Οι αιγύπτιοι αντικαθεστωτικοί δεν έχουν πει την τελευταία τους κουβέντα…


Δεν ήταν έκπληξη: ο προηγούμενος χασάπης της αιγύπτου, ο Μουμπάρακ, μπορεί να κοιμάται πια στο κρεβάτι του, σε κάποιο απ’ τα καλά φρουρούμενα ανάκτορά του στο Κάιρο ή αλλού. Φρόντισε ο τωρινός χασάπης, ο διάδοχός του, Σίσι. Εκείνοι που έριξαν τον φασίστα Μουμπάρακ βρίσκονται στις φυλακές ή υπό διωγμό.

Στις 25 Γενάρη του 2011, εμπνευσμένοι απ’ την επανάσταση στην τυνησία, οι αιγύπτιοι εργάτες, πληβείοι αλλά και middle class έλυσαν τα φρένα τους και ξεκίνησαν την δική τους πορεία προς το (κατά τους πρωτοκοσμικούς) «αδιανόητο»: την ανατροπή ενός δικτάτορα που είχε την υποστηρίξη όλων όσων «μετράνε»: των αιγύπτιων βαθύπλουτων, του αιγυπτιακού στρατού, και της «διεθνούς κοινότητας», απ’ την Ουάσιγκτον και την Μόσχα ως το Παρίσι και το Τελ Αβίβ. Νίκησαν, κόντρα σε κάθε πρωτοκοσμική πρόβλεψη, πληρώνοντας ακριβά με αίμα.

Δυο χρόνια μετά η αντεπανάσταση του ’13 κατάφερε να «ξαναβάλει τα πράγματα στη θέση τους». Η δημοκρατία στην αίγυπτο κράτησε λίγο – με τα μέχρι τώρα δεδομένα. Όμως αφού το «αδιανόητο» έγινε μια φορά, μπορεί να ξαναγίνει· την επόμενη φορά, ευχόμαστε ολόψυχα, με οριστική επιτυχία.

Ένα μέρος απ’ την δική μας καρδιά θα βρίσκεται πάντα στην πλατεία Tahrir και σ’ όλες τις πυρπολημένες γειτονιές των αιγυπτιακών πόλεων, εκείνης της φωτεινής άνοιξης του 2011. Δεν μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν τίποτα περισσότερο απ’ το να μην ξεχνάμε την απίστευτη (για μας του πρωτοκοσμικούς) δύναμη της αραβικής πληβειακής υπερηφάνειας. Αλλά σ’ αυτούς τους καιρούς του πρωτοκοσμικού ρατσισμού / οπορτουνισμού, ίσως η μνήμη, ειδικά απ’ τους αγώνες και τις αγωνίες των Άλλων, είναι «κάτι».

Σαν ελάχιστη τιμή σ’ εκείνα τα εκατομμύρια των επαναστατημένων αιγυπτίων, στη μνήμη των σχεδόν χιλίων δολοφονημένων στη διάρκεια της επανάστασης, των πολύ περισσότερων βασανισμένων ανδρών και γυναικών, στη μνήμη των δολοφονημένων της αντεπανάστασης, των εκατοντάδων πολιτικών κρατούμενων, στη μνήμη του αιγυπτιακού «αδιανόητου» που έγινε πραγματικότητα μέσα από λίμνες αίματος, δύο τραγούδια.

Το πρώτο είναι ένας rap φόρος τιμής στην επανάσταση της 25ης Γενάρη, από άραβες (και έναν ιρανό) μουσικούς που ζουν στη βόρεια αμερική. To δεύτερο είναι ένα hip – hop / pop τραγούδι από μια αιγυπτιακή μπάντα μεταναστών δεύτερης γενιάς που ζουν στο Βερολίνο. (Και στα δύο βίντεο το υλικό προέρχεται απ’ τις πρώτες ημέρες της επανάστασης, γι’ αυτό και δεν περιλαμβάνει την πολύ μεγαλύτερη βία των μηχανισμών του Μπουμπάρακ καθώς προσπαθούσε, όλο και πιο απεγνωσμένα, να την καταστείλει όσο περνούσαν οι βδομάδες…)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-egyptii-antikathestotiki-den-echoun-pi-tin-teleftea-tous-kouventa/

Η ερώτηση των δύο αιώνων…


Αποτέλεσμα εικόνας για πολυεθνική άκρη της χερσονήσου του Αίμου

Είναι δυνατόν η εθνική ιδεολογία να παράγει και να αναπαράγει, επί σχεδόν 200 χρόνια, μια μαζική διπολική διαταραχή, τέτοια που να παραμορφώνει μόνιμα την πραγματικότητα;

Κάθε εθνική ιδεολογία είναι πηγή δεινών. Στην ελληνική περίπτωση όμως υπάρχει κάτι που δεν συναντιέται σε καμία άλλη απ’ αυτές που άμεσα ή έμμεσα συμβαίνει να γνωρίσουμε· και δεν είναι λίγες. Για να αποκτήσει μια ιδεολογική συνοχή το κρατίδιο / προτεκτοράτο που έφτιαξαν πριν σχεδόν 2 αιώνες οι τότε “μεγάλες δυνάμεις” στην πολυεθνική άκρη της χερσονήσου του Αίμου, δημιουργήθηκε ένα μίγμα μοναδικό. Απ’ την μια το αιώνιο χρέος των ευρωπαίων απέναντι “σ’ αυτούς που έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού”· η πρώτη και ίσως η μοναδική φορά στις αρχές του 19ου αιώνα που ο “πολιτισμός” θεωρήθηκε εμπορεύσιμο είδος, από κάποιους μάλιστα που είχαν ελάχιστη ή και καθόλου σχέση μ’ αυτό (: την αθηναϊκή δημοκρατία και τον “χρυσό αιώνα”…) αλλά κατάλαβαν ότι υπάρχουν φραγκάτοι αγοραστές. Απ’ την άλλη η βολική κακομοιριά την οποία θα έπρεπε οι πάντες να αντιμετωπίζουν με απεριόριστη κατανόηση και φιλανθρωπία. Ένα κόμπλεξ παγκόσμιας (έως συμπαντικής) ανωτερότητας και ένα κόμπλεξ οππορτουνιστικής κατωτερότητας, μαζί και ταυτόχρονα. Τι μπορεί να γεννήσει ένας τέτοιος συνδυασμός;

Ξέρουμε, κι όχι μόνο επειδή ζούμε το πιο πρόσφατο παρόν του. Αυτό που ονομάζουμε πολιτική πρόσοδος, γεννημένο και διαρκώς επιβεβαιούμενο απ’ αυτόν ακριβώς τον συνδυασμό (“όλοι μας χρωστάνε”, όχι μόνο σαν “έθνος” αλλά και σαν οικογένειες, σόγια ή άτομα· “όλοι πρέπει να μας βοηθήσουν” με το κάτι τις τους…) δεν είναι η ελληνική συνθήκη των τελευταίων δεκαετιών. Ξεκινάει απ’ την εποχή της ίδιας της “επανάστασης του ‘21”, όταν οι ένοπλοι έγιναν, πολύ γρήγορα,μισθοφόροι των “κονδυλίων” που έστελναν στην Πελοπόννησο είτε τα ευρωπαϊκά κράτη, είτε οι ευρωπαίοι φιλέλληνες, είτε η διάσπαρτη ελληνική (εμπορική, χρηματοπιστωτική και εφοπλιστική – ποτέ βιομηχανική…) αστική τάξη.

Τώρα διάφοροι εδώ κι εκεί ανακαλύπτουν ότι ποτέ “δεν φτιάχτηκαν θεσμοί” στην ελλάδα… Λάθος!! Φτιάχτηκαν εκείνοι οι θεσμοί που είναι αναγκαίοι για την διανομή των πολιτικών προσόδων!

Ενσωματωμένη εικόνα 1

Για όσους δεν το έχουν καταλάβει: η τελευταία ηρωϊκή και πένθιμη προσπάθεια για μια εντελώς διαφορετική θέσμιση έγινε στη δεκαετία του 1940 – με τα όπλα στο χέρι. Αλλά οι ωφελούμενοι του πολιτικού προσοδισμού τότε δεν ήταν διατειθένοι να μοιραστούν οτιδήποτε· πολύ περισσότερο να περάσουν στα σκουπίδια της ιστορίας. Συμμάχησαν με κάθε διαθέσιμο να τους υποστηρίξει· πρώτα με τους ναζί, ύστερα με τους άγγλους, στη συνέχεια με τους αμερικάνους. Και νίκησαν!

Ζούμε πάντα στην επικράτεια των (τότε) νικητών, που εν τω μεταξύ “εκδημοκρατίστηκαν” από ιδεολογική άποψη. Μαυρ-αγορίτες λέγονται, αν το έχετε ξεχάσει. Και, φυσικά, κατέχουν με κάθε εθνική νομιμότητα τις ζωές μας – πράγμα που οι (ντόπιοι) περισσότεροι / ες της τάξης μας το θεωρούν σωστό…

Είναι, λοιπόν, δυνατόν η εθνική ιδεολογία να παράγει και να αναπαράγει μόνιμα μια μαζική διπολιτική διαταραχή που να παραμορφώνει την πραγματικότητα; Ασφαλώς!!!

Κοιτάξτε προσεκτικά γύρω σας…

__________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-erotisi-ton-dyo-eonon/

Θεομπαίχτες -εκτός των άλλων- τα μέλη της ναζιστικής συμμορίας…


Η φωτογραφία που παραθέτουμε κάνει τις τελευταίες ώρες το γύρο του διαδικτύου.
Για τον θαυμαστή της χούντας, τον σκοταδιστή δεσπότη της  Θεσσαλονίκης, Ανθιμο, δεν έχει νόημα να κάνουμε την παραμικρή αναφορά. Είναι γνωστός εθνοκάπηλος, με πολύ καλές επιδόσεις στην χριστεμπορία, ενώ το «ποιμενικό», «θεόπνευστο», έργο του με μια αναζήτηση στο μπλογκ μας μπορείτε να το διαπιστώσετε.

Να επαναλάβουμε επίσης ότι εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με μεταφυσικές δοξασίες, και διατηρούμε ανοιχτό μέτωπο με τον αντιδραστικό ρόλο της επικρατούσης θρησκείας, αφού όπως έγραφε ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης «οι εξουσιαστές του τόπου τούτου ξέρουν να βάζουν στην υπηρεσία του ακόμα και τον θεό».

Διαβάζοντας, λοιπόν το σχετικό ρεπορτάζ που συνοδεύει τη φωτογραφία του δεσπότη Ανθιμου με τον αρχιναζιστήΜιχαλολιάκο και την γυναίκα του, μαθαίνουμε ότι: «η συνάντηση διεξήχθη σε ιδιαίτερα θερμό κλίμα κατά τη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας και ιδιαίτερα τα ζητήματα που αφορούν την Ορθοδοξία».

Γνωρίζαμε ότι πίσω από την Χρυσή Αυγή δεν βρίσκεται τίποτε άλλο από το φαιό σουλούπι άλλοτε του Χίτη, άλλοτε του Γερμανοτσολιά, άλλοτε του ταγματασφαλίτη, άλλοτε του πολιτικού υποκόσμου, άλλοτε του τραμπούκικου λαϊκισμού και άλλοτε του νυχτόβιου μαχαιροβγάλτη, (Δείτε αυτό το βίντεο).

Συνέχεια

Το Δόγμα Τρούμαν…


[Πριν δυο εβδομάδες συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την 12/3/1947, ημέρα κατά την οποία ο 33ος πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρρυ Σ. Τρούμαν εκφώνησε το παρακάτω διάγγελμα στο κονγκρέσσο. Πρόκειται για το διάγγελμα με το οποίο εξαγγέλθηκε το περίφημο «Δόγμα Τρούμαν (Truman Doctrine)» και γι’ αυτό η 12/3/1947 θεωρείται από τους περισσότερους ιστορικούς ως η απαρχή τού Ψυχρού Πολέμου. Το καταγράφω εδώ ώστε να υπάρχει ως ενιαίο κείμενο για μελέτη. Η απόδοση στα ελληνικά από τοπρωτότυπο και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.]
 

Ο Χάρρυ Τρούμαν εκφωνεί το περίφημο διάγγελμα στο κονγκρέσσο των ΗΠΑ (12/3/1947).

Κύριε πρόεδρε,
κύριε γραμματέα,
μέλη του κονγκρέσσου των Ηνωμένων Πολιτειών,

Η σοβαρότητα της κατάστασης, την οποία αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος, καθιστά απαραίτητη την εμφάνισή μου ενώπιον της κοινής συνεδρίασης του κονγκρέσσου (ενν.: κοινή συνεδρίαση γερουσίας και βουλής των αντιπροσώπων). Η εξωτερική πολιτική και η εθνική ασφάλεια αυτής της χώρας εμπλέκονται. Μια σύνοψη της παρούσας κατάστασης, την οποία θέλω να σας παρουσιάσω αυτή την στιγμή ώστε να την μελετήσετε και να πάρετε αποφάσεις, αναφέρεται στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης επείγουσα έκκληση για οικονομική βοήθεια. Οι πρώτες πληροφορίες εκ μέρους της αμερικανικής οικονομικής αποστολής, η οποία βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα, καθώς και οι πληροφορίες του εν Ελλάδι πρεσβευτού, ενισχύουν την δήλωση της ελληνικής κυβέρνησης ότι η βοήθεια είναι επιτακτική, αν η Ελλάδα θέλει να επιζήσει ως ελεύθερο έθνος.

Δεν πιστεύω ότι ο αμερικανικός λαός και το κονγκρέσσο θέλουν να κωφεύσουν στην έκκληση της ελληνικής κυβέρνησης. Η Ελλάδα δεν είναι πλούσια χώρα. Η έλλειψη επαρκών φυσικών πόρων εξανάγκαζε ανέκαθεν τον ελληνικό λαό να εργάζεται σκληρά για να κατορθώνει μετά βίας να εξασφαλίζει την διαβίωσή του. Από το 1940, η φιλόπονη και φιλειρηνική αυτή χώρα υπέστη εισβολή και τετραετή κατοχή εκ μέρους ενός θηριώδους εχθρού, καθώς και οξείες εσωτερικές αντιθέσεις. Όταν οι απελευθερωτικές δυνάμεις μπήκαν στην Ελλάδα, διαπίστωσαν ότι οι αποχωρούντες γερμανοί είχαν τελείως καταστρέψει όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές, τους δρόμους, τα λιμάνια, τις συγκοινωνίες και τον εμπορικό της στόλο. Περισσότερα από χίλια χωριά πυρπολήθηκαν. Το 85% των παιδιών είναι φυματικά. Η κτηνοτροφία, η ορνιθοτροφία και τα οικόσιτα ζώα έχουν σχεδόν εξαφανισθεί. Ο πληθωρισμός εξανέμισε ουσιαστικά όλες τις οικονομίες του λαού.

Ως αποτέλεσμα των τραγικών αυτών συνθηκών, μια μαχητική μειοψηφία, εκμεταλλευόμενη τις ανάγκες και την αθλιότητα των ανθρώπων, μπόρεσε να δημιουργήσει πολιτικό χάος, το οποίο καθιστά μέχρι σήμερα αδύνατη την οικονομική ανάρρωση της χώρας.

Συνέχεια

Ουόλτ Ουίτμαν (1819-1892)…


Στις 26 Μαρτίου 1892 πέθανε ο Ουόλτ Ουίτμαν.

Ο Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), ο επιφανέστερος αμερικανός ποιητής του 19ου αιώνα (1819-1892), είχε αγγλική και ολλανδική την καταγωγή. Στα νεανικά του χρόνια αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του για να εργασθεί ως ξυλουργός, οικοδόμος, τυπογράφος και δάσκαλος. Από το 1838 άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά.

Βαθιά επηρεασμένος από τις θεωρίες του Ραλφ Ουάλντο Έμερσον εκδίδει, το 1855 στην πρώτη της μορφή, τη συλλογή του Φύλλα χλόης, αποτελούμενη από δώδεκα ποιήματα. Έκτοτε εμπλουτίζει σε αλλεπάλληλες εκδόσεις τη συλλογή αυτή με νέες συνθέσεις, εξασφαλίζοντας την αναγνώριση φανατικών θαυμαστών όπως ο Σουίνμπερν και ο Ο.Μ. Ροσσέτι, αλλά και την επιφυλακτικότητα του ευρύτερου κοινού, κυρίως για τις προωθημένες περί ηθικής αντιλήψεις του. Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο υπηρετεί ως εθελοντής νοσοκόμος, εμπειρία που τον σφραγίζει και που την καταγράφει στα Πολεμικά απομνημονεύματά του (1875). Άλλα του έργα: Δημοκρατικές απόψεις (1871), Δείγματα ημερών (1882), Κλαδιά του Νοεμβρίου (1888), Χαίρε, φαντασία μου (1891).

Συνέχεια

Ο άστεγος του Ελληνικού δεν είναι πια εδώ… – Πέθανε στα 82 του χρόνια (Photos)…


Φλαμπουράρης: Δεν υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια!

Ο Μάνθος Ζυμάρης και η κόρη του, Μαρία, έγιναν γνωστοί όταν τους «σύστησε» στον κόσμο δημοσιογράφος της βρετανικής Daily Mail, που είχε βρεθεί στη χώρα μας για ρεπορτάζ γύρω από το προσφυγικό.

Ο κυρ- Μάνθος έγινε, μετά το ρεπορτάζ, ο «άστεγος του Ελληνικού», εκεί που ζούσε, μαζί με τη Μαρία του, μέσα στα χαλάσματα, σε σωρούς από αποφόρια άλλων, που είχαν καλύτερη τύχη απ΄αυτόν, χωρίς πόρτες, χωρίς μια μπουκιά φαγητό, χωρίς βοήθεια, εκεί που έψαχνε τροφή στα αποφάγια των άλλων, στα δικά μας αποφάγια…

Ο κυρ- Μάνθος δεν άντεξε άλλο. Ο οργανισμός του τον πρόδωσε και βρέθηκε νεκρός, στο παράπηγμά του, στα 82 του χρόνια, από αστυνομικούς…

Μέχρι τώρα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο θάνατός του οφείλεται σε παθολογικά αίτια.

________________________________________________________

Από:http://www.documentonews.gr/article/o-astegos-toy-ellhnikoy-den-einai-pia-edw-pethane-sta-82-toy-xronia-photos

Διαφορική ολοκλήρωση 1…2…3…


1…

Δεν ήταν, σε καμία περίπτωση, το λεπτομερές κείμενο ενός συνταγματικού χάρτη. Το αντίθετο. Ένα λιγόλογο ευχολόγιο ήταν, που θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε ημερομηνία της τελευταίας δεκαετίας. Αλλά “η διακήρυξη της Ρώμης” 2.0 χρειαζόταν τώρα για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν υπήρχε ο ανώτατος κυβερνητικός εκπρόσωπος της αυτού εξοχότητας της βασίλισσας (you know who). Και δεύτερον, για να περιλάβει (στη γλώσσα της αυτού εξοχότητας; χμμμμ…) αυτήν την πρόταση:

…We will act together, at different paces and intensity where necessary, while moving in the same direction, as we have done in the past, in line with the Treaties and keeping the door open to those who want to join later…

Που στα ελληνικά μεταφράζεται:

… Θα δράσουμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου είναι απαραίτητο, πάντα κινούμενοι προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και κρατώντας την πόρτα ανοικτή σ’εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα…

Την διακήρυξη την υπέγραψαν και οι 27, των κρατών / μελών της ε.ε. Αλλά δεν σκέφτονται όλες οι ηγετικές μερίδες αυτών των κρατών το ίδιο πράγμα. Καθόλου…

Δεν πρόκειται η 26η Μάρτη να είναι μια «διαφορετική ημέρα» για το project europe. Μπορούμε ωστόσο να προβλέψουμε από τώρα ότι ένας πυρήνας μιας δεκάδας τουλάχιστον κρατών μελών της ε.ε., που επιπλέον ανήκουν στην ευρωζώνη, θα προσπαθήσουν να «τσιμεντώσουν» τις συμφωνίες τους (και να διαχειριστούν τις διαφωνίες / διαφορές / αντιθέσεις τους) χωρίς το όπλο του «βέτο». Στο βαθμό που θα πετυχαίνουν τα επόμενα χρόνια ορατά αποτελέσματα, ελκυστικά για «εκείνους που θα θελήσουν», θα επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά το τελετουργικό μιας «εισόδου», εδώ κι εκεί. Με περισσότερο ή λιγότερο αυστηρή «πόρτα», ανάλογα με τις περιστάσεις.

Συνέχεια