«Θέλετε κούρεμα καταθέσεων ή μείωση μισθών και συντάξεων;». Το νέο ψευτοδίλημμα της ληστοσυμμορίας Σαμαρά


123Αυτό θα είναι το νέο ψευτοδίλημμα της ληστοσυμμορίας Σαμαρά. Σύντομα θα το δούμε να παίζει στα δελτία ειδήσεων των δωσιλογικών μμε, προκειμένου να διασωθεί το πρόγραμμα οικονομικής γενοκτονίας που εφαρμόζει η Τρόικα στην Ελλάδα.

 
Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς
 
Η τυπική τους δικαιολογία; «Υπάρχει απόκλιση από τους στόχους της δημοσιονομικής προσαρμογής». «Είναι λυπηρό αλλά αναγκαίο για να συνεχίσει η χώρα μας την ευρωπαϊκή της πορεία», κλπ, κλπ.
Τα 170 δισεκατομμύρια ευρώ* των ελληνικών τραπεζικών καταθέσεων είναι ο επόμενος στόχος του οικονομικού blitzkrieg των Τροϊκανών. Αλλά τώρα δεν υπάρχουν δικαιολογίες του τύπου «με κορόιδεψαν», «δεν ήξερα», «αιφνιδιάστηκα». Τώρα το έγκλημα εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, στην Κύπρο….
 
Από εδώ και πέρα τα κρατικά ελλείμματα στις χώρες της ευρωζώνης θα χρηματοδοτούνται με ληστείες τραπεζικών καταθέσεων. Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, ένα σαββατοκύριακο, ένας υπουργός οικονομικών της ευρωζώνης θα ανακοινώνει την δήμευση τραπεζικών καταθέσεων.
 
Δεν υπάρχει πια καμμία εγγύηση τραπεζικών καταθέσεων σε ευρώ. Καμία απολύτως. Σε όλη την ευρωζώνη.
 
 Τώρα αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το καθολικό περιουσιολόγιο, η ηλεκτρονική φοροκάρτα συνδεδεμένη με τραπεζικό λογαριασμό, η κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου, και οι διατάξεις περί «ξεπλύματος μαύρου χρήματος» έναν στόχο είχαν εξ αρχής: την καταγραφή των τραπεζικών καταθέσεων ώστε να προετοιμαστεί η μαζική ληστεία τους.
 
 Αποσύρετε σήμερα τα χρήματά σας από τις «Ελληνικές» τράπεζες. Αύριο θα είναι αργά. Έχετε ευθύνες έναντι των παιδιών σας και της Πατρίδος. 
 
Μην συμμετάσχετε στο καθολικό περιουσιολόγιο. Μην δίνετε οικονομικά στοιχεία στο κατοχικό καθεστώς. Μην του γνωστοποιείτε τα περιουσιακά σας στοιχεία. Θα σας ληστέψει.
 
Θα είστε συνυπεύθυνοι αν επιτρέψετε να ληστέψουν τις τραπεζικές σας καταθέσεις.
*Σ.απ.γαλ: 135,8 δις περίπου έχουν τα νοικοκυριά και 25,2 δις οι επιχειρήσεις…161δις δηλαδή, με στοιχεία από το 1ο τρίμηνο του 2013.

Η Αριστερά, κυρίαρχη ιδεολογία;


 

Οδυσσέας Ιωάννου

Του Οδυσσέα Ιωάννου

Ο Βορίδης, στη Λάρισα, επανέλαβε την καινούρια τους καραμέλα. “Τα τελευταία σαράντα χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται υπό τον ζυγό της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς!”. Φαντάζομαι πως εκείνος που τη διατύπωσε πρώτος θα πρέπει να νοσηλεύεται διασωληνωμένος – δεν άντεξε τον πολιτικό και ιδεολογικό θρίαμβο μιας τέτοιας διαπίστωσης! Από κοντά, βέβαια, οι όμοροι Χρυσαυγίτες αλλά και αρκετοί εκσυγχρονιστές Πασόκοι, που έσπευσαν να βάλουν το κεφαλάκι τους κάτω από τη ζεστασιά αυτής της “διαπίστωσης”.

Λογικό. Τους αθωώνει, τους καθαρίζει τα αίματα από τα χέρια. Τους κατατάσσει στους κομπάρσους και όχι στους πρωταγωνιστές, σε ό,τι κακό έγινε σε αυτόν τον τόπο, αυτήν την περίοδο.

Ας τα πάρουμε ένα-ένα. Καταρχήν, εκείνος που ηγεμονεύει ιδεολογικά μια κοινωνία, είναι εκείνος που έχει στα χέρια του τους κατεξοχήν μηχανισμούς μαζικής ιδεολογικής χειραγώγησης και εμπέδωσης της κυρίαρχης ιδεολογίας. Με τα διάφορα Κλικ να σαρώνουν στις πωλήσεις, με όλα τα κανάλια της ιδιωτικής τηλεόρασης να μπαίνουν καθημερινά σε εκατομμύρια σπίτια, και τα δύο κόμματα να παίρνουν αθροιστικά σε όλες τις εκλογές πάνω από 80%, στην Ελλάδα κυριαρχούσε η ιδεολογία της Αριστεράς! Είχε όλα τα μέσα δικά της…

Καταλαβαίνω τι εννοούν, αλλά μάλλον δεν το καταλαβαίνουν οι ίδιοι. Μπερδεύουν την ιδεολογία με τα αντανακλαστικά. Τα υγιή αντανακλαστικά ενός λαού που δεν πέρασε και λίγα και κάπου στο κύτταρό του φέρει ακόμη πολύ ακριβές ανθρωπιστικές “πληροφορίες” και ένα αίσθημα δικαίου.

Αυτά τα αντανακλαστικά είναι που κατέβασαν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στο Σύνταγμα για την υπόθεση Οτσαλάν και για τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Αυτά τα αντανακλαστικά είναι που οδήγησαν πολύ κόσμο να παλέψει κόντρα σε αδίστακτες πολιτικές και επιδιώξεις οικονομικών συμφερόντων όταν έβλεπαν πως κάποιος πάει να κλέψει τη ζωή τους. Και δεν ήταν όλοι τους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Ούτε Αριστεροί.

Αν θέλεις, αυτά τα ίδια αντανακλαστικά είναι που έκαναν πολλούς να αγαπήσουν ένα τραγούδι και μία τέχνη που αμφισβητούσε, αγωνιούσε, και ομόρφαινε τον κόσμο. Δεν ξεριζώνεται εύκολα από μέσα μας ούτε ο Μίκης, ούτε ο Ρίτσος, ούτε ο Τσιτσάνης, αλλά ούτε και ο Χατζιδάκις με τον Σεφέρη, που πιστεύουν πως είναι “δικοί τους”. Κανενός μπορεί να μην είναι, αλλά σίγουρα ήταν με τη δημιουργία, το όραμα, την ομορφιά και τη μνήμη. Με ό,τι δηλαδή προσπάθησαν να ξεθεμελιώσουν τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα και οι υποτελείς τους εκδότες και διανοούμενοι.

Αν εννοούν πως γύρω από τις μικρές ή μεγάλες πυρκαγιές της τέχνης και της σκέψης, μαζεύονταν πολύ περισσότεροι από όσους μπορούσαν εκείνοι να “αντέξουν” (επίσης, όχι όλοι τους Αριστεροί) σωστό είναι αυτό αλλά ήταν μία γραμμή άμυνας απέναντι στους θηριώδεις μηχανισμούς ιδεολογικής εμπέδωσης που είχαν στην κατοχή τους το Πασόκ και η Νέα Δημοκρατία.

Αλλά αν είναι να μιλήσουμε με νούμερα, θα μπορούσα κι εγώ να αντιπαραθέσω αρκετά. Το ένα εκατομμύριο που κατέβασε ο Χριστόδουλος για τις ταυτότητες και τα περισσότερα εκατομμύρια που αγόραζαν ό,τι σκυλάδικο κυκλοφόρησε σε αυτόν τον τόπο. Αν συνυπολογίσουμε και τους πελάτες των life style περιοδικών και τους αποχαυνωμένους μπροστά στη μικρή οθόνη, φτιάχνουμε έναν πολύ χαριτωμένο λογαριασμό για το ποια ιδεολογία κυριάρχησε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες.

Με αυτήν τους τη φράση λοιπόν, δεν την πέφτουν στην Αριστερά -όπως νομίζουν- αλλά στα αντανακλαστικά ανθρωπιάς. Από τα οποία βγάζουν μόνοι τους τον εαυτό τους απέξω…

 Πηγή  protagon.gr 

Υ.Γ. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε ………………


 γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Θυμάμαι πριν καιρό ένιωθα βάρος πολύ στην καμπούρα μου, ένιωθα το φορτίο να είναι δικό μου, μα δεν θυμόμουνα να το είχα φορτώσει εγώ με τα χεράκια μου.
Θυμάμαι ένιωθα τον νου μου βαρύ και τις σκέψεις μου να μου τρυπάνε το μυαλό, μα δεν θυμόμουνα να τις είχα σκεφτεί εγώ.
Θυμάμαι   το μυαλό μου  να κυριεύει την καρδιά μου αφήνοντάς την πληγές, πληγές που νόμιζα δεν θα γιατρευτούν ποτέ γιατί έτσι μου έλεγαν οι ξένες σκέψεις του μυαλού μου που νόμιζα πως τις είχα σκεφτεί από μόνος μου.

Η κούραση είχε γίνει συνήθεια, μα δεν θυμόμουνα να είχα κουραστεί από δική μου δουλεία, δεν θυμόμουνα  να είχα κάνει κάτι εκτός από το να ξέρω ότι είμαι κουρασμένος.
Οι εικόνες μπροστά στα μάτια μου ήταν πάντα οι ίδιες όσο και αν προσπαθούσα να δω από την άλλη μεριά.
Τα τοπία πάντα ίδια με μια μίζερη όψη, χέρι-χέρι με τις σκέψεις που νόμιζα δικές μου, φόρτωναν κι΄άλλο στην καμπούρα μου βάρος, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κουνήσω το άμοιρο κορμί μου.
Να μην μπορώ να κάνω βήμα μπρος, να μην μπορώ να αγγίξω μια στιγμή ξεκούρασης και ηρεμίας.
Κόλαση η ζωή και η αγάπη ήταν  κάτι ξένο, κάτι που ήτανε γραμμένο σε ένα ξεθωριασμένο παραμύθι που θυμόμουνα από παιδί, αλλά δεν θυμόμουνα πως ήμουνα παιδί.
Είχα κάτι φαντάσματα για φίλους και ερωμένη μια σκιά, που και πάλι δεν θυμόμουνα που ανταμώσαμε και γίναμε παρέα.
Χρόνια ολάκερα περάσανε και δεν ξημέρωνε ποτέ, αλλά ούτε και είχε ξαστεριά, αφού έτσι και αλλιώς είχα μείνει πια τυφλός.
Τα τραγούδια σώπασαν  μόλις είδανε τα χείλη των φίλων μου και η σκιά έδιωξε τον έρωτα, αφού έτσι και αλλιώς όλα ήτανε αχρείαστα για μας, έτσι και αλλιώς ο δρόμος αόρατος μεν, μονόδρομος των σκέψεών μας δε.
Τα όνειρα μοναχικά και λυπημένα προσπαθούσανε να μπούνε λαθραία στα μυαλά μας, μα οι σκέψεις μας είχανε τους δικούς τους φρουρούς και τα δικά τους μαγικά όπλα, σκοτώνοντας οποιαδήποτε προσπάθειά μας να ονειρευτούμε.
Το μεγαλείο του μπερδέματος τόσο μεγάλο που μόνο οι αριθμοί μπορούσανε να το περιγράψουν.
Η παρέα μου και γω μείναμε άγνωστοι μέσα στον παραδεισένιο κολασμένο κόσμο των σκέψεών μας μέχρι να ακουστεί μία φωνή.
Μία φωνή που ήταν ξένη, δεν έμοιαζε να βγαίνει από το γυαλί, δεν έμοιαζε να είναι γνώριμη στον αόρατο υλικό μου κόσμο.
Μία φωνή που δεν θυμόμουνα που αλλά την είχα ξανακούσει κάποτε.
Κάποτε στο μακρινό μου μέλλον είχα ζήσει αυτό που νόμιζα ότι είχα σκοτώσει μέσα στο κοντινό μου παρελθόν.
Δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το ένα νούμερο που μου φώναζε συνεχώς εκείνη η γνωστή μου, μα  άγνωστη φωνή.
Εκείνη η φωνή της συνείδησης μου φώναζε απεγνωσμένα το νούμερο που τα είχε όλα, το νούμερο που έχει στην αγκαλιά του το άπειρο και το τίποτα ταυτόχρονα.
Σ΄αυτό το νούμερο είναι όλη η αλήθεια ………..
Τι δεν κατάλαβες φίλε μου;  μου λέει η φωνή της συνείδησής μου.
Αν θέλεις πραγματικά να πετάξεις τα βάρη από την καμπούρα σου που δεν ξέρεις αν είναι δικά σου, αν θέλεις να σκεφτείς τις δικές σου πραγματικές σκέψεις και να αγαπήσεις με την πραγματική αγάπη της πληγωμένης σου καρδιάς, αν θέλεις να ονειρευτείς  τα δικά σου αληθινά όνειρα και να δεις με τα πραγματικά σου μάτια τον αληθινό κόσμο ένα πράγμα πρέπει να αλλάξεις.
Η μεγάλη αλήθεια έφτασε μα με τραβούσε ο φόβος κάτω, απεγνωσμένα με έλουζε με τον κρύο ιδρώτα της ψευτιάς.
Όσο και αν φοβήθηκα τελικά ρώτησα με μια μόνο φράση  την συνείδησή μου: και τι πρέπει να αλλάξω;
Όλααααααα μου λέει, ναι η λύτρωση είναι το μηδέν………..
Υ.Γ. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε ………………