Θερμές Ευχαριστίες


ThanksΑν και στην ουσία, είμαστε μόνο 3-4 μήνες στον αέρα, πρέπει να ευχαριστήσω τους φίλους και φίλες που μας διαβάζουν από την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, την Γερμανία, την Κύπρο, την Αγγλία, τη Σουηδία,το Ισραήλ, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Βουλγαρία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Σερβία, την Ιρλανδία και καμιά 20αριά ακόμα χώρες…

Δεν είμαστε πάρα πολλοί, αλλά βέβαια, ο αριθμός για εμάς δεν λέει τίποτα…ούτε διαφημίσεις βάζουμε,ούτε περιμένουμε να πάρουμε χρήματα από τα «κλικς» των πληκτρολογίων…και ούτε ειδησεογραφικό portal είμαστε.

Εύχομαι πάντως και πολλοί περισσότεροι να τολμήσουν να σχολιάσουν,να εκφέρουν τη γνώμη τους και την άποψή τους ελεύθερα, όπως το κάναμε μερικοί από εμάς εδώ μέσα, πριν από κάμποσα χρόνια …

Αλλωστε, το να βρώ έναν Αρκά, έναν Λεωνίδα, έναν Κίμωνα ή έναν ΜέγαΚωνσταντίνο αλλά και άλλους αξιολόγους ανθρώπους, δηλαδή, άτομα που να μπορείς να συζητήσεις με σοβαρότητα, ειλικρίνεια και πολιτισμένα είναι λιγάκι δύσκολο τη σήμερον ημέρα.

Ευχαριστώ όλους και όλες για το ενδιαφέρον σας και υποσχόμαστε να βάζουμε ακόμα πιό αξιοπρόσεκτα θέματα…

Να ξέρετε ότι δεν μας ενδιαφέρει η ποσότητα, αλλά μόνο η ποιότητα.

 

 

 

 

 

Ένα νέο παγκόσμιο σύστημα; Μια συζήτηση με τον Ιμάνουελ Βαλερστάιν


Wallerstein

Συνέντευξη του Βάλερστάιν στον Αλμάντας Σαμαλαβίκιους

Σε κάποιο σημείο υπάρχει μια κλίση, πάντα υπάρχει. Κατά συνέπεια, πρέπει να σταθεροποιηθούμε εντός του νέου ιστορικού σημείου. Ο Βαλερστάιν προβλέπει μια από τις δυο δυνατότητες: περισσότερη ιεραρχία, εκμετάλλευση και πόλωση ή ένα σύστημα το οποίο δεν έχει υπάρξει ποτέ, που βασίζεται στη σχετική δημοκρατία και τη σχετική ισότητα.

 

 AS: Πριν από χρόνια όταν οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης αγωνίζονταν να «προσαρμόσουν» τους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς μηχανισμούς τους σε εκείνους της Δυτικής καπιταλιστικής οικονομίας και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, σημειώσατε στο Geopolitics and Geoculture ότι «λανθασμένα συμπεράσματα συνάγονται από τον πρώην – Κομμουνιστικό κόσμο, όπου η μαγεία της αγοράς υποσκελίζει τη μαγεία του σχεδιασμού, ενώ σε γενικές γραμμές η αγορά δεν είναι πλέον ένα αποτελεσματικό εργαλείο οικονομικής ευημερίας για εκείνα τα κράτη που είχαν κεντρικό σχεδιασμό, αφού οι πρωτογενείς οικονομικές δυσκολίες εκείνων των κρατών προέρχονταν (και προέρχονται) όχι από τους εσωτερικούς οικονομικούς μηχανισμούς, αλλά από τη διαρθρωτική τους θέση στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία». Περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του Κομμουνισμού και η «εξάρτηση», η «μαγεία της αγοράς», φαίνεται να είναι λιγότερο ένδοξη από αυτή που είχαν φανταστεί τα ένδοξα χρόνια 1989-1990. Ωστόσο, θα μπορούσατε ακόμα να εξηγήσετε την περιορισμένη επιτυχία της μετα-σοβιετικής οικονομίας με αναφορά στη θέση της ανατολικής Ευρώπης στη δομή της παγκόσμιας οικονομίας; 

Immanuel Wallerstein: Ναι, η θεμελιώδης εξήγηση είναι η θέση τους στη δομή της παγκόσμιας οικονομίας. Ασφαλώς, στην ανατολική Ευρώπη, όπως οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, υπάρχουν διαφορές στο πως η κυβέρνηση χειρίζεται την κατάσταση. Συχνά υπάρχουν χώρες που μπορούν να χειριστούν καλύτερα και να βελτιώσουν τη σχετική τους θέση. Η Νότια Κορέα είναι ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα. Στη δεκαετία του ΄60, η οικονομική της επίδοση δεν ήταν καλύτερη, ίσως χειρότερη, από αυτή της Πολωνίας ή ακόμη και της Λιθουανίας τη δεκαετία του ΄90. Ωστόσο, σήμερα, όπως έχει παρατηρήσει ο καθένας, η Νότια Κορέα έχει μια πολύ, πολύ ισχυρότερη οικονομική απόδοση.  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εν μέρει αυτό οφείλεται σε πολλές έξυπνες αποφάσεις από την πλευρά της κυβέρνησης. Αλλά ήταν, επίσης, λόγω της γεωπολιτικής της θέσης και των συμφερόντων των ΗΠΑ για την ενίσχυσή της (και ως εκ τούτου της επιτρέπουν να είναι αντίθετη με ζητήματα για τα οποία οι ΗΠΑ στρέφονται εναντίον άλλων μερών σε όλο τον κόσμο). Το κρίσιμο σημείο είναι, ότι σε κάθε δεδομένη στιγμή, υπήρχε χώρος μόνο για ορισμένες χώρες (εκτός μιας μεγάλης λίστας) να βελτιώσουν την παγκόσμια οικονομική τους θέση. Η ανατολική Ευρώπη (και ιδιαίτερα τη δεκαετία του ΄90 η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Δημοκρατία της Τσεχίας) πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να είναι σε αυτές τις «λίγες». Έκαναν λάθος.

AS: Στο «Anti-Systemic Movements», υποστηρίξατε ότι «έχουν υπάρξει μόνο δυο παγκόσμιες επαναστάσεις. Μια το 1848. Η δεύτερη το 1968». Ωστόσο, στην Ανατολική Ευρώπη και σε κάποιο βαθμό και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι  η «βελούδινη επανάσταση» το 1989 ήταν το πιο σημαντικό ιστορικό γεγονός, τουλάχιστον κατά τον 20ο αιώνα – από τότε που τέλειωσε ο Ψυχρός Πόλεμος και η διπολική αντίθεση που διήρκησε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και , τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό – οδήγησε ένα μεγάλο μέρος της ανατολικής Ευρώπης στο βασίλειο της οικονομίας της αγοράς, της φιλελεύθερης δημοκρατίας, και τελικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί πιστεύετε ότι αυτά τα γεγονότα δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της επανάστασης του 1968;

IW: Ο Arrighi, ο Hopkins, και εγώ γράψαμε ένα κοινό άρθρο που δημοσιεύτηκε λίγο μετά το βιβλίο «Anti-Systemic Movements» και είχε τον τίτλο: «1989: The Continuation of 1968». Μετά από μια προσεκτική ανάλυση των τρόπων με τους οποίους η κατάσταση στην ανατολική Ευρώπη και την ΕΣΣΔ, τόσο πριν όσο και αμέσως μετά το 1989, είχε μεγάλες ομοιότητες με εκείνη το 1968, υποστηρίξαμε τη συνεχιζόμενη πραγματικότητα της παγκόσμιας επανάστασης του 1968. Πράγματι, πιο πρόσφατα, έχω προσπαθήσει να δείξω τους τρόπους με τους οποίους η αποκαλούμενη Αραβική Άνοιξη συνέχισε την παγκόσμια επανάσταση του 1968. Εξάλλου, δεν έχει τελειώσει ακόμα. Οι πιο άγριοι αντίπαλοί της, όπως για παράδειγμα ο Νικολά Σαρκοζί, το αναγνωρίζουν αυτό και αγωνίζονται να εξαφανίσουν την κληρονομιά της. Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα και στην αριστερά και την κεντροαριστερά που έχουν την τάση να υποτιμούν τη σημασία της.

Όσον αφορά την πρότασή σας ότι το 1989 «τερμάτισε» τον Ψυχρό Πόλεμο και την διπολική αντίθεση από το 1945, αυτό ισχύει ως ένα βαθμό. Αυτό, όμως, εξηγεί ακριβώς γιατί συνιστά μια τραγωδία για τις ΗΠΑ. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε σκοπό να συνεχιστεί για πάντα. Θυμηθείτε ότι παρέμεινε ψυχρός μέχρι το τέλος. Δηλαδή, δεν υπήρξε ποτέ μια σοβαρή στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ των δυο αντιμαχόμενων μερών, των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Οι ΗΠΑ αγωνίζονται από τότε να δημιουργήσουν έναν εναλλακτικό «εχθρό». Χωρίς επιτυχία, μπορούμε να πούμε, που έχει επισπεύσει την τωρινή κατακόρυφη πτώση τους. Τέλος, έφερε την ανατολική Ευρώπη σε μια οικονομία περισσότερης αγοράς (όχι την οικονομία της αγοράς, αλλά μια οικονομία με περισσότερη αγορά). Και αυτό οδήγησε τις περισσότερες χώρες της ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ και σε ένα πολυκομματικό κοινοβουλευτικό σύστημα.  Απομένει να δούμε πόσο μόνιμο θα είναι όλο αυτό. Οι αλλαγές απειλούν πολλά μέτωπα σήμερα. Πάρτε για παράδειγμα το τι συμβαίνει στην Ουγγαρία, ένα από τα αρχικά πουλέν των μετά το 1989 φιλελεύθερων σχεδιαστών.

AS: Την απογοήτευση για τις προοπτικές που προσέφερε η καπιταλιστική οικονομία συνόδευσε η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών. Οι ιδέες της «Νέας Οικονομίας» φαίνεται πως κερδίζουν ολοένα και περισσότερους υποστηριχτές. Ποια νομίζετε ότι είναι τα μαθήματα της συνεχιζόμενης διεθνούς οικονομικής κρίσης; Ποια είναι τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από την τρέχουσα κρίση; Πιστεύετε ότι το αποτέλεσμα της κρίσης θα επηρεάσει με κάποιο τρόπο το σημερινό καθεστώς του σύγχρονου παγκόσμιου συστήματος;
IW: Η φράση «νέα οικονομία» είναι φυσικά πολύ ασαφής. Αλλά η συνεχιζόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση είναι πραγματική. Στην πραγματικότητα, αυτό το γράφω εδώ και 40 χρόνια. Πιστεύω ότι το ιστορικό σύστημα στο οποίο ζούμε και έχουμε ζήσει για 500 χρόνια – ο μοντέρνος κόσμος – σύστημα το οποίο είναι μια καπιταλιστική παγκόσμια οικονομία- βρίσκεται στη δομική του κρίση. Θα συνεχίσει να είναι έτσι για άλλα 20 με 40 χρόνια. Έχω εξηγήσει τις λεπτομέρειες πολλές φορές.

Το βασικό σημείο είναι ότι όλα τα συστήματα (από το πιο μεγάλο, το σύμπαν στο σύνολό του, στα πιο μικρά νανο-συστήματα), έχουν τρεις στιγμές: τη γέννησή τους, την «κανονική» ζωή τους, κατά τη διάρκεια της οποίας είναι δομημένα και περιορισμένα από θεσμούς που έχουν δημιουργήσει, και τη στιγμή στην οποία οι κοσμικές τους τάσεις κινούνται πολύ μακριά από την ισορροπία και τη διάσχιση (τη δομική τους κρίση). Οι δομικές κρίσεις δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Η περίοδος είναι μια από τις άγριες χαοτικές διακυμάνσεις σε όλα. Υπάρχει μια πολύ έντονη πολιτική μάχη σχετικά με το σε ποια από τις δυο εναλλακτικές θα στραφεί συλλογικά ο κόσμος (οι διακλαδώσεις της διάσχισης).

Οι δυο εναλλακτικές μπορούν να περιγραφούν αναλυτικά. Από τη μια πλευρά, υπάρχουν εκείνες που εύχονται να αντικαταστήσουν τον καπιταλισμό με ένα μη-καπιταλιστικό σύστημα το οποίο θα διατηρήσει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού – ιεραρχία, εκμετάλλευση και πόλωση. Και από την άλλη πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που αναζητούν να δημιουργήσουν ένα ιστορικό σύστημα που δεν έχει υπάρξει ποτέ, που βασίζεται στη σχετική δημοκρατία και τη σχετική ισότητα.

Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε ποια από τις εναλλακτικές θα επικρατήσει. Θα είναι το αποτέλεσμα άπειρων νανο-δράσεων από άπειρους νανο-φορείς σε ένα άπειρο νανο-στιγμών. Αλλά σε κάποιο βαθμό, υπάρχει μια τάση, πάντα υπάρχει. Και θα πρέπει να εγκατασταθούμε σε ένα νέο ιστορικό σύστημα ή συστήματα.

AS: Ένα από τα πρόσωπα κλειδιά της δημιουργίας της ΕΕ- ο Ζακ Ντελόρ – πρόσφατα παραπονέθηκε ότι οι σημερινοί πολιτικοί είναι τόσο απασχολημένοι με τεχνικά ζητήματα και στερούνται ενός μακροπρόθεσμου οράματος για το μέλλον της ΕΕ. Υποστήριξε ότι το μέλλον της Ευρώπης έχει ανάγκη από ανθρώπους οι οποίοι  θα μπορούσαν να ονομάζονται «αρχιτέκτονες». Πως οραματίζεστε το μέλλον της Ευρώπης; Πιστεύετε ότι η ΕΕ έχει καμιά προοπτική να γίνει μια ισχυρή και πολιτική δύναμη;
IW: Ο Ντελόρ σίγουρα έχει δίκιο σχετικά με την ενασχόληση των ευρωπαίων πολιτικών αρχηγών με τα βραχυπρόθεσμα διλήμματα. Πιστεύω ότι είναι ίσως υπερβολικά κριτικός απέναντι σε αυτούς που το μακροπρόθεσμο όραμά τους είναι διαφορετικό από το δικό του. Θα γίνει η ΕΕ μια ισχυρή οικονομική και πολιτική δύναμη; Ήδη είναι. Θα είναι ισχυρότερη στις επόμενες δεκαετίες; Ενδεχομένως, αλλά όχι σίγουρα. Η δύναμη της ΕΕ θα εξαρτηθεί από τις γεωπολιτικές συμμαχίες που συνάπτει – μια πολύ ευρεία ερώτηση σήμερα. Αλλά, σίγουρα, η ΕΕ, όπως όλα τα άλλα κέντρα της γεωπολιτικής ισχύος, βρίσκεται στη δίνη μιας δομικής κρίσης του παγκόσμιου συστήματος στο σύνολό του. Και αν, όπως πρότεινα, βρισκόμαστε σε ένα νέο παγκόσμιο σύστημα σε 20 με 40 χρόνια από τώρα, δεν έχουμε ιδέα εάν δομές που υπάρχουν σήμερα (η ΕΕ, τα συναποτελούμενα κράτη της) θα συνεχίσουν να υπάρχουν καθ’ ολοκληρίαν και, αν συνεχίσουν, τι είδους θεσμικούς ρόλους θα διαδραματίσουν.

Είτε η Γερμανία συμφωνεί με περαιτέρω de facto μεταφορές κεφαλαίων στην Ελλάδα ή σε οποιαδήποτε χώρα μέλος της ΕΕ ή αν οι λαϊκές εξεγέρσεις στην Πορτογαλία θα εμποδίσουν ή όχι τα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης – αυτά είναι πράγματι σημαντικά, ακόμα και ζωτικά θέματα για τον καθέναν σήμερα. Πενήντα χρόνια μετά, μπορεί να αποδειχθούν ότι είναι ασαφείς υποσημειώσεις στα βιβλία των επαγγελματιών ιστορικών.

AS: Σε μια σειρά βιβλίων και άρθρων σας φαίνεται να λέτε ότι ο «αμερικανικός αιώνας» έχει τελειώσει και ότι νέες, αναδυόμενες υπερδυνάμεις θα αναλάβουν μακροπρόθεσμα το ρόλο που οι ΗΠΑ διαδραμάτιζαν στον «μακρύ 20ο αιώνα» (όπως ο Arrighi τον αποκαλεί). Πως η ανάδυση νέων παγκόσμιων δυνάμεων όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και άλλες, και η συνεχιζόμενη αναδιάταξη του παγκόσμιου συστήματος επηρεάζει την Ευρώπη – και, κυρίως,  την ανατολική Ευρώπη; Προβλέπετε κάποιο ρόλο για την ΕΕ στο αναδυόμενο παγκόσμιο σύστημα;
IW: Η ανάδυση «νέων παγκόσμιων δυνάμεων» – αναφέρεστε στις αποκαλούμενες ως BRICS και σε κάποιες ακόμα – είναι ένα εντελώς συνηθισμένο θέμα όσον αφορά στη διαρκή αργή περιστρεφόμενη θέση των κέντρων της συσσώρευσης κεφαλαίου στη δομή της καπιταλιστικής παγκόσμιας οικονομίας. Επηρεάζει και τις ΗΠΑ και την ΕΕ αρκετά άμεσα, δεδομένου ότι αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια ανακατεύθυνση και του πλούτου και του κεφαλαίου από αυτές σε εκείνα τα «νέα» κέντρα. Από την άλλη πλευρά, είναι εύκολο να υπερεκτιμά αυτό που συνέβη. Ένα βασικό πρόβλημα είναι ότι αυτά τα κέντρα δεν επιλύουν τα δομικά προβλήματα του παγκόσμιου συστήματος. Στην πραγματικότητα, το κάνουν χειρότερο με έναν απλό τρόπο. Το μεγάλο τους μέγεθος και οι εσωτερικές πολιτικές πιέσεις σημαίνουν ότι έχουν στη διάθεσή τους την παγκόσμια υπεραξία σε ένα αριθμητικώς μεγαλύτερο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού από ό,τι ποτέ άλλοτε. Αυτό σημαίνει ότι περιορίζουν το ποσό που μπορούν να αφαιρέσουν από εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή. Και αυτό κάνει το σύστημα  λιγότερο ικανοποιητικό και ως εκ τούτου λιγότερο ενδιαφέρον για αυτούς. Γι’ αυτό οι μεγαλο-καπιταλιστές είναι μέρος των δυνάμεων σήμερα για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από ένα άλλο σύστημα – του είδους που προτιμούν, φυσικά.

Με ρωτήσατε πως αυτό θα επηρεάσει την ανατολική Ευρώπη. Πιστεύω πολύ άμεσα και με τρόπους που δεν θα αρέσουν σε πολλούς. Προβλέπω ότι, κατά την επόμενη δεκαετία, μια επαναπροσέγγιση της βορειοανατολικής Ασίας, ενώνοντάς την με μια χαλαρή συνομοσπονδιακή δομή, μια επανενωμένη Κίνα, μια επανενωμένη Κορέα και Ιαπωνία. Επίσης, προβλέπω ότι αυτή η οντότητα της βορειοανατολικής Ασίας και οι ΗΠΑ θα προσχωρήσουν σε μια de facto συμμαχία. Σε απάντηση, και η Δυτική Ευρώπη και η Ρωσία θα αισθανθούν την ανάγκη να έρθουν πιο κοντά, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων (που θα αγνοηθούν σε μεγάλο βαθμό) στην δυτική Ευρώπη (ή στο μεγαλύτερο μέρος της). Μπορεί η μεγάλη ιστορική αντιπαλότητα, όπως αυτή ανάμεσα στην Ιαπωνία και την Κίνα ή αυτή ανάμεσα στην Πολωνία και τη Ρωσία, να ξεπεραστεί; Ασφαλώς, μπορεί, κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Δεν ήταν πολύ καιρό πριν που η Γαλλία και η Γερμανία (ή πιο πίσω στο χρόνο η Αγγλία και η Ισπανία) ήταν εχθροί. Είναι σήμερα;

AS: Σε ένα από τα άρθρα για τον εκσυγχρονισμό υποστηρίζετε ότι το μελλοντικό σύστημα της παγκόσμιας κυβέρνησης θα βασίζεται σε ένα σοσιαλιστικό μοντέλο παραγωγής. Όπως γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι η πτώση του Κομμουνισμού έχει θέσει σε κίνδυνο την ιδέα του σοσιαλισμού – δεν έχει σημασία πόσο λογική ίσως είναι αυτή η ιδέα, μέχρι στιγμής ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει επικρατήσει. Ποιες είναι οι προοπτικές αυτού του νέου οικονομικού παραδείγματος που αναδύεται; Μπορούν οι αντανακλάσεις της τρέχουσας οικονομικής κρίσης να ανοίξουν ένα δρόμο για να αναδυθεί ένα νέο παράδειγμα – είτε περιγράφεται ως «σοσιαλιστικό» είτε με οποιοδήποτε άλλο όνομα;
IW: Πρέπει να αναφέρεστε σε ένα πολύ παλιό άρθρο. Δεν χρησιμοποιώ πια αυτή τη γλώσσα. Δεν νομίζω ότι η ιδέα του σοσιαλισμού έχει τεθεί σε κίνδυνο. Πιστεύω ότι ο όρος (όπως και οι όροι κομμουνισμός και σοσιαλδημοκρατία) δεν είναι αξιοποιήσιμοι, επειδή σε μεγάλο βαθμό και οι δυο δεν έχουν ξεκάθαρο νόημα σήμερα και έχουν τόσες διασυνδέσεις με δυσάρεστα καθεστώτα. Αλλά, όπως είπα και πριν, ένα από τα αποτελέσματα της διάσχισης είναι ένα καθεστώς που βασίζεται στη σχετική δημοκρατία και τη σχετική ισότητα. Κατά την άποψη μου, τέτοιο σύστημα δεν έχει υπάρξει ποτέ και πουθενά. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι είδους θεσμοί θα οικοδομηθούν σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Αν θέλετε αποκαλέστε το ένα νέο παράδειγμα, γιατί όχι;

AS: Η επόμενη ερώτηση σχετίζεται με την εργασία σας για τις προοπτικές των κοινωνικών επιστημών και της ανώτατης εκπαίδευσης. Πριν από μερικά χρόνια ήσασταν πρόεδρος της Gulbenkian Commission για την αναδιάρθρωση των Κοινωνικών Επιστημών. Η δουλειά αυτής της επιτροπής τελικά δημοσιεύτηκε και είχε απήχηση σε πολλές χώρες. Μετά την εργασία σας παρατηρήσατε ουσιαστικές αλλαγές στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών; Είχε επιτυχία στην αντιμετώπιση των κληροδοτημάτων της εξειδίκευσης, καθώς και άλλων κληρονομικών ασθενειών;

IW: Πράγματι η εργασία μεταφράστηκε σε 30 περίπου γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών (μεταξύ αυτών και της Λιθουανίας). Σίγουρα έχει συζητηθεί, τουλάχιστον στους πανεπιστημιακούς κύκλους. Έχουν αποτέλεσμα οι αλλαγές; Δεν νομίζω ότι η εργασία από μόνης της είναι άμεσα υπεύθυνη για τις αλλαγές. Αλλά η μεταβλητή παγκόσμια κατάσταση έχει μεγάλο αντίκτυπο στις κοινωνικές επιστήμες  και στα πανεπιστήμια ως θεσμούς. Αυτό στην πραγματικότητα ήταν ότι είχαμε προβλέψει. Η κρίση στις δομές της γνώσης αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δομικής κρίσης του σύγχρονου παγκόσμιου συστήματος. Η μοίρα του καθορίζεται από τη μοίρα μιας μεγαλύτερης δομικής κρίσης, καθώς και αυτή με τη σειρά της βοηθά για να καθοριστεί η έκβαση μια μεγαλύτερης δομικής κρίσης.

Η γενική οικονομική ασφυξία η οποία έχει οδηγήσει σε «λιτότητα» έχει γίνει φυσικά αισθητή στα πανεπιστήμια, τα οποία έχουν αντιδράσει στην εμπορευματοποίηση ολοένα και περισσότερων πτυχών του πανεπιστημιακού συστήματος. Στην πραγματικότητα, αυτό μπορεί να οδηγήσει στη διάλυσή του ως «πανεπιστημιακό σύστημα», κάτι το οποίο αποκαλώ την «ανώτατη σχολειοποίηση» του πανεπιστημίου, που οδηγεί στην έξοδο της διανοητικής παραγωγής και της αναπαραγωγής από το πανεπιστημιακό σύστημα.

Εν τω μεταξύ, το θεμελιώδες επιστημολογικό θέμα, η πιθανή επανένωση των «δυο πολιτισμών» σε ένα ενιαίο επιστημολογικό πλαίσιο, προχωρά με γοργούς ρυθμούς, αν και με έναν πολύ συγκεχυμένο τρόπο. Η βασική αλλαγή είναι ότι, ενώ κατά την περίοδο 1850-1950 οι κοινωνικές επιστήμες συνθλίβονταν από τη μάχη μεταξύ επιστήμης και ανθρωπιστικών σπουδών, επιστήμη και ανθρωπιστικές σπουδές στρέφονται προς την ίδια κατεύθυνση, όπως και κάθε άλλη: προς αυτό που αποκαλώ την «κοινωνική – επιστημονικοποίηση» όλης της γνώσης. Αυτό απέχει πολύ από το να έχει λήξει ακόμα. Αλλά είναι ενθαρρυντικό πόσο έχει προχωρήσει.

AS: Τελευταία χρόνια είδαμε την άνοδο της πολιτικής στην Ευρώπη να κατευθύνεται προς την ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης. Αυτή η τάση έχει συναντήσει τη σθεναρή αντίδραση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως και φοιτητική αναταραχή. Ποιες είναι δυνάμεις πίσω από αυτή την βιασύνη για την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και της ανώτατης εκπαίδευσης; Επιπλέον, προσπάθειες τέτοιου είδους έχουν κάνει την εμφάνισή τους και στην ανατολική Ευρώπη. Οι τάσεις αυτές σχετίζονται με τη λογική και τις τάσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας;

IW: Η ιδιωτικοποίηση (για κέρδος) των πανεπιστημίων είναι απλώς μέρος της εμπορευματοποίησης των πάντων, που ήταν εξαρχής ο στόχος των καπιταλιστών. Αυτό που συμβαίνει στην ανατολική Ευρώπη συμβαίνει παντού στον κόσμο. Νομίζω ότι έχω ήδη αναφέρει το πώς σχετίζεται με τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Είναι, όμως, μια εύθραυστη δομή.

Οι φοιτητές πληρώνουν πάρα πολλά για αυτές τις κερδοσκοπικές δομές. Το κάνουν αυτό με την προσδοκία ότι θα αποκτήσουν καλά αμειβόμενες θέσεις. Αλλά  αυτό δε θα συμβεί. Για τα περισσότερα άτομα, απλώς τα επιβαρύνουν με τεράστια δια βίου χρέη. Θα αρχίσουν να εγκαταλείπουν αυτές τις δομές, πολλές από τις οποίες έχουν ήδη χρεοκοπήσει.

Πηγή: http://www.eurozine.com/articles/2013-02-08-wallerstein-en.html

Μετάφραση: Αιμιλία Κουκούμα

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=8794

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ


Ευρωπαϊκή Ένωση: Ένα σαθρό κατασκεύασμα με κοντινή ημερομηνία λήξης

Έγραψε ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

Το 2002 η Ευρώπη γιόρτασε το κοινό της νόμισμα, το ευρώ, κάτω από έναν ουρανό φωτισμένο από φωτοβολίδες και ζητωκραυγές. Το «ευρωπαϊκό όνειρο» για ορισμένους φαινόταν να υλοποιείται με τη μορφή εκπλήρωσης μιας παλιάς δήλωσης τού Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Αν η Ευρώπη ενωθεί, τότε δεν θα υπάρχει όριο στην ευτυχία, την ευημερία και τη δόξα, που 300 ή 400 εκατομμύρια οι άνθρωποι θα απολάμβαναν».

Γνωρίζοντας όμως τη διαδρομή τού Τσώρτσιλ ως πολιτικού, αλλά και ως παράγοντα τής λήξης τού Β’ παγκόσμιου πολέμου, εύκολα μπορεί κάποιος να αντιληφθεί, ότι ο βρετανός πολιτικός σίγουρα δέν εννοούσε τη συμμετοχή τής Μ. Βρετανίας σ’ αυτό το οικοδόμημα. Η δήλωση ήταν σκόπιμη και αφορούσε την μεταπολεμική και συντετριμμένη τότε Ευρώπη από τον πόλεμο.

Η καταστροφή του πολέμου έπρεπε να ξεπεραστεί και να γεννηθεί μια ελπίδα για μια Ευρώπη ενωμένη με χώρες πρόθυμες να συνεργαστούν για το κοινό καλό των λαών τους. Επρόκειτο δηλαδή, για μια δήλωση κατευναστική, που επιχειρούσε να αντισταθμίσει την καταστροφή και να προσδώσει ένα υποτιθέμενο όραμα σ’ ό,τι είχε απομείνει από τα συντρίμμια τού πολέμου και όχι για κάποια πολιτική εξαγγελία, που θα είχε υλοποιήσιμο χαρακτήρα.

Ευρώπη των λαών:
Ένα απλό ευφυολόγημα

Ακόμα όμως κι αν υποθέσουμε, πως ο δαιμόνιος βρετανός πολιτικός εξέφραζε κάποια ειλικρινή προσωπική του επιθυμία, για να καταστεί αυτή πραγματοποιήσιμη θα έπρεπε:

α. Να δημιουργηθεί μια ομοσπονδία «πολιτειών» και όχι κρατών μιας και αυτά διαθέτουν όχι μόνο καλά φυλασσόμενα σύνορα, αλλά και νοοτροπίες, παραδόσεις και εθνικούς μύθους.

β. Οι διάφορες εθνικιστικές τάσεις και ιδεολογίες να περάσουν μέσα από μια διαδικασία ρευστοποίησης συνοδευόμενης από πλήρη κατάργηση πολιτικών και πολιτιστικών θεσμών, που τις δημιουργούν

γ. Να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την εξάλειψη των επί μέρους εθνικιστικών συνειδήσεων, ώστε να μήν υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των πολιτών βασισμένες στην καταγωγή, ιστορική διαδρομή, θρησκεία και τους εθνικούς μύθους, που υπάρχουν σε κάθε χώρα ευρωπαϊκή ή μή.

Εξετάζοντας λοιπόν όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις μπορούμε στα σίγουρα να καταλήξουμε, πως η δήλωση Τσώρτσιλ ήταν ένα απλό ευφυολόγημα κατευναστικού και συμφιλιωτικού χαρακτήρα.

Για το πώς ομαδοποιούνται οι πολίτες κάτω από εθνικούς και θρησκευτικούς μύθους, παραδόσεις και κατασκευασμένα σύμβολα, όπως επίσης για το πώς δημιουργούνται τα έθνη, ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει σε προηγούμενα άρθρα τής «Ελεύθερης Έρευνας» μιας και αυτά δέν θα απασχολήσουν το παρόν άρθρο, που ως στόχο του θέτει το να καταδείξει, πως το οικοδόμημα τής λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Ένωσης» (Ε.Ε.) όχι μόνο είναι σαθρό και ουτοπιστικό, αλλά και με κοντινή ημερομηνία λήξης.

Ποιος είναι ο Mr Europe?
Το σαχλό αστείο περί ενωμένης Ευρώπης και κοινών ευρωπαϊκών συνόρων φάνηκε ξεκάθαρα στο θερμό επεισόδιο των Ιμίων, που προηγήθηκε κατά πολύ τής οικονομικής κρίσης. Αν και στην κρίση των Ιμίων αμφισβητήθηκε ευρωπαϊκό έδαφος από κάποια μή ευρωπαϊκή χώρα, αυτό δέν προβλημάτισε την Ε.Ε.. Ασφαλώς, γιατί δέν υπάρχουν κοινά ευρωπαϊκά σύνορα, τα οποία για να υπάρξουν θα έπρεπε να υπάρχει κοινός ευρωπαϊκός στρατός, επομένως κοινοί εξοπλισμοί (πώς θα γίνει αυτό, αφού άλλοι μόνον παράγουν -πχ. Γερμανία- κι άλλοι μόνον αγοράζουν; -πχ. Ελλάδα-), άρα θα έπρεπε να υπάρχει κοινή ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική, οπότε και κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Δυστυχώς, κάτι τέτοια δέν υπάρχουν. Εδώ και δεκαετίες έχουμε μείνει στις εξαγγελίες.

Εύστοχο ήταν το ερώτημα αμερικανών αξιωματούχων: Ποιος είναι ο Mr Europe, με ποιον να μιλήσουμε; Η ευρωπαϊκή απάντηση ήταν στα όρια τής γελοιότητας. Τοποθέτησαν τον Χαβιέ Σολάνα σε ρόλο μαριονέτας υπουργού εξωτερικών τής Ε.Ε. με το βαρύγδουπο τίτλο: Ύπατος Εκπρόσωπος για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας. Φαιδρότητες made in Europe.

Τί αποκάλυψε
η οικονομική κρίση στην Ευρώπη

Ως αφετηρία για την παρούσα ανάλυση θα χρησιμοποιηθεί η σημερινή  οικονομική κρίση στην Ευρώπη, η μεγαλύτερη ίσως από την εποχή τού 1930. Η ανεργία σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ειδικά στις χώρες τού νότου είναι πάνω από 20%, ενώ η οικονομική ανάπτυξη σ’ αυτές τις χώρες απλά δεν υπάρχει μιας και το τραπεζικό τους σύστημα καταρρέει και οι κυβερνήσεις τους δέν διαθέτουν τους πόρους, για να ασκήσουν ουσιαστική διοίκηση.

Σε μερικές χώρες, όπως στην Ιρλανδία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Ιταλία και την Πορτογαλία, αλλά και την Βρετανία με την πρόσφατη υποβάθμισή της, υπάρχει το σοβαρό ενδεχόμενο να υπάρξουν τουλάχιστον μια με δυο κατεστραμμένες γενιές ανθρώπων, που θα ζήσουν κάτω από τα όρια τής φτώχειας.

Οι πολιτικές προεκτάσεις αυτής τής οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη φαίνεται να δυναμιτίζουν και τους ακρογωνιαίους λίθους, πάνω στους οποίους δομήθηκε η ίδια η ιδέα τής Ε.Ε.. Για παράδειγμα, η ελεύθερη μετακίνηση πολιτών και κεφαλαίων, ένα από τα κυρίαρχα νομοθετικά δημιουργήματα τής Ε.Ε, πλέον αμφισβητείται έντονα από πολλά ευρωπαϊκά κράτη-μέλη, ενώ διαρκώς αυξάνονται τα εθνικιστικά και νεοναζιστικά κόμματα και κινήματα.

Ας μήν ξεχνάμε τις πρόσφατες δηλώσεις των βρετανών, πως θα εμποδίσουν την είσοδο σε μετανάστες από χώρες τού Νότου σε περίπτωση κατάρρευσης των οικονομιών τους. Η πιθανότητα κατάρρευσης τού ευρωπαϊκού νομίσματος, τού ευρώ, αν και ξορκίζεται από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, είναι ένα δεδομένο, που δέν αφήνουν ασχολίαστο ούτε ο πρόεδρος τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μπαρόσο, δηλώνοντας, πως «είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη πρόκληση στην ιστορία της Ένωσης», αλλά ούτε και η καγκελάριος Μέρκελ, που χαρακτηρίζει αυτό το ενδεχόμενο σαν «τη μεγαλύτερη απειλή για κρίση στην Ευρώπη από το τέλος τού Β’ παγκοσμίου πολέμου».Η Ε.Ε. χτίστηκε πάνω στο μύθο, πως οι λαοί τής Ευρώπης έχουν ένα κοινό πεπρωμένο και πως μια πιο «κοντινή ένωση» αυτών των λαών θα αποφέρει κοινή ευημερία, ανάπτυξη και συνεργασία ανάμεσα στις χώρες μέλη. Άλλωστε, αυτή ακριβώς είναι και η διακήρυξη τής Συνθήκης της Ρώμης το 1957, που δημιούργησε την γνωστή σε όλους μας ΕΟΚ (European Economic Community).

Χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο
είναι τα μεγάλα λόγια
των ευρωπαίων πολιτικάντηδων περί ευρωπαϊκής οικογένειας, ευρωπαϊκής αλληλεγγύης
κ.λπ. κ.λπ..

 

Διαφορετικές αντιλήψεις

H παρούσα κρίση όμως, κατέδειξε και καταδεικνύει τις τεράστιες διαφορές στη νοοτροπία και την κουλτούρα των κρατών-μελών. Για παράδειγμα, η άποψη των βρετανών σχετικά με το ρόλο τού κράτους στο κοινωνικό γίγνεσθαι είναι τελείως διαφορετική από αυτή των γάλλων. Οι ιταλοί και οι έλληνες έχουν τελείως διαφορετική αντίληψη σχετικά με τον τρόπο, που πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι απ’ ότι οι σουηδοί και οι δανοί. Οι ιρλανδοί έχουν τελείως διαφορετική αντίληψη για τη φορολογία απ’ ότι οι βέλγοι και οι δανοί.

Όλες αυτές τις διαφορές νοοτροπίας και κουλτούρας, η Ε.Ε. έχει επιχειρήσει να «εξαλείψει» και να «εξαφανίσει» μέσα από 200.000 σελίδες νομοθεσίας, που έχει παράξει. Δυστυχώς όμως, αυτές οι διαφορές δεν εξαλείφονται νομοθετικά. Στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία η διαφθορά είναι καθεστώς, ενώ στην Ελλάδα θεσμός, που πηγάζει από το ίδιο το κράτος και τις δομές του. Στα Βαλκάνια θαρρεί κανείς, πως η διαπλοκή και η διαφθορά είναι ένα επιπρόσθετο προσόν, που ενισχύει την «αρρενωπότητα» των συμμετεχόντων στην πολιτική. Στην Ιταλία, η μαφία εξακολουθεί όχι μόνο να γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τα διατάγματα και τις αποφάσεις των Βρυξελλών, αλλά και να τα χλευάζει ανοιχτά.

Αναβιώνει ο χριστιανικός μεσαίωνας
στις πρώην σοβιετικές χώρες.
Ευρώπη:
Ένα χριστιανικό κλαμπ

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα νέα μέλη τής Ε.Ε προερχόμενα από το παλιό σοβιετικό μπλοκ. Παρατηρούμε, πως αντί για πρόοδο και ανάπτυξη, ευημερεί εντός των εδαφών τους ένας θρησκευτικός μεσαίωνας, που αν μή τι άλλο δημιουργεί την αίσθηση, πως βαδίζουμε προς τα πίσω αντί να κάνουμε βήματα μπροστά.

 

Η πορεία προς μια…
μουσουλμανική Ευρώπη

Βέβαια, είναι γεγονός, πως η Ευρώπη δέν είναι κάτι περισσότερο από ένα χριστιανικό κλαμπ, που αντιμετωπίζει τεράστια κρούσματα ξενοφοβίας από την εισροή πολλών μουσουλμάνων μεταναστών. Η είσοδος όλων αυτών των μή χριστιανών έχει κάνει τις χώρες τής Ε.Ε. να πετούν το μπαλάκι η μια στην άλλη με την Ελλάδα να μαζεύει τα περισσότερα από αυτά τα μπαλάκια, λόγω τής εδαφικής της ιδιομορφίας, αλλά και ανοργανωσιάς. Η Ε.Ε. είναι προκλητικά απούσα από τη συσσώρευση όλων αυτών των μεταναστών στη χώρα αρεσκόμενη μονάχα στο να κάνει παραινέσεις και να υιοθετεί έναν απλό ρόλο συμβούλου.
 

Όπως και πριν αναφέρθηκε, η έννοια των ευρωπαϊκών συνόρων και η φύλαξή τους είναι μονάχα στα χαρτιά, μιας και η κάθε χώρα μέλος έχει τη δική της μεταναστευτική πολιτική, που καταστρώνεται σε βάρος των υπολοίπων κρατών-μελών με το τίμημα να το πληρώνουν οι αδύναμοι κρίκοι σαν και τού λόγου μας.



Το ευρωπαϊκό αστείο «αλληλεγγύη»

Το θέμα τής αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών-μελών είναι ακόμα ένα από τα πολλά «ευρωπαϊκά αστεία.» Δέν είναι μόνο οι γάλλοι, που εφευρίσκουν ως οικονομικό τους εχθρό τους φτηνούς πολωνούς υδραυλικούς ούτε και οι βορειοευρωπαίοι, που χαρακτηρίζουν ως τεμπέληδες τους κατοίκους τού ευρωπαϊκού νότου. Είναι και οι ιρλανδοί, που δεν συμπαθούν (όχι αδικαιολόγητα) τους βρετανούς, οι σκώτοι, που θέλουν να αποσχισθούν από τη Μ. Βρετανία, οι βάσκοι τής Γαλλίας και Ισπανίας, που θέλουν να αυτονομηθούν, όπως άλλωστε και οι καταλανοί, οι χώρες πρώην δορυφόροι τής πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ, που κατακρίνουν τη Γερμανία για τα ανοίγματα, που κάνει στη Ρωσία, οι γάλλοι, που κατηγορούν τους γερμανούς ως κύριους υπαίτιους τής κρίσης και οι γερμανοί, που ονειρεύονται ένα 4ο Ράιχ και που σκοπεύουν να επιτύχουν μέσω τής «άλωσης» και τού απόλυτου οικονομικού ελέγχου των οικονομιών των υπολοίπων χωρών μελών της Ε.Ε..

Οι νεοεισελθέντες σλοβάκοι μαζί με τους φινλανδούς, πρωτοστατούσαν στην αποβολή τής Ελλάδας από την Ε.Ε προ ολίγων μηνών, ενώ ο ανακάμψας ιταλός πολιτικός «Μπούνγκα-Μπούνγκα» Μπερλουσκόνι απειλεί, πως αν έρθει στην εξουσία, η Ιταλία θα αποχωρήσει από την Ε.Ε.. Μια τελείως αντιευρωπαϊκή πολιτική έχει υιοθετήσει και ο πρώην κωμικός και νυν πολιτικός τής Ιταλίας, Μπέπε Γκρίλο, που τα βάζει ανοιχτά με την Ε.Ε. και γι’ αυτό χαίρει τεράστιας δημοτικότητας στην Ιταλία, που μπορεί να τον καταστήσει και ως το ρυθμιστικό παράγοντα στην πολιτική τής γείτονος χώρας. Η Δανία, πολύ πρόσφατα, παραβίασε τη συνθήκη Σέγκεν επιβάλλοντας στα σύνορά της έλεγχο διαβατηρίων πολιτών από άλλες χώρες μέλη τής Ε.Ε..


Όπου υπάρχουν φτώχειες,

αναδύονται εθνικισμοί. Το φαινόμενο απλώνεται σ’ ολόκληρη την Ευρώπη.
Όπως η αλληλεγγύη, έτσι και η έννοια τής εμπιστοσύνης μεταξύ των χωρών-
μελών είναι ανοσιουργηματικού χαρακτήρα. Οι πολωνοί, αλλά και οι χώρες τής Βαλτικής δέν εμπιστεύονται τις Βρυξέλες για να τους προστατέψουν σε περίπτωση, που η Ρωσία αποφασίσει να επιστρέψει στο επεκτατικό της παρελθόν και βασίζονται περισσότερο στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, για να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο παίζοντας παράλληλα και το χαρτί των ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη.

 

Έλλειμμα δημοκρατίας
Το έλλειμμα δημοκρατίας είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό τής Ε.Ε. Για παράδειγμα, κανείς δεν ρώτησε μέσω δημοψηφίσματος τους περισσότερους πολίτες των χωρών-μελών της Ε.Ε αν πραγματικά θέλουν το ευρώ σαν δικό τους νόμισμα.

Ούτε όμως και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά και ο πρόεδρός της εκλέγονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Ο βέλγος πολιτικός και πρόεδρος τού Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπέη, δέν εκλέχτηκε πλειοψηφικά. Αν και τα δύο νομοθετικά σώματα τής Ε.Ε., το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο τής Ε.Ε. αποτελούνται από εκλεγμένους αξιωματούχους, λίγοι είναι οι πολίτες, που συμμετέχουν στην εκλογή τους, γιατί οι περισσότεροι πολίτες τής υποτιθέμενης ενωμένης Ευρώπης αγνοούν όχι μόνο τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων μέσα στην Ε.Ε., αλλά δέν έχουν και ιδέα για το τί ακριβώς είναι αυτή η Ένωση. Το 53% των πολιτών των χωρών μελών τής Ε.Ε. πιστεύουν, πως δεν αντιπροσωπεύονται μέσα στην Ε.Ε.. Αν λάβουμε μάλιστα υπ’ όψη, ότι η παραπάνω ένδειξη τού ευρωβαρόμετρου έγινε το 2009, που η οικονομική κρίση δέν είχε πλήρως διαφανεί, μπορούμε να καταλάβουμε σήμερα τί ποσοστό των πολιτών πιστεύει στο οικοδόμημα τής Ε.Ε..

Διεύρυνση
Και σαν να μήν έφτανε η ασυμφωνία, οι διαφορετικές νοοτροπίες και αντιλήψεις και η γραφειοκρατία τής Ε.Ε., μερικοί «ευρωπαίοι φωστήρες» επιθυμούν να διευρύνουν και τον αριθμό των χωρών μελών τής Ένωσης με την είσοδο των αλβανών και των σκοπιανών. Χώρες χωρίς καμμία απολύτως υποδομή για οικονομική ανάπτυξη, που παράλληλα μαστίζονται από στείρο και προκλητικό εθνικισμό, που σαφώς και πηγάζει από το ελεεινό μορφωτικό επίπεδο των κατοίκων τους. Εκατομμύρια ευρώ πλήρωσαν πρόσφατα οι σκοπιανοί, για να κατασκευάσουν ένα τεράστιο άγαλμα τού Μ. Αλεξάνδρου, για να πείσουν πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους τους εαυτούς, για την υποτιθέμενη καταγωγή τους από τους αρχαίους μακεδόνες, όταν θα μπορούσαν με αυτά τα χρήματα να βοηθήσουν οικονομικά τους πολίτες τής χώρας τους. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: «Απόγονοι κι απόγονοι»).


Ε.Ε.: Ένα εργαλείο
στα χέρια των ισχυρών

Στην Ευρώπη λοιπόν, τού Καρλομάγνου, των σκανδάλων παιδεραστίας τού Βατικανού (που πιθανότατα οδήγησαν τον πάπα σε παραίτηση) και των χριστιανοδημοκρατών τής Μέρκελ (ακόμα και το όνομα τού κόμματος τής καγκελαρίου είναι γελοίο, μιας και διαχρονικά ουδεμία σχέση μπορεί να έχει ο αυταρχικός και εξουσιαστικός χριστιανισμός με τη δημοκρατία – μέσα σε όλα τα άλλα ευρωπαϊκά φαιδρά, ακόμα ένα), το συμφέρον τού απλού πολίτη δέν υπήρξε ποτέ ως η πρώτη προτεραιότητα.
 
Βατικανό: Η μεγαλύτερη διαχρονικά μαφία τής Ευρώπης. Χειραγώγηση κοινής γνώμης, σχέσεις με τρομοκρατία, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος κ.λπ. κ.λπ..

Είναι σαφές πως  το δημιούργημα που λέγεται Ε.Ε  αποτελεί ένα καλό εργαλείο στα χέρια των ισχυρών τής Ευρώπης και εν προκειμένω τής Γερμανίας, να δημιουργήσει σφαίρες επιρροής και να διασφαλίσει το οικονομικό της πλουτοκρατικό μέλλον. Τα υπόλοιπα περί αδελφοσύνης των λαών, κοινό πεπρωμένο των πολιτών, κοινά οράματα, αλληλεγγύη και υποστήριξη μεταξύ των χωρών μελών, είναι ρομαντικές ιστορίες χωρίς ουσία και λογική.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να υπάρχει στα νομοθετικά διατάγματα των γραφειοκρατών στις Βρυξέλες, αλλά σίγουρα δέν υπάρχει ο «ευρωπαίος πολίτης», μια απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρει σάρκα και οστά η έννοια μιας ενωμένης Ευρώπης.

Έχουμε δηλαδή, μια Ευρώπη χωρίς «ευρωπαίους», αφού και ο ορισμός τού ευρωπαίου πολίτη είναι κάτι το αόριστο και το απροσδιόριστο, μιας και πρόκειται για διαφορετικούς λαούς με διαφορετικές νοοτροπίες και κουλτούρες, που δεν αλέθονται με τίποτα από το νομοθετικό μύλο των Βρυξελών.

Ο διαχρονικός ρόλος
τού προτεκτοράτου τής Ρωμιοσύνης

H έννοια τής Ε.Ε επομένως, αν δέν είναι μονάχα ένα κακόγουστο αστείο, είναι στα σίγουρα μια απόπειρα των ισχυρών τής Ευρώπης να δημιουργήσουν ευρωπαϊκά προτεκτοράτα, αλλά και να διατηρήσουν τα υπάρχοντα σε ισχύ. Αυτό άλλωστε φαίνεται και από την προσπάθεια διάσωσης τής οικονομίας τής Ελλάδας, ώστε η χώρα να συνεχίσει να επιτελεί το διαχρονικό της ρόλο: αυτόν τού προτεκτοράτου.


Η Αμερική μέσω των δορυφόρων της επιχειρεί να υπονομεύσει την Ε.Ε.. Μια από τις πρώτες μέριμνες τού αμερικανοτραφή Γ. Παπανδρέου, όταν εξελέγη πρωθυπουργός, ήταν να καταργήσει τη συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, που μόλις πριν λίγους μήνες είχε υπογράψει με τους ρώσους η προηγούμενη κυβέρνηση.
Βέβαια, εδώ τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα υπό τις παρούσες συνθήκες. Τα ελληνικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου είναι πλέον γεγονός και η γερμανική Ευρώπη, που υποφέρει από ενέργεια είναι κάθε άλλο παρά αδιάφορη σ’ αυτό το γεγονός.Δυστυχώς για τη Γερμανία ίδιο ενδιαφέρον επιδεικνύει και η απέναντι πλευρά τού Ατλαντικού, που κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της, για να ξεφορτωθεί τη γερμανόφιλη κυβέρνηση των Αθηνών, που ευθαρσώς δηλώνει μέσω τού πρωθυπουργού, πως τα «κοιτάσματα είναι ευρωπαϊκά».

 
Δέν είναι άλλωστε τυχαίο, πως το ΔΝΤ, τού οποίου κυρίαρχος χρηματοδότης είναι οι ΗΠΑ, να επιλέξει τώρα και κάτω από τις επικρατούσες συνθήκες να βγει ανοιχτά πολλάκις και με αρκετούς εκπροσώπους του, για να δηλώσει, πως έκανε λάθος σχετικά με το ελληνικό χρέος, ενώ την ίδια στιγμή προσεταιρίζεται την αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν χάνει κι αυτή με τη σειρά της να δηλώσει θαυμασμό για τα «ιδεώδη τού αμερικανικού έθνους» και το αμερικανικό Σύνταγμα.

Το διαπραγματευτικό λοιπόν χαρτί τής Γερμανίας στο μοίρασμα των ενεργειακών πηγών τής χώρας μας είναι αναμφίβολα η δουλοπρεπής σημερινή κυβέρνηση τής Ρωμιοσύνης, ενώ το αντίπαλο δέος της είναι η αξιωματική αντιπολίτευση, που τελεί υπό την καθοδήγηση και υποστήριξη των ΗΠΑ, παρ’ όλο, που δηλώνει «αριστερής ιδεολογίας».

Δέν ήταν επίσης τυχαία η ωμή παρέμβαση τής Γερμανίας στις προηγούμενες εκλογές μέσω εντύπων για καταψήφιση τού κόμματος τής αντιπολίτευσης. Στο ενεργειακό μπραντ-ντεφέρ, που θα διαδραματιστεί από εδώ και στο εξής, ουδείς μπορεί να προκαθορίσει το αποτέλεσμα με δεδομένο, πως υπάρχουν και άλλοι «παίκτες», όπως η Ρωσία και η Γαλλία, τής οποίας και ο πρόεδρος ήρθε να μας νοικιάσει φρεγάτες και να μας θυμίσει, πως και εκείνου η χώρα ενδιαφέρεται για το φυσικό αέριο.

Έντονη έχει ήδη γίνει στην Ευρώπη
η παρουσία τής Κίνας.

Δέν αποκλείεται οι ΗΠΑ με τη γερμανική Ευρώπη να τα βρουν στη μοιρασιά υπό τον φόβο τής τεράστιας οικονομικής ανάπτυξης τής Κίνας, που εποφθαλμιά και αυτή με τη σειρά της τα κοιτάσματα του Αιγαίου.

Οι μόνοι, που δεν θα ωφεληθούν από την άντληση αυτών των κοιτασμάτων είναι η Ελλάδα και οι ρωμιοί κάτοικοί της γιατί, ως είθισται, τα προτεκτοράτα δεν ωφελούνται, απλά παρέχουν υπηρεσίες (γη και ύδωρ εν προκειμένω) έναντι μιας μικρής αμοιβής, η οποία διαχέεται ανάμεσα στους πολιτικούς ταγούς τής Ρωμιοσύνης κι όχι στον απλό ρωμιό, που εξακολουθεί να υποφέρει από τις ονειρώξεις τού επίπλαστου και σκοπίμως κατασκευασμένου δήθεν ένδοξου παρελθόντος του (βλ. Zorba the christian

Πηγή. http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3011&PHPSESSID=20a3652e5251511e9131ee13a449d290