείται η συνθήκη του είδους της ανταγωνιστικότητας που αυτοί πιστεύουν. Είναι ηλίου φαεινότερον πως οι τραπεζικοί παράδεισοι, από κάποιο σημείο και μετά, επιφέρουν ένα τέτοιο αποτέλεσμα “ευμάρειας” που δυναμιτίζουν το νέο υπόδειγμα ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης. Έτσι, η ίδια η απελευθερωμένη τραπεζική αγορά μεταμορφώνεται σε διαρθρωτικό πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί.

Έτσι, οι ηγεμονικές δυνάμεις της Ευρώπης έχουν αποφασίσει με ποιο τρόπο θα ανταγωνιστούν τους άλλους καπιταλιστικούς πόλους και με ποιο τρόπο θα βγουν από την κρίση. Ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργασίας στην Ευρώπη θα πρέπει να αυξάνεται με πιο γρήγορους ρυθμούς από ότι στις άλλες Ηπείρους και συνεπακόλουθα ο βαθμός εκμετάλλευσης της εργασίας στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου θα πρέπει να αυξάνεται πιο γρήγορα σε σχέση με την εκμετάλλευση της εργασίας στις χώρες του βορρά. Με την απόκλιση στα μεγέθη εκμετάλλευσης θα επιφέρουμε σύγκλιση στα μεγέθη της ανταγωνιστικότητας. Ακόμα και καπιταλιστικά μοντέλα ανάπτυξης και διαβίωσης που ισχύουν και εμποδίζουν την παραπάνω στρατηγική θα πρέπει με “σοβιετικό” τρόπο να παραμεριστούν.

Πηγή. http://www.rednotebook.gr/details.php?id=9023

Η Κύπρος, το ευρώ, το ψωμί και το παντεσπάνι


 
Το 1978, ήμουν μαθητής,  άρον άρον μεταφερμένος στην Αθήνα, σε απόλυτη φτώχεια, αλλά  και μέλος της ΚΝΕ,  με αλαζονική  σιγουριά για το μέλλον. Δούλευα εκείνο το καλοκαίρι σε μια από τις πρώτες  εταιρείες πληροφορικής, όταν  διαπίστωσα με μεγάλη μου έκπληξη πως ένα από τα  αφεντικά της εταιρείας διάβαζε το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ και ήταν  οπαδός ή μέλος του ΚΚΕ. Όταν ξεθάρρεψα και τον ρώτησα ‘’μα πως συμβιβάζονται αυτά;’’, πήρα μια απάντηση έτοιμη από καιρό. Ίσως επειδή η ερώτηση ήταν συχνή… ‘’Γιατί όχι αγαπητέ; Είναι θέμα αρχών. Γιατί άλλοι να τρώνε ψωμί και άλλοι παντεσπάνι; Παρότι εγώ προσωπικά μάλλον έχω συνηθίσει στο παντεσπάνι, θα ήθελα αυτό να μοιράζεται. Φυσικά,  τότε πια,  δε θα είναι ακριβώς  παντεσπάνι, αλλά σίγουρα θα είναι ένα γλυκό ψωμί για όλους’’.
Μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η απάντηση. Η απλή της διατύπωση, με ωραία λόγια,  στερέωνε τη δική μου επιλογή για κομμουνιστική στράτευση. Αλλά και κάτι παραπάνω: Αφού ακόμη και το αφεντικό που είχε συνηθίσει στο παντεσπάνι, διάλεγε για λόγους αρχών τον κομμουνισμό, εγώ, που μετά βίας μοιραζόμουν το ψωμί με τα αδέρφια μου, σίγουρα θα είχα εκατό λόγους παραπάνω, να βαδίσω τον ίδιο δρόμο. Όχι μόνο για λόγους αρχών, αλλά και από ανάγκη.
Σήμερα, 35 ολόκληρα χρόνια αργότερα, διαβάζουμε ότι  οι 84 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έγιναν το 2012 ακόμη  πιο πλούσιοι, με το σύνολο των περιουσιών τους να αυξάνεται κατά 241 δισ. και να φθάνει τα 1,9 τρισ. δολάρια.. Με λίγα λόγια μόνο το  …εισοδηματάκι μιας και μόνο χρονιάς, μόλις 84 ανθρώπων,  είναι μεγαλύτερο από το καταβαραθρωμένο ελληνικό ΑΕΠ και πάνω από 41 φορές μεγαλύτερο από τα 5,8 δις. Ευρώ για τα οποία η ΕΕ διέλυσε την Κυπριακή οικονομία και απαίτησε να ληστέψει και τις καταθέσεις των πολιτών της!
Θα έφτανε λοιπόν αυτός ο λόγος, για να πει κάποιος: ‘’ναι, θα επιλέξω ένα  δρόμο έξω από το άδικο καπιταλιστικό σύστημα, για να μοιραστεί αυτός ο πλούτος’’. Είναι μια δίκαιη και λογική τοποθέτηση, λαμβάνοντας υπόψη ότι και ο πλούτος αυτός ασφαλώς δεν αυγάτισε από μόνος του, αλλά δημιουργήθηκε από αυτούς που δουλεύουν ατέλειωτες ώρες και ψωμοζούν.
Σίγουρα, στην εποχή μας, μια γενικευμένη κοινοκτημοσύνη των κοινωνικών αγαθών, ένας νέος κομμουνισμός, θα είχε περιθώριο για κάτι παραπάνω από ένα γλυκό ψωμί και δροσερό νερό για όλους, αν όχι για το περιβόητο παντεσπάνι.
Αυτό είναι μια  πεποίθηση που επανέρχεται στη συζήτηση μεταξύ κάποιων στρατευμένων. Δικαιούται και οφείλει να δυναμώσει, να τεκμηριωθεί, να μετασχηματιστεί σε πρόγραμμα κοινωνικού και πολιτικού αγώνα, για να νικήσει.
Εκτός όμως από μια αναγεννημένη ελπίδα κάποιων μυημένων, που πολύ διστακτικά βγαίνουν από τα πολιτικά λαγούμια τους, φαίνεται πως είναι και κάτι άλλο.
Είναι και μια ερώτηση, που ανθίζει όλο και πιο μαζικά, αν και με πολύ διαφορετικούς χρωματισμούς, ανάμεσα σε όσους αγωνίζονται και γνωρίζονται στο πεζοδρόμιο, ενώ στην πολυκατοικία δεν είχαν αλλάξει κουβέντα: Γιατί αλήθεια πρέπει να σωθούν οι τράπεζες, το ευρώ και τα καπιταλιστικά κέρδη και όχι οι μισθοί, οι δουλειές, οι συντάξεις, οι κοινωνικές πολιτικές;
Είναι και ο φόβος του αναλυτή στη σοσιαλδημοκρατική γερμανική εφημερίδα Ντι Τσάιτ, η οποία  υπογράμμιζε στις 7/3/2013: «Ξαφνικά θυμάται κανείς ότι μια μεγάλη κρίση δεν αφορά απλώς τα οικονομικά στοιχεία και τη μοίρα ιδιωτών, δεν προκαλεί μόνο κοινωνικές αλλαγές, αλλά επιπλέον στην κρίση βρίσκεται εν υπνώσει ένα καταστροφικό ή επαναστατικό πολιτικό δυναμικό (…) Είναι πραγματικά εκπληκτικό το ότι σε καμία από τις χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση δεν έχει σημειωθεί μέχρι τώρα αναβίωση του κομμουνισμού. Πόσο μακριά θα πάει το ζήτημα του συστήματος, το οποίο έχει τεθεί στην Ευρώπη και στο οποίο πρέπει να απαντήσει μέσα στα επόμενα χρόνια; Πόσο ριζοσπαστικά θα οξυνθεί το ζήτημα αυτό;».
Άραγε, δεν γνωρίζει αυτός ο κύριος  ότι ο Χριστόφιας με την ‘’αριστερή κυβέρνησή’’ του άνοιξε στην Κύπρο το δρόμο στην τρόικα και έστρωσε το τραπέζι για να σφάξει τον κόσμο ο δεξιός Αναστασιάδης; Δεν έχει υπόψη του, ότι η ηγεμονική (εκλογικά) ευρωπαϊκή  αριστερά στην Ελλάδα, δηλώνει πως θα κάνει ότι μπορεί να σώσει το ευρώ,  το οποίο θεωρεί ‘’το εθνικό μας νόμισμα’’;
Το γνωρίζουν αυτό και με το παραπάνω. Όπως γνωρίζουν, ακόμη καλύτερα, ότι  η επαναστατική κομμουνιστική αριστερά, στις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ, είναι σχεδόν ανύπαρκτη ή σίγουρα πολύ αδύνατη.
Τότε προς τι οι ανησυχίες ή μήπως πρόκειται για απλή κινδυνολογία;
 Η απάντηση βρίσκεται στην ωμή πραγματικότητα, που έχει τη δική της δυναμική και στις ‘’νύχτες, που είναι γκαστρωμένες’’. Είναι που έχουμε ενάμιση εκατομμύριο ανέργους στην Ελλάδα, άπειρους φτωχούς και αστέγους, παππούδες χωρίς φάρμακα, νεολαία χωρίς μέλλον και αγκαλιά με τη βαλίτσα του ξενιτεμού. Είναι που γίνεται ‘’πατείς με, πατώσε’’, για μια τσάντα πατάτες στην Αθήνα και όχι μόνο.
Στην Ελλάδα, όπως στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία, χρειάστηκε  να ψηφιστούν τρία μνημόνια. Να βγουν λόγοι για τη ‘’σωτηρία της πατρίδας’’ και της ‘’κοινής  ευρωπαϊκής προοπτικής’’. Να φουντώσει η στρατιά των απολυμένων, να νεκρώσουν οι βιοτεχνίες και τα χωράφια. Να βγουν νόμοι και παρά-νόμοι για τις ιδιωτικοποιήσεις, τα χαράτσια και τις μειώσεις των μισθών. Να διοριστούν εγκάθετες κυβερνήσεις και να ξελαρυγγιαστούν ο Πρετεντέρης, ο Παπαδημητρίου και η Τρέμη. Να βγουν από τον υπόνομο οι φασίστες.  Να αδειάσει η αστυνομία από χημικά και δακρυγόνα. Και όλα αυτά γιατί; Για να μεταφερθεί πλούτος, χρόνος και μέλλον, από τους πολλούς στους λίγους. Για να ταϊστεί ένα καπιταλιστικό σύστημα σε βαθειά κρίση και να αναστηλωθεί μια Ευρωζώνη που είναι στο χείλος του γκρεμού.
Στην Κύπρο, σαν από λήθαργο ξυπνά ο κόσμος και συνειδητοποιεί ότι τα προσχήματα δεν είναι καθόλου απαραίτητα. Όχι, εδώ θα γίνει πιο απλά το πράγμα. Θα γίνει ένα νέο πείραμα. Τίποτα από τα προηγούμενα δε χρειάζεται, αποφάσισε το Eurogroup. Η απόφαση ήταν εξαιρετικά λιτή: ‘’Φέρτε τα βιβλιάρια, να πάρουμε ότι έχετε στην άκρη’’! Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, η ‘’εμπιστοσύνη’’ της συναλλαγής, η εγγύηση των καταθέσεων, πέταξαν σαν πουλάκια, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Δεν έχει σημασία αν αυτό τώρα, μετά και την αρνητική απόφαση της Κυπριακής Βουλής, δε θα γίνει. Το ζήτημα τέθηκε. Η Ευρωζώνη δεν αστειεύεται.
Το να βλέπεις κανείς αγριεμένους Κύπριους διαδηλωτές, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο. Δείγμα, μιας εποχής που αλλάζει, μιας πολιτικής κρίσης και μεταβολής που έρχεται αδυσώπητη, ακόμη πιο άγρια και από την οικονομική κρίση. Γιατί η κυπριακή οικονομία, δύσκολα θα αναρρώσει.
»Μα δεν καταλαβαίνουν ότι παίζουν με τη φωτιά; Μήπως ήταν λάθος τους που μπορεί να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για την ευρωζώνη;».  Λογικά τα ερωτήματα. Φανερώνουν όμως και την άγνοιά μας για το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης και ειδικότερα της κρίσης της ευρωζώνης.
Η καπιταλιστική κρίση, δεν είναι επιλογή και απόφαση του ‘’Πολιτικού Γραφείου’’ των καπιταλιστών και των τραπεζιτών. Δεν είναι κόλπο για να ρίξουν τα μεροκάματα και ας είναι βέβαιο ότι το επιχειρούν πάντα. Είναιεγγενές χαρακτηριστικό αυτού στου συστήματος και της βασικής του λειτουργίας. Όσο πάει από κρίση σε ανάπτυξη και από ανάπτυξη σε κρίση, ο καπιταλισμός, δεν είναι ποτέ ο ίδιος. Αντίθετα, γίνεται όλο και πιο αποκρουστικός, δηλαδή είναι όλο και πιο εκμεταλλευτικός, όλο και πιο αντιδραστικός. Αυτό δεν είναι αφηρημένο, αλλά μετριέται συγκεκριμένα με κοινωνικές καταστροφές. Στην  Ελλάδα  με τα  μνημόνια, στην Κύπρο με την  ωμή τραπεζική καπιταλιστική ληστεία, σε άλλες χώρες αντίστοιχα. Παντού όμως υπάρχει ένα κοινό εφιαλτικό χαρακτηριστικό: Η θάλασσα της ανεργίας, με την πρόβλεψη για πάνω από δύο εκατομμύρια στο τέλος του 2013 στην Ελλάδα, αλλά και με  27 εκατομμύρια ανέργους στην ΕΕ.
Μπορούν όμως να δώσουν λύση, έστω και αντιδραστική, όπως τάζει ο Σαμαράς;
Για να επανέλθει στην Ελλάδα η ανεργία στα επίπεδα προ μνημονίων (περίπου 7,5%), χρειάζεται ανάπτυξη με ρυθμούς κοντά στο 4% επί 10 χρόνια! Πιστεύει κανείς ότι αυτό μπορεί στα αλήθεια να συμβεί;
Πιστεύει κανείς στα αλήθεια, ότι οι όποιες  επενδύσεις γίνουν,  με γλίσχρους μισθούς και άθλιες εργασιακές σχέσεις, θα μπορούν να   απορροφήσουν  αυτά τα πλήθη ανέργων;
Δεν λείπουν τα κεφάλαια και οι επενδυτές. Με ένα παγκόσμιο ΑΕΠ κοντά στα 60 τρις, τα λιμνάζοντα κεφάλαια, που δεν τοποθετούνται σε επενδύσεις, επειδή το ποσοστό κέρδους βαίνει μειούμενο, είναι πάνω από 600 τρις! Ούτε θα τραβήξουν τις επενδύσεις οι καταβαραθρωμένοι μισθοί και η θεσμοθέτηση της απόλυτης ασυδοσίας των επενδυτών. Με μια χαλυβουργία όπου το εργατικό κόστος είναι ήδη στο 10%, ακόμη και μια μείωση των αποδοχών κατά 50%, θα οδηγούσε σε εξοικονόμηση μόλις κατά 5%. Φαίνεται μακάβριο, μα είναι έτσι. Ο καπιταλισμός, υπονομεύει τα περιθώρια ανάταξής του, ακριβώς επειδή έχει αναπτυχθεί υπέρμετρα και έχει κλονίσει τα θεμέλια του.  Έχει βγάλει μεγάλη μάζα της εργασίας έξω από την παραγωγή ή την έχει καθηλώσει κοντά στο φυσικό όριο επιβίωσης.  Το κριτήριο του μεγέθους της αγοράς είναι ακόμη ισχυρότερο σε ότι αφορά τον τόπο των επενδύσεων. Το 70% των άμεσων Ξένων Επενδύσεων στα τελευταία 10  χρόνια, κατευθύνθηκε ακριβώς στις  εννέα πιο μεγάλες και πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Το σαφάρι των Γερμανών και των Αμερικανών στην Κίνα, δε γίνεται μόνο επειδή τα μεροκάματα είναι χαμηλά, αλλά επειδή είναι και μια τεράστια αγορά.
Η αλήθεια είναι ωμή, εφιαλτική, δυσάρεστη, αλλά και απαιτητική: Στο δοσμένο σύστημα-και ειδικά μέσα στην ΕΕ- όχι μόνο δεν θα ξαναδούμε το παλιό εισόδημα, αλλά δε θα δημιουργηθούν ξανά οι χαμένες θέσεις εργασίας. Όσο πορευόμαστε στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, ο τελευταίος όχι μόνο παντεσπάνι δεν μοιράζει, αλλά ούτε και ψωμί, ούτε καν και παξιμάδι.
Τη ροπή προς την κατάχτηση αυτής της αλήθειας, είναι που τρέμουν οι τραπεζίτες, οι κεφαλαιοκράτες και όσοι τους υπηρετούν.
Οι σύγχρονες κοινωνίες για να ζήσουν πρέπει να κινηθούν και θα κινηθούν, ενάντια στον καπιταλισμό. Όχι μόνο επειδή οι κομμουνιστές θα σηκώσουν ξανά τη σημαία της ισότητας και της ισοκατανομής, διεκδικώντας παντεσπάνι. Αλλά, γιατί οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, πρέπει να διασφαλίσουν το ψωμί και την επιβίωση. Γι’ αυτό και θα βαδίσουν και σε δρόμους που οι ‘’δοσμένοι’’ κομμουνιστές, θα θεωρούν αλλόκοτους.
Δεν είναι μικρή μεταβολή αυτή. Η αριστερά, τα συνδικάτα, ειδικά στην Ευρώπη θεώρησαν την μεταπολεμική πορεία του καπιταλισμού ως αδιατάρακτη. Την ανάπτυξή του, άνιση, άδικη, ταξική,  αλλά δεδομένη. Να που δεν είναι έτσι. Για να ζήσει ο λαός σήμερα, πρέπει να χάσει πλούτο, εισόδημα και  ιδιοκτησία το κεφάλαιο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ, μαζί με την άρνηση του ληστρικού χρέους, είναι το σπάσιμο του κελιού. Δεν αρκεί.  Μόνο με ένα τρόπο απαντιέται το ζήτημα της απασχόλησης. Οι άνεργοι που είναι στα αζήτητα, να θέσουν σε κίνηση τον παραγωγικό ιστό  που σκουριάζει ή υπολειτουργεί. Η ανάγκη των εθνικοποιήσεων αργά ή γρήγορα, θα τίθεται όλο και πιο δραματικά επί τάπητος. Όχι μόνο των τραπεζών, ούτε μόνο των πρώην ΔΕΚΟ, αλλά όλων των ζωτικών παραγωγικών κλάδων. Το ίδιο και η συνεταιριστική ανασυγκρότηση της αγροτικής παραγωγής, των νέων μεσαίων επαγγελμάτων της πόλης και της βιοτεχνίας.
Η πλευρά αυτή, η αναγκαία ζωτική μεταβολή στο ζήτημα της ιδιοκτησίας,  δεν αποτελεί   το 1/5 ή το 1/10 ενός αθροίσματος στόχων, αλλά τη Λυδία λίθο μιας αριστερής αντικαπιταλιστικής μάχιμης πολιτικής.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, ανακούφιση με παρέμβαση στον τομέα της διανομής και μόνο, δεν μπορεί να υπάρξει, τουλάχιστον  στην Ελλάδα.  Γι’ αυτό και είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη κάθε πολιτική που επενδύει απλά σε μια μεγαλύτερη φορολογία επί του κεφαλαίου. Χρειάζεται να μπει χέρι στην παραγωγή, να αφαιρεθεί η ‘’κουτάλα’’. Και αυτό είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για την αστική τάξη και δε θα κριθεί σε καμία κοινοβουλευτική κάλπη, ούτε σε δεκάρικους στη Βουλή. Προϋπόθεση της εργατικής λαϊκής νίκης σε αυτό τον αγώνα δεν είναι μόνο ένα συνεκτικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, αλλά και η ταξική παράταξη δυνάμεων, ο έμπρακτος εργατικός αντικαπιταλιστικός αγώνας, με πυρήνα ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που θα αγγίζει το ζήτημα της ανατροπής. Όσο αργούμε, τόσο δυσκολεύει αυτός ο δρόμος και η καταστροφή βαθαίνει…

Σύντομη Περιγραφή:

Παναγιώτης Μαυροειδής
»Μα δεν καταλαβαίνουν ότι παίζουν με τη φωτιά; Μήπως ήταν λάθος τους που μπορεί να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για την ευρωζώνη;».   Λογικά τα ερωτήματα. Φανερώνουν όμως και την άγνοιά μας για το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης και ειδικότερα της κρίσης της ευρωζώνης. Η αλήθεια είναι ωμή, εφιαλτική, δυσάρεστη, αλλά και απαιτητική: όσο πορευόμαστε στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, ο τελευταίος όχι μόνο παντεσπάνι δεν μοιράζει, αλλά ούτε και ψωμί, ούτε καν και παξιμάδι.

Grosso Colpo…ολοταχώς για Παγκόσμια Διακυβέρνηση


7 6 5 4 3 2 1 8

Αφού σίγουρα έχετε διαβάσει περισπούδαστες αναλύσεις για την υπόθεση της Κύπρου εγώ θα πώ ΜΟΝΟ ότι όλοι ήταν στο κόλπο.Ο καθένας για δικούς του λόγους…

Το κομμάτιασμα της Κύπρου βόλευε πολλούς…ΕΑΝ ΔΕΝ βόλευε εκεί θα είχαμε θέμα…

Και αυτό που τους ένωσε, ξέχωρα από πετρέλαιο, φυσικό αέριο και ευρώ δεν είναι άλλο από το λαμπερό πραγματάκι που λέγεται ΧΡΥΣΟΣ.

Μόλις με πληροφόρησαν από USA μεριά λοιπόν, ότι πάει πολύ καλά το πράγμα…

[…] The whole year was a roller coaster, with U.S. investors riding the day-to-day ups and downs of what was happening across the pond. Eventually, many investors elected to sit on the sidelines, seeking safe haven from the volatility that plagued the markets.

That’s where gold came in.

Gold, of course, is the ultimate safe haven, unaffected by a collapsing currency such as the euro.

So investors flocked to gold, prompting a 10% run-up in the yellow metal by year’s end. Gold reached as high as $1,888 an ounce in late August just as stocks were nearing their low point.[…]

Σε ελεύθερη μετάφραση…

[…] Ολο το έτος ήταν ένα τρενάκι του λούνα παρκ, με τους Αμερικανούς επενδυτές να οδηγούν ημέρα με την ημέρα, τα σκαμπανεβάσματα του τι συμβαίνει πέρα από τη λίμνη. Τελικά, πολλοί επενδυτές επέλεξαν να καθίσουν στο περιθώριο, αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο από την αστάθεια που μαστίζει τις αγορές.

Και τότε ήρθε ο χρυσός

Ο χρυσός, φυσικά, είναι το απόλυτο ασφαλές καταφύγιο, ανεπηρέαστος από μια ραγδαία υποτίμηση νομίσματος, όπως το ευρώ.

Έτσι, οι επενδυτές συρρέουν στο χρυσό, με αποτέλεσμα να τρέχει 10% προς τα πάνω το κίτρινο μέταλλο, από το τέλος του έτους. Ο χρυσός έφτασε τόσο υψηλά όπως 1.888 δολάρια η ουγγιά στα τέλη Αυγούστου, όπως ακριβώς τα αποθέματα πλησιάζουν το χαμηλό τους σημείο.[…]

Πάει πολύ καλά λοιπόν το σχέδιο…ωραίες οι κρίσεις του καπιταλισμού…!

Και τι θα σώσει τον πλανήτη μας, από αυτή τη μεγάλη κρίση που έπεσαν όλα τα μεγάλα κράτη ?

( Ο ήχος του χρυσού / Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 17, 2012)

http://olympia.gr/2012/09/17/%CE%BF-%CE%AE%CF%87%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%8D/

Ξαναπροειδοποιώ λοιπόν.

Ερχεται κάτι πολύ μεγάλο…και πλησιάζει όλο και πιό κοντά.

Απειλητικά.

-Αμετανόητος /26-03-2013