“El Poderoso”: Ο Τσε μέσα απ’ το βλέμμα του φίλου του, Αλμπέρτο Γκρανάδο


 

albertoveche

Αλμπέρτο και Ερνέστο στο Μπουένος Άϊρες, 1950-1951.
Στη μνήμη του Αλμπέρτο Γκρανάδο (1922-2011) που έφυγε απ’ τη ζωή δύο χρόνια πριν, στις 6 Μάρτη 2011.
Για τους πολλούς ο Ερνέστο Γκεβάρα ήταν και είναι ο “Κομαντάντε”, ο Επαναστάτης, ο αργεντίνος κομμουνιστής με το ιδεαλιστικό πνεύμα και την αγέρωχη όψη. Για τον Αλμπέρτο Γκρανάδο υπήρξε ο αμίγκο (φίλος), ο σύντροφος των νεανικών του χρόνων, ο κολλητός, η παρέα του μεγάλου ταξιδιού στις χώρες της νότιας Αμερικής. Μαζί επιχείρησαν το 1952 να κάνουν το γύρο της λατινικής Αμερικής πάνω σε μια μοτοσυκλέτα, την περίφημη “Ποδερόσα ΙΙ”, σε ένα ταξίδι που έμελλε να μείνει στην ιστορία και να σημαδέψει για πάντα τον Τσε.
Περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μετά τη δολοφονία του φίλου του στη Βολιβία ο γηραιός πλέον Αλμπέρτο έφερνε στη μνήμη του τα χρόνια εκείνα της αθωότητας. “Δεν με ξέχασε ποτέ και ούτε εγώ τον ξεχνώ” θυμόταν ο Γκρανάδο διηγούμενος την πρώτη του γνωριμία με το ασθματικό παιδί απ’ το Ροσάριο. «Ο Τσε με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε. Ήταν ένα νεαρό, ασθματικό, λεπτό παιδί. Παρατήρησα πως είχε μια σημαντική ικανότητα να αλλάζει άμεσα τις αρνητικές καταστάσεις σε θετικές, μέσω της προσωπικότητας και της εξυπνάδας του… Είχε κι’ αλλες αρετές, οι οποίες στα είκοσι μου χρόνια μου φαινόντουσαν αρνητικά στοιχεία, όπως το ότι δε μπορούσε να πει ψέματα»[1]. Τι ήταν αυτό που έφερε κοντά τους δύο νεαρούς φοιτητές ιατρικής; Μάλλον κάποια κοινή αίσθηση εκτίμησης για την ποίηση, το διάβασμα και ασφαλώς την ακόρεστη διάθεση να ταξιδέψουν, να γνωρίσουν μακρυνά μέρη. «Δεν είχαμε πολιτική κατεύθυνση, μόνο το πνεύμα της περιπέτειας και θέληση για γνώση» εξηγούσε ο ίδιος ο Αλμπέρτο για την κινητήρια δύναμη που τους ώθησε να ταξιδέψουν. Στις πρώτες τους συζητήσεις υπήρχε η σκέψη για ταξίδια τόσο μακρυνά, στην άλλη άκρη του ωκεανού, σε μέρη και χώρες με ιστορία αιώνων. «Στην αρχή είχαμε σκεφτεί την Ευρώπη, την κοιτίδα του πολιτισμού του οποίου ως Αργεντίνοι, είμαστε προϊόντα. Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία – η χώρα της Επανάστασης, που ο Ερνέστο μίλαγε και τη γλώσσα της. Ακόμη η Ισπανία, η κατά μια έννοια μητέρα-πατρίδα μας. Ή ακόμη, η Αίγυπτος των Φαραώ και των πυραμίδων. Δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε, ολόκληρες βδομάδες. Όμως στο βάθος, ο Ερνέστο έλκονταν πιο πολύ απ’ την ήπειρο μας. Να φύγουμε αναζητώντας τις λατινοαμερικάνικες ρίζες μας, ν’ανακαλύψουμε τους προκολομβιανούς πολιτισμούς, ν’ανέβουμε το Μάτσου Πίτσου, να προσπαθήσουμε να εξιχνιάδουμε τα μυστικά, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πως ζούσαν οι Ίνκας… Η Ευρώπη, η Αίγυπτος, όλος ο υπόλοιπος κόσμος, θα μένανε γι’ αργότερα» [2] διηγούνταν ο “Μιάλ”, όπως ήταν το παρατσούκλι του Γκρανάδο στα νιάτα του.
Το ταξίδι στις χώρες της νότιας Αμερικής – στις κρύες εκείνες νύχτες στην Χιλή, στα μεταλλεία της Τσουκικαμάτα, στις κορυφές του Περού, στο λεπροκομείο του Σαν Πάμπλο – “έδεσε” ακόμη περισσότερο τη φιλία του “Μιάλ” με τον “Φουσέρ”, μια φιλία που σύμφωνα με τον Γκρανάδο την “τοποθετούσαν πάνω απ’ όλα”. «Δεν ήταν εύκολο να είσαι φίλος του Ερνέστο, γιατί πάντα υπάρχει μια τάση να συγχωρείς περισσότερα σε ένα φίλο. Συχνά λένε για κάποιο φίλο ότι είναι μεθύστακας, γυναικάς, ότι δεν σέβεται τις γυναίκες. Όμως ο φίλος είναι φίλος και τον υπερασπίζεσαι. Όχι ότι ο Τσε τα έκανε αυτά. Ο φίλος ήταν πάντα φίλος, εφόσον ενεργούσε με τον ίδιο τρόπο που βοήθησε να γίνουμε φίλοι την πρώτη φορά – έντιμος, καλός φίλος και πάντα έτοιμος να δώσει σε όσους δεν είχαν τίποτε» εξηγούσε ο Αλμπέρτο και προσέθετε: «Ήταν πάντα έντιμος και έθετε τον εαυτό του υψηλές απαιτήσεις, κάτι που διαφαινόταν απο μικρή ηλικία. Αν δεν άντεχες την κριτική, αν σου άρεσε η κολακεία, αν με άλλα λόγια είχες αυταπάτες, δεν υπήρχαν πολλές πιθανότητες να γίνεις φίλος του Τσε. Ήταν πάντα έτοιμος να σου επιτεθεί και, αργά ή γρήγορα, θα σε έκανε να θυμώσεις» [3].
Πέραν όμως των απαιτήσεων που είχε ο νεαρός Γκεβάρα, προτίστως από τον εαυτό του και δευτερευόντως από τους φίλους του, δεν έπαυε να είναι ένας νέος της εποχής του. Ένα παιδί όπως όλοι οι υπόλοιποι. Διηγούνταν ο Γκρανάδο ένα περιστατικό, στις αρχές της φιλίας του με τον “Φουσέρ”: «Το 1950 δούλευα σε μια αποικία λεπρών στο Σαν Φρανσίσκο ντε Τσανιάρ και ο Τσε, που τότε σπούδαζε ιατρική, έκανε ταξίδια στην Αργεντινή με ένα μοτοποδήλατο. Επισκέφθηκε και τις 14 επαρχίες της χώρας, ένα ταξίδι κάπου 3000 μιλίων, και σταμάτησε στην αποικία λεπρών να περάσουμε λίγο καιρό μαζί. Επισκευάσαμε το μοτοποδήλατο για να συνεχίσει το ταξίδι και τη μέρα της αναχώρησης οργανώσαμε ένα πάρτι. Κάποιες φίλες μου ήρθαν στο πάρτι και περνούσαμε πολύ ωραία. Όταν σηκωθήκαμε να φτιάξουμε ενα ποτό, θυμήθηκα ότι δεν έπινε, μόνο κάποιες φορές ένα αναψυκτικό με πάγο. Έτσι, χωρίς να του πω που πηγαίναμε, ανεβήκαμε σε ένα μοτοποδήλατο και πήγαμε κάπου 3 μίλια για να βρούμε αναψυκτικό. Πήγα στο σπίτι του γερουσιαστή της επαρχίας, που ήξερα ότι είχε ψυγείο που δούλευε με βενζίνη! Είπα: “Με συγχωρείτε, κυρία. Ένας φίλος που έχει έρθει από το Μπουένος Άιρες είναι πολύ άρρωστος. Έχει πονοκέφαλο, μήπως θα μπορούσατε να μου δώσετε λίγο πάγο; Η αλήθεια βέβαια ήταν ότι με τον πάγο θα του έφτιαχνα ένα κοκτέιλ. Μόλις είχαμε αρχίσει να πίνουμε, εμφανίστηκε η γυναίκα του γερουσιαστή. Ο Ερνέστο έπεσε στο πάτωμα και έκανε ότι του πονούσε το κεφάλι. Ωστόσο η γυναίκα κατάλαβε ότι το έκανε ψέμματα. Σταμάτησε λοιπόν (ο Τσε) και άρχισε να γελά. Αυτός ήταν… απλώς ένας απο τα παιδιά, από εμάς. Αυτό είναι που οι άνθρωποι θέλουν να ξεχάσουν, καθώς αργότερα έγινε ένα ξεχωριστό άτομο. Αλλά, αν ξεχάσουμε τέτοιες στιγμές, ο Τσε γίνεται μια απόμακρη μορφή και τότε πως μπορούμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του; Με άλλα, λόγια, τον θεοποιούμε» [4].
Ερνέστο και Αλμπέρτο, Φουσέρ και Μιάλ, μοιράστηκαν πολλές στιγμές πραγματικής φιλίας, που έφτανε απο συζητήσεις για την πολιτική επικαιρότητα μέχρι τους πιο απλούς, νεανικούς αστεϊσμούς μεταξύ τους. Χαρακτηριστικός ο διάλογος που θυμόταν ο Αλμπέρτο από το μακρυνό 1950: «Είχαμε συμφωνήσει να τον πάω με το μοτοποδήλατο μου κάποια απόσταση. Τότε μου λέει: “Κοντέ, έχω να σου πω κάτι πριν φύγω. Είναι φανερό ότι σου αρέσει η λέπρα: η δουλειά σου είναι να είσαι η τοπική προσωπικότητα, να πηδάς ότι κινείται και να κατεβάζεις όσο κρασί μπορείς”. Και γω του λέω: “Δεν πας να γαμηθείς;”. Αυτές οι αναμνήσεις δείχνουν τι ήταν ο Τσε, το χιούμορ του και πως ήταν να είσαι φίλος του».
Alberto Granado02Ο Αλμπέρτο έζησε, εργαζόμενος ως γιατρός και ερευνητής, για ένα διάστημα στη Βενεζουέλα και την Ιταλία, ενώ ο Ερνέστο πραγματοποίησε και άλλο ταξίδι, αυτή τη φορά στην κεντρική Αμερική. Βρέθηκε στη Γουατεμάλα όπου ήρθε σε επαφή με κουβανούς εξόριστους και στο Μεξικό πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφοσιωθεί στον σκοπό της κουβανικής επανάστασης. Ο Γκρανάδο θυμόταν ότι, ο Τσε, από τα πρώτα στάδια της πολιτικής του ενηλικίωσης, έδειχνε να στρέφεται προς τον επαναστατικό σοσιαλισμό, στην ανάγκη ένοπλης καταπολέμησης του φρικτού ιμπεριαλισμού, των ντόπιων και ξένων καπιταλιστικών “χταποδιών” όπως τα αποκαλούσε. “Ο Ερνέστο είχε την πεποίθηση ότι η αντιδραστική ισχύς και βία έπρεπε να αντιμετωπιστεί με επαναστατική βία” θυμόταν σε μια απ’ τις συνεντεύξεις του ο αργεντίνος γιατρός. Χαρακτηριστικός είναι άλλωστε και ο διάλογος τους, το 1952, στις ιστορικές κορυφές του Μάτσου Πίτσου, στο Περού, σε μια στιγμή που είχαν κάτσει να ξαποστάσουν: Ο Μιάλ ξεκινά με ένα παραλλήρημα, από αυτά που συνήθιζε, αναμειγνύοντας ποίηση (συνήθως του Πάμπλο Νερούδα και του Γκαρσία Μάρκες) με πολιτικούς στοχασμούς. «Θα παντρευτώ τη Μαρία Μαγδαλένα απ’ το Κούσκο, και καθώς είμαι απόγονος του Μάνκο Καπάκ ΙΙ, θα γίνω με τη σειρά μου ο Μάνκο Καπάκ ΙΙΙ. Οργανώνω το κόμμα μου, βάζω το λαό μου να ψηφίσει και ξαναγεννιέται έτσι η επανάσταση του Τουπάκ Αμάρου, δηλαδή η πραγματική ινδοαμερικάνικη Επανάσταση» λέει ο Μιάλ, για να λάβει την απάντηση απ’ τον Φούσερ που τον παρακολουθούσε κουνώντας το κεφάλι: «Επανάσταση χωρίς να πέσει τουφεκιά; Είσαι τρελός, Πετίσο!» .
Κάποια στιγμή οι δρόμοι των δύο στενών φίλων χώρισαν. Τον Ιούλη του 1952 το ταξίδι τους στη νότια Αμερική λαμβάνει τέλος. Στο αεροδρόμιο Μαϊκετία της Βενεζουέλας θα αποχαιρετιστούν. Ο Τσε όμως δεν θα ξεχάσει ποτέ τον φίλο του. Το 1960 ο Γκρανάδο θα επισκεπτεί στην Κούβα τον παλιόφιλο του, σημαίνων πλέον στέλεχος της επαναστατικής κυβέρνησης του Φιντέλ Κάστρο και ένα χρόνο αργότερα, το 1961, θα εγκατασταθεί και ο ίδιος στο νησί. Έκτοτε ο Αλμπέρτο Γκρανάδο δεν εγκατέλεψε ποτέ την Κούβα μέχρι και το θάνατο του. Ίδρυσε στην Κούβα την Σχολή Ιατρικής του Σαντιάγκο και δίδαξε βιοχημεία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας. Συχνά, όταν βρισκόταν στην Αβάνα επισκέπτονταν τον Τσε και μαζί έπιναν το αγαπημένο τους τσαϊ ματέ, το ζεστό ποτό που τους κρατούσε συντροφιά τα κρύα βράδια του 1952 κατά τη διάρκεια του νεανικού τους ταξιδιού.
Με αναζητούσε συχνά, αλλά, καθώς ήταν υπουργός, πίστευα ότι δεν έπρεπε να σπαταλά τον πολύτιμο χρόνο του μαζί μου. Αυτό είναι το μόνο που μετανιώνω. Έπρεπε να τον βλέπω περισσότερο. Όποτε πήγαινε στο Σαντιάγκο ντε Κούβα με επισκέπτονταν. Όποτε πήγαινα στην Αβάνα, του τηλεφωνούσα” θυμόταν σε μια απ’ τις συνεντεύξεις του ο Γκρανάδο.
al che 1Συναντήθηκαν για τελευταία φορά πριν την αναχώρηση του Τσε για το Κονγκό, τον Απρίλη του 1965. Αυτήν την συνάντηση θυμόταν ο Αλμπέρτο: «Πριν φύγει για το Κονγκό νομίζω ότι ήθελε να με αποχαιρετήσει με τον δικό του τρόπο, με ελάχιστα λόγια και μάλλον δεν ήθελε να είναι πολύ συναισθηματικός, ή τουλάχιστο να μην το δείχνει. Πριν φύγει μου έδωσε τρείς τόμους του βασικού ιστορικού βιβλίου της Κούβας, του El Ingenio (. Σε έναν απ’ τους τόμους ο Τσε είχε γράψει κάτι για τον παλιό του φίλο, ως περιπεκτική αφιέρωση, μα και ως αποχαιρετιστήριο μήνυμα: «Όταν κατακάτσει η μυρωδιά της μπαρούτης, θα σε περιμένω, γύφτε που δεν περιπλανιέσαι πια»«Νομίζω», έλεγε ο Γκρανάδο, «ότι τα λόγια που μου έγραψε ήταν ένα κάλεσμα να τον συναντήσω μόλις τα κανόνια ηχήσουν τον χαιρετισμό τους. Με άλλα λόγια, μόλις έρθει η νίκη, κάτι για το οποίο ήταν πάντα σίγουρος». Ήταν η τελευταία φορά που είδε ο ένας τον άλλο.
Στις 6 Μάρτη 2011, σαρανταέξι χρόνια μετά τον τελευταίο αποχαιρετισμό, ο Αλμπέρτο Γκρανάδο – ο Μιάλ, ο Πετίσο – έφυγε απ’ τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 88 χρόνων. Τα “ημερολόγια μοτοσυκλέτας” εκδόθηκαν σε βιβλία και προβλήθηκαν στη μεγάλη οθόνη, έγιναν ανάμνηση μιας μακρυνής εποχής, μια ιστορία δύο νεαρών που αποφάσισαν να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω τους.
Το ταξίδι, όμως, συνεχίζεται. Μέχρι τα κανόνια να ηχήσουν τον χαιρετισμό τους. Hasta la victoria. 
Πηγή,by guevaristas

Μην μιλάτε για Μικρασίες και για Glass-Steagall… ή αλλιώς, επειδή με τσιγκλίσανε…


333333333333333Ο κ.Βουλευτής δημοσίευσε αυτό…

{ Ένα χρηματοπιστωτικό requiem για την «τραπεζική πίστη»;

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαρτίου 28, 2013

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ
του Προκόπη Παυλόπουλου

Βουλευτή, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών στα Επίκαιρα που κυκλοφορούν. }

http://olympia.gr/2013/03/28/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-requiem-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5/

Και επειδή η υπομονή έχει τα όριά της…

Απαντάω με αυτό ΑΣΧΕΤΩΣ με τις οικονομικές μπαρουφολογίες της θεωρίας ΑΛΛΑ όχι της πράξης…

Το γνωστό ρητό με τον πεσιμιστή φιλόσοφο και τις αυτοκτονίες…αλλά μόνο ένας Καρυωτάκης αυτοκτόνησε…

Να τα κάνουν πάντα οι άλλοι…αλλά όχι «εμείς» ΟΤΑΝ ήμασταν Κυβέρνηση…»εμείς» μόνο κριτική και θεωρία…α ξέχασα και κανά νόμο

Στις 03/12/2012 στο ετοίμασα με το τότε φορολογικό…και δεν το δημοσίευσα…
Και τώρα μας ξανακάνεις μάθημα για την Lehman Brothers και τον νόμο Glass-Steagall ????
Για αυτά που λέμε και φωνάζουμε 3-4 χρόνια στο διαδίκτυο ?
Αυτόν το νόμο που κάνατε δηλαδή με την κυβέρνηση του κυρίου Κων/νου, του “ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ” ???
Εξακολουθείς να θες να μας δουλεύεις ψιλό γαζί βλέπω…
Ο.Κ.κ.Βουλευτά.

Τίτλος: Μην μιλάτε για Μικρασίες

Με πολύ μεγάλη έκπληξη είδα από τον φιλόξενο αυτό χώρο να φιλοξενούνται σχετικά προσφάτως , δύο άρθρα του καθηγητή κ. Προκόπη Παυλόπουλου. Νυν βουλευτή και πρώην Υπουργού της Ν.Δ. Το πρώτο, στις 22-07-2012, μετά τις νικηφόρες εκλογές από τη Ν.Δ. Ηταν το: «ΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ: Άρθρο με πολλούς αποδέκτες».
http://olympia.gr/2012/07/22/%E2%80%8B%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF/
Αναφερόταν στο θέμα της κρατικοποίησης των Επιχειρήσεων του Ιδιωτικού τομέα (Αρθρο 106 του Συντάγματος).Δεν έχω να πω περισσότερα για αυτό το θέμα, διότι είναι απολύτως φαιδρό ένας πρώην υπουργός, ενός Νεοφιλελεύθερου κόμματος, που κυβέρνησε την Ελλάδα επί μακρόν να ανακαλύπτει τώρα τις «κομμουνιστικές» Εθνικοποιήσεις που ξόρκιζαν τότε σαν το διάολο με το λιβάνι.!
Μήπως όμως τον συγκλόνισε η αποφασιστικότητα μίας Αργεντινής Προέδρου να πάει κόντρα ακόμα και σε πολυεθνικούς κολοσσούς όπως η Repsol ?
Μήπως «ξορκίζει» και αυτός τον κακό νεοφιλελευθερισμό και στρέφεται προς το Κράτος όπως ο «γκουρού» του Νεοφιλελευθερισμού, Φράνσις Φουκουγιάμα ? (1 & 2)
Δεν γνωρίζω τελικά ποια ήταν τα κίνητρά του για αυτήν την μεταστροφή και δεν θέλω να γράψω τίποτα περισσότερο πέραν αυτών που έγραψα υπό τη μορφή σχολίων τότε. Και ειδικά τώρα, που ετοιμάζονται να ιδιωτικοποιήσουν πλήρως, ακόμα και τα Νερά της χώρας.
Εχουμε περάσει βλέπεται από το επίπεδο της υποκρισίας σε αυτό της ιλαροτραγωδίας.!
Το δεύτερο όμως άρθρο, στις 18-11-2012, που αφορούσε το «λαθρονόμο» Ραγκούση και δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή με «τσίγκλισε» πολύ, όπως λένε στα Ηπειρώτικα βουνά.
Ο τίτλος ήταν, «Επικίνδυνοι πειραματισμοί με την ελληνική ιθαγένεια».
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_3_18/11/2012_502143
http://olympiada.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=209539&action=edit
Ο πρώην υπουργός στο άρθρο αυτό κατακρίνει (και πολύ σωστά) τον νόμο αυτόν. Φτάνει να ομιλεί περί «Μικρασιατικής καταστροφής» και να κάνει μαθήματα περί Ελληνισμού και Εθνικής ευθύνης…
Δεν ενθυμούμαι ποτέ όμως, να έχει απολογηθεί δημοσίως για αυτό το Εθνικό ΕΚΤΡΩΜΑ (παρόμοιας σύλληψης, με παρεμφερές κατ’ ουσία «πολιτικό» αντικείμενο) που ο ίδιος εισηγήθηκε (και πέρασε από την τότε πλειοψηφία του Κοινοβουλίου) το 2006 (και εύχομαι να κάνω λάθος και να με διαψεύσει, έστω και από αυτήν την διαδικτυακή σελίδα).
Ας εξηγήσω πολύ συνοπτικά το «έκτρωμα».
Εστω δύο κόμματα Α και Β σε ένα χωριό με 100 ψηφοφόρους.
Οι χωρικοί ψηφίζουν: 40 ψήφους το Α κόμμα
35ψήφους το Β κόμμα
25 Λευκά ψηφοδέλτια
Δεν έχουμε άκυρα. Κανένα. Ετσι έχει 40% το Α κόμμα, 35% το Β κόμμα και 25% ουσιαστικής αποδοκιμασίας των κομμάτων Α και Β…, γιατί, αυτό ακριβώς σημαίνει το λευκό ψηφοδέλτιο. Αφού όμως τα λευκά ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΥΡΑ αλλά ΔΕΝ μετράνε στην καταμέτρηση για το ποσοστό εκλογής τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής:
53,3% το Α κόμμα και 46,7% το Β κόμμα.!
Κυβερνά δηλαδή στο μικρό χωριό, το Α κόμμα αλλά…60 ψηφοφόροι, η πλειοψηφία του χωριού δηλαδή, το ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΕ…!!!
Ετσι όμως, έχουμε γνήσια ΝΟΘΕΥΣΗ της Λαϊκής Βούλησης και της Λαϊκής Κυριαρχίας. Κάντε τώρα την τυπική αναγωγή σε επίπεδο Χώρας, υπολογίστε και το bonus των 50 εδρών…!!! και έτσι θα διαπιστώσετε ότι μπορεί να κυβερνάει μόνο του ένα κόμμα, μίας ισχνότατης σχετικής πλειοψηφίας , μία ΟΛΟΚΛΗΡΗ χώρα…!!!
Νόμος 3434 του 2006, Αρθρο 1. Δηλαδή, ο νόμος «Παυλόπουλου»…
Και όπως λέει ο καθηγητής Δημόσιας Διοίκησης, Α. Μακρυδημήτρης, «αντιφάσκει και ανατρέπει» ακόμα και την 12/2005 απόφαση, του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου της χώρας (Αρθρο 100 του Συντάγματος). http://kdp.pspa.uoa.gr/LEYKA.htm
Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ…!!!
Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=16544
και εδώ http://www.otyposnews.gr/archives/36550#axzz26u1rtOsN
Θα μου πείτε, γνωστά είναι αυτά, γιατί μας τα αναφέρεις ξανά Αμετανόητε ?
Τα αναφέρω ξανά διότι, πρέπει να υπενθυμίσω ακόμα μία φορά επιτακτικώς, στους «τιμητές» του Εθνους ,ότι η θέση τους δυσχεραίνει. Και αφού θέλουν να συνεχίσουν την Εθνοκάθαρση, με ένα καινούριο φονικό, Φορολογικό νομοσχέδιο, να ξέρουν ότι όλα αυτά, στο άμεσο μέλλον θα αποτελέσουν εξαιρετικά αποδεικτικά στοιχεία. Γιατί όλα όπως αποδεικνύεται, βαδίζουν βάσει άριστου σχεδίου, καλά προμελετημένου. Τα «συνεταιράκια» όλα, είναι μέσα στο κόλπο και εργάζονται άριστα. Το κάθε ένα με διαφορετικό και διακριτό ρόλο, αλλά πάντοτε σε αγαστή συνεργασία (3).
Αποδείχτηκε όμως ήδη, περίτρανα, με ένα πλήθος άρθρων, συνεντεύξεων, ντοκουμέντων και εγγράφων (ειδικά από τις ανεξάρτητες φωνές μέσω του διαδικτύου) ότι πρόκειται καθαρά περί Εθνικής προδοσίας. Δεν μπορείς να βάζεις σε πρώτη μοίρα τις ανάγκες των τοκογλύφων (ελλήνων και ξένων) και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια των «αγορών» από την επιβίωση ενός Λαού. Και ούτε επειδή, δεν θέλεις να συλλάβεις τους φοροφυγάδες, να διαλύεις χωρίς οίκτο τις Ελληνικές οικογένειες. Αλλωστε ο λόγος του κ.Καμμένου μέσα στη Βουλή των Ελλήνων στις 30-11-2012 (ένα ιστορικό ντοκουμέντο) ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ (δεν ταυτίζομαι με τις πολιτικές θέσεις του) και φανέρωσε μερικές μόνο, πτυχές αυτής της προδοσίας. Και δώθηκε πάλι αμνηστία, με ένα κατάπτυστο Α.86, ψηφισμένο με εισήγηση ενός άλλου έγκριτου Συνταγματολόγου, που απλά γελάνε και οι πέτρες.

Οταν η κα Αννα-Ψαρούδα Μπενάκη, έκανε αυτήν την ιστορική πλέον δήλωση-προειδοποίηση, απευθυνόμενη στον κ. Κάρολο Παπούλια, με τον δικό ΣΑΣ εκλογικό νόμο κ.Παυλόπουλε, οδηγείται η χώρα σε μία ανάλογη Μικρασιατική καταστροφή. Επιδιώκοντας ταυτοχρόνως, να μην υπάρξει και «Γουδή». Μένει προφανώς, πιά, στον Ελληνικό Λαό, το Α.120, η ακροτελεύτια πράξη του Συντάγματος που ευτυχώς μας το άφησαν παρακαταθήκη οι πρόγονοί μας, από το 1844…!
Ο Ελληνικός Λαός λοιπόν, θα αποδώσει, εις το ακέραιο κάποια στιγμή, όχι μόνο τις «πολιτικές» ευθύνες που ορίζει το Σύνταγμα, αλλά τις Αστικές και τις Ποινικές. Σκεφτείτε λοιπόν καλά τι πάτε να πράξετε με αυτό το Φορολογικό νομοσχέδιο.
Αφήστε κατά μέρους τις υποκριτικές ρητορείες «ξεριζωμών», για τους Ιθαγενείς αυτής της Χώρας και μην αναφέρετε ξανά την λέξη Μικρασία. Εστω και αν έχετε δίκιο.
Δεν θα το συνιστούσα. Είναι πολύ «επικίνδυνη» αυτή η λέξη. Ειδικώς αυτήν την περίοδο.

Ενας Ελληνας με Μικρασιάτικη καταγωγή και για το γνήσιο της υπογραφής,
-Αμετανόητος

Υ.Γ.1. Φέρτε πίσω το κράτος / του Φράνσις Φουκουγιάμα
© The Observer http://www.ppol.gr/cm/index.php?LID=1&Datain=446
Υ.Γ.2. Ο νεοσυντηρητισμός μετεξελίχτηκε σε κάτι που δεν μπορώ πια να υποστηρίζω / του Φράνσις Φουκουγιάμα
© The Guardian http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=2005&cata_id=5&catb_id=7&LID=1
Υ.Γ.3.τα «συνεταιράκια» του συστήματος εξουσίας, ήταν και είναι, τα κοινοβουλευτικά κόμματα των ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,ΛΑΟΣ,ΔΗΜΑΡ,Χ.Α.,ΔΗΣΥ.
Υ.Γ.4. προς κ. Χασάπη και λοιπούς υπερασπιστές της αλλαγής Συντάγματος: To A.120 του υπάρχοντος Ελληνικού Συντάγματος, είναι μεγαλειώδες. Καλό είναι να ασχοληθείτε βαθύτερα με το Τυπικό και Ουσιαστικό νόημά του.

Γιορτή


Αφιερωμένο στην Κύπρο και στον φίλο Swans…

Στην Κύπρο διότι… «Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή»… και στον φίλο μου Swans διότι «Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί»

Γιορτή – 1999

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας    Μουσική:  Τρύπες

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή
απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ’ άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Για την κληρονομιά του Τσάβες


Harnecker

Κτίζοντας μια εναλλακτική κοινωνία απέναντι στον καπιταλισμό

τηςΜάρτα Χάρνεκερ

Όταν ο Ούγκο Τσάβες θριάμβευσε στις προεδρικές εκλογές του 1998, το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο είχε ήδη βυθιστεί. Η επιλογή τότε δεν ήταν άλλη από το αν θα επανιδρύσει το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο -προφανώς με κάποιες αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης φροντίδας για τα κοινωνικά ζητήματα, αλλά πάντα υποκινούμενες από την λογική επιδίωξης του κέρδους- ή αν θα πάμε μπροστά και θα προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε ένα άλλο μοντέλο. Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά του Τσάβες είναι ότι επέλεξε την δεύτερη εναλλακτική λύση.

Για να προσδιορίσουμε αυτήν την εναλλακτική λύση: επέλεξε να διεκδικήσει εκ νέου την έννοια «σοσιαλισμός», παρά το αρνητικό βάρος που η λέξη είχε αποκτήσει, διευκρινίζοντας ότι ήταν ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα, προκειμένου να τον διακρίνει από τον σοβιετικό σοσιαλισμό που επιβλήθηκε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, και προειδοποιώντας ότι δεν πρέπει να «πέσουμε στα λάθη του παρελθόντος»: «στην σταλινική απόκλιση» που γραφειοκρατικοποίησε το κόμμα, κατέληξε στην εξάλειψη του πρωταγωνιστικού ρόλου των κοινών ανθρώπων, και δημιούργησε έναν κρατικό καπιταλισμό που έδωσε έμφαση στην κρατική ιδιοκτησία και όχι στην διαχείριση των επιχειρήσεων από τους εργαζόμενους.

Ο Τσάβες αντιλαμβανόταν τον σοσιαλισμό ως μια νέα συλλογική ζωή, στην οποία κυριαρχούν η ισότητα, η ελευθερία και η πραγματική και βαθιά δημοκρατία, και που οι άνθρωποι έχουν τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Ένα οικονομικό σύστημα με επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τα κέρδη. Μια πλουραλιστική και αντικαταναλωτική κουλτούρα στην οποία η έννοια της ζωής υπερισχύει της έννοια της ιδιοκτησίας. Ο Τσάβες σκέφτηκε, όπως ο Μαριατέγκουι (*), ότι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα δεν μπορεί να είναι ένα «ακριβές αντίγραφο», αλλά πρέπει να είναι μια «ηρωική δημιουργία», για αυτό μίλησε για τον Μπολιβαριανό, Χριστιανικό, Ροβινσονιανό και Ινδιάνικο σοσιαλισμό. Η αναγκαιότητα των κοινών ανθρώπων να είναι πρωταγωνιστές, είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στις ομιλίες του αείμνηστου Προέδρου της Βενεζουέλας, και ένα στοιχείο που τον διακρίνει από άλλες προτάσεις για δημοκρατικό σοσιαλισμό.

Η συμμετοχή των ανθρώπων ως πρωταγωνιστές σε όλους τους τομείς είναι αυτή που τους επιτρέπει να αναπτυχθούν και να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, δηλαδή, να αναπτυχθούν οι ίδιοι ως ανθρώπινα όντα. Αλλά αυτό θα είχε παραμείνει μόνο στα λόγια, αν ο Τσάβες δεν είχε προωθήσει την δημιουργία χώρων κατάλληλων για συμμετοχικές διαδικασίες, χώρων που να λειτουργούν αυτόνομα. Για αυτό η πρωτοβουλία να δημιουργήσει αυτοδιαχειριζόμενους κοινοτικούς χώρους, εργατικά συμβούλια, μαθητικά συμβούλια και συμβούλια αγροτών, είναι τόσο σημαντική για τον σκοπό της οικοδόμησης μιας πραγματικά συλλογικής δομής, η οποία πρέπει να εκφράζεται ως μια νέα μορφή αποκεντρωμένου κράτους, του οποίου τα θεμελιώδη δομικά στοιχεία θα είναι οι κοινότητες. Το να κτίζεις με τους ανθρώπους, για τον Τσάβες σήμαινε να κερδίζεις τις καρδιές και τα μυαλά τους για ένα νέο κοινωνικό έργο. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με κήρυγμα, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την πράξη: την δημιουργία ευκαιριών για τους ίδιους τους ανθρώπους για να γίνουν οι κατασκευαστές του έργου και έτσι να το κατανοήσουν ως δικό τους.

Ως εκ τούτου, οι συμβουλές του «προσέξτε τον σεχταρισμό, αν υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμμετέχουν στην πολιτική, που δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα, εντάξει, είναι ευπρόσδεκτοι. Όμως όχι, αν υπάρχει κάποιος από την αντιπολίτευση εδώ γύρω δεν τον διώχνουμε με κραυγές. Αφήστε τον να λειτουργήσει για να είναι χρήσιμος. Αυτή η χώρα ανήκει σε όλους. Ανοίξτε χώρους, και θα δείτε ότι μέσα από την πράξη πολλοί άνθρωποι θα αλλάξουν οι ίδιοι». Ο Τσάβες δεν ήταν αφελής, όπως μερικοί μπορεί να πιστεύουν. Ήξερε ότι οι δυνάμεις που αντιτίθενται στην υλοποίηση αυτού του έργου είναι πάρα πολύ ισχυρές. Αλλά το να είσαι ρεαλιστής δεν σημαίνει να ερωτεύεσαι το συντηρητικό πολιτικό όραμα που γίνεται αντιληπτό ως η τέχνη του εφικτού.

Για τον Τσάβες, η τέχνη της πολιτικής ήταν να κάνεις το ανέφικτο εφικτό, όχι με καθαρό εθελοντισμό, αλλά ξεκινώντας από την υπαρκτή πραγματικότητα, επιδιώκοντας να δημιουργήσεις τις συνθήκες για να την αλλάξεις, κτίζοντας έναν συσχετισμό δυνάμεων ευνοϊκό προς την αλλαγή. Κατάλαβε ότι για να καταστεί δυνατό στο μέλλον αυτό που φαίνεται αδύνατο σήμερα, είναι απαραίτητο να αλλάξει ο συσχετισμός των δυνάμεων σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο. Όλα αυτά τα χρόνια της διακυβέρνησής του, εργάστηκε αριστοτεχνικά για να επιτευχθεί αυτό, γνωρίζοντας ότι για τον σκοπό της οικοδόμησης της πολιτικής εξουσίας, οι συμφωνίες στην κορυφή, στα επίπεδα της ηγεσίας δεν επαρκούν, το πιο σημαντικό πράγμα είναι να οικοδομήσουμε μια κοινωνική δύναμη.

Η Μάρτα Χάρνεκερ είναι Χιλιανή συγγραφέας και μαρξίστρια, με πλήθος αναλύσεων της εμπειρίας του κοινωνικού μετασχηματισμού στην Λατινική Αμερική

(*) Ο Χοσέ Κάρλος Μαριατέγκουι, ήταν περουβιανός δημοσιογράφος, πολιτικός φιλόσοφος και ακτιβιστής. Θεωρείται από τους πλέον σημαντικούς μαρξιστές της Λατινικής Αμερικής στον 20ο αιώνα, και πίστευε ότι η σοσιαλιστική επανάσταση στην Λατινική Αμερική πρέπει να βασιστεί στις τοπικές συνθήκες και πρακτικές.

Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

Πηγή: http://www.zcommunications.org/ch-vezs-chief-legacy-building-with-people-an-alternative-society-to-capitalism-by-marta-harnecker

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=8938

 

Το δίδαγμα της Λευκωσίας


monde-diplomatique.gr

mardi 26 mars 2013, par Halimi Serge , [Βασιλοπούλου Κορίνα (μτφ)]

3
Τα πάντα φάνταζαν αδύνατα. Η αύξηση των φόρων αποθάρρυνε τους « επιχειρηματίες ». Η προστασία από τον εμπορικό ανταγωνισμό (dumping) χωρών με χαμηλούς μισθούς ερχόταν σε αντίθεση με τις συμφωνίες ελευθέρων συναλλαγών. Η επιβολή ενός (απειροελάχιστου) φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές χρειαζόταν τη σύμφωνη γνώμη των κρατών. Η μείωση του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) προϋπέθετε την έγκριση των Βρυξελλών…
Ώσπου, το Σάββατο, 16 Μαρτίου, όλα άλλαξαν. Κάποιοι οργανισμοί γνωστοί για τον δογματισμό τους, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το Eurogroup και η γερμανική κυβέρνηση της Ανγκέλα Μέρκελ, έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό των κυπριακών αρχών προκειμένου να τις αναγκάσουν να εκτελέσουν ένα μέτρο το οποίο, αν το αποφάσιζε ο Ούγο Τσάβες, θα τον αποκαλούσαν ανελεύθερο, δικτατορικό, τυραννικό και εξαιτίας του θα γράφονταν σελίδες επί σελίδων αγανακτισμένα άρθρα : το αυτόματο κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων.
Ο φόρος της κατάσχεσης, ο οποίος αρχικά είχε τοποθετηθεί μεταξύ 6,75 % και 9,90 % [1] ήταν περίπου χίλιες φορές πάνω από τον αντίστοιχο φόρο Τόμπιν, για τον οποίο τόσος λόγος γίνεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Τι αποδεικνύεται, λοιπόν ; Ότι στην Ευρώπη, όταν θέλουμε, μπορούμε.Αρκεί, βέβαια, να ξέρουμε να επιλέγουμε τους στόχους μας : όχι τους μετόχους ούτε τους δανειστές των υπερχρεωμένων τραπεζών, αλλά τους καταθέτες τους. Είναι όντως πιο φιλελεύθερο να γδύνεις έναν Κύπριο συνταξιούχο με τη δικαιολογία ότι μέσω αυτού στοχεύεις τον Ρώσο μαφιόζο που έχει καταφύγει σε φορολογικό παράδεισο, παρά να ζητάς τον λογαριασμό από ένα Γερμανό τραπεζίτη, έναν Έλληνα εφοπλιστή και μια πολυεθνική εταιρεία που προστατεύει τα μερίσματά της στην Ιρλανδία, στην Ελβετία ή στο Λουξεμβούργο.Η κυρία Μέρκελ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ μας σφυροκοπούσαν διαρκώς με το επιχείρημα ότι η επιτακτική ανάγκη για αποκατάσταση της « εμπιστοσύνης » των δανειστών απαγορεύει την αύξηση των δημοσίων δαπανών και ταυτόχρονα την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους των κρατών. Οι αγορές μάς προειδοποιούσαν ότι θα επέβαλλαν κυρώσεις στην όποια σχετική παρέκκλιση. Αλλά, ποια « εμπιστοσύνη » να έχει πια κανείς στο ενιαίο νόμισμα και στην ιερή εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων, αν οποιοσδήποτε πελάτης ευρωπαϊκής τράπεζας μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί και να ανακαλύψει ότι του κούρεψαν τον λογαριασμό μέσα στη νύχτα ;

Τα 17 κράτη-μέλη του Eurogroup, λοιπόν, τόλμησαν κάτι πέρα από κάθε φαντασία. Και θα το ξανακάνουν. Κανένας πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί στο εξής να αγνοεί ότι αποτελεί τον κατ’ εξοχήν στόχο μιας χρηματοπιστωτικής πολιτικής που είναι αποφασισμένη να του στερήσει τους καρπούς της δουλειάς του με το πρόσχημα του ισοσκελισμού των λογαριασμών. Στη Ρώμη, στην Αθήνα ή τη Λευκωσία, κάποιες εγχώριες υποτακτικές μαριονέτες μοιάζουν κιόλας έτοιμες να ακολουθήσουν κατά γράμμα τα κελεύσματα των Βρυξελλών, της Φραγκφούρτης ή του Βερολίνου, παρά τον κίνδυνο να εισπράξουν, εν συνεχεία, την κατακραυγή των λαών τους [2]

Και οι λαοί πρέπει να αντλήσουν ένα επιπλέον δίδαγμα από το επεισόδιο με την Κύπρο, πέρα από μια ατέλειωτη πικρία : τη λυτρωτική γνώση ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν και σε αυτούς. Την επομένη της προσπάθειας επίδειξης ισχύος, η αμηχανία ορισμένων Ευρωπαίων υπουργών μαρτυρούσε ίσως τον φόβο τους μήπως είχαν μόλις διαψεύσει τριάντα χρόνια φιλελεύθερης « παιδαγωγικής », τα οποία ανέδειξαν τη δημόσια απραξία σε κυβερνητική θεωρία. Με αυτόν τον τρόπο, νομιμοποιούν εκ των προτέρων και νέα, κάπως σκληρά μέτρα. Ίσως αυτά, μια μέρα, να προσβάλουν και τη Γερμανία. Και μάλιστα, να χτυπήσουν πιο εύπορους στόχους από τους μικροκαταθέτες της Λευκωσίας.

Notes
[1] (ΣτΜ) Η τελική συμφωνία με την τρόικα προβλέπει κούρεμα έως και 32% στις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ

[2] Βλ. « Fate of Island depositors was sealed in Germany », « Financial Times », Λονδίνο, 18-3-2013.

Πολύτιμος ο χρόνος μετά την νιότη …


                      
Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία) :
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ” ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ” όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»
 Πηγή,antikleidi.com

Απίστευτο: Η Ευρώπη χρηματοδοτεί μια στρατιά από ανώνυμα «trolls»*…


1“ Όση πλύση εγκεφάλου κι αν κάνεις, δεν θα δώσεις τροφή σε έναν Έλληνα, εργασία σε έναν Ισπανό, ένα καλύτερο αύριο σε έναν Πορτογάλο, φθηνή θέρμανση σε έναν Ιταλό, περισσότερη αγοραστική δύναμη σε έναν Ιρλανδό ”

Της Μαρίας Δεναξά / Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Για τους Ευρωπαίους ηγέτες, αυτοσκοπός – κι έτσι πρέπει να είναι εδώ που φθάσαμε – δεν είναι άλλος από την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που θα επιτευχθεί με την πολιτική και οικονομική ένωση. Στον δρόμο, όμως, προς αυτή την ολοκλήρωση φαίνεται ότι δεν χωρούν όσα πραγματικά σκέφτονται οι λαοί -οι οποίοι, άλλοτε επωφελούνται, και άλλοτε υπομένουν τις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Τις τελευταίες ημέρες ειπώθηκε επανειλημμένως πως, στην εποχή των ισχνών αγελάδων και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών ήταν ένα ακόμη αντιευρωπαϊκό μήνυμα των πολιτών της γηραιάς Ηπείρου. Μήνυμα ότι οι κοινωνίες δεν αντέχουν άλλο με τις ακραίες μορφές λιτότητας. Τέτοια ηχηρά μηνύματα πλημμυρίζουν τα τελευταία χρόνια τις Βρυξέλλες. Το πιο λογικό θα ήταν, λοιπόν, οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες να καθίσουν να μελετήσουν τα αιτία της αποδοκιμασίας που οδηγούν στον ευρωσκεπτικισμό και να χαράξουν μια πολιτική αντιμετώπισής τους.

Αγρόν ηγόρασαν!

Το νόημα των μηνυμάτων δυσφορίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών εξακολουθεί να παρερμηνεύεται και να υποβαθμίζεται από τους υψηλόβαθμους χαρτογιακάδες που πληρώνονται αδρά για να χτίσουν και να διατηρήσουν ζωντανή την Ευρώπη, την ευρωπαϊκή ιδέα και συνοχή.

Έτσι, για να δικαιολογήσουν τον παχυλό μισθό τους ορισμένες φορές, κατεβάζουν ιδέες που επιδέχονται κριτικής, όπως αυτή που θα διαβάσετε παρακάτω. Υπό τον φόβο εκπροσώπησης των άκρων στο Ευρωκοινοβούλιο, εν όψει των ευρωεκλογών του 2014, η ΕΕ με τον μειωμένο προϋπολογισμό για το 2014-2020 βρήκε πόρους για να χρηματοδοτήσει μια στρατιά από ανώνυμα ‘’Trolls’’, – σωστά διαβάσατε μια στρατιά από ανώνυμα ‘’Trolls’’ (Ευρωπαίους αξιωματούχους που δρουν ανώνυμα ) – που ήδη έχουν λάβει θέσεις στα διαδικτυακά φόρουμ συζητήσεων, στο FB και στο twitter. Αποστολή τους να αντικρούουν όποιον εκφέρει αντίθετη, από την επιθυμητή, άποψη για την ΕΕ – εκείνη δηλαδή των ευρωενθουσιαστών όπως αποκαλούνται στη Γαλλία – και σε γενικότερες γραμμές για την αντιμετώπιση του αυξανόμενου ευρωσκεπτικισμού .

Στη διαπίστωση ότι «η δομή της Ευρώπης είναι το πρόβλημα», που εκφράζουν ολοένα και περισσότεροι Ευρωπαίοι, τα «Euro Trolls» θα τονίζουν ότι «η απάντηση στις σημερινές προκλήσεις είναι περισσότερη και όχι λιγότερη Ευρώπη», αναφέρει σε ρεπορτάζ του ο δημοσιογράφος Bruno Waterfield της Daily Telegraph. Ο Waterfield, είχε πρόσβαση σε εμπιστευτικά έγγραφα που αναφέρονται σε μια πρωτοφανή εκστρατεία ευρωπαϊκής προπαγάνδας, πριν και κατά την διάρκεια των Ευρωεκλογών. Εξειδικευμένοι επικοινωνιολόγοι, θα είναι σε θέση να παρακολουθούν συνομιλίες και να παρεμβαίνουν άμεσα προσπαθώντας να αποδομήσουν μια άσχημη εικόνα ή εντύπωση για την ΕΕ και να προσανατολίζουν την κοινή γνώμη ουσιαστικά προς μια ευρωπαϊκή κατεύθυνση.

Κάτι σαν Βig Brother.

Είναι γνωστό ότι τα «Trolls» χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο από κυβερνήσεις σε εθνικό επίπεδο. Σε ευρωπαϊκό, όμως, είναι πρωτόγνωρο και, ενδεχομένως, επικίνδυνο από τη στιγμή που η ανωνυμία αρκετές φορές είναι συνώνυμη της παραπλάνησης κι όχι μόνο. Τα χρήματα που θα δαπανηθούν για τη μισθοδοσία των «Euro Trolls» θα είναι 2,5 εκατομμύρια ευρώ, την ώρα που όπως ανέφερα και παραπάνω, θα ήταν προτιμότερο να διατεθούν κονδύλια για την καταπολέμηση των πραγματικών λόγων που ωθούν τον κόσμο στα άκρα, αντί να παρακολουθούνται στενά όσοι διαφωνούν με ορισμένες πολιτικές ή ενέργειες σε ένα μέσο που μέχρι χθες, η ελευθερία του λόγου ήταν λιγότερο ελεγχόμενη. Τα ερωτήματα, οι προβληματισμοί και οι σκέψεις που γεννιούνται είναι πολλά…

Ορισμένοι μπορεί να επισημάνουν την έλλειψη δημοκρατικής νομιμότητας μιας τέτοιας ενέργειας εκ μέρους της ΕΕ και να την συγκρίνουν – όσο ακραίο κι αν ακούγεται αυτό – με τακτικές που εφαρμόζουν χώρες όπως είναι η Κίνα ή το Ιράν. Από την άλλη, ίσως πολλοί αναρωτηθούν αν είναι, άραγε, αυτή η Ευρώπη που θέλουμε… Να πληρώνουμε, δηλαδή, ανθρώπους για να λένε καλά πράγματα για αυτήν, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο; Τέλος, καλή είναι η επικοινωνία και οι στρατηγικές της, αλλά η λογική είναι σαφώς καλύτερη.

Όση πλύση εγκεφάλου κι αν κάνεις, δεν θα δώσεις τροφή σε έναν Έλληνα, εργασία σε έναν Ισπανό, ένα καλύτερο αύριο σε έναν Πορτογάλο, φθηνή θέρμανση σε έναν Ιταλό, περισσότερη αγοραστική δύναμη σε έναν Ιρλανδό. Η σκληρή πραγματικότητα, από τη στιγμή που δεν έχεις διάθεση να την αντιμετωπίσεις κατά μέτωπο, θα καταστήσει μάταιες όλες τις προσπάθειές σου για να βελτιώσεις μόνο στα λόγια τις εντυπώσεις που θα πρέπει να έχουν οι πολίτες για την ΕΕ.

*Trolls: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%BF%CE%BB_(%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF)

ΠΗΓΗ: aixmi.gr

http://www.periodista.gr/index.php/world/item/2765-%CE%B1%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%BF-%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CF%87%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%AF-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%B1-trolls