Σε Ένα Οικοδόμημα Σάπιο,Μόνο Οι Σάπιοι Μπορούν Να Βρουν Δωμάτιο Να Βολευτούν


Image

Σε Ένα Οικοδόμημα Σάπιο,Μόνο Οι Σάπιοι Μπορούν Να Βρουν Δωμάτιο Να Βολευτούν Το έχω γράψει κι άλλη φορά και θα το επαναλάβω. Σε μια κοινωνία υπάρχουν μερικές κατηγορίες που το επίπεδο ζωής τους είναι δείκτης της βαρβαρότητας που βασιλεύει ή όχι. Τα παιδιά, μικρά και μεγαλύτερα , τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι ασθενείς και οι… ηλικιωμένοι. Δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος και πρόοδο όταν κόβεται το μέλλον στα παιδιά, όταν έχουν ρίξει στην δυστυχία χωρίς ελπίδα τους ασθενείς και τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ένα ειδικό πρόβλημα και τους ηλικιωμένους που έφτασαν στο τέλος της ζωής τους ή πλησιάζουν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα για τους εκπροσώπους ενός κράτους να υπάρχουν γύρω τους παιδιά που δεν ονειρεύονται πια, άνθρωποι με σοβαρές ανάγκες που δεν ελπίζουν πια και σβήνουν αβοήθητοι , και γέροντες που κλείνουν το ταξίδι τους ζητιανεύοντας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα από το να σε εκλέξουν οι πολίτες , να σου δείξουν εμπιστοσύνη, κι εσύ να χρησιμοποιήσεις αυτή την εμπιστοσύνη σαν φτηνιάρικος μαυραγορίτης της κατοχής. Να απειλείς τους φτωχούς πως θα τους κόψεις το ρεύμα, πως θα τους κατάσχεις το καλύβι τους, πως θα δουλεύουν για δυο τρία κατοστάρικα σαν δούλοι, και πως αν κάνουν κιχ θα πεινάσουν, θα χαθεί η πατρίδα τους, δεν θα έχουν ούτε φαΐ να φάνε τα παιδιά τους. Και να τα κάνεις, να τα λες όλα αυτά, με πλήρη επίγνωση πως γύρω κυκλοφορούν ελεύθερα όλα τα άπληστα τέρατα που ρούφηξαν το μεδούλι αυτής της πατρίδας για να κάνουν βίλες στο Λονδίνο και περιουσίες σε εξωτικά νησιά, που έχουν βγάλει τρεις φορές το χρέος έξω για χαρτζιλίκι, που δεν ένιωσαν ποτέ ούτε Έλληνες ούτε άνθρωποι. Δεν είναι κράτος εκείνο που κλέβει γεροντάκια και άβγαλτα παιδιά και κατουριέται επάνω και προσκυνάει κάθε άξεστο και διεφθαρμένο χοντροκοιλιά. Δεν είναι λειτουργός εκείνος που καταθέτει τα πτυχία του , τη μόρφωσή του, το μυαλό του, στα πόδια κάθε κλέφτη, κάθε πουτάνας, κάθε λαμόγιου και κάθε λογής ξετσίπωτου, που απλά τώρα “τάχει και κάνει κουμάντο” Κάθε Πολιτεία που εμφανίζει αυτή την εικόνα, είτε είναι στην Ευρώπη, είτε σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη είναι μια ντροπιασμένη πολιτεία που διοικείται από ματαιόδοξους και απάνθρωπους ηγέτες και από αδύναμους και ηττημένους λαούς. Αργά η γρήγορα για να υπάρξει φως ένας από τους δυο ή και οι δυο σε συνδυασμό πρέπει να αλλάξουν την εικόνα τους. Οι ηγέτες πρέπει να ντραπούν και οι λαοί να αντιδράσουν με κάθε τρόπο. Κι επειδή οι άνθρωποι που ξεζουμίζουν τις ζωές των ανθρώπων χωρίς ενοχές, χωρίς ντροπή δεν διαθέτουν ηθικές αξίες τέτοιες (γιατί αλλιώς δεν θα εξευτελιζόντουσαν έτσι) οι άνθρωποι που δυστυχούν πρέπει να πάρουν τη ζωή ξανά στα χέρια τους. Διαβάζω με αηδία διάφορες «φιλελεύθερες» κορώνες, αναλύσεις υποτίθεται σπουδαγμένων ανθρώπων, οι γνωστές ματαιόδοξες σουσούδες που χρησιμοποιούν τη λέξη λογική και τάξη σε ένα κόσμο πνιγμένο στη παράνοια και το χάος και ερωτώ. Τι σκατά μπορεί να κουβαλάτε μέσα στο κεφάλι σας για να είστε τόσο αναίσθητοι. Να μιλάτε με αριθμούς πάνω από τα πτώματα? Να ξεφυλλίζετε εφημερίδες παρακολουθώντας αποκλειστικά τη κίνηση στα χρηματιστήρια και τις αναλύσεις των διεθνών καιροσκόπων. Τι σκατά μπορεί να έχετε μέσα σας για να μιλάτε για κέρδος μπροστά στη μούρη ενός παιδιού που του κλέβετε τα όνειρα για ένα κωλόσπιτο, ένα κωλοτζίπ κι ένα λίφτιγκ στην ανούσια και άχρηστη ζωή σας? Σου μιλάω για οργή, δυστυχία, απόγνωση, θάνατο και μου μιλάς για τις τράπεζες? Για το ΔΝΤ? Για τη Τρόικα? Για τα cds? Για το ψεύτικο χρήμα του ψεύτικου πολιτισμού των ψεύτικων ανθρώπων? Πόσο τελειωμένος πρέπει να είσαι για να μην καταλαβαίνεις πως η ασέβεια σου για όλα τα πλάσματα που κατοικούν αυτή τη γη και τη γη την ίδια που σε φιλοξενεί θα φέρει το τέλος. Μια παγκόσμια συμφορά που θα φάει και τα δικα σου παιδιά και τη δική σου ζωή όσο και να προσπαθείς να την ωραιοποιήσεις πάνω στη βρώμα που κουβαλάς. Ναι, νοιώθω οικείους και δικούς μου εκείνους τους τρελαμένους που κάθονται στις πλατείες μ΄ενα χαρτόνι που γράφει «έρχεται» Τους νοιώθω ζεστούς, ανθρώπινους, ευαίσθητους, έχω κάτι να πω μαζί τους, έχω κάτι να μοιραστώ. Τους θεωρώ εξυπνότερους και πιο χαρισματικούς από τα ξόανα που εξουσιάζουν τους λαούς. Νοιώθω κοντά μου όλους εκείνους που κλείστηκαν σε ένα ίδρυμα γιατί δεν άντεξε η λογική τους να πολεμάει αυτή τη παράνοια. Θα ένοιωθα μεγάλη ντροπή να με αποκαλέσει ένα ξόανο, καλό πολίτη, Νοιώθω κοντά μου, δικούς μου τους ανθρώπους στα παγκάκια που σκεπάζονται μ΄ενα χαρτόνι, τους παππούδες που σκύβουν με ντροπή στο συσσίτιο της εκκλησίας, τα παιδιά των αλλιώτικων θεών που οι μανάδες τους σ΄ενα κόσμο που τα έχει φτύσει, τα έχουν μεγαλωμένα σαν πριγκιπόπουλα και τα λατρεύουν, νοιώθω καλύτερα το ράντζο στο διάδρομο του νοσοκομείου καθώς ακούω μια φωνή μέσα στους πόνους να ψιθυρίζει περήφανα «μην κλαις θα τα καταφέρω». Νοιώθω κοντά σε όλους εκείνους που αγαπάνε ακόμα τη ζωή και τη σέβονται σαν θαύμα αρνούμενοι να την ισοφαρίσουν με το σίχαμα που οραματίζονται τα σκιάχτρα. Όλους εκείνους που τιμούν το ρόλο τους σαν άνθρωποι ακόμα κι αν φτύνουν αίμα. Και δεν φοβάμαι. Γιατί έχω σύμμαχο τη φύση ολόκληρη. Γιατί είμαι σίγουρη πως κάποια στιγμή θα πάρει την εκδίκησή της χωρίς έλεος για όλο αυτό το μόρφωμα. Ότι και να χτίσεις βρε βλαμένε είσαι λιγότερο από μυρμήγκι μπροστά στο χώμα που τραντάζεται, στο ηφαίστειο που σκάει, στη θάλασσα που μπορεί να πνίξει τα πάντα, στα θηρία που μπορούν να ξεφύγουν από τα όρια που έχεις θέσει, στους ίδιους τους δαίμονές σου που μπορούν να σε λιώσουν σαν ασήμαντο σκουλήκι. Δεν φοβάμαι γιατί δυναμώνω σε κάθε χαστούκι που μου ρίχνεις. Κι η πέτσα μου σκληραίνει. Αντίθετα με το φρέσκο μαγουλάκι σου που μπορεί να διαλυθεί από ένα φύσημα αέρα… Σ’ένα οικοδόμημα που είναι από πάνω μέχρι κάτω σάπιο μόνο οι σάπιοι μπορούν να βρουν δωμάτιο να βολευτούν. Δεν υπάρχει επιλεκτικό έγκλημα ανάλογα με το αν μας αγγίζει ή όχι. Δεν υπάρχει επιλεκτική φτώχεια και δυστυχία ανάλογα με το αν την υπομένουμε εμείς ή όχι. Άνθρωπος που μπορεί να καταπίνει ανενόχλητος βλέποντας το διπλανό του να λιώνει νηστικός είναι απλά κτήνος. Αν σου έχει μείνει κάτι μέσα σου, ναι θέλεις να ζήσεις και θα τη φας τη μπουκιά, αλλά τουλάχιστον καθώς θα καταπίνεις θα νοιώθεις μια στεναχώρια, ένα κόμπο στο λαιμό. Εδώ κοιτάμε την απόλυτη κατάντια να απειλούν οι χορτάτοι τους βασανισμένους , να τους ειρωνεύονται, να τους ονομάζουν ηλίθιους ή τεμπέληδες. Να μην υπάρχει πια ούτε λίγη τσίπα για να το βουλώσουν όσοι είναι ένοχοι ή συμμέτοχοι. Πόσο θα κρατήσει η κατάσταση φόβου και τρομοκρατίας? Πόσο νομίζετε πως οι άνθρωποι θα έχουν περιθώρια να κρύβονται? Σύντομα θα επιστρέψουμε στα ρόπαλα και τις πέτρες. Γιατί έτσι καταλήγει πάντα όταν απαιτήσεις από τους λαούς να γίνουν κοπάδια. Ενα διάστημα το καταφέρνεις, αλλά μετά τα κοπάδια μετατρέπονται σε αγέλες. Κι ο καιρός της αγέλης έφτασε…..

Πηγή: 
http://www.MadatoForos.com

Τα όβολα του Καποδίστρια και οι πενταροδεκάρες του Όθωνα


ΟΒΟΛΟΣ_ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣτου Ελευθερίου Γ. Σκιαδά.

Οι συζητήσεις για το ευρώ και τα σενάρια για τη δραχμή έχουν ρίξει στη λήθη τα Καποδιστριακά όβολα, τα αγαπημένα και προσιτά στο λαό χάλκινα νομίσματα. Ο αρχαίος οβολός, το αττικό νόμισμα, ισοδυναμούσε προς το ένα έκτο της Αττικής δραχμής. Επί Καποδίστρια, οβολός αποκλήθηκε το χάλκινο κέρμα που είχε αξία πέντε λεπτών, δηλαδή η γνωστή μας αργότερα πεντάρα, το πεντάλεπτο. Οι χάλκινοι αυτοί οβολοί είχαν από τη μία πλευρά το φοίνικα κάτω από τον σταυρό και στην άλλη στεφάνι δάφνης με την επιγραφή «Ελληνική Πολιτεία».

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν ο ηγέτης που φρόντισε να προμηθευτεί νομισματοκοπτική μηχανή και να ιδρύσει το πρώτο νομισματοκοπείο στην Αίγινα. Εκεί κόπηκαν και τα πρώτα Ελληνικά νομίσματα. Η παλιά εκείνη μηχανή μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όταν ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα. Τοποθετήθηκε σε κάποια οικία επί της οδού Νομισματοκοπείου, εξ ου και το όνομα της οδού.

Αλλά τόσο η μηχανή όσο και τα νομίσματα που κόπηκαν εξαφανίσθηκαν. Μετά την έλευση του Όθωνα, οι Αντιβασιλείς καταργώντας κάθε τι που προερχόταν από το παρελθόν φρόντισαν να καταργήσουν και τις νομισματικές ρυθμίσεις του Καποδίστρια. Απέσυραν έτσι από την κυκλοφορία τα όβολα, τα οποία αγόραζαν με την οκά οι χαλκουργοί, δεδομένου ότι ο χαλκός των πρώτων εκείνων νομισμάτων ήταν άριστης ποιότητος.

Άτυχα ωστόσο υπήρξαν και τα χάλκινα κέρματα που κόπηκαν επί Όθωνος και έφεραν το όνομά του. Όταν εκθρονίσθηκε ο Βασιλιάς, το επαναστατικό πνεύμα της εποχής καταδίωξε τα χάλκινα κέρματα που έφεραν το όνομά του. Τότε κάποιος τραπεζίτης του Πειραιώς φρόντισε να συγκεντρώσει όλα τα χάλκινα νομίσματα. Δεν τα πώλησε όμως με την οκά, αλλά τα έθεσε πάλι στην κυκλοφορία! Έτσι, μέχρι και τα τέλη του 19oυ αιώνα βρίσκονταν σε κυκλοφορία στις συναλλαγές πεντάρες και δεκάρες του Όθωνος.

Πηγή. http://mikros-romios.gr/1294/%CF%84%CE%B1-%CF%8C%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%81/

Αυτή η φωτογραφία δεν λέει να μου φύγει από το μυαλό…


 
 
 

 
… απ’ όταν την πρωτοαντίκρυσα, πριν αρκετό καιρό, στο οπισθόφυλλο του βιβλίου “Η Σκιά της Σκιάς” (εκδ. Άγρας, 1996), ενός πολιτικο-αστυνομικού μυθιστορήματος του Πάκο Ιγκνάσιο Ταΐμπο ΙΙ, που η υπόθεσή του εκτυλίσσεται στο μετεπαναστατικό Μεξικό του ’22.
Ο εικονιζόμενος τύπος είναι ο Φορτίνο Σαμάνο, υπολοχαγός του Ζαπάτα, αγνώστων λοιπών στοιχείων πέραν του γεγονότος ότι αυτή η στιγμή είναι η τελευταία του! Σε λίγα δευτερόλεπταεκτελέστηκε από τον Ομοσπονδιακό στρατό! Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε από το φακό τουAgustin Victor-Casasola το 1917, τον απεικονίζει να καπνίζει το τελευταίο πούρο του μπροστά ακριβώς από τον τοίχο της εκτέλεσης, ελάχιστα πριν ακουστεί το μοιραίο “Πυρ!“.

Από την πρώτη στιγμή που είδα τη φωτογραφία “κόλλησα”. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο τύπος με τη μάγκικη στάση αναμετριόταν εκείνη τη στιγμή με τον επικείμενο θάνατό του! Αυτό το ύφος του “έζησα όπως γούσταρα” και “παίξαμε και χάσαμε” μου έχει καρφωθεί στο μυαλό έκτοτε. Αναρωτιέμαι αν μπορεί ένας άνθρωπος σημερινός, “μεταμοντέρνος”, να συμβιβαστεί με το μοιραίο με τον τρόπο που το αποτύπωσε η φωτογραφία, μπροστά σε έναν από τους τόσους “τοίχους της Καισαριανής”, που σημάδεψαν με βαθύ κόκκινο την ιστορία του περασμένου αιώνα. Ο θάνατος, ακόμα και από γηρατειά, έχει εξοβελιστεί στις αποστειρωμένες αίθουσες των νοσοκομείων και στα δωματιάκια των οίκων ευγηρίας για να καμωνόμαστε σαν στρουθοκάμηλοι ότι δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον ο θάνατος για έναν “Ζαπάτα”, για έναν σκοπό. Καθαρή ανοησία και οπισθοδρομική τρέλλα!
Αναρωτιέμαι, ο “πάντα ωραίος“, “πάντα νέος“, ο “να περνάς καλά” και “να είσαι ο εαυτός σου” τηλεοπτικός άνθρωπος που έχει κατακυριεύσει το πετσί μας, θα μπορούσε ποτέ να σταθεί μπροστά στην κάνη που θα του έπαιρνε τη ζωή, με τον τρόπο που στάθηκε αυτός ο Φορτίνο απ’ το Μεξικό, 90 χρόνια πριν; Αυτός ο άγνωστος μαγκίτης που φρόντισε να συγκεντρώσει όλη του την αγωνία για το αναπόφευκτο τέλος μόνο στον τρόπο που δάγκωνε το αγαπημένο του πούρο: “Τελειώνετε ρε κοπρίτες. Τραβάτε τη σκανδάλη!“…
(Κατανοώ απόλυτα τι “κόλλημα” έφαγε ο Θ. Παπακωνσταντίνου για να του αφιερώσει πέρυσι το τραγούδι “Σαμάνος”…)
 
          Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:
“Είμαι ότι δεν έζησα, είμαι η βροχή που θα ‘ρθει
να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.
Βράδυ στα κρεβάτια τους πως στενάζουν ξαναμμένες
ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή…”
Ο στρατιώτης με τ’όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:
“Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ότι έχει ζήσει
είμαι ένας μικρός θεός, είμαι ένα στοιχιό.
Πάνω από το αίμα του αύριο εδώ την ίδια ώρα
ερπετά θα σέρνονται όπως κάνω κι εγώ…”
Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:
“Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ’αυτά
θα φωνάξει “Λιμπερτά!” κι όπως θα κοιτάει τις κάνες
θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά…”

parallhlografos

 
 
Αναρτήθηκε από αδέσποτος  Αναδημοσίευση από http://eksapodo.wordpress.com]

Γράμμα στον Τζορτζ Μπους από έναν βετεράνο που πεθαίνει


1

Το τελευταίο γράμμα ενός ανάπηρου βετεράνου του Ιράκ συγκλονίζει όλη την ανθρωπότητα

Το συγκλονιστικό “κατηγορώ” ενός βετεράνου που γράφτηκε από το χείλος του θανάτου:

Το τελευταίο αντίο στέλνει ο Τόμας Γιανγκ όχι στον Μπους και τον Τσένεϊ, που έτσι κι αλλιώς είναι κουφοί και αναίσθητοι, αλλά σε όλη την ανθρωπότητα. Πριν από εννέα χρόνια, ο Γιανγκ τραυματίστηκε στη Σαντρ Σίτι της Βαγδάτης από τη σφαίρα ενός ελεύθερου σκοπευτή. Ήταν η πέμπτη μέρα του στο Ιράκ και η μοιραία αυτή σφαίρα αυτή τον άφησε παράλυτο από το στέρνο και κάτω και άλλαξε τη ζωή του για πάντα. Σήμερα, στα 33 του χρόνια, ο Τόμας αποφάσισε να τερματίσει τη ζωή του. Πρόσφατα ανακοίνωσε ότι θα πάψει να δέχεται τροφή, την οποία λαμβάνει με υγρή μορφή από ένα σωληνάκι. Πριν όμως ξεψυχήσει, στέλνει μια ανοιχτή επιστολή στον Μπους και στον Τσένεϊ, ένα αμείλικτο κατηγορώ που τσακίζει κόκαλα.

19 Μαρτίου 2013  |

Ενας μελλοθάνατος βετεράνος «δικάζει» τον Μπους 

«Το τελευταίο γράμμα: ένα μήνυμα στον Τζορτζ Μπους και τον Ντικ Τσένεϊ από έναν βετεράνο που πεθαίνει»

Γράφω αυτό το γράμμα στη 10η επέτειο του Πολέμου του Ιράκ για λογαριασμό των συντρόφων μου βετεράνων του Πολέμου του Ιράκ. Γράφω αυτό το γράμμα για λογαριασμό των 4.448 στρατιωτών και πεζοναυτών που πέθαναν στο Ιράκ. Γράφω αυτό το γράμμα για λογαριασμό των χιλιάδων βετεράνων που τραυματίστηκαν, για λογαριασμό εκείνων που τα τραύματά τους, ψυχικά και σωματικά, διέλυσαν τη ζωή τους. Είμαι ένας από τους βαριά τραυματισμένους. Έμεινα παράλυτος στη διάρκεια μιας επίθεσης το 2004 στο Σαντρ Σίτι. Η ζωή μου τελειώνει. Βρίσκομαι στο τελευταίο στάδιο μιας ανίατης πάθησης.

Γράφω αυτό το γράμμα για λογαριασμό των ανδρών και των γυναικών που έχασαν τους συντρόφους τους, των παιδιών που έχασαν τον γονιό τους, των μητέρων και των πατεράδων που έχασαν τα παιδιά τους, για λογαριασμό εκείνων που νοιάζονται για τους χιλιάδες συντρόφους μου που έπαθαν ανεπανόρθωτη εγκεφαλική βλάβη. Γράφω αυτό το γράμμα για λογαριασμό εκείνων των  βετεράνων που ο πόνος και η αποστροφή για ό,τ είδαν, τράβηξαν κι έκαναν στο Ιράκ τους οδήγησαν στην αυτοκτονία και για λογαριασμό των στρατιωτών που υπηρετούν ακόμα τη θητεία τους και αυτοκτονούν με μέσο όρο μια αυτοκτονία την ημέρα. Γράφω αυτό το γράμμα για το ένα εκατομμύρια νεκρούς Ιρακινούς και για τους αναρίθμητους τραυματισμένους. Γράφω αυτό το γράμμα εκπροσωπώντας όλους εμάς: τα ανθρώπινα ερείπια που άφησε πίσω του ο δικός μας πόλεμος και που περνάμε τη ζωή μας μέσα σε ατέλειωτο πόνο και οδύνη.

Γράφω αυτό το γράμμα, το στερνό μου γράμμα, σ’ εσάς, κύριε Μπους και κύριε Τσένεϊ, όχι επειδή πιστεύω ότι θα καταλάβετε τις τρομερές ανθρώπινες και ηθικές συνέπειες των ψεμάτων σας, της χειραγώγησης και της δίψας σας για πλούτο και εξουσία. Γράφω αυτό το γράμμα επειδή, λίγο πριν πεθάνω, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι τόσο εγώ, όσο και χιλιάδες άλλοι βετεράνοι, όπως και εκατομμύρια συμπατριώτες μου, όπως και εκατοντάδες εκατομμύρια συνάνθρωποί μου στο Ιράκ και στη Μέση Ανατολή ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είστε και τι έχετε κάνει. Ίσως να μην οδηγηθείτε στη Δικαιοσύνη, αλλά στα μάτια μας είστε ένοχοι για φριχτά εγκλήματα πολέμου, για λεηλασία και για τη δολοφονία χιλιάδων νέων Αμερικανών, των βετεράνων συντρόφων μου που τους κλέψατε το μέλλον.

Η υψηλή σας θέση, τα εκατομμύρια δολάριά σας, ο προσωπικός σας πλούτος, οι σύμβουλοί σας δημοσίων σχέσεων, η εξουσία και τα προνόμιά σας δεν μπορούν να κρύψουν τη ρηχότητα του χαρακτήρα σας. Εσείς, κύριε Τσένεϊ, γλιτώσατε τη θητεία στο Βιετνάμ ενώ εσείς, κύριε Μπους, πήρατε απαλλαγή από τη μονάδα σας στην Εθνοφρουρά. Η δειλία και ο συμφεροντολογισμός σας φάνηκαν εδώ και δεκαετίες. Δεν είχατε καμία διάθεση να ρισκάρετε τη ζωή σας για τη χώρα μας, αλλά στείλατε χιλιάδες νέους να θυσιαστούν σε έναν παράλογο πόλεμο έτσι ανέμελα σαν να βγάζατε έξω τα σκουπίδια.

Κατατάχτηκα στο Στρατό δύο ημέρες μετά την επίθεση τη 11/9. Κατάχτηκα επειδή η χώρα μας είχε δεχτεί επίθεση και ήθελα να αντεπιτεθώ σε εκείνους που είχαν σκοτώσει περίπου 3.000 συμπατριώτες μου. Δεν έγινα στρατιώτης για να πάω στο Ιράκ, μια χώρα που δεν είχε καμία συμμετοχή στις επιθέσεις του Σεπτέμβρη του 2001 και δεν απειλούσε ούτε τους γείτονές της ούτε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν πήγα στο στρατό για να «απελευθερώσω» τους Ιρακινούς ή για να βρω τις μυθικές εγκαταστάσεις όπλων μαζικής καταστροφής ή για να μεταφυτεύσω αυτό εσείς τόσο κυνικά αποκαλείτε “δημοκρατία” στη Βαγδάτη και στη Μέση Ανατολή. Δεν πήγα στο στρατό για την ανοικοδόμηση του Ιράκ που, όπως μας είπατε, θα μας εξασφάλιζε κέρδη από το ιρακινό πετρέλαιο. Αντί γι’ αυτό, ο πόλεμος αυτός στοίχισε στη χώρα μας πάνω από τρία τρισεκατομμύρια δολάρια. Κυρίως δεν κατατάχτηκα στο στρατό για να κάνω προληπτικό πόλεμο. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ο προληπτικός πόλεμος είναι παράνομος. Τώρα πια ξέρω ότι, ως στρατιώτης στο Ιράκ, στήριξα τη βλακεία και τα εγκλήματά σας. Ο πόλεμος στο Ιράκ είναι η μεγαλύτερη στρατηγική γκάφα στην αμερικανική ιστορία. Ανέτρεψε την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Εγκατέστησε στη Βαγδάτη μια βάρβαρη και διεφθαρμένη κυβέρνηση, που η εξουσία της στηρίχτηκε στα βασανιστήρια, στα αποσπάσματα θανάτου και στον τρόμο… Σε κάθε επίπεδο -ηθικό, στρατηγικό, στρατιωτικό και οικονομικό- το Ιράκ ήταν μια αποτυχία. Εσείς κύριοι Μπους και Τσένεϊ ξεκινήσατε τον πόλεμο. Εσείς πρέπει να πληρώσετε τις συνέπειες.

Δεν θα έγραφα αυτό το γράμμα αν είχα τραυματιστεί πολεμώντας στο Αφγανιστάν εκείνους που πραγματοποίησαν τις επιθέσεις της 11/9/ Αν είχα τραυματιστεί εκεί, θα ήμουν βέβαια δυστυχής εξαιτίας της σωματικής κατάρρευσης και του θανάτου μου που πλησιάζει, αλλά τουλάχιστον θα με παρηγορούσε η επίγνωση ότι οι πληγές μου ήταν συνέπεια της δικής μου απόφασης να υπερασπιστώ την αγαπημένη μου πατρίδα. Δεν θα βρισκόμουν στο κρεβάτι του πόνου, με το σώμα μου γεμάτο παυσίπονα, δεν θα αργοπέθαινα ξέροντας ότι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινα πλάσματα, ανάμεσά τους παιδιά, ανάμεσά τους κι εγώ, θυσιαστήκαμε για το χατίρι σας, για την απληστία των πετρελαϊκών εταιρειών, για τη συμμαχία σας με τους σεϊχηδες της Σαουδικής Αραβίας, για τα παρανοϊκά οράματά σας περί αυτοκρατορίας.

Όπως και πολλοί άλλοι ανάπηροι βετεράνοι, υπέφερα εξαιτίας της ανεπαρκούς περίθαλψης που μας πρόσφερε το κράτος. Όπως και άλλοι ανάπηροι βετεράνοι έχω αντιληφθεί ότι οι ψυχικές και σωματικές πληγές μας δεν σας ενδιαφέρουν, όπως μάλλον δεν ενδιαφέρουν κανέναν πολιτικό. Μας χρησιμοποιήσατε. Μας προδώσατε. Και μας εγκαταλείψατε. Εσείς, κύριε Μπους, παριστάνετε τον χριστιανό. Όμως δεν είναι το ψέμα αμαρτία; Δεν είναι ο φόνος αμαρτία; Δεν είναι αμαρτία η ληστεία και η εγωιστική φιλοδοξία; Εγώ δεν είμαι χριστιανός. Όμως πιστεύω στα ιδανικά του χριστιανισμού. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να κάνετε στους άλλους ότι δεν θα κάνατε στον εαυτό σας.

Εγώ διαλέγω την ώρα που θα φύγω. Όμως θα έρθει και η δική σας ώρα. Ελπίζω να δικαστείτε. Κυρίως όμως ελπίζω, για το δικό σας καλό, να έχετε τα κότσια να αντικρίσετε ό,τι κάνατε σε μένα και σε πολλούς άλλους που δεν τους άξιζε να πεθάνούν. Ελπίζω ότι, προτού έρθει η ώρα σας, να βρείτε τη δύναμη να αντικρίσετε στα μάτια τον αμερικανικό λαό και όλο τον κόσμο -και ιδίως τον ιρακινό λαό- και να ζητήσετε συγχώρεση

Ο Τόμας Γιανγκ είναι το θέμα του βραβευμένου ντοκιμαντέρ Body of War του διάσημου τηλεπαρουσιαστή Φιλ Ντόναχιου. Η ταινία αυτή, που γυρίστηκε το 2007, απεικονίζει την πολιτική αφύπνιση του Γιανγκ, μετά το βαρύ τραυματισμό του. Ο Γιανγκ πρωτοστάτησε στο αντιπολεμικό κίνημα των Αμερικανών βετεράνων ενάντια στην εισβολή και την κατοχή του Ιράκ.

Σήμερα ο Ντόναχιου, που έχει διατηρήσει επαφή με τον Γιανγκ, λέει ότι κατανοεί την απόφασή του να πεθάνει: «Τέσσερα χρόνια μετά τον τραυματισμό του στη Βαγδάτη έπαθε πνευμονική εμβολή. Έτσι, δυσκολεύεται να μιλήσει. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα χέρια του… Το σώμα του έχει πληγές από τα γυμνωμένα του οστά. Πρόσφατα του έκαναν κολοστομία κι έτσι κυκλοφορεί σέρνοντας ένα σακουλάκι. Τρέφεται με σωληνάκι και κάθε δεύτερη διαφήμιση στην τηλεόραση είναι για φαγητά… Είναι ένα θαύμα το πώς άντεξε ώς τώρα. Ζει ξαπλωμένος ακίνητος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στο Κάνσας Σίτι και επιζεί χάρη στη φροντίδα της γυναίκας του, της Κλόντια, που είναι μαζί του εδώ και πέντε χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ τη δοκιμασία του, ήξερα ότι ήθελε να ζήσει. Γι’ αυτό και η τωρινή του απόφαση είναι τόσο οδυνηρή. Όλα αυτά τα χρόνια αντιμετώπιζε παλικαρίσια όλες τις αναποδιές, όπως την ανεπαρκή περίθαλψή του στο Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων και την επιδείνωση της υγείας του. Όμως τώρα υποφέρει τόσο πολύ που δεν έχει πια κουράγιο να ζήσει».

Φέτος το Φεβρουάριο ο Τόμας μίλησε μέσω βιντεοκλήσης σε μια προβολή του ντοκιμαντέρ του Ντόναχιου στο Κονέκτικατα. Τότε ο  Τόμας ανακοίνωσε δημόσια την απόφασή του να πεθάνει. Όταν ρωτήθηκε πώς θα ήθελε να τον θυμούνται, απάντησε:

«Θέλω ο κόσμος να θυμάται ότι αγωνίστηκα όσο μπορούσα για να κρατήσω τους νέους της πατρίδα μου μακριά από τον πόλεμο. Να θυμάται ότι αγωνίστηκα όσο μπορούσα για μην επιστρέψει άλλος ένας νέος στην κατάστασή μου από το Ιράκ».

Δείτε το βίντεο από μια συναυλία των Pearl Jam, πριν λίγα χρόνια, όταν επί σκηνής εμφανίζεται ο Τόμας Γιανγκ (στο 1.30 λεπτό) και αποθεώνεται από χιλιάδες ακροατές. Ο εμβληματικός  τραγουδιστής των Pearl Jam  Έντι Βέντερ έγραψε το soundtrack στο ντοκιμαντέρ “Body of War” του Ντόναχιου.

Πηγή. http://mao.gr/pethainontasstoiraq/