Χωρίς δολάριο και ευρώ


Της ΓΙΟΥΛΑΣ ΖΑΧΙΩΤΗ

Μακριά από την εξάρτηση της Δύσης και μέσα από τη δημιουργία μιας Παγκόσμιας Αναπτυξιακής Τράπεζας, οι ηγέτες των BRICS (Κίνας, Ρωσίας, Ινδίας, Βραζιλίας και Ν. Αφρικής) προχώρησαν στην εγκαθίδρυση μιας νέας οικονομικής αγοράς και πραγματικότητας…

Τις βάσεις για ένα νέο, ισχυρό οικονομικό και εμπορικό πόλο, που περνά μέσα από τη δημιουργία μιας Παγκόσμιας Αναπτυξιακής Τράπεζας, μακριά από τις επιρροές και εξαρτήσεις της Δύσης, έβαλαν στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής οι ηγέτες των BRICS, των πέντε ραγδαία αναπτυσσόμενων χωρών του κόσμου, που συναντήθηκαν για το πέμπτο συνέδριό τους μετά την ίδρυσή τους, το 2009.

Τη χρονιά που η οικονομία της Δύσης κατέρρεε, για να αποκαλύψει το τέρας της ανεργίας και της ύφεσης, οι ηγέτες των Κίνας, Ρωσίας, Ινδίας και Βραζιλίας (η Νότια Αφρική εντάχθηκε το 2011) ενώθηκαν για να δημιουργήσουν μια νέα παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα και μια νέα αγορά, όπου οι συναλλαγές δεν θα γίνονται πλέον σε δολάρια και ευρώ αλλά στα νομίσματα των χωρών αυτών, ενισχύοντας ουσιαστικά τη δύναμη του κινεζικού γουάν.

Εμπορικές συναλλαγές

Ενα όραμα που αρχίζει πλέον και υλοποιείται μετά τη νομισματική συμφωνία που υπεγράφη, στη διάρκεια του συνεδρίου, ανάμεσα σε Κίνα και Βραζιλία και επιτρέπει στις δύο χώρες να χρησιμοποιούν τα νομίσματά τους για τις εμπορικές συναλλαγές τους πάνω από 30 δισ. δολάρια. Τα μισά, δηλαδή, από τα 75 δισ. δολάρια που διακινούνται κάθε χρόνο μεταξύ των δύο χωρών λόγω των εμπορικών τους συνεργασιών, σύμφωνα με το Βραζιλιάνο υπουργό Οικονομικών, Γκουίντο Μαντέγκα.

Ενα καθοριστικό για την παγκόσμια οικονομία βήμα, καθώς οι χώρες αυτές έχουν στα χέρια τους, σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το 50% της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης, με τα νομισματικά αποθέματά τους να ξεπερνούν τα 4,4 τρισ. δολάρια, το 27% της παγκόσμιας αγοραστικής δύναμης και το 45% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού.

Η εμπορική συνεργασία ανάμεσα στις χώρες αυτές εκτινάχθηκε στα 282 δισ. δολάρια το 2012, όταν το 2002 έφτανε μόλις τα 27 δισ. δολάρια, με την Κίνα να κατέχει, φυσικά, το μεγαλύτερο μέρος.

Ενα από τα πλέον φιλόδοξα προγράμματα των BRICS, που οριστικοποιήθηκε στο Ντέρμπαν, είναι η δημιουργία μιας αναπτυξιακής τράπεζας στον αντίποδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι οποίες ελέγχονται από χώρες της δύσης.

Η τράπεζα αυτή θα ξεκινήσει με κεφάλαιο 50 δισ. δολάρια, χωρίς να έχει ακόμη διευκρινιστεί το ποσό που θα διαθέσει η κάθε χώρα, τα προγράμματα που θα δανειοδοτήσει και το κράτος που θα φιλοξενήσει την έδρα της, με την Κίνα και τη Ρωσία να τη διεκδικούν δυναμικά.

Η ένταξη πριν από δύο χρόνια της Νότιας Αφρικής άνοιξε διάπλατα νέους εμπορικούς ορίζοντες στις BRICS, οι οποίες κατάφεραν να προλάβουν αυτό τον αιώνα την Ευρώπη και να δημιουργήσουν μια νέα «αποικιοκρατική» σχέση με τις χώρες της Μαύρης Ηπείρου.

Πρωτεργάτης η Κίνα

Πρωτεργάτης αυτής της νέας «αποικιοκρατικής» πολιτικής είναι η Κίνα (και δευτερευόντως η Ινδία), η οποία αγοράζει τα τελευταία χρόνια όλες τις πλούσιες ορυκτές και πετρελαϊκές πηγές κρατών της Αφρικής που πωλούνται, εξάγοντας σε αυτές τα προϊόντα της, ούσα σήμερα ο μεγαλύτερος εμπορικός συνεταίρος της Αφρικής.

Τα βήματά της ακολουθούν η Ρωσία, η Ινδία και η Βραζιλία, με τον Βλαντίμιρ Πούτιν να υπογράφει στο Ντέρμπαν συμφωνία με τη Νότια Αφρική για την πώληση ρωσικών ελικοπτέρων και τεχνολογίας στη βιομηχανία πυρηνικής ενέργειας και ενέργειας γενικότερα, καθώς η χώρα διαθέτει ήδη πυρηνικό σταθμό. Οι δύο χώρες αύξησαν τις εμπορικές τους συμφωνίες κατά 66,3% τον περασμένο χρόνο, αποφέροντάς τους κέρδη 1 δισ. δολάρια.

Είναι περισσότερο από σαφές πλέον ότι η παγκόσμια οικονομική δύναμη έχει μετατοπιστεί σε άλλα σημεία του πλανήτη, αλλάζοντας ριζικά το χάρτη, με την Αφρική να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών και να παίζει καθοριστικό ρόλο στο μέλλον εάν καταφέρει να απαλλαχθεί από τους δικτάτορές της. (Στη φωτογραφία κάτω, από αριστερά, ο Ινδός πρόεδρος Σινγκ, ο Κινέζος Ζινπίνγκ, ο Νοτιοαφρικανός Ζούμα, η Βραζιλιάνα Ρούσεφ και ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν)

Πηγή. http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=31/03/2013&id=354096

Σ.απ.γαλ. Το ευρώ θα διαλυθεί και θα μείνει το δολλάριο με τους παίχτες που αναφέρονται…Νέο Bretton Woods και η Ευρώπη «dead zone»…

Kαι ο L.l.Rouche επιβεβαιώνεται …

The Day after…

http://olympia.gr/2011/10/20/the-day-after%e2%80%a6/

Οι Εκλογές της 31 Μαρτίου 1946 Οι Κυβερνήσεις της περιόδου 1944-1946


Οι κυβερνήσεις της περιόδου 1944
έως τις εκλογές του 1946
Τον Ν. Πλαστήρα διορίζουν οι Αγγλοι στη θέση του Γ. Παπανδρέου, ενώ έχουν ήδη χρήσει αντιβασιλέα τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επάνοδο των Γλύξμπουργκ

Meros21_Photo2_small.jpg
Η πρώτη μεταπελευθερωτική κυβέρνηση ήταν η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρόεδρο τον Γ. Παπανδρέου. Σ’ αυτή συμμετείχε και το ΕΑΜ με 6 υπουργούς, οι οποίοι αποχώρησαν από το κυβερνητικό σχήμα την 1η Δεκέμβρη του 1944. Συνεπώς, μπορούμε να υποστηρίξουμε πως αυτή η κυβέρνηση μέχρι την αποχώρηση των ΕΑΜιτών υπουργών απολάμβανε της λαϊκής ανοχής. Από κει και μετά, οι επόμενες κυβερνήσεις στηριζόταν ουσιαστικά στις βρετανικές λόγχες. Στις 31/12/44 σημειώνεται η πρώτη κυβερνητική μεταβολή. Η κυβέρνηση Παπανδρέου παραιτείται κατ’ εντολή των Αγγλων. Επίσης, την ίδια μέρα, πάλι με πρωτοβουλία της Μ. Βρετανίας, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός διορίζεται αντιβασιλέας.
Στις 3/1/45 οι Εγγλέζοι διορίζουν πρωθυπουργό τον Ν. Πλαστήρα, τον οποίο οδήγησαν σε παραίτηση 3 μήνες μετά – στις 7/4/1945 – αφού προηγουμένως διοχέτευσαν στη δημοσιότητα επιστολή του προς τον Ελληνα πρεσβευτή στο Βισί (πρωτεύουσα της Γαλλίας επί προεδρίας του συνεργαζόμενου με τους Γερμανούς στρατάρχη Πετέν), από τις 16/7/41, στην οποία ο Πλαστήρας εξέφραζε συνθηκολογικές τάσεις για τον πόλεμο 1940 – 1941 και, ιδιαίτερα, την αντίθεσή του, για την αντίσταση κατά των χιτλερικών στρατευμάτων. (Βλέπε ολόκληρη την επιστολή: Σ. Γρηγοριάδης: “Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας”, εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 38 – 42).
Την ίδια μέρα, που αποπέμφθηκε ο Πλαστήρας, ο Δαμασκηνός έδωσε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στον Βούλγαρη, ναύαρχο εν αποστρατεία και πρώην διευθύνοντα σύμβουλο στις επιχειρήσεις του Μποδοσάκη. Στο… έργο της κυβέρνησης Βούλγαρη – πέραν των άλλων – εγγράφεται και το γεγονός πως ύστερα από επιταγή (κοινή ανακοίνωση) των κυβερνήσεων Μ. Βρετανίας, ΗΠΑ και Γαλλίας (για διενέργεια εκλογών στην Ελλάδα το ταχύτερο κι αν είναι δυνατόν πριν τη λήξη του έτους) με απόφασή της, στις 5/10/45, όρισε τις εκλογές για τις 20/1/46.
Η κυβέρνηση Βούλγαρη θα πέσει, ύστερα από δήλωση του κόμματος των Φιλελευθέρων ότι παύει να τη στηρίζει κι ότι θα απόσχει από τις εκλογές της 20ής Γενάρη του ’46. Ο αντιβασιλέας Δαμασκηνός δίνει αμέσως εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Σοφούλη, με την προϋπόθεση ότι σ’ αυτή θα συμμετέχει και το Λαϊκό Κόμμα. Το τελευταίο, όμως, επιμένει ότι η κυβέρνηση πρέπει να έχει υπηρεσιακό χαρακτήρα. Ετσι ο Σοφούλης καταθέτει άπρακτος την εντολή. Στη 17/10/45 σχηματίζεται κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Δαμασκηνό και Υπουργικό Συμβούλιο αποτελούμενο από υπουργούς της κυβέρνησης Βούλγαρη. Το σχήμα δεν μπορούσε και δε συνέφερε την αντίδραση να σταθεί, γι’ αυτό παράλληλα γίνονται διαβουλεύσεις, ώστε να βρεθεί μια διαφορετική κυβερνητική λύση. Στις 30/10/45 ο Δαμασκηνός δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Σ. Βενιζέλο, αλλά θα αποτύχει και αυτή η προσπάθεια.
Οι Αγγλοι διατάζουν
Την 1η Νοεμβρίου θα σχηματιστεί κυβέρνηση από το Π. Κανελόπουλο, αλλά κι αυτής ο βίος θα είναι σύντομος. Πέραν των αντιδράσεων του ΕΑΜικού κινήματος και δυνάμεων του Κέντρου, η κυβέρνηση αυτή θα παραιτηθεί στις 20/11/45, γιατί τα σχέδια των Αγγλων είναι διαφορετικά. Στο μεσοδιάστημα του βίου της, την Ελλάδα θα επισκεφθεί ο Βρετανός υφυπουργός Εξωτερικών, Μακ Νιλ, ο οποίος θα έχει συνομιλίες με τους Δαμασκηνό, Σοφούλη, Παπανδρέου κ. ά. Την ημέρα δε, που παραιτήθηκε η κυβέρνηση Κανελόπουλου, ο Δαμασκηνός ανακοίνωσε σε σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς τις απαιτήσεις της Μ. Βρετανίας, που του διαβίβασε ο Μακ Νιλ. Κι αυτές οι απαιτήσεις είχαν ως εξής:
– Να αναβληθεί το δημοψήφισμα ως το Μάρτη του 1948
– Να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού με πρόεδρο τον Σοφούλη, όσο το δυνατόν πιο πλατιά, από τα αστικά κόμματα, ώστε να αντιμετωπιστεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και να προπαρασκευαστούν οι εκλογές, οι οποίες να διενεργηθούν μέχρι τον Μάρτη του ’46.
– Η οικονομική ανασύνταξη της χώρας να γίνει με βάση τα σχέδια των Αγγλων εμπειρογνωμόνων.
– Σε περίπτωση που δε γίνουν δεκτές οι βρετανικές απαιτήσεις η Μ. Βρετανία δε θα χορηγήσει οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα. (Βλέπε: Σ. Γρηγοριάδης: “Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας”, εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 96 και Στ. Σαράφη: “Μετά τη Βάρκιζα”, Εκδόσεις ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ σελ. 185 – 186).
Ετσι ανατίθεται στο Σοφούλη ο σχηματισμός κυβέρνησης. Στην πολιτική αυτή επιλογή θα αντιδράσουν το Λαϊκό Κόμμα και ο βασιλιάς Γεώργιος, γιατί δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι το δημοψήφισμα παραπεμπόταν στις ελληνικές καλένδες. Οι αντιδράσεις αυτές θα οδηγήσουν τον Δαμασκηνό σε παραίτηση αλλά, τελικά, θα τον συγκρατήσουν ο Μακ Νιλ, ο Αγγλος πρεσβευτής Λίπερ και ο Αμερικάνος πρεσβευτής Μακ Βι.
Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ θα δηλώσουν ανοχή στην κυβέρνηση Σοφούλη την οποία, όμως πολύ σύντομα, στις 11/12/45, θα αποσύρουν. Ετσι η κυβέρνηση αυτή είναι η δεύτερη μετά την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Παπανδρέου που μπορεί να θεωρηθεί ότι για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα απολάμβανε τη λαϊκή ανοχή. Κατά τ’ άλλα ήταν μια από τα ίδια. Κυβέρνηση εντολοδόχος της Αγγλίας, γεγονός που αποδεικνύεται και από το ότι όρισε – ύστερα από απαίτηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Μπέβιν – τις εκλογές για τις 31/3/1946, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι θα επρόκειτο για εκλογές βίας και νοθείας. Και δεν αρκέστηκε να ορίσει τις εκλογές. Τις πραγματοποίησε κιόλας!!!
Η στάση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ έναντι των εκλογών
Meros21_Photo1_small.jpg
Πριν τα Δεκεμβριανά, όταν στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας συμμετείχαν και οι ΕΑΜίτες υπουργοί, τόσο το ΚΚΕ, όσο και το ΕΑΜ υπογράμμιζαν την ανάγκη για γρήγορη προετοιμασία των εκλογών και του δημοψηφίσματος, όπου ο λαός θα εξέφραζε την ελεύθερη βούλησή του. “Αγωνιζόμαστε – έλεγε ο Σιάντος, μιλώντας στη μεγαλειώδη συγκέντρωση στην Αθήνα, λίγο πριν τα Δεκεμβριανά, για το γιορτασμό των 26 χρόνων του ΚΚΕ – για να γίνει γρήγορα ελεύθερο δημοψήφισμα για το πολιτειακό. Πιστεύουμε ότι μόνο η λύση αυτού του ζητήματος είναι δυνατό να απαλλάξει τον τόπο μας από τις ραδιουργίες και τις αναστατώσεις της κλίκας του Γλύξμπουργκ… Αγωνιζόμαστε για την άμεση προετοιμασία των εκλογών Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, γιατί μόνο έτσι μπαίνουμε πραγματικά στον ομαλό πολιτικό βίο και την πραγματική ανοικοδόμηση της Ελλάδας”. Ευσεβείς πόθοι, ίσως, πει κανείς. Ομως, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ ήταν οι μόνες δυνάμεις της χώρας, που δεν είχαν κανένα λόγο να φοβούνται τη λαϊκή βούληση και πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις για να υπάρξει ομαλή διέξοδος, με δημοκρατικές εκλογές.
Τα εκλογομαγειρέματα μετά τη Βάρκιζα
Μετά τη Βάρκιζα το ΕΑΜικό κίνημα, ταυτόχρονα με την προσπάθεια ανασυγκρότησης των δυνάμεών του, προέβαλε αιτήματα για σεβασμό της Συμφωνίας από τον αντίπαλο, κατήγγειλε το μονόπλευρο πόλεμο εις βάρος του και ζητούσε τη συγκρότηση αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης με τη συμμετοχή του, την εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τα φασιστικά στοιχεία και τους συνεργάτες των Γερμανών, το σταμάτημα των διώξεων εις βάρος των λαϊκών αγωνιστών και τη χορήγηση γενικής αμνηστίας, Τη δημιουργία, με δυο λέξεις, των βασικά απαραίτητων προϋποθέσεων, για διεξαγωγή ελεύθερων και αδιάβλητων εκλογών.
Αντίθετα με όλα αυτά, η κυβέρνηση Βούλγαρη, με τον εκλογικό νόμο της 9ης Ιούνη 1945, προχώρησε στην ανασύνταξη των εκλογικών καταλόγων, που ήταν ανενημέρωτοι για μια ολόκληρη δεκαετία, αφού είχε μεσολαβήσει η δικτατορία του Μεταξά και η Κατοχή. Η ανασύνταξη των εκλογικών καταλόγων γινόταν με την επίδειξη βεβαίωσης, που περιείχε τα στοιχεία του εκλογέα για την εγγραφή του στους εκλογικούς καταλόγους. Τη βεβαίωση αυτή χορηγούσαν στρατιωτικές και αστυνομικές αρχές. Ομως, οι αρμόδιες αυτές αρχές κυριαρχούνταν από φασιστικά, ακροδεξιά – και ως επί το πλείστον – αντικομμουνιστικά στοιχεία, γεγονός που σήμαινε ότι καμιά εγγύηση δεν υπήρχε ότι θα διαμορφώνονταν αδιάβλητοι και γνήσιοι εκλογικοί κατάλογοι. Η εφαρμογή δε του μέτρου της ανασύνταξης των καταλόγων απέδειξε του λόγου το αληθές. Οι …αρμόδιες αρχές συνεχώς προέβαλαν αρνήσεις και προσκόμματα για την έκδοση των απαραίτητων δικαιολογητικών, ώστε να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους δημοκρατικοί πολίτες. Αντίθετα, οι περιπτώσεις διπλοεγγραφών και τριπλοεγγραφών στους καταλόγους συντηρητικών στοιχείων ήταν κραυγαλέες.
Την πραγματικότητα αυτή δεν μπορούσε να αρνηθεί ούτε το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο (Σοφούλης – Καφαντάρης – Τσουδερός). Ο Καφαντάρης, μάλιστα, με δήλωσή του στις αρχές Αυγούστου του ’45 υπογράμμιζε: “Αν η κυβέρνηση επιθυμεί να επισπευθή η αληθινή λαϊκή ετυμηγορία, οφείλει να αναστείλη άνευ αναβολής τη σύνταξιν των εκλογικών καταλόγων, ήτις αποτελεί καθαράν πράξιν εκλογικής νοθείας” (Εφημερίδα “ΒΗΜΑ”, 5/8/1945). Το παλαιοδημοκρατικό κέντρο εξέφρασε την αντίθεσή του με τη νοθεία που επιχειρείτο μέσω των εκλογικών καταλόγων και στη διακομματική επιτροπή που επόπτευε την ανασύνταξή τους. Στα ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής, διαβάζουμε: “Προ της ενάρξεως της συνεδριάσεως (σ.σ. της διακομματικής επιτροπής), οι αντιπρόσωποι των φιλελεύθερων, των προοδευτικών και των άλλων δημοκρατικών κομμάτων ετόνισαν ότι εμμένουν εις άποψιν ότι πάσα η μέχρι σήμερον εργασία αναθεωρήσεως και ανασυντάξεως των εκλογικών καταλόγων δέον να θεωρηθή άκυρος, διότι δεν περιέχει τα εχέγγυα της ανοθεύτου εκδηλώσεως του γνήσιου φρονήματος του ελληνικού λαού” (Εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 22/9/45).
Αποχή από την εγγραφή στους καταλόγους
Η πραγματικότητα αυτή οδήγησε το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στην αποχή από την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Το 7ο Συνέδριο του Κόμματος, στην Πολιτική του Απόφαση, υπογράμμιζε: “Εκλογές κάτω από τις σημερινές συνθήκες, της τρομοκρατικής ασυδοσίας του ΣΑΝ, του γενικού διωγμού του κινήματος Εθνικής Αντίστασης, της πλαστής ανασύνταξης των εκλογικών καταλόγων, που έκανε ο Βούλγαρης, αποτελούν νομιμοφανές πραξικόπημα κατά της λαϊκής θέλησης, αφού θα ‘χουνε σαν σκοπό να αποκλείσουνε το ΕΑΜ από την πολιτική ζωή και οδηγούνε τον τόπο σε καινούρια ανωμαλία και σε νέα αναστάτωση. Το ΚΚΕ, σύμφωνα με την απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ, εμμένει στην αποχή και δηλώνει πως σε καμιά περίπτωση δε θα δώσει κύρος και νομιμότητα σε τέτοιου είδους πραξικόπημα” (“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 80). Η απόφαση αυτή για μη εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους – που ανακλήθηκε στις 17/1/1946 – ήταν ένα προμήνυμα για τη μελλοντική αποχή από τις εκλογές, χωρίς όμως να προδικάζει οριστικά τον τρόπο, με τον οποίο θα εκφραζόταν η αντίθεση του ΕΑΜικού κινήματος στο επικείμενο εκλογικό πραξικόπημα της ντόπιας αντίδρασης και των Αγγλων.
Οι εκλογές και η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ
Εχει εκφραστεί η γνώμη – και είναι ευρύτερα πιστευτό – ότι την απόφαση για αποχή από τις εκλογές της 31ης Μάρτη 1946 την πήρε η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ που έγινε στο διάστημα 12 – 15/2/1946. Η αλήθεια, βεβαίως, δεν είναι ακριβώς αυτή. Η 2η Ολομέλεια υιοθέτησε την από 7/2/1946 απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων, με την οποία το κίνημα προσανατολιζόταν στην αποχή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι η αποχή παραπέμπει ευθέως στις αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας ή στη σχετική απόφαση της ΚΕ του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων.
Τόσο η απόφαση του ΕΑΜ στις 7 Φλεβάρη, όσο και η ταυτόσημη απόφαση της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ λίγες μέρες μετά, διαπνέονταν απ’ το πνεύμα της καταγγελίας του εκλογικού πραξικοπήματος, απειλούσαν με αποχή, χωρίς να προδικάζουν οριστικά και αμετάκλητα ότι, τελικά, θα επέλεγαν αυτή τη στάση. Για δε το ΚΚΕ, τα αδιαμφισβήτητα ιστορικά στοιχεία και γεγονότα λένε ότι η 2η Ολομέλεια άφησε την πρωτοβουλία της τελικής απόφασης για το θέμα της στάσης στις εκλογές, στο ΠΓ του Κόμματος και στον ΕΑΜικό πολιτικό συνασπισμό. Πρέπει, τέλος, να υπογραμμίσουμε πως ήταν πολιτικά ορθό, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ να μην αφήσουν με τη στάση τους την εντύπωση στις μάζες ότι νομιμοποιούν το εκλογικό πραξικόπημα, που μαγείρευαν, με ανοικτό και απροκάλυπτο τρόπο, οι Εγγλέζοι και η ντόπια αντίδραση. Ετσι, ακόμη και στην περίπτωση συμμετοχής τους στις εκλογές, όφειλαν να επιλέξουν τον κατάλληλο τρόπο, ώστε να φαίνεται εμφανώς η καταγγελία τους στις εκλογές της βίας και της νοθείας. Τέτοιες σκέψεις υπήρχαν τότε και θα αναφερθούμε σ’ αυτές στη συνέχεια.
Ας δούμε, όμως, τι αποφάσισε το ΕΑΜ για τις εκλογές στις 7/2/46.
Η απόφαση του ΕΑΜ για τις εκλογές
Η απόφαση του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων που υιοθέτησε η ΚΕ του ΚΚΕ ήταν η εξής:
“Η Κεντρική Επιτροπή του Πολιτικού Συνασπισμού των κομμάτων του ΕΑΜ και ο αντιπρόσωπος της ομάδας των Αριστερών Φιλελευθέρων συνήλθαν σήμερα και αφού εξέτασαν την όλη εσωτερική πολιτική κατάσταση κατέληξαν ομόφωνα στις ακόλουθες διαπιστώσεις και αποφάσεις:
(…)4. Η ΚΕ του ΕΑΜ, έχοντας για γνώμονα το εθνικό συμφέρον, διακηρύσσει ακόμη μια φορά την προσήλωσή της προς τις ομαλές δημοκρατικές λύσεις, τις οποίες εξασφαλίζουν μόνο ελεύθερες και γνήσιες εκλογές. Ομως τέτοιες εκλογές είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν μόνον κάτω από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α. Αντιπροσωπευτική δημοκρατική κυβέρνηση, με ευρεία συμμετοχή των κομμάτων του ΕΑΜ.
β. Κατάπαυση της τρομοκρατίας, πραγματική διάλυση και αφοπλισμός των τρομοκρατικών οργανώσεων, αποκατάσταση της τάξεως και ισοπολιτείας σ’ όλη τη χώρα.
γ. Γενική πολιτική αμνηστία των αγωνιστών της Εθνικής Αντιστάσεως.
δ. Γενική και εγγυημένη εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων.
ε. Απομάκρυνση από τον στρατό, τα σώματα ασφαλείας και τον κρατικό εν γένει μηχανισμό τουλάχιστον όλων, που υπηρέτησαν στα Τάγματα Ασφαλείας ή συνεργάστηκαν ανοικτά με τον εχθρό.
5. Αν δεν πραγματοποιηθούν τα παραπάνω, τα κόμματα του ΕΑΜ είναι υποχρεωμένα να δηλώσουν και πάλι επίσημα και κατηγορηματικά ότι δε θα μετάσχουν στις εκλογές, γιατί απλούστατα θα πρόκειται περί εκλογικής κωμωδίας, η οποία, όμως, θα έχει τα πιο τραγικά αποτελέσματα για τη χώρα.
Την ευθύνη για το μεγάλο κακό, που θα προξενηθεί στο έθνος, θα τη φέρουν ολοκληρωτικά η κυβέρνηση και ο παλιός δημοκρατικός κόσμος, χωρίς να αποτελεί γι’ αυτούς κανένα ελαφρυντικό η ξενική επέμβαση, την οποία τυφλά και αντεθνικά υπηρετούν” (“Επίσημα Κείμενα ΚΚΕ”, τόμος 6ος, σελ. 176).
Την απόφαση αυτή του ΕΑΜ και του ΚΚΕ επιβεβαίωσε και το ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, με απόφασή του στις 21/2/46. Με την πολιτική του ΕΑΜ και του ΚΚΕ για το ζήτημα των εκλογών συντάχθηκε και το κόμμα ΣΚ – ΕΛΔ των Τσιριμώκου – Σβώλου που δε συμμετείχε στον ΕΑΜικό πολιτικό συνασπισμό.
Πηγή: erodotos. wordpress.com

ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ


 

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Εντελώς απομονωμένη έχει βρεθεί η Κύπρος σε διεθνές επίπεδο μετά την εσκεμμένη υπονόμευση από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη των σχέσεών της με τη Ρωσία μέσω της αρπαγής 10 (!) ή και περισσότερων δισεκατομμυρίων ευρώ από τις καταθέσεις Ρώσων στις κυπριακές τράπεζες. Στην ειδική περίπτωση μάλιστα της Κύπρου, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ένθερμα την καταστροφική για την οικονομία του νησιού πολιτική της κατάσχεσης τμήματος των καταθέσεων που επέβαλε το Βερολίνο με τη σύμφωνη γνώμη του Κύπριου Προέδρου στο νησί.
Αν και η αμερικανική πολιτική γενικά στοχεύει στη διακριτική υπονόμευση της γερμανικής ηγεμονίας και του ευρώ, στην Κύπρο η Ουάσιγκτον έχει ακόμη μεγαλύτερο συμφέρον από το Βερολίνο να τιναχτούν στον αέρα οι σχέσεις της Λευκωσίας με τη Μόσχα. Οι Αμερικανοί αδιαφορούν παντελώς για την κατάσταση της οικονομίας ή των τραπεζών της Κύπρου. Δεν θα ήθελαν όμως κατά κανέναν τρόπο να έβλεπαν την κυπριακή κυβέρνηση να στρέφεται προς τη Ρωσία για να λύσει τα τραπεζικά της προβλήματα και η Μόσχα να ανταποκρίνεται στην έκκληση για βοήθεια της Λευκωσίας. Κάτι τέτοιο θα ενοχλούσε πολύ την Ουάσιγκτον.
Οχι για οικονομικούς λόγους, αλλά για πολύ σοβαρότερους γεωπολιτικούς. Η εξήγηση είναι απλή. Αν το Κρεμλίνο διέσωζε το κυπριακό τραπεζικό σύστημα και την ίδια την οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας από τη γερμανική «πανούκλα» του μνημονίου, λογικό είναι να ζητούσε ως αντάλλαγμα τη συμμετοχή ρωσικών ενεργειακών εταιρειών στην εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) του νησιού.
Αυτό θα σηματοδοτούσε μια σοβαρή διατάραξη της κρατούσας μέχρι σήμερα κατάστασης, όπου τα πάντα που αφορούν το κυπριακό φυσικό αέριο βρίσκονται υπό τον απόλυτο έλεγχο των Ισραηλινών και των Αμερικανών. Η αναταραχή που θα ερχόταν όμως δεν θα περιοριζόταν στον ούτως ή άλλως άκρως ευαίσθητο για τις ΗΠΑ ενεργειακό τομέα. Αν οι Ρώσοι ανακατεύονταν στο φυσικό αέριο της Κύπρου, θα ήταν απολύτως εύλογο η Λευκωσία να συναινούσε στην παροχή διευκολύνσεων στον πολεμικό στόλο της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα ήταν μάλιστα πιθανότατο να μην περιοριζόταν η Κύπρος στην παροχή απλών διευκολύνσεων, αλλά να συναινούσε ακόμη και στην παραχώρηση στρατιωτικής βάσης στους Ρώσους, ιδίως αν η Μόσχα χάσει τη ναυτική βάση που έχει στη Συρία, μόλις ανατραπεί το καθεστώς Ασαντ στη Δαμασκό.
Οσο λοιπόν κι αν η κατάσχεση καταθέσεων θίγει τα «άγια των αγίων» του αμερικανικού καπιταλισμού ως κοσμοαντίληψης και πρακτικής, η Ουάσιγκτον είναι κατενθουσιασμένη με την καταλήστευση των Ρώσων καταθετών στην Κύπρο κατ’ εντολήν της Γερμανίας και δια χειρός Αναστασιάδη. Εκμηδενίζονται έτσι οι πιθανότητες εμπλοκής των Ρώσων στο κυπριακό φυσικό αέριο και φυσικά ούτε κατά διάνοια πλέον τίθεται θέμα ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο. Ολα πάνε κατ’ ευχήν για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή χάρη στη Γερμανία και τον Αναστασιάδη.
Το ότι οι ΗΠΑ ωφελούνται τα μέγιστα από τη ρήξη στις σχέσεις Λευκωσίας – Μόσχας είναι πασιφανές. Η Κύπρος όμως κερδίζει τίποτα; Σε καμιά απολύτως περίπτωση. Δεν είναι μόνο η τεράστιας πολιτικής σημασίας απώλεια του μοναδικού συμμάχου της Λευκωσίας επί δεκαετίες, της Ρωσίας. Με την Κύπρο διεθνώς απομονωμένη και οικονομικά πλήρως εξουθενωμένη, υπό γερμανικό ζυγό, οι Αμερικανοί μπορούν πλέον να παίξουν τα μεγάλα γεωπολιτικά παιχνίδια τους στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, χωρίς να φοβούνται πλέον καθόλου την εμφάνιση κάποιου προβλήματος από την Κύπρο.
Μόνο που τα σχέδια των ΗΠΑ (οργάνωση της τελικής φάσης της εισβολής Αράβων για την ανατροπή του Ασαντ και κάλυψη του Ισραήλ για να καταφέρει αεροπορικά πλήγματα εναντίον του Ιράν) έχουν απόλυτη ανάγκη από τη συμμετοχή της Τουρκίας. Με μεγάλη προθυμία ο Λευκός Οίκος θα πετάξει την Κύπρο βορά στις ορέξεις της Αγκυρας, αν το ζητήσουν αυτό οι Τούρκοι ως ένα από τα ανταλλάγματα! Απολύτως κανένας δεν θα συμπαρασταθεί στους Κύπριους στην περίπτωση αυτή, γιατί καμιά μεγάλη δύναμη δεν έχει πλέον συμφέρον από τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως έχει.
Τηρουμένων των αναλογιών και προφανώς μη συγχέοντας τα εντελώς διαφορετικής ποιότητας ιστορικά γεγονότα, όπως η οργάνωση από τις ΗΠΑ του χουντικού πραξικοπήματος στην Κύπρο στις 15 Ιουλίου 1974 εξουδετέρωσε κάθε συμφέρον της Σοβιετικής Ενωσης να αντιταχθεί στην τουρκική στρατιωτική εισβολή της 20ής Ιουλίου, έτσι και σήμερα η υπονόμευση των σχέσεων Κύπρου – Ρωσίας από τον Ν. Αναστασιάδη κάνει τη Μόσχα αδιάφορη για το αν η Κύπρος πέσει στα νύχια της Τουρκίας.

*Δημοσιεύθηκε στο «ΕΘΝΟΣ» την Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

Πηγή. http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11501:delatik-ipa&catid=81:kivernisi&Itemid=198

THIS IS ENGLAND (Μας τρώνε τις δουλειές) Κινηματογραφική ταινία


 

Κατήχηση από τα μεγάλα κεφάλιαΚατήχηση από τα μεγάλα κεφάλιαΟ Κόμπο σας ανοίγει τα μάτια (ή μήπως τα κλείνει;)Ο Κόμπο σας ανοίγει τα μάτια (ή μήπως τα κλείνει;)

θα πρέπει να καταλάβει κανείς από τον τίτλο This is England; Τι είδους φιλμ θα δει; Για να απαντήσουμε σε αυτό, πάμε λίγο στην Θατσερική Αγγλία της δεκαετίας του ’80. Μια περίοδο που ο μουντός, διαρκώς συννεφιασμένος ουρανός εναρμονιζόταν πλήρως με την ζωή των Βρετανών. Κάπου στα νησιά Φώκλαντ (μέρος της επικράτειας του Ηνωμένου Βασιλείου), σε έναν ανόητο πόλεμο (μα όλοι ανόητοι δεν είναι;) για λόγους που όλοι μπορούμε να καταλάβουμε, θα χαθούν 907 στρατιώτες (Βρετανοί και Αργεντίνοι). Όμως, αυτοί οι αριθμοί που ακολουθούνται από την λέξη «νεκροί» επηρεάζουν πολλαπλάσιες ψυχές. Κάθε ένας από αυτούς έχει μάνα, πατέρα, αδέρφια, σύζυγο, παιδιά. Και όλοι αυτοί μένουν με μια ανάμνηση που θαμπώνει με το πέρασμα του χρόνου και μια φωτογραφία στον τοίχο που δε θυμούνται πότε τραβήχτηκε. Και η ζωή πρέπει να συνεχιστεί.
Ένας από αυτούς που χάθηκαν, για το καπρίτσιο δυο ηγετών που ποτέ δεν γνώρισε, είναι και ο πατέρας του Σων. Ο Σων είναι 12-13 χρονών και ζει με την μητέρα του. Πρόκειται για ένα ήσυχο, απομονωμένο παιδί που είναι εύκολος στόχος καζούρας από τους μεγαλύτερους θρασύδειλους (ο χρυσός κανόνας του θρασύδειλου: ποτέ δε τα βάζουμε με κάποιον στο μπόι μας!). Στο θέμα της μνήμης του πατέρα του όμως είναι πολύ εύθικτος. Έτσι, μια από εκείνες τις μέρες που όλα πάνε στραβά, θα μπλέξει σε καβγά και θα εκδιωχθεί από ένα ψιλικατζίδικο απλά και μόνο γιατί φέρεται όπως όλα τα παιδιά. Νικημένος και απογοητευμένος, θα πάρει το δρόμο για το σπίτι του. Η συνάντησή του όμως με μια παρέα από φιλικούς skinheads θα τα αλλάξει όλα. Ο Σων θα γίνει δεκτός στην περιθωριακή αυτή ομάδα και θα βρει αυτό που χρειάζεται: συντρόφους που θα τον στηρίξουν αν χρειαστεί και μια πρωτόγνωρη αίσθηση ότι ανήκει κάπου. Η μητέρα του δεν θα αντιδράσει σε αυτήν την κατάσταση, καθώς από το να είναι μοναχικός ο γιος της, καλύτερα να είναι με παρέα. Έτσι το βλέπει.
Γινόμαστε μάρτυρες λοιπόν της μεταμόρφωσης του πιτσιρικά, του τρόπου που ο αρχηγός Γούντι και οι άλλοι τον παρασύρουν σε ασυνήθιστες συμπεριφορές για την ηλικία του. Πέρα από κάποιους ακίνδυνους βανδαλισμούς και χρήση “χόρτου“, η ομάδα δεν έχει πολιτική θέση και δεν μπλέκεται σε καυγάδες, εκτός και αν απειλείται κάποιος από την «αγέλη». Όλα αυτά όμως θα αλλάξουν με την αποφυλάκιση ενός παλιού συντρόφου τους (Κόμπο), ο οποίος θα χρησιμοποιήσει ύπουλους τρόπους για να χειραγωγήσει όσους περισσότερους skinheads μπορεί. Ο σκοπός του είναι να τους εντάξει σε ένα ρατσιστικό κύκλωμα και να τους κάνει κατήχηση σε νέα ιδανικά φυλετικής μισαλλοδοξίας. Πόσο δύσκολο είναι να τα καταφέρει;
Βρίσκω χρήσιμο να γίνει μια μικρή αναδρομή στην ιστορία των Skinheads. Με την εμφάνιση των Mods στην δεκαετία του ’60, νέων δηλαδή που ακούγανε ska, reaggae, soul κλπ., και είχανε συγκεκριμένο τρόπο ντυσίματος και κουρέματος, ένας διαχωρισμός με βάση την κοινωνική τάξη δημιουργήθηκε αμέσως. Υπήρχαν οι peacock mods, που προέρχονταν από μεσαίες και ανώτερες τάξεις και είχαν την οικονομική δυνατότητα να φορούν ακριβά ρούχα και οι hard mods, που προέρχονταν κυρίως από την εργατική τάξη, τα ρούχα τους δεν ήταν τόσο ακριβά και ήταν κοντοκουρεμένοι. Οι τελευταίοι ονομάζονταν και skinheads και ήταν αρκετά πιο βίαιοι από τους πρώτους. Η μουσική βέβαια παρέμενε κοινή, ενώ δεν υπήρχε πολιτική ιδεολογία. Στα τέλη του ’70 η υποκουλτούρα αυτή μπολιάστηκε με το punk και πολλοί «καθοδηγητές» δημιούργησαν νέα ρεύματα με πολιτικούς χρωματισμούς, κυρίως για να εκμεταλευθούν τις βίαιες τάσεις των παιδιών για δικούς τους σκοπούς. Έτσι, δημιουργήθηκαν ομάδες νεοναζισμού, ακροαριστερών αλλά και αντιρατσιστών . Φυσικά, συνέχισαν να υφίστανται και οι αυθεντικοί συνεχιστές της mod κληρονομιάς χωρίς πολιτικό υπόβαθρο. Σε αυτούς τους τελευταίους ανήκει η ομάδα που πρωτογνωρίζουμε στο φιλμ, ενώ ο Κόμπο είναι προφανώς ένας τρυφερός νεοναζιστής.
Η ταινία θα φέρει στο μυαλό το American History X λόγω του θέματος, αν και πιστεύω πως η διαφορά στην σκηνοθεσία και τον τρόπο αφήγησης δεν αφήνει περιθώρια για συγκρίσεις. Η φωτογραφία δίνει την αίσθηση ότι το φιλμ γυρίστηκε το καλοκαίρι του ’83 και όχι το 2006, ενώ η ιστορία μοιάζει περισσότερο με την αντικειμενική αποτύπωση ενός στιγμιότυπου παρά μια ηθικοπλαστική παραβολή. Ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος Shane Meadows ρίχνει τον προβολέα στους χαρακτήρες και την συναισθηματική τους φόρτιση, τον φόβο, τον θυμό και τον απογοήτευση τους. Με έξυπνο τρόπο αναδεικνύονται κάποιες πιθανές αιτίες που οδήγησαν τους πρωταγωνιστές να φτάσουν στην κατάσταση που βρίσκεται ο καθένας. Η ανάγκη ενός πατρικού προτύπου είναι τουλάχιστον εμφανέστατη, ενώ η ψυχολογία της μάζας την οποία έχουν οι συμμορίτες δείχνει πλείστα άλυτα θέματα. Φυσικά, υπάρχει ο έρωτας, αυτός ο τύραννος που παντού φυτρώνει για να καλυτερέψει ή να χειροτερέψει τα πράγματα (συνήθως το δεύτερο).
Τέλος, είναι απαραίτητο να δωθούν τα εύσημα στον μικρό Thomas Turgoose, ο οποίος κλέβει την παράσταση με την ερμηνεία του σε έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο, ενώ εξίσου καλοί είναι και οι υπόλοιποι από το μεγάλο cast.
—————————————————————————————————————————————————-
«Πιστή η χώρα μας στην καθυστέρηση των πάντων, έτσι και τώρα το φιλμ αυτό έρχεται να μας αποδείξει ότι εκεί που βρισκόταν η Αγγλία πριν 30 χρόνια περίπου, βρεθήκαμε εμείς οι Έλληνες τώρα. Το εξυπνότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μάθουμε από την εξέλιξη όσων προπορεύονται, να μελετήσουμε τα λάθη τους. Μπορούμε;»
Πηγή, Fridge.gr

 

Απόψε γυρίζουμε τα ρολόγια αιώνες πίσω…


12345Απόψε θα αλλάξει η ώρα.
Μα δε θα αλλάξει τίποτε άλλο.
Δε θα αλλάξει ούτε η μέρα ούτε ο χρόνος ούτε η μαυρίλα τους.
Όλα θα παραμείνουν αφόρητα ίδια.
Γιατί δεν είναι παρά μικρές κι ασήμαντες κουκκίδες στη γραμμή της ιστορίας.
Μια γραμμή που επεφύλασσε για μας έναν πολύ δύσκολο ρόλο.
Ενδεχομένως τον πιο δύσκολο απ’ όλους. Αυτό θα μας το δείξει το πολύ…κοντινό μέλλον.

Απόψε θα γυρίσουμε τα ρολόγια μας μια ώρα μπροστά.
Πόσο θα ‘θελα να τα γυρίζαμε χρόνια μπροστά.
Να χαθούν με το γύρισμα ενός δείκτη όλα τα χρόνια που μας μέλλει να ζήσουμε μέσα σ’ αυτήν την καταχνιά.
Να χαθούν όπως θα χαθεί αυτή η ώρα ανάμεσα στις 3 και τις 4.
Μια ώρα που δε θα τη ζήσουμε ποτέ.
Πάντα θα ξέρουμε ότι την ώρα 3 με 4 τα ξημερώματα της 31ης Μαρτίου 2013 δεν τη ζήσαμε ποτέ.
Την προσπεράσαμε χωρίς μια ανάσα.
Πώς θα ‘ταν άραγε να προσπερνούσαμε έτσι και τα χρόνια;

Να γυρίσουμε το δείκτη ξεκινώντας απ’ τις 3 τα ξημερώματα απόψε και να βρεθούμε μονομιάς στις 4 τα ξημερώματα της 31ης του Μάρτη του 2025 ή του 2032…!
Να κοιτάμε προς τα πίσω και να μην υπάρχει τίποτα. Μόνο κενό!
Και μαύρες μέρες που θα ζούσαμε, αλλά δεν τις ζήσαμε τελικά προσπερνώντας τις με ένα παιχνίδι της μοίρας!

Ή τί λέτε να γυρίζαμε τους δείκτες των ρολογιών πίσω;
Αλλά αρκετά πίσω. Από κει που ξεκινήσαμε τα μεγάλα μας τα λάθη.
Πότε, άραγε, ξεκινήσαμε τα μεγάλα μας λάθη;
(Δεν εννοώ τα προσωπικά. Στα συλλογικά αναφέρομαι)
Για τον καθένα μας ήταν άλλη η στιγμή του λάθους που θα ‘θελε να γυρίσει πίσω και να αλλάξει, να ξαναγράψει την ιστορία απ’ την αρχή.

Γι’ άλλον η στιγμη αυτή είναι η 17η του Ιούνη, γι’ άλλον το Καστελλόριζο του ΓΑΠ, γι’ άλλον η μέρα που μπαίναμε στην Ευρωζώνη, γι’ άλλον η μέρα που μπήκαμε στην ΕΟΚ, γι άλλον η μέρα που προσγειώθηκε ο Καραμανλής στο Ελληνικό, γι’ άλλον η αποστασία του Μητσοτάκη, γι’ άλλον η δολοφονία του Λαμπράκη, γι’ άλλον η ήττα της ΕΔΑ, γι’ άλλον η Βάρκιζα, γι’ άλλον ο Σαγγάριος, γι’ άλλον το Γουδί, γι’ άλλον η δολοφονία του Καποδίστρια, γι’ άλλον το ’21, γι’ άλλον η άλωση της Πόλης γι’ άλλον το Σχίσμα, γι’ άλλον το Βυζάντιο και πάει λέγοντας…

Πριν μου πείτε εσείς πόσο ακριβώς θα θέλατε να γυρίσουμε τους δείκτες, θα ξεκινήσω εγώ.
Ο καθένας μας θα γύριζε τους δείκτες στο σημείο που νομίζει πως έγινε το λάθος, για να το διορθώσει και να ξαναγινόντουσαν αλλιώς τα πράγματα!

Εγώ λοιπόν θα γύριζα τους δείκτες ως εκείνη τη μέρα που ο Δημοσθένης εκφωνούσε το λόγο του στην Εκκλησία του Δήμου ενάντια στη συμμαχία-υποταγή της Αθήνας στον Φίλιππο της Μακεδονίας και υπέρ της υπεράσπισης της αυτοδύναμης αθηναϊκής δημοκρατίας.
Δυστυχώς δεν εισακούστηκε ο φλογερός δημοκράτης Δημοσθένης και οι συμπολίτες του, με… think tank τον Ισοκράτη της “πανελλήνιας ιδέας”, κουρασμένοι έσκυψαν το κεφάλι στο Φίλιππο και συντάχθηκαν μ’ αυτόν. Υποτάχθηκαν σ’ αυτόν.
Κι η απόφαση αυτή σήμανε το τέλος της Δημοκρατίας.
Από τότε μέχρι σήμερα η Δημοκρατία αγνοείται.

Εκεί ήθελα να γύριζα, στην Πνύκα.
Να έβγαινα στο βήμα, στο πλευρό του Δημοσθένη και να φώναζα στους Αθηναίους πως η απόφασή τους αυτή θα έθαβε για πάντα το σπουδαιότερο πνευματικό επίτευγμα του Ανθρώπου: τη Δημοκρατία.
Και να τους τόνιζα ότι από το σήκωμα του χεριού τους κρινόταν το μέλλον της ανθρωπότητας.
Κι ότι στο χέρι τους αυτό που θα σηκώσουν για να ψηφίσουν ναι ή όχι, δεν κυλά μόνο το αίμα της καρδιάς τους, αλλά και το αίμα της Δημοκρατίας που με τόσο κόπο, τόσο αίμα και τόσα βάσανα δημιούργησαν και διατήρησαν οι Αθηναίοι δημοκράτες.
Θα τους φώναζα ότι στο χέρι τους κυλά ο “Μαραθώνας” της Δημοκρατίας!
Κι ότι οι Φειδιππίδες μετά το σπουδαίο αθηναϊκό “όχι”, θα ‘ναι έτοιμοι να τρέξουν στα πέρατα της γης για να κηρύξουν πέφτοντας “ΝΕΝΙΚΗΚΕΝ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”!

Πηγή. http://toixo-toixo.blogspot.gr/2013/03/blog-post_30.html