Διώξτε τους οικονομολόγους! Άχρηστες οικονομικές προβλέψεις, «μεσ’ τον Πράσινο το Μύλο»…


του Βόλφγκανγκ Μύνχάου
Σχεδόν πάντα κάνουν λάθοςσχεδόν πάντα είναι υπερβολικά αισιόδοξοι: Οι περισσότερεςπροβλέψεις των οικονομολόγων για τη συγκυρία είναι σαν νούμερα τσίρκουΟι οικονομολόγοι δεν ξέρουν πως να τα βγάλουν πέρα με δυναμικά συστήματαΕίναι καιρός να πάρουν άλλοι άνθρωποι τη θέση τους.
Ξέρετε μάλλον το φαινόμενο της πεταλούδας: μια μικρή διαταραχή που προκαλεί ολέθριες επιπτώσεις. Αυτό το φαινόμενο το βλέπουμε τώρα στην οικονομία. Και οι οικονομολόγοι είναι πιο αναποτελεσματικοί από κάθε άλλη φορά. Κάνουν κάτι ακόμη χειρότερο: κάθε φορά επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος. Τίποτε δεν μαθαίνουν από τα μαθήματα και τα παθήματά τους.
Ο Αμερικανός μαθηματικός και μετεωρολόγος Edward Lorenz  στις αρχές της δεκαετίας του ’60 του περασμένου αιώνα ασχολήθηκε με το ερώτημα κατά πόσον το φτερούγισμα των φτερών μιας πεταλούδας στη Βραζιλία μπορεί να προκαλέσει ανεμοστρόβιλο στο Τέξας. Η λεγόμενη θεωρία του χάους που δημιουργήθηκε στη συνέχεια, είναι μία από τις πιο συναρπαστικές περιοχές των σύγχρονων μαθηματικών – όπου είναι γνωστή ως Θεωρία των Δυναμικών Συστημάτων. Στην οικονομική θεωρία η θεωρία του χάους δεν έχει σχεδόν καμμία επιρροή. Είναι κρίμα. Με τις αποκτηθείσες γνώσεις στο πεδίο των δυναμικών συστημάτων, οι μαθηματικοί και οι φυσικοί θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην οικονομία μας.

Ήταν πολύ αστείο όταν συνέκρινα τις μεσοπρόθεσμες προβλέψεις για την οικονομική ανάπτυξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την Ελλάδα και την Ιταλία με τα πραγματικά αποτελέσματα – και μάλιστα τις προβλέψεις του φθινοπώρου για το μεθεπόμενο έτος, δηλαδή προβλέψεις με χρονικό ορίζοντα από 15 έως 27 μήνες. Για τη Ελλάδα η πρόβλεψη για το ΑΕΠ του 2011 ήταν  +0,45 %. Το αποτέλεσμα ήταν – 7,1 %. Για το 2012, η πρόβλεψη ήταν +1,1 %, το αποτέλεσμα – 6,9 %. Για το 2013, το ΔΝΤ ήταν πολύ αισιόδοξο με πρόβλεψη για +1,5 %. Αποτέλεσμα: -3,9 %. Για την Ιταλία η πρόβλεψη για το 2011 τα πήγε αρκετά καλά: Πρόγνωση +0,7 %, αποτέλεσμα + 0,5 %. Μετά από αυτό πήγαμε πίσω στα παλιά γνωστά: Για το 2012, η πρόβλεψη ήταν +1,4 %, το αποτέλεσμα -2,3 %. Πρόγνωση για το 2013: +0,5 %, το πραγματικό ΑΕΠ – 1,9 %.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι προβλέψεις αποδεικνύονται λανθασμένες. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι όλες οι προβλέψεις ήταν υπερβολικά αισιόδοξες. Κάτι που είναι εμφανές και στη Γερμανία, όπου οι οικονομικές προοπτικές επιδεινώνονται και αυτό θεωρείται έκπληξη. Τα μοντέλα που αποτελούν το μαθηματικό θεμέλιο των προβλέψεων δεν λειτουργούν πια. Αλλά οι οικονομολόγοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν.

Υποτιμούν τη δυναμική της κρίσης 

Τα παλιά Κεϋνσιανά μοντέλα ήταν πιο κοντά στην μακροοικονομική πραγματικότητα. Αλλά και αυτά υποτίμησαν  τη δυναμική της κρίσης – πέρα απο το γεγονός ότι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πολλά φαινόμενα του παρελθόντος, όπως τον πληθωρισμό στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ή την οικονομική άνοδο και επέκταση της δεκαετίας του 1990.
Τα οικονομικά μοντέλα, παλαιο-κεϋνσιανά, νεο-κεϋνσιανά, μονεταριστικά, κλασικά ή νεοκλασικά,  όλα βασίζονται στην ιδέα της μακροοικονομικής ισορροπίας. Πιστεύουν ότι κάθε οικονομικό σύστημα που εκτρέπεται απο την ισορροπία κάτω απο την επίδραση ενός σοκ, επανέρχεται και πάλι αργά ή γρήγορα σε ισορροπία. Η διένεξη μεταξύ των μεγάλων οικονομικών σχολών σκέψης περιστρέφεται κυρίως γύρω από το ποιος προκαλεί τι.

Μια πρόβλεψη ρίχνοντας ζάρια θα έχει καλύτερα αποτελέσματα 

Αλλά η Ευρωπαϊκή οικονομία (και όχι μόνον), σε καιρό κρίσης και μετά την κρίση, παρουσιάζει σαφή χαρακτηριστικά ενός δυναμικού συστήματος. Στα δυναμικά συστήματα δεν υπάρχει καμία φυσική ισορροπία στην οποία επανέρχεται το σύστημα. Αν θέλουμε να καταλάβουμε πώς έγινε και μια χώρα όπως η Ιαπωνία, μετά από μια οικονομική κρίση, εισήλθε ξαφνικά σε μια εντελώς διαφορετική πορεία, πορεία μακροχρόνιας στασιμότητας, τότε η ιδέα ενός δυναμικού συστήματος είναι ένας καλύτερος τρόπος σκέψης από την ιδέα της οικονομικής ισορροπίας. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει καμία οικονομική θεωρία που να εξηγεί το πώς η Ιαπωνία κατάφερε να γλιστρήσει σε μακροχρόνιο και συνεχή αποπληθωρισμό.
Στην Ευρώπη, δεν είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Μετά τα άθλια οικονομικά στοιχεία του δευτέρου τριμήνου του 2014, γνωρίζουμε ότι το ΔΝΤ έκανε και πάλι λάθος για το 2014. Και πάλι ήταν πολύ αισιόδοξο. Όμως το ΔΝΤ δεν είναι μια ειδική περίπτωση. Οι υπεραισιόδοξοι ερευνητές του που μελετούν την οικονομική συγκυρία έχουν σκληρό ανταγωνισμό από συναδέλφους τους με παρόμοια «προσόντα» στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αν κάποιος αντικαταστήσει αυτές τις προβλέψεις με την επιλογή ενός λαχείου ή ζητώντας από μια μαϊμού να επιλέξει έναν αριθμό ανάμεσα σε μια σειρά δέκα ακεραίων αριθμών από -5 έως +5, θα πάρει καλύτερα αποτελέσματα, γιατί τότε, τουλάχιστον, δεν θα είναι το λάθος πάντα προς την ίδια κατεύθυνση.
Η συμβουλή μου προς τους πολιτικούς: Να διώξουν τους οικονομολόγους και να τους αντικαταστήσουν με διεπιστημονικές ομάδες που μπορούν να σκεφτούν κυττάζοντας και λίγο πέρα ​​από το χείλος του πιάτου τους. Η οικονομική επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει στα οικονομικά ερωτήματα της εποχής μας.
 
http://aftercrisisblog.blogspot.gr/search/label/Wolfgang%20M%C3%BCnchauO Wolfgang Münchau είναι οικονομικός συντάκτης (Financial Times  Spiegel) 
_____________________________________________________________

 

 

Advertisements

Συζητήσεις με Γάλλους συγγραφείς νουάρ Καρύλ Φερέ…(μέρος Β’)


 O λόγος για τους τρεις Γάλλους συγγραφείς που λειτουργούν εξαιρετικά στον χώρο του νουάρ αφηγήματος ή αν, θέλετε, του λεγόμενου, παλιότερα,  νεό- πολάρ όπως αυτό εμφανίσθηκε  στις αρχές  του ’70  έχοντας επηρεαστεί  σφόδρα απ’ τις κοινωνικές διεργασίες που κορύφωσε ο Μάης του ’68. Οι παλιότεροι, Ζαν-Μπερνάρ Πουί και Ερβέ Λε Κορ και ο πιο νέος, Καρίλ Φερέ, γράφουν για ανθρώπους που άλλος λίγο, άλλος περισσότερο εμπλέκονται στις κοινωνίες που ζούνε μέσα από τα προσωπικά τους οράματα και την ηθική τους· αρκετά συχνά χάνουν το παιγνίδι, ενίοτε και την ζωή τους αλλά κερδίζουν την ανθρωπιά τους. Η παρουσία τους στην Αθήνα στα πλαίσια των εκδηλώσεων ως παγκόσμιας πρωτεύουσας βιβλίου έδωσε αφορμή να συζητήσουμε για τα πιο πρόσφατα βιβλία τους. Οι συνεντεύξεις θα δημοσιεύονται κάθε μέρα στο ToPeriodiko.gr. 

Για τον έτερο Γάλλο συγγραφέα Καρύλ Φερέ, οι συστάσεις είναι μάλλον περιττές. Συγγραφέας νουάρ των «ξένων» τόπων, περιδιαβαίνει την Νέα Ζηλανδία, την Αφρική και κατόπιν το Σαν Φρανσίσκο για να φθάσει μέχρι την Αργεντινή και την Χιλή. Είναι η τρίτη του συνέντευξη σΤο Περιοδικό μιας και προηγήθηκαν αυτές για «Ούτου» και το «Χάκα»,  καθώς και για το «Μαπούτσε»– όλα Εκδόσεις Άγρα. Μιλάμε μαζί με την ευκαιρία του τελευταίου βιβλίου του στην Ελλάδα, του «Κόνδορα» ( Άγρα) σε μετάφραση Αργυρώς Μακάρωφ, που αναφέρεται στην ιστορία της Χιλής, στο πραξικόπημα του Πινοτσέτ μέσα από την σύγχρονη εποχή. Ήδη παρουσιασμένο στο Περιοδικό προχωρούμε ταχέως στις ερωτήσεις.

Σε αντίθεση με το «Μαπούτσε», το «Κόνδωρ» περιέχει πολύ λιγότερες σκηνές βίας. Είχατε πει πως στην περίπτωση της Χιλής η βία είναι περισσότερο κοινωνική;

-«Επειδή είναι πολύ κοντά  η Αργεντινή με την Χιλή δεν ήθελα να κάνω το «Μαπούτσε 2». Δεν ήθελα να επαναλάβω την ίδια ιστορία. Καθώς η πρωταγωνίστρια στο πρώτο μυθιστόρημα, η μαπούτσε Ζανά υπέστη τα πάνδεινα στην πατρίδα της την Χιλή, βγάζει μια πολύ βίαια συμπεριφορά,  θέλησα στο δεύτερο να δημιουργήσω έναν λιγότερο σκληρό χαρακτήρα, την ιθαγενή Γκαμπριέλα που βλέπει τα πράγματα πιο θετικά. Αυτό που λατρεύω στην Αργεντινή είναι πως οι άνθρωποι είναι περισσότερο δυναμικοί ενώ στην Χιλή υπάρχει ένα τέλμα. Είναι χαρακτηριστικό πως στην πρώτη πόλη της Χιλής, εκατό χιλιάδων κατοίκων,  που συναντήσαμε,  όταν ζητήσαμε κάτι μας είπαν ότι για τα πάντα έπρεπε να πάμε στο Σαντιάγο. Δεν υπάρχουν θέατρα, σινεμά γενικώς δεν υπάρχει πολιτιστική ζωή όπως την ξέρουμε εμείς. Στην Αργεντινή βρίσκονται παντού! Και όπως η Χιλή ήταν το πρώτο νεοφιλελεύθερο κράτος έχουνε περάσει αυτή την εμπειρία και έχει γίνει ένας εφιάλτης. Όλα οι υπηρεσίες  έχουν γίνει ιδιωτικές όλα πληρώνονται και όλοι είναι υπερχρεωμένοι. Γι’ αυτό και το βιβλίο βγήκε περισσότερο κοινωνικό εξ’ αιτίας της κατάστασης που επικρατεί εκεί. Στο «Μαπούτσε» είναι  ο λαός που έχει αγωνιστεί και έχει βάλει ο ίδιος του τύραννους του στην φυλακή. Αντίθετα, είδαμε τον Πινοτσέτ  να κηδεύεται δημοσία δαπάνη.»

Και στα δυο μυθιστορήματα υπάρχει ένας χαρακτήρας της γυναίκας ιθαγενούς. Είναι αυτός ο βασικός ήρωας τους;

-«Τους Μαπούτσε τους συνάντησα για πρώτη φορά στην Χιλή και παρ’ ότι αποκαταστάθηκε η δημοκρατία συνεχίζουν να θεωρούνται τρομοκράτες στον τόπο τους. Και επειδή η αγάπη μου για τους ανθρώπους κατευθύνεται προς τους καταπιεσμένους θα γράφω πάντα γι’ αυτούς. Οι Μαπούτσε έχουν μια δική τους αντίληψη για το πώς λειτουργεί ο Κόσμος. Το βιβλίο αναφέρεται για το πώς η Γκαμπριέλα με την ιδιαίτερη αυτή κουλτούρα θα μπορούσε να συγχρωτιστεί με το Εστέμπαν που είναι αστός δικηγόρος από την ανώτερη κοινωνική κάστα της Χιλής. Κομβικό στοιχείο του «Κόνδωρα» είναι το μυθιστόρημα που γράφει ο Εστέμπαν και παρεμβάλλεται στην πλοκή του βιβλίου. Ένα μυστικιστικό  κείμενο. Όπως η Χιλή είναι σφηνωμένη στις  θεόρατες Άνδεις οι Μαπούτσε πιστεύουν πως ζούνε σε ένα περιβάλλον γεμάτο μυστικισμό. Πως θα μπορούσε ο Εστέμπαν να ζήσει σε αυτόν το σύμπαν, αυτός που θέλει μόνο να πίνει πίσκο σούρ.»

Μιλήστε μας για τους βασικούς χαρακτήρες του βιβλίου όπως βεβαίως, ο δικηγόρος Εστέμπαν, ο αριστεριστής Στέφανο και ο αρχιβασανιστής της χούντας Ελ Νέγκρο.  

-«Είναι ένας τρόπος για να περιγράψεις την κοινωνία μέσα από τρία πρόσωπα. Ο Εστέμπαν τον σκιαγράφησα πριν, είναι εγκλωβισμένος στην τάξη του και προσπαθεί να βρει διέξοδο μέσα από το μυθιστόρημά του. Τον Στέφανο τον έβαλα για να διηγηθώ την ιστορία του Αλλιέντε και του Πινοτσέτ. Αλλά επειδή οι ιστορίες μου συμβαίνουν στο παρόν προσπάθησα να βρω έναν τρόπο για να τον τοποθετήσω και αυτόν στο σήμερα. Στην Χιλή συνάντησα μια γυναίκα που ήταν στρατευμένη,  είχε βασανιστεί και περάσει τα πάνδεινα και παρ’ όλα  αυτά είχε αγαπήσει τον δήμιο της και μάλιστα τον παντρεύτηκε. Όλος ο κόσμος την μισεί. Στο βιβλίο είναι η Εμμανουέλα η πρώην φίλη του Στέφανο. Ο Εστέμπαν είναι γόνος μιας εκ των δέκα οικογενειών της Χιλής που μοιράζονται τον πλούτο της. Και φυσικά αρνούνται να παραχωρήσουν οτιδήποτε. Ο Εστέμπαν διαφωνεί και περνάει στο αντίθετο στρατόπεδο. Το ότι έγινε ο δικηγόρος των χαμένων υποθέσεων δεν τόσο για να το παίξει Ρομπέν των Δασών όσο για να γελοιοποιήσει την τάξη του.»

Δεν γράφετε για την Γαλλική κοινωνία. Μιλάτε για μια σειρά χώρες μακριά από την Ευρώπη που χαρακτηρίζονται από  προβλήματα που υπάρχουν και στην Γαλλία.  

-«Δεν έχω σκοπό να γράψω για την Γαλλία. Μεγάλωσα με την παγκοσμιοποίηση και η Γαλλία είναι πολύ μικρή για μένα. Προτιμώ να μιλώ στους Γάλλους για την Χιλή, την Αργεντινή, για την Ελλάδα που θα είναι το επόμενο βιβλίο μου, για να μεταφέρω τον απόηχο αυτών των κοινωνιών. Πιστεύω πως είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας και το οικονομικό σύστημα που μας έχουν επιβάλλει είναι για όλον τον κόσμο.»

Μιλήστε μας για το καινούριο σας βιβλίο που αναφέρεται στην Ελλάδα.

-«Πρωταγωνιστής είναι ένας πρόωρα συνταξιούχος Γάλλος αστυνομικός, υπέρ του δέοντος αυτοκαταστροφικός οποίος ξαφνικά μαθαίνει πως έχει μία κόρη. Γράφω για την πατρότητα που είναι για όλον τον πλανήτη και όχι μόνο για την Γαλλία. Ξεκινώ με τον διεμβολισμό ενός ιστιοφόρου στα ανοιχτά της Ισπανίας καθώς θέλω να μιλήσω για την Ευρώπη και το υπάρχον προσφυγικό ζήτημα. Οπότε για μένα είναι το «ευρωπαϊκό» βιβλίο μου. Γιατί δεν βλέπω την Γαλλία χωρίς την Ευρώπη. Ο  βασικός χαρακτήρας  ερευνά τα αιτία της καταστροφής του ιστιοφόρου καθώς στο πλοίο ήταν ο καλύτερός του φίλος, δεινός ιστιοπλόος, που χάθηκε και η πρώην γυναίκα του αστυνομικού. Τα ίχνη τον οδηγούν στην Αθήνα και από εκεί στην Αστυπάλαια όπου στις παραλίες της ξεβράζονται μετανάστες.»


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%83%CF%85%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BD%CE%BF%CF%85/#.W0Zuy9_NFWc

Μα είναι “Μακεδονομάχοι”! …


Γράφει ο mitsos 175

“Ανακοινώνουμε σήμερα την πρόθεση μας για την ίδρυση ενός δεξιού κόμματος με περαιτέρω σκοπό την διευκόλυνση σχηματισμού ενός ευρύτερου Πατριωτικού Μετώπου, έτσι ώστε αφενός μεν να αποφευχθεί η παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας σε Σλάβους, αφ’ ετέρου δε να απομακρυνθεί από την εξουσία η αριστερή κυβέρνηση, που όχι μόνο προχώρησε σε αυτή την ιεροσυλία, αλλά παράλληλα αποτελεί προφανή τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας”.

Να λοιπόν που έφτιαξαν τη “σοβαρή” Χρυσή Αυγή. Θα μου πείτε “είναι σοβαρός ο Μπαλτάκος και ο Δ. Καμμένος; Όσο σοβαρό είναι το εγκεφαλικό, άρα σοβαρότατοι.
Και μακεδονομάχοι. Να έχουν τα δεξιά γίδια ένα ακόμα μαντρί, να νομίζουν πως τάχα έχουν επιλογή. Θα γελάσουμε με το ποσοστό τους, αν και κάποιους δυσαρεστημένους από τον παντελώς ανίκανο Κούλη θα τους τσιμπήσουν.

Πατρίς – θρησκεία – οικογένεια πάλι και τα μυαλά στα κάγκελα. Έχουμε πει τόσα γι αυτούς που δεν θα πούμε κάτι άλλο. Κάθε θρασίμι, το παίζει πατριώτης μπας και γλείψει κάνα κόκκαλο. Το ότι θεωρούν το ΣΥΡΙΖΑ “αριστερό” δείχνει πόσο κουτορνίθια είναι.

“Μένουμε σκλάβοι στην Ευρώπη”, είχε πει ο στρατηγός του ΝΑΙ, ο τύπος που ονειρεύεται πραξικοπήματα, που θέλει να γίνει νέος Παττακός. Τι θα κάνει ο απόστρατος Φράγκος, εκτός από αποτυχημένες μαζώξεις χρυσαυγών; 
Σκοτιστήκαμε! Άλλος ένας “μακεδονομάχος”, πιστός του Ευρώ, που θέλει ανθρωποθυσίεςΕλλήνων εργαζόμενων, που γουστάρει μειώσεις μισθών συντάξεων, απολύσεις κλπ.
Ότι κι ο Κούλης δηλαδή. Φράγκος για τα φράγκα. Και για τα μπάζα. 

Χρυσά αυγά φιδιού. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Mετά την Κύπρο, η Μακεδονία12 ώρες τη μέρα δουλειά για ψίχουλα και πόλεμο μ’ όλους. Όποιος διαφωνεί μια μαχαιριά και τέλος. Από κοντά η ΝΔ με το δικό της σκληρότερο Μνημόνιο. Τα λαμόγια είναι έτοιμα για ντου. Όχι στα Σκόπια, όπως οι βέροι φασίστες, αλλά στο δημόσιο χρήμα. Γιούρια!

Παπαδαριό. Ότι κι αν πούμε θα είναι λίγο. Γιατί δεν ζητάνε από την άγια παντόφλα κάνα θαύμα; Παντόφλα θέλουν, αλλά όχι για προσκύνημα.

Τα καλά και συμφέροντα λέει η Εκκλησία. Και συμφέρον έχουν να μαδήσουν το ποίμνιο, να μαζέψουν πλούτο, γιατί ως γνωστό, έχει ο Θεός. Όχι, δεν ασχολούνται με τα εγκόσμια, μόνο αν αξίζει κάτι. Κάποιο σπίτι, τίποτε μετρητά, καμιά έκταση, τέτοια ταπεινά πράγματα. Βέβαια είναι οι πιο έξυπνοι από όλους, το Ιερόν emo είναι διακριτικότητος, ίσως γιατί σαν εξομολογητής ξέρει καλά τις αμαρτίες των υπολοίπων εταίρων.

Είπαμε αμαρτίες και σπέσιαλ αφιέρωμα στον Πανίκα.

“Σε περιμένω Νομάρχη και πάλι, μαζί να κάνουμε ρεμούλα μεγάλη”… 

 

“Αντιμέτωποι με τις κατηγορίες της απιστίας και της ψευδούς βεβαίωσης βρίσκονται τα αδέλφια Παναγιώτης και Διονύσης Ψωμιάδης, μετά από ποινική δίωξη που άσκησε εις βάρος τους ο εισαγγελέας αντιμετώπισης εγκλημάτων διαφθοράς Βορείου Ελλάδος, για έργα που χαρακτηρίζονται ως «φαντάσματα», επί των ημερών τους”.
1,2 εκατομμύρια η ζημιά. Ζημιάρης ο μακεδονομάχος; Τι μου λέτε! Αντί δηλαδή να δώσει στη Μακεδονία, πήρε; Αδύνατο!

Προσέλαβαν 82 εποχικούς δήθεν για υλοποίηση κάποιων έργων τα οποία ουδέποτεέγιναν, τα χρήματα όμως τα πήραν κανονικότατα. Μα τότε αλλάζει. Δεν τα πήραν αυτοί, τα βαφτιστήρια ωφελήθηκαν.
Αμάρτησαν για τους ψηφοφόρους τους, έλεος! Ως και η Εκκλησία θα τους συγχωρέσει. 
Δεξιοί γαρ. Τι άλλο; 4 εκατομμύρια ζημιά από κείνους τους σεμνούς και ταπεινούς “διαγωνισμούς” τα 456 έργα, προϋπολογισμού μέχρι 45.000 ευρώ, το διάστημα 2005 -2010, που κατατμήθηκαν προκειμένου να ανατεθούν με απευθείας αναθέσεις.

Τέλος εκτός από τα λεφτά που μας στοιχίζουν όλοι οι παραπάνω η προσφορά της δεξιάς στη Μακεδονία και την Ελλάδα γενικότερα είναι η μείωση του πληθυσμού πράγμα που κατόρθωσαν μόνο οι ναζί στην κατοχή.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/07/blog-post_92.html

Η ηλιθιότητα του bitcoin…


Ελάχιστες φορές στην ζωή μου απέφυγα να εμπλακώ σε κάποια συζήτηση. Κι αυτές αφορούσαν μόνο περιπτώσεις όπου ήξερα πως η άποψη που θα διατύπωνα θα στενοχωρούσε κάποιον στην παρέα, τον οποίο δεν ήθελα να στενοχωρήσω. Όμως, πολλές φορές το αντικείμενο της συζήτησης με εκπλήσσει, καθώς υποδηλώνει ένα επίπεδο άγνοιας που ενδόμυχα πιστεύω πως δεν ταιριάζει σε μια εποχή όπου κατακλυζόμαστε καθημερινά από έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών. Τέτοιας μορφής ήταν η έκπληξη που ένοιωσα χτες το απόγευμα, όταν ο συνάδελφος με ρώτησε με απολύτως σοβαρό ύφος: «Θοδωρή, τι γνώμη έχεις για το bitcoin;».

Προσέξτε ότι η ερώτηση δείχνει πεντακάθαρα πως ο συνάδελφος γνώριζε το bitcoin. Ήξερε ότι πρόκειται για ένα ψηφιακό νόμισμα (κρυπτονόμισμα, όπως αποκαλείται), το οποίο γεννιέται από το πουθενά και δεν αντιπροσωπεύει κάτι χειροπιαστό. Για την γνώμη μου ενδιαφερόταν. Του την είπα. Και λέω να την γράψω κιόλας, ώστε να μπορώ να παραπέμπω εδώ όποιον άλλο με ρωτήσει το ίδιο πράγμα στο μέλλον, επειδή πάντα θα βαριέμαι να απαντώ σε κουτές ερωτήσεις.

Διαχρονική εξέλιξη της τιμής του bitcoin

Θεωρητικά, η δημιουργία πλούτου επιτυγχάνεται μόνο μέσω της παραγωγής (*). Υπ’ αυτή την έννοια, όποτε αυξάνεται η παραγωγή, αυξάνεται αναλογικά και το χρήμα που κυκλοφορεί. Αν η αύξηση του χρήματος ξεπεράσει αυτή την αναλογία, έχουμε πληθωρισμό. Αν η παραγωγή μειωθεί, πρέπει να μειωθεί ανάλογα και η ποσότητα του κυκλοφορούντος χρήματος, δηλαδή να καταστραφεί χρήμα. Εδώ ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο περί του τι πρέπει να κάνουν οι κυβερνήσεις σε περιόδους ύφεσης (μείωσης της παραγωγής) αλλά ας μείνουμε προσηλωμένοι στο θέμα μας.

Στην πράξη τώρα, οι διάφορες μονεταριστικές πολιτικές έχουν ως στόχο τον έλεγχο της ποσότητας του χρήματος ώστε να μη διαταράσσεται (ή, τουλάχιστον, να μη διαταράσσεται υπερβολικά) η σχέση της με την ποσότητα του παραγομένου προϊόντος. Κι εδώ μπαίνει αυτομάτως το ερώτημα: πώς γίνεται τέτοιος έλεγχος στα κρυπτογραφημένα νομίσματα, τα οποία δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε, δημιουργούνται άναρχα, δεν καλύπτονται από οποιαδήποτε εγγύηση και απλώς δημιουργούν πλούτο; Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι απλή: δεν γίνεται κανένας έλεγχος!

Ένα άλλο στοιχειώδες ερώτημα είναι: γιατί να αγοράσει κάποιος bitcoin; Εδώ η απάντηση είναι απλή μα και γελοία συνάμα: Διότι… έτσι! Πίσω απ’ αυτό το «έτσι» μπορεί ο καθένας να βάλει την δική του αιτιολογία. Όπως γίνεται, δηλαδή, σε δεκάδες παρόμοια ερωτήματα: γιατί χαβιάρι από οξύρρυγχους της Κασπίας; γιατί πούρα από καπνά Κούβας; γιατί παστουρμά από την Τουρκία; γιατί καφέ από την Βραζιλία; Ο καθένας έχει την δική του ατεκμηρίωτη απάντηση να δώσει σε όλα αυτά τα ερωτήματα, πέραν πάσης λογικής. Οι εραστές τού bitcoin είναι σίγουροι ότι η αξία του νομίσματός τους θα συνεχίσει την ανοδική της πορεία επειδή διαμορφώνεται αποκλειστικά με τους νόμους της αγοράς και δεν υπόκειται σε πολιτικές παρεμβάσεις. Λες και ανάμεσα στους νόμους της αγοράς δεν υπάρχει η χρεωκοπία…

Εν πάση περιπτώσει, ποιός μπορεί να αποφασίσει ποια είναι η πραγματική αξία τού bitcoin; Δυστυχώς, η μόνη βάση εκκίνησης που έχουμε για μια τέτοια εκτίμηση είναι η αξία του ρεύματος που καταναλώνεται από έναν υπολογιστή προκειμένου να παραχθεί ένα bitcoin. Σίγουρα το παραγόμενο νόμισμα πρέπει να αξίζει τουλάχιστον τόσο. Όμως, αυτό είναι σαν να λέμε ότι μια ουγγιά χρυσάφι πρέπει να αξίζει τουλάχιστον το κόστος που έχει η εξόρυξή της από ένα χρυσωρυχείο ή ότι ένα κιλό αβγοτάραχο πρέπει να αξίζει τουλάχιστον όσο κοστίζει το ψάρεμα των θηλυκών κέφαλων από τους οποίους παράγεται συν τα ωρομίσθια εκείνου που το φτιάχνει. Μα ούτε κι αυτή η χαζά απλοϊκή προσέγγιση έχει νόημα, εφ’ όσον άλλη τιμή έχει το ρεύμα στην Ελβετία και άλλη στο Νεπάλ.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να κάνουμε μια στάση για να περιγράψουμε με λίγες λέξεις το πώς δημιουργείται μια φούσκα. Φούσκα, λοιπόν, δημιουργείται όταν η τιμή ενός επενδυτικού προϊόντος αποδεσμεύεται από την εύλογη αξία του. Όταν μια μετοχή με πραγματική αξία ένα ευρώ πουλιέται για ένα κατοστάρικο ή όταν ένα ακίνητο φτάνει να πουλιέται 3 και 4 φορές πάνω από την αντικειμενική του αξία, είναι σαφές ότι έχουμε δημιουργία φούσκας.

Το κακό με το bitcoin και όλα τα κρυπτονομίσματα είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος να προσδιοριστεί η εύλογη αξία του. Είναι στα 0,67 δολλάρια με τα οποία πρωτοβγήκε στην αγορά, στα 19,5 χιλιάρικα που έφτασε πριν εφτά μήνες ή στα 6.600 δολλάρια όπου πουλιέται τούτη την ώρα; Άγνωστο. Με οδηγό ποια σκέψη, λοιπόν, αποφασίζει κάποιος να αγοράσει bitcoin; Μόνο με μία: αύριο θα βρει κάποιον άλλον να του το πουλήσει ακριβώτερα. Ακριβώς, δηλαδή, αυτό που είχαν στο μυαλό τους όσοι έσπρωξαν τα λεφτά τους στο ελληνικό χρηματιστήριο περί τα τέλη του εικοστού αιώνα.

Bill Gates στο CBNC: «Αν μπορούσα, θα σορτάριζα την τιμή του bitcoin».

Για να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα και να κλείσουμε, όλη η ιστορία με τα κρυπτονομίσματα καλύπτεται πλήρως από την «Θεωρία του Περισσότερο Ηλίθιου» (Greater Fool Theory)(**), η οποία λέει ότι μπορείς να κάνεις μια ηλίθια επένδυση, αρκεί να βρεις κάποιον πιο ηλίθιο από σένα για να του την πουλήσεις ακριβώτερα». Αν παραξενεύεστε μ’ αυτό που μόλις διαβάσατε, ξαναθυμηθείτε την ιστορία με το ελληνικό χρηματιστήριο και αναλογιστείτε αυτό που συμβαίνει στις δημοπρασίες έργων τέχνης. Αλήθεια, έχετε σκεφτεί γιατί κάποιος πληρώνει 150 εκατ. δολλάρια για έναν πίνακα του Πικάσσο; Επειδή είναι εραστής της τέχνης ή επειδή είναι σίγουρος πως θα βρει κάποιον άλλον ηλίθιο ο οποίος θα δώσει περισσότερα για να τον αποκτήσει;

Ναι, θα συμφωνήσω ότι είναι εξαιρετικά πιθανό να βρεθεί κάποιος πιο ηλίθιος από μας. Όμως, καλό είναι να μη μας διαφεύγει το ενδεχόμενο να αποδειχτούμε εμείς οι μεγαλύτεροι ηλίθιοι και να μείνουμε με τα bitcoin στα χέρια.

———————————————————
(*) Προλαβαίνω τις ενστάσεις: Ο τζόγος και η κλοπή δεν δημιουργούν πλούτο. Απλώς μεταφέρουν πλούτο από τον Α στον Β.

(**) Για την «Θεωρία του Περισσότερο Ηλίθιου» και το bitcoin διαβάστε επίσης:
– «Greater fool theory: The bitcoin bubble«, The Economist, 1/11/2017
– «Bill Gates: investing in bitcoin is a greater fool theory«, TMNews, 8/5/2018
– «Is Bitcoin the Most Obvious Bubble Ever?«, The Atlantic, 9/12/2017

Οι σκλάβοι-εκατομμυριούχοι ποδοσφαιριστές…


Του Περικλή Κοροβέση

Το Μουντιάλ, από άποψη επικοινωνίας, είναι το μεγαλύτερο γεγονός της χρονιάς. Την περίοδο των αγώνων, ό,τι και να συμβεί, πόλεμοι, εθνοκαθάρσεις, λιμοκτονίες ή οποιαδήποτε άλλη συμφορά, μοιάζει ασήμαντο μπροστά σε ένα γκολ κάποιου αστέρα.

Στο Μουντιάλ του 1994, δύο δισ. άνθρωποι καρφώθηκαν μπροστά στις οθόνες τους και παρήγαγαν, τουλάχιστον οι πιο φανατικοί, τεστοστερόνη στο ίδιο επίπεδο με τους αθλητές του γηπέδου, χωρίς να κουνηθούν από τον καναπέ τους. Ετσι, η πλήρης αδράνεια βιώνεται σαν πρωταθλητισμός. Αλλά υπάρχουν και θεατές που είναι πιο ενεργητικοί.

Είναι αυτοί που καθοδηγούν τον τηλεοπτικό αγώνα, συμβουλεύοντας τους παίκτες πού να δώσουν την μπάλα, ποιον αντίπαλο πρέπει να αποφύγουν και ανάλογα επαινούν ή βρίζουν. Αλλά η αίσθηση της συμμετοχής είναι δεδομένη. Και εδώ ας βάλουμε ένα ερώτημα: Οι τηλεθεατές συμμετέχουν σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ή βλέπουν απλώς ένα τηλεοπτικό παιχνίδι;

Και εδώ ας επαναλάβουμε μια κοινώς αποδεκτή διαπίστωση. Το ποδόσφαιρο δεν είναι το ίδιο πριν και μετά την τηλεόραση. Πριν ήταν γήπεδο και θεατές. Και αυτό ίσχυε τόσο σε επίπεδο γειτονιάς, αν είχε μια τοπική ομάδα, ή στο κέντρο, αν έπαιζε μια μεγάλη επώνυμη ομάδα.

Ηταν ένα ζωντανό θέαμα με πιστούς οπαδούς, που ήταν στοιχείο της κουλτούρας τους. Ακόμα και αυτοί που άκουγαν μπάλα από το ραδιόφωνο, ήταν γιατί δεν μπόρεσαν να πάνε στο γήπεδο την Κυριακή. Κατά κανόνα το κοινό ήταν λαϊκό και πλήρωνε το εισιτήριο από το υστέρημά του. Για την υπόλοιπη κοινωνία ποδόσφαιρο δεν υπήρχε. Υπήρχε η ίδια αντιστοιχία με τον πιστό και την εκκλησία του. Οι ανήκοντες σε διάφορα θρησκευτικά δόγματα, αν δουν τη θεία λειτουργία στην τηλεόραση δεν νομίζουν πως εκκλησιάστηκαν.

Ο ποδοσφαιρόφιλος που θα δει τον αγώνα στην τηλεόραση, έχει την εντύπωση πως είδε ματς. Σήμερα, η σχέση γηπέδου – θεατή είναι για μια μειονότητα φιλάθλων, έστω και αν το γήπεδο χωράει δεκάδες χιλιάδες. Οι δε θεατές των διεθνών αγώνων ανήκουν στην κατηγορία των προνομιούχων. Με άλλα λόγια, κάποιος που θέλει να παρακολουθήσει ζωντανά έναν αγώνα του Μουντιάλ, πρέπει να είναι πλούσιος. Οι φτωχοί αποκλείονται βέβαια «δικαιωματικά», έστω και αν έχουν την ομάδα τους σαν θεό.

Ο Γκαλεάνο υποστηρίζει πως το ποδόσφαιρο είναι η μόνη θρησκεία που δεν έχει άθεους. Και αν μετρήσουμε οπαδούς και πιστούς, τότε η μπάλα είναι μεγαλύτερη θρησκεία και από τον χριστιανισμό και από τον μωαμεθανισμό.

Απόλυτος δικτάτορας της μπάλας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η FIFA. Μια ιδιωτική εταιρεία που έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας μαφίας, που θεωρεί το ποδόσφαιρο εμπόριο και όχι αθλητισμό. Ολα υποτάσσονται στον νόμο του κέρδους, έξω από κάθε έλεγχο ή νομοθεσία εθνική ή διεθνή.

Η τηλεόραση δημιούργησε μια τεράστια αγορά – περίπου το ένα τρίτο της ανθρωπότητας, που είναι κολλημένο στην μπάλα και βλέπει υποχρεωτικά διαφημίσεις, όπως βλέπει και τα γκολ.

Ομως το ποδόσφαιρο έχει συνεχή ροή, δεν είναι όπως τα φιλμ στην ΤV που μπορούν να κόψουν αριστουργηματικά έργα σαν σαλάμι, για να προβάλουν διαφημίσεις (εγκληματική ενέργεια· θα επανέλθουμε σε αυτό). Και αυτό για τους γκάνγκστερ της FIFA, η έλλειψη διαφημιστικού χρόνου, ήταν ένα πρόβλημα προς επίλυση. Και σκέφθηκαν τέσσερα ημίχρονα. Περίπου ίσος χρόνος μπάλας, ίσος χρόνος διαφημίσεις. Αλλά δεν πέρασε, γιατί φοβήθηκαν την αντίδραση της κερκίδας.

Για όσους πιστεύουν στα ιδανικά του αθλητισμού της FIFA, τους παρακαλώ να μελετήσουν κάποια στοιχεία που παραθέτω ενδεικτικά, και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Το ποδόσφαιρο σε παγκόσμια κλίμακα αποφέρει ετησίως 225 δισ. δολάρια. Παραπάνω δηλαδή και από την General Motors, που είναι η μεγαλύτερη πολυεθνική στον κόσμο.

Στην Ιταλία η βιομηχανία ποδοσφαίρου είναι ανάμεσα στις δέκα μεγαλύτερες επιχειρήσεις. Η Αγγλία, που διαθέτει τη μεγαλύτερη επιχείρηση ποδοσφαίρου στον κόσμο, έχει τοποθετήσει 7 δισ. λίρες σε φορολογικούς παραδείσους παρέα με τα 32 δισ. δολάρια του υπόλοιπου παγκόσμιου κλάδου.

Και τα χρήματα αυτά επενδύονται στο ευγενές άθλημα της διαφθοράς, με σικέ αγώνες και εξαγορές.

Η λίστα των σκανδάλων είναι ατελείωτη. Ετσι όπως έχει διαμορφωθεί το ποδόσφαιρο, είναι μια μηχανή που παράγει γκολ, χωρίς χαρά, φαντασία και θέαμα. Μοιάζει ρομποτοποιημένο, και όταν βλέπεις γενικά πλάνα στην τηλεόραση, οι παίχτες έχουν μέγεθος κατσαρίδας. Μόνο σε κοντινά πλάνα βλέπεις ανθρώπους.

Κατά κανόνα ο οπαδός μιας ομάδας είναι πιστός και δεν υπάρχει περίπτωση να την αλλάξει. Κόμμα αλλάζει, ομάδα όμως όχι, έστω και αν έχει αγοράσει την αγαπημένη του ομάδα ένας γκάνγκστερ.

Σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο, το ποδόσφαιρο είναι ιδιοκτησία των καπιταλιστών και μαζί με την ομάδα, είναι και οι οπαδοί. Ενα άτυπο μαζικό κόμμα, που μπορεί να παρέμβει ευθέως στην πολιτική. Παράλληλα με την επένδυση στο ποδόσφαιρο γίνεται και η επένδυση στα ΜΜΕ.

Και έτσι διαμορφώνεται ένα ισχυρό πλέγμα εξουσίας, που ασκεί πολιτική, έμμεσα ή άμεσα χρηματοδοτώντας ένα κόμμα.

Για την άλλη πλευρά του ποδοσφαίρου θα μιλήσω μια άλλη φορά. Και ύστερα από όλα αυτά τα ωραία που είπαμε για την μπάλα, ούτε εγώ πείστηκα για να μην δω τον αποψινό αγώνα των σκλάβων-εκατομμυριούχων παικτών.

efsyn.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/oi-sklavoi-ekatommyrioychoi-podosfairistes/

«Η γη των ανθρώπων»…


Πριν από αρκετά χρόνια είχα παρακολουθήσει μια ομιλία του σοβιετικού κοσμοναύτη Βαλεντίν Λέμπεντεφ ο οποίος -μαζί με τον συνάδελφό του Ανατόλι Μπερεζοβόι- είχε μείνει για 211 μέρες στον διαστημικό σταθμό Σαλιούτ 7. Ανάμεσα στα άλλα, είχε αντιδιαστείλει την εικόνα της γης από το διάστημα με εκείνην που διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο. Αντί για μια ενιαία σφαίρα γαλανή και διάστικτη από τα άσπρα σύννεφα –σαν ένα παιδικό τόπι που γεννά τρυφερότητα και συναισθήματα προστασίας- η γη παρουσιάζεται στους μαθητές στην πιο ψεύτικη, τεχνητή εκδοχή της. Δανειζόμενος στίχους του Μαγιακόφσκι, είχε πει: «Παίρνουν την γη, / την ισιώνουνε, / την γυαλίζουν / και μια στάλα υδρόγειο / την διδάσκουνε στα σχολεία».

Μια τέτοια «γη–πάτσγουορκ», λοιπόν, κομματιασμένη σε μπαλώματα, ακανόνιστα, ασύμμετρα ή με μια περίεργη γεωμετρία δεν εξοικειώνει με την ομορφιά της διαφοράς, αλλά με την ιδέα των συνόρων, της ανωτερότητας και της κατωτερότητας των χωρών ανάλογα με το μέγεθος, την ήπειρο, την γεωγραφική θέση. Συμφιλιώνει με την αντιπαλότητα και την προοπτική ενός πιθανού πολέμου. Διαμορφώνει τα κράτη που από την σύστασή τους είναι δεμένα με την βία και που για την διατήρησή τους την αναπαράγουν με τις δυνάμεις καταστολής και τους ετοιμοπόλεμους στρατούς που διαθέτουν. Εξάλλου στην αρχαία ελληνική μυθολογία το Κράτος σήμαινε την εξουσία και η Βία τον τρόπο άσκησής της. Μας τα έχει πει χρόνια πριν ο Αισχύλος όταν έβαζε αυτά τα δύο όργανα του Δία να αλυσοδένουν και να βασανίζουν τον Προμηθέα στον Καύκασο.

Ο τεμαχισμός της γης σε κράτη είναι αυτός που δημιουργεί και στο εσωτερικό τους ανθρώπους-κράτη, που μετατρέπει τα έμψυχα και νοήμονα όντα σε άψυχα και α-νόητα. Έτσι χαράζουν «σύνορα» για να ορίσουν την ύπαρξή τους, να την αντιπαραθέσουν με τους άλλους υπηκόους του ίδιου κράτους, πόσο μάλλον με προερχόμενους από άλλα κράτη. Οι σημερινοί άνθρωποι-κράτη ακολουθώντας πιστά –συνειδητά ή ασυνείδητα- την φύση του αφέντη τους, δηλαδή της εξουσίας, αντιδρούν σε κάθε τι που θεωρούν ότι θα τους στερήσει τον «ζωτικό» τους χώρο, έστω κι αν ο χώρος αυτός δεν αφορά την ζωή, αλλά την επιβίωσή τους, με κάθε κόστος και όποιο μέσο.

Το βλέπουμε καθημερινά όχι μόνο στον τόπο μας αλλά και παντού. Αιχμή του φαινομένου αποτελεί η στάση απέναντι στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Δεν αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι αλλά σαν περιττά βάρη που απειλούν την «ασφάλεια», την «ησυχία», την καθημερινή ζωή. Τείχη, κλουβιά, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποκλεισμοί μέσω της θάλασσας, χωρισμοί παιδιών από γονείς, νέοι νόμοι που αποτρέπουν την είσοδό τους στις «ισχυρές» χώρες βρίσκονται σε ημερήσια διάταξη. Όσο απελευθερώνεται η κίνηση του κεφαλαίου και των εμπορευμάτων τόσο περιορίζεται η κίνηση των ανθρώπων, ιδίως εκείνων που είναι θύματα αυτής της απελευθέρωσης. Η ικεσία καταπονημένων ανθρώπων παρουσιάζεται σαν εισβολή και ο ικέτης από ιερό πρόσωπο γίνεται εχθρός.

Η εχθρότητα και το μίσος δεν μετατρέπονται απλώς σε πολιτική στάση που συνάδει με την ολοένα αυξανόμενη ακροδεξιά ρητορική και πρακτική. Γίνονται πλέον ο «συνδετικός» ιστός φοβισμένων και δειλών κοινωνιών που αντί να αντιμετωπίσουν την εξουσία που τους εξαθλιώνει, επιτίθενται στους ασθενέστερους, στα συνήθη εξιλαστήρια θύματα των κρίσεων και εν προκειμένω στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. «Αθώο βγάζουν τον δυνατό, τον ταπεινό αλητήριο», όπως έγραφε σε έναν μύθο του ο Λαφονταίν.

Σε αυτές τις ταπεινωμένες και ηττημένες κοινωνίες ξεχνιέται καθημερινά το ότι η αξιοπρέπεια είναι δικαίωμα και υπόθεση κάθε ανθρώπου. Μπορεί όμως και να μην ξεχνιέται γιατί μάλλον ποτέ δεν το είχαν συνειδητοποιήσει. Γιατί δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν την γη υψηλά και από ψηλά. Εκπαιδεύτηκαν με την γη των κρατών, έμαθαν να είναι άνθρωποι-κράτη και δεν φαντάστηκαν ποτέ το τι σημαίνει «Η γη των ανθρώπων». Ίσως το ομότιτλο βιβλίο του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ αποτελέσει μια αφορμή για να δουν την πραγματικότητα χωρίς τα μάτια των δυναστών τους.


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B7-%CE%B3%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CF%89%CE%BD/#.W0UCH9_NFWd

Περί ενός Δασκάλου…


il trovatore

Γνώρισα τον Χάρη κάπου μέσα στο ενενήντα.

Ψηλός , γεροδεμένος με ωραία κορμοστασιά και παχύ μουστάκι.

Μιλούσε με πάθος στο αμφιθέατρο σε κάποια εκδήλωση για το Μάη του 68.

Κάποια στιγμή μίλησα και εγώ και είπα κάτι που είχα διαβάσει για την «υπέρβαση του αυταρχικού μοντέλου από τα κινήματα εκείνης της εποχής»  σε μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω το αινιγματικό αυτό κίνημα που ακόμα απασχολεί.

Δεν μου απάντησε.

Με περίμενε στο προαύλιο .

Με πήρε παράμερα και μου είπε:

«Μην προσπαθείς έτσι να εξηγήσεις τον Μάη.

Είναι σαν να προσπαθείς να φωτογραφήσεις το ηλιοβασίλεμα.

Το ηλιοβασίλεμα είναι αίσθηση που σε κυριεύει δεν μπορεί να γίνει φωτογραφία για το άλμπουμ των αναμνήσεων σου.»

Τον συμπάθησα με τις εμμονές του.

Ωραίος άνθρωπος .

Είχε βάλει σκοπό τότε την ίδρυση του Ιόνιου Πανεπιστήμιου.

Τα κατάφερε και μάλιστα έγινε επάξια από τους πρώτους καθηγητές  του «Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας».

Γίναμε φίλοι .

Από τους καλούς φίλους που είχα στην ζωή μου ως τώρα.

Ο Χάρης δεν ήταν συνηθισμένος δάσκαλος με ωράρια και βαθμολογίες.

Μπορούσε να ξεκινήσει ένα μάθημα παίζοντας φυσαρμόνικα και να τελειώσει αργά το βράδυ στην πλατεία συζητώντας.

Έπαιρνε μέρος σε  κινήματα και ζούσε σαν αγωνιζόμενος άνθρωπος με όλες του τις αντιφάσεις.

Κάποτε οι προύχοντες του τόπου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μετατρέψουν την Κέρκυρα σε Μονακό προσπάθησαν να καθιερώσουν έναν διεθνή αγώνα  ταχύπλοων σκαφών στον κόλπο της Γαρίτσας.

Ο Χάρης σήμανε συναγερμό.

«Θα εξοντώσουν τον γόνο!»

Κοιταχτήκαμε.

«Ποιο γόνο ρε Χάρη;»

«Το γόνο των ψαριών»

Ρώτησα κρυφά έναν ιχθυολόγο και μου είπε ότι τα ψάρια δεν γεννάνε  στη  Γαρίτσα  αλλά και αν γεννούσαν  μάλλον θα τους έκαναν και καλό τα ταχύπλοα γιατί  θα οξυγόνωναν τα νερά.

Δεν είπα τίποτα .

Δεν μου άρεσε που αυτή η φασαριόζικη φιέστα θα χάλαγε την ησυχία στις Τζίες  της Γαρίτσας που λούζουν το κορμάκι τους στα κρυστάλλινα νερά του κόλπου.

Σιωπηρά  πήρα το μέρος του Χάρη.

Καλύτερα ο Χάρης με τους ανεμόμυλους του παρά οι νιοράντηδες με τις φιέστες τους.

Ο Χάρης εξέδωσε και φλογερή ανακοίνωση  με τίτλο : «Όχι στα κόλπα του Κόλπου».

Ενοχλήθηκαν και οι νεοεμφανιζόμενες  αγωνίστριες κατά του σεξισμού.

Η Φιέστα συν τω χρόνω εκφυλίστηκε και έτσι στον Κόλπο (της Γαρίτσας) , συνεχίζουν να κάνουν το μπανάκι τους οι Τζίες και να αρμενίζουν  οι βαρκούλες του ΝΑΟΚ.

Μια των ημερών γνώρισα και το μουσικό ταλέντο του Χάρη.

Με είχε φωνάξει να του επισκευάσω μια τέντα νομίζω και στο τέλος της δουλειάς μου έβαλε να ακούσω και τις μουσικές του.

Είχε γράψει σε εκατοντάδες κασέτες μαγνητοφώνου αποσπάσματα από αυτοσχεδιασμούς  με την φυσαρμόνικά του.

Ωραίες μουσικές και ατελείωτες.

«Κάτσε να ακούσεις και αυτό»

«Χάρη πρέπει να πάω σπίτι μου να πλυθώ και να φάω. Είμαι στο ποδάρι από τα ξημερώματα »

Μου δώσε μερικά αντίγραφα που τα  ακούω ακόμα.

Τον Χάρη το είδα στο δρόμο πριν από μερικές μέρες.

Πολεμούσε με την αρρώστια του πάντα περπατώντας.

«Τι κάνεις Σταμάτη;»

«Καλά είμαι Χάρη.  Εσύ πως είσαι;»

Με κοίταξε ίσια στα μάτια και μου χαμογέλασε πικρά σαν να μου έλεγε : «Φεύγω».

Του γύρισα την κουβέντα στον καιρό.

«Δεν είναι καλοκαίρι τούτο το φετινό και τα λοιπά»

Χτες  πέθανε ο Χάρης Κατσούλης.

Δεν θα τον ξαναδούμε στους δρόμους της πόλης να μας χαιρετάει κουνώντας το κεφάλι και χαμογελώντας.

Στην ζωή του δίδαξε ανθρωπιά και αυτό είναι ένα σημάδι που χαράζεται ανεξίτηλα στο σώμα της ανθρωπότητας όσοι αιώνες και να περάσουν.

Υποκλίνομαι σε ένα αληθινό δάσκαλο.


Aπό:http://iltrovator.blogspot.com/2018/07/blog-post.html