Αναπαραγωγικά δικαιώματα εν κινήσει: ο αγώνας των γυναικών προσφύγων στην Ελλάδα για πρόσβαση στην αντισύλληψη…


αναδημοσιευση από τον ιστότοπο null

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα στην ιστοσελίδα openDemocracy 50.50. Η Zoe Holman είναι δημοσιογράφος, έχει αρθρογραφήσει για μέσα όπως ο Guardian, ο Economist, το Vice και το Al Jazeera. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας. (φωτό Μάριος Λώλος)

 

Η Marwa (ψευδώνυμο) ανασηκώνει το παντελόνι της για να μου δείξει τους κιρσούς και τις μελανιές που καλύπτουν τις γάμπες της. Η 34χρονη Σύρια λέει πως χειροτέρεψαν από το καθημερινό περπάτημα στο πετρώδες, ανώμαλο έδαφος του στρατοπέδου προσφύγων, έξω από την Αθήνα, όπου έμενε για πέντε μήνες.

Όταν συναντηθήκαμε τον Ιούνιο, η Marwa είχε μετακομίσει σε ένα διαμέρισμα, ήταν εννέα μηνών έγκυος και αγωνιζόταν να περπατήσει. Το μωρό που περίμενε θα ήταν το έκτο της. Η εγκυμοσύνη, όπως εξήγησε, ήταν απρόσμενη – και ανεπιθύμητη.

Παγκοσμίως, εκατομμύρια γυναίκες πρόσφυγες πρέπει να παλεύουν με θέματα αναπαραγωγικού ελέγχου έξω από το οικιακό τους περιβάλλον. Παρά τις εμφανείς ανάγκες, η πρόσβαση στην αντισύλληψη παραμένει χαμηλή προτεραιότητα μεταξύ των κυβερνήσεων και των ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται γύρω από τους πρόσφυγες.

Τα Ηνωμένα Έθνη υπολογίζουν πως μισό εκατομμύριο εκτοπισμένες Σύριες γυναίκες, σαν την Marwa, θα μείνουν έγκυοι φέτος. [Η Marwa] προέρχεται από τη Χομς, έφυγε από μαζί με την οικογένεια της πέρυσι, όταν ο άντρας της τραυματίστηκε από αυτοσχέδια βόμβα.

Φτάνοντας στην Ελλάδα – που προσπαθεί να «φιλοξενήσει» (στμ. τα εισαγωγικά δικά μου) 60000 πρόσφυγες στο μέσο μιας συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης – το ζευγάρι και τα πέντε του παιδιά προσπάθησε να περάσει στη Μακεδονία, τη στιγμή που τα σύνορα σφραγίστηκαν εξαιτίας της αμφιλεγόμενης συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας.

Η Marwa μου είπε πως μέσα στο χάος τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της (τότε 10 και 8 ετών) ξεγλίστρησαν μέσα από τα σύνορα πριν κλείσουν. Δεν τα ξαναείδε από τότε – αν και έχει τακτική επαφή μαζί τους από τη στιγμή που έφτασαν σε ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων στην Γερμανία.

Η υπόλοιπη οικογένεια της ζούσε σε στρατόπεδο προσφύγων στη βόρεια Ελλάδα μέχρι που έκλεισε και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο έξω από την Αθήνα πέρυσι. Εξαντλημένη, λέει η Marwa, λιποθύμησε και έκανε εμετό στο ταξίδι αυτό. Αρκετές εβδομάδες αργότερα, συνειδητοποίησε πως ήταν έγκυος. «Η κατάσταση μας ήταν τόσο άσχημη… σκέφτηκα ‘δε μπορώ να το κάνω αυτό’» μου είπε η Marwa. Ο άντρας της όμως «ήταν πολύ αγχωμένος γιατί φοβόμασταν το θεό, έτσι αποφασίσαμε να κρατήσουμε το μωρό». Όταν συναντηθήκαμε, ήταν και εκείνη αγχωμένη με την γέννα γιατί την εμπόδιζε στο ταξίδι της προς «τη Γερμανία, να ενωθεί ξανά με τα παιδιά της». Ήταν, όπως είπε, «πολύ επικίνδυνο» να ταξιδέψει στη κατάστασή της.

Αναπαραγωγικά δικαιώματα εν κινήσει

 

Η ιστορία της Marwa αντανακλά τους πρακτικούς, πολιτιστικούς και κοινωνικούς παράγοντες που περιορίζουν τον έλεγχο των γυναικών προσφύγων στα σώματά τους. Πέρα από τοπικές ακαδημαϊκές έρευνες και μελέτες ΜΚΟ υπάρχουν πολύ λίγα δεδομένα πάνω στα θέματα αυτά. Αλλά ακόμα και όσα υπάρχουν δείχνουν τι βλέπουν, να συμβαίνει στη πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι σε υποστήριξη και υγεία: χαμηλή και συνήθως με πτωτικά ποσοστά χρήση αντισύλληψης μέσα σε συνθήκες κινητικότητας και αβεβαιότητα. Αν και το 60 τις εκατό των γυναικών αναφέρουν κάποιο είδος οικογενειακού προγραμματισμού στην προπολεμική Συρία, μια πρόσφατη έρευνα έδειξε πως το νούμερο αυτό είναι μόλις 37 τις εκατό μεταξύ των παντρεμένων Σύριων γυναικών που ζουν ως πρόσφυγες στο Λίβανο.

Στην Ελλάδα η Λια Μότσκα, υπεύθυνη σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), μου είπε πως οι συνηθισμένες μορφές αντισύλληψης που είναι διαθέσιμες στη χώρα δεν είναι κατάλληλες για τις γυναίκες πρόσφυγες. Πολλές γυναίκες που είδαν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, χρησιμοποιούσαν ενέσιμα αντισυλληπτικά και εμφυτεύματα, που όπως εξηγεί η Μότσκα είναι «για τους ανθρώπους σε κίνηση… κάποιες από τις καλύτερες λύσεις», συνεχίζει όμως: «οι μέθοδοι αυτές δεν είναι διαθέσιμες στην Ελλάδα. Αυτό είναι το κύριο πρόβλημα».

Στην Ελλάδα οι γυναίκες συνήθως χρησιμοποιούν προφυλακτικά, χάπια ή ενδομήτριους μηχανισμούς (σπιράλ). Όμως όπως εξηγεί η Μότσκα, θρησκευτικοί κανόνες και ο καθημερινός σωβινισμός κάνουν τη χρήση προφυλακτικών μη ρεαλιστική λύση και τα χάπια δεν είναι πρακτική λύση για γυναίκες που το περιβάλλον και η ρουτίνα τους είναι σε μια διαρκή κατάσταση ρευστότητας.

Οι ΓΧΣ προωθούν και χορηγούν ενδομήτριους μηχανισμούς, όμως αυτοί απαιτούν ιατρική επέμβαση να τοποθετηθούν. Κάποιες γυναίκες που είναι λίγότερο εξοικιωμένες με αυτή τη μορφή αντισύλληψης, διστάζουν να τις χρησιμοποιήσουν.

Τα ενέσιμα αντισυλληπτικά είναι βασική επιλογή για τις γυναίκες στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Για παράδειγμα είναι η κυρίαρχη μορφή αντισύλληψης στο Αφγανιστάν, την Ερυθραία και την Σομαλία. Η εισαγωγή τους και η πώληση τους όμως είναι παράνομη στην Ελλάδα. Οι ΓΧΣ είναι ο μεγαλύτερος πάροχος υπηρεσιών σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας στους πρόσφυγες στην Ελλάδα, και προσπάθησε – ανεπιτυχώς – να πιέσει το Υπουργείο Υγείας να αλλάξει το καθεστώς εισαγωγής αντισυλληπτικών. «Έχουμε πλέον μια μεγάλη κοινότητα γυναικών προσφύγων και μεταναστών που τα έχουν ανάγκη», μας είπε « όμως πρέπει να τους λέμε στις συμβουλευτικές συνεδρίες μας πως μπορούμε να τους προσφέρουμε περιορισμένες μεθόδους… και συχνά μας λένε όχι, δεν τις θέλουν».

Μοιράστηκε μαζί μας την ιστορία μιας νεαρής Αφγανής γυναίκας που ζήτησε την επικουρική δόση των ενέσιμων αντισυλληπτικών και όταν της είπαν πως δεν είναι διαθέσιμα, αρνήθηκε τις εναλλακτικές. Τρεις μήνες αργότερα, επέστρεψε ζητώντας τον τερματισμό μια ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Στην Αθήνα εθελοντικό ιατρικό προσωπικό και μαίες που προσφέρουν υπηρεσίες σε καταλήψεις στέγης προσφύγων, τα εισήγαγαν παράνομα μόνοι τους και τα χορήγησαν στις γυναίκες που ζήτησαν τις επικουρικές δόσεις. Για κάποιες από τις γυναίκες πρόσφυγες που ζουν στις καταλήψεις αυτές, αυτό μπορεί να αποτελεί μια βραχυπρόθεσμη λύση, για άλλες η πρακτική αυτή δείχνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο να έχουν αναπαραγωγικό έλεγχο.

Ανεξάρτητα από τη μέθοδο, προσθέτει η Μότσκα, οι γυναίκες πρόσφυγες συχνά δεν λένε στους συντρόφους τους πως χρησιμοποιούν αντισύλληψη και πρέπει να υπάρχει αυστηρή εμπιστευτικότητα στην παροχή αυτών των υπηρεσιών – όπως και στην περίπτωση άμβλωσης.

Η άμβλωση είναι νόμιμη στην Ελλάδα αν και εξακολουθεί να είναι μια τρομακτική και δύσκολα διαχειρίσιμη προοπτική. «Φανταστείτε είστε μια γυναίκα που ζει σε ένα στρατόπεδο μακριά έξω από την Αθήνα και το μόνο άτομο με το οποίο μπορεί να μετακινηθείς είναι ο άντρας σου» λέει η Μότσκα. «Φοβάται γιατί ο άντρας της δεν το ξέρει, είναι αβέβαιη για την απόφαση και συχνά έχει γονείς που παρακολουθούν κάθε της κίνηση». Τέτοιοι περιορισμοί, προσθέτει,  σημαίνει πως κάποιες γυναίκες υποβάλλονται σε επικίνδυνες εκτρώσεις μέσα στα στρατόπεδα. «Είχαμε περιπτώσεις που γυναίκες ερχόντουσαν σε εμάς αιμορραγώντας και ξέρουμε πως είναι επειδή το προσπάθησαν με τον επικίνδυνο τρόπο… Δεν τολμούν να το πουν, αλλά ξέρουμε πως συμβαίνει».

«Ένας συνεχής κίνδυνος σεξουαλικής βίας»

Ο βιασμός και η σεξουαλική βία – που πραγματοποιούνται από δουλέμπορους, αρχές και άλλους μετανάστες – δεν είναι ασυνήθιστα φαινόμενα στο δρόμο προς την Ευρώπη. Μελέτες συγκεκριμένων μεταναστευτικών οδών, για παράδειγμα μέσω Λιβύης, δείχνουν πως κάποιες γυναίκες παίρνουν αντισυλληπτικά πριν ταξιδέψουν έχοντας κατά νου ακριβώς αυτό το κίνδυνο1.

Η διευθύντρια της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Προσφύγων της Ερυθραίας2 Mero Estinfanos, μου είπε πως γυναίκες που έχουν αφετηρία την Ερυθραία έχουν πιθανότητες να υποστούν βιασμό τουλάχιστον δυο φορές πριν φτάσουν στην Ευρώπη. «Οι γυναίκες τώρα παίρνουν πολύ ισχυρά αντισυλληπτικά πριν φύγουν για να αποφύγουν τον επιπρόσθετο κίνδυνο μιας εγκυμοσύνης» μας είπε προειδοποιώντας πως αυτό μπορεί να τους αφήσει «με χρόνιες ζημιές και αναπαραγωγικά προβλήματα».

Στην Ελλάδα μια μελέτη σε εννέα στρατόπεδα προσφύγων3 βρήκε πως οι ανασφαλείς συνθήκες έχουν αφήσει πολλές γυναίκες εκτεθειμένες σε μόνιμο κίνδυνο σεξουαλικής και έμφυλης βίας, συμπεριλαμβανομένου βιασμού, εξαναγκασμού σε πορνεία και εμπόριο σαρκός. Οι δράστες, αναφέρει περιλαμβάνουν «εθελοντές» και άλλους πρόσφυγες.

Στους ΓΧΣ η «εγκυμοσύνη από σεξουαλική βία είναι ένας μεγάλος κίνδυνος, ιδιαίτερα όταν περνάνε τα σύνορα». Έχουν υπάρξει ηχηρές εκκλήσεις σε διεθνές επίπεδο – μεταξύ τους και η οργάνωση UN Women – ώστε να γίνουν περισσότερα  για να αυξηθεί η πρόσβαση σε ασφαλή αντισύλληψη και παροχή υπηρεσιών σεξουαλικής υγείας για γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστες. Ωστόσο τέτοιες προσπάθειες έχουν μείνει με ανεπαρκείς πόρους.

Η ίδια η υπηρεσία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες σημειώνει πως η αναπαραγωγική υγεία είναι «κρίσιμη για την πνευματική και κοινωνική ευημερία του ατόμου». Οι περιοχές όμως που μαστίζονται από συγκρούσεις εξακολουθούν να λαμβάνουν 50 τις εκατό χαμηλότερη χρηματοδότηση για τις υπηρεσίες αυτές από ότι ζώνες ελεύθερες συγκρούσεων.

Στην Αθήνα το έκτο παιδί της Marwa, ένα κοριτσάκι, γεννήθηκε το περασμένο μήνα. Μείναμε σε επαφή και μου είπε πως είναι ευτυχισμένη και αναρρώνει από το τοκετό και προσπαθεί να προετοιμαστεί για το ταξίδι στη Γερμανία για να ενωθεί με τα άλλα παιδιά της.

Στο μεταξύ σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι μισές από τις γυναίκες που ζητούν άσυλο είναι στην γονιμότερη αναπαραγωγική ηλικία, μεταξύ 18 και 34 ετών. Με τόσο μικρό έλεγχο πάνω στο περιβάλλον τους, πως μπορούν να διατηρήσουν τον έλεγχο πάνω στα σώματά τους; Για πολλές είναι και αυτό ζήτημα ζωής, θανάτου και επώδυνα περιορισμένων επιλογών.

  1. https://www.amnesty.org/en/latest/news/2016/07/refugees-and-migrants-fleeing-sexual-violence-abuse-and-exploitation-in-libya/
  2. Aπό:http://www.provo.gr/reproductive-rights-on-the-move/

Η υπόθεση στο αρχείο…


Όπως έχει γίνει κατά κόρον (με ελάχιστες και αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, δεν θα θυμίσουμε εδώ το τι και πως) όλοι οι «ύποπτοι» για τις επιθέσεις στην Καταλωνία είναι νεκροί. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, ούτε να αποκαλύψουν κάτι που δεν θα έπρεπε.

Η «εξουδετερώσή» τους έχει όνομα. Εξωδικαστική εκτέλεση. Είναι εύκολη υπόθεση, αρκεί να ανήκει (ο εκτελεσμένος) σε μια κοινωνική κατηγορία που έχει ποινικοποιηθεί προκαταβολικά. Ας πούμε «μουσουλμανικού θρησκεύματος». Ποιος οπαδός των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” και γιατί θα ασχοληθεί τώρα αν οι «νεκροί ύποπτοι» έπρεπε να δολοφονηθούν πριν καν απολογηθούν. Ποιος; Κανένας… Τα ανακοινωθέντα της αστυνομίας είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ! Τελεία και παύλα!

Το κακό (ακόμα και με την στενή έννοια) είναι ότι οι ποινικοποιημένες / περιθωριοποιημένες κοινωνικές κατηγορίες, και άρα η «εκκαθάρισή τους», θα αυξηθούν· δεν θα μειωθούν.

Αν μας θεωρείτε υπερβολικούς απλά θυμηθείτε: πόσο εύκολη είναι στις ηπα η εκτέλεση μαύρου… Άσχετα από θρησκευτικό ή αθεϊστικό ριζοσπαστισμό…

_______________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/i-ypothesi-sto-archio/

Εχει ρίζες ο Δυτικός πολιτισμός είπαμε …


Τα κράτη που στο παρελθόν εξόπλισαν και εκπαίδευσαν τις μισαλλόδοξες φονταμενταλιστικές οργανώσεις όπως την Αλ Κάιντα και τον ISIS σήμερα παρουσιάζονται υπέρμαχοι του «αντιτρομοκρατικού αγώνα» ενώ είναι τα ίδια αυτά κράτη που υπέθαλψαν την γιγάντωση –για μια σειρά λόγους- αυτών των ακραίων οργανώσεων.

Απόσπασμα από περασμένη ανάρτηση του δημοσιογράφου Σεϊτ Αλντογάν

Μετά τα τραγικά γεγονότα στην Καταλονία αρχίζει πάλι να γίνεται λόγος περί ισλαμοτροκρατίας δημιουργούντας ένα κλίμα ισλαμοφοβίας.

Στην χώρα μας ειδικά και μετά την παρέμβαση του πρώην υπουργού της Νέας Δημοκρατίας Ανδρέα Ανδριανόπουλο που χαρακτήρισε συλλήβδην «ισλαμικά κτήνη» όλους τους μουσουλμάνους, βρήκαν την ευκαιρία όλα τα ναζιστικά – φασιστικά στοιχεία να συστατευτούν μαζί του, ενώ ήρθε στην επιφάνεια και ο λανθάνων ρατσισμός που υπάρχει σε ένα μέρος των συντηρητικών πολιτών.

Δεν θα μιλήσουμε για το ότι τα δημιουργήματα του Δρ. Φράνκενσταϊν στρέφονται τελικά εναντίον του.

Βλέποντας όπως στο διαδίκτυο αρκετά σχόλια χρηστών να ζητούν να απελαθούν από τις χώρες της Ευρώπης όλοι οι μουσουλμάνοι που «δεν σέβονται τις αξίες του δυτικού πολιτισμού» και τα «ιδεώδη της Ευρώπης» θα κάνουμε μια παρέμβαση παραθέτοντας μια φωτογραφία από το αρχείο μας και την χαρίζουμε σε όσους κάνουν λόγο για «πολιτισμένη Δύση».

Πρόκειται για ένα καρτ ποστάλ απ’ αυτά που έστελναν, στις αρχές του 20 αιώνα, οι Γάλλοι άποικοι του Μαρόκου στους φίλους τους για να τους ευχηθούν.

Κομμένα κεφάλια από τον ντόπιο πληθυσμό που προσπάθησε να αντισταθεί στο ξερίζωμα απ’ την γη τους, που τους έκαναν οι απροσκάλεστοι «επισκέπτες», ήταν η «επιλογή» της φωτογραφίας που μαζί με τις «ευχές» τους έστελναν οι άποικοι Γάλλοι στις οικογένειες και φίλους τους.

Εχει ρίζες ο Δυτικός πολιτισμός είπαμε …


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_2.html

Η Ζωίτσα και ο λεοντόκαρδος Θανατούλης…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

laskari.jpeg

Ο παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος δεν ήταν ούτε παλιός ούτε καλός. Ήταν απλά αντιδραστικός.

Τα μετεμφυλιακά δόγματα της κομμουνιστοφάγου δεξιάς έλαβαν σάρκα και οστά στο σινεμά που πιπίλιζε την επιθυμία της μεσαίας τάξης για μεγαλεία.

Καρικατούρες ανθρώπων, σπίτια με δούλες και υπηρέτες, αφεντικά δύστροπα αλλά με κρυμμένη ανθρωπιά και ευαισθησίες, σεμνοκαυλωμένες κοπέλες και άλλα σημεία και τέρατα της εποχής.

Στο πανί έπαιζε δράμα ή κωμωδία μα στο διπλανό δρόμο γινόταν μια δολοφονία. Ο λαός γελούσε ή έκλαιγε, διασκεδάζοντας την φτώχεια του με λατέρνα και φιλότιμο μα στην ασφάλεια βασάνιζαν ανθρώπους.

Ήταν η εποχή που το πρωτόγονο λάιφ στάιλ με τους χασάπηδες παραγωγούς και τους παρδαλούς σκηνοθέτες τρύπωνε μια και καλή στη λαβυρινθώδη λαϊκή συνείδηση που δεν μπορούσε να συνέλθει απ’ τις φονικές σφαλιάρες και τη βαρβαρότητα των πολέμων.

Ο κόσμος και ο κοσμάκης ξαναγινόταν νοικοκύρης και το πρότυπο του πρωτευουσιάνου μεσουρανούσε στον καθημερινό μπερντέ κάτω απ’ τον οποίο κάποιοι έκρυβαν και ξέπλεναν τα εγκλήματά τους.

Έκτατα στρατοδικεία και πολιτικές δολοφονίες, φτώχεια και κακομοιριά. Χωριά παρατημένα στους χίτες κι ένας κρατικός μηχανισμός παραδομένος στην αναίσχυντη ελληνική αστική τάξη.

Ο φτωχός, πλην τίμιος νέος, που με τη δουλειά θα προχωρήσει μπροστά. Ο καλός και ο κακός. Ο όμορφος και ο άσχημος. Τα δίπολα της συμφοράς και της χαζοχαρούμενης αμερικανιάς που φυσούσαν μέσα απ’ τα κλιματιζόμενα επιχορηγούμενα πάνσεπτα δώματα.

Χορηγίες και ιδρύματα που ο θείος Σαμ με άκρως χειρουργικό τρόπο διακονούσε στην ελληνική μπανανία.

Το δολάριο και τα ναυτάκια. Η πουτανιά σε όλο της το μεγαλείο. Οικογένειες, παπάδες και χωροφύλακες.

Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος υπήρξε το κινίνο του λαού στα χρόνια της χούντας. Το μεγάλο σχολείο που έθρεψε γενιές νεοελλήνων που τα’ χουν παντελώς χαμένα. Τέκνα της κλαδικής του πασόκ, νοσταλγοί του Μεταξά, αριστεροί που αυτομόλησαν στο κέντρο, κεντρώοι που γέμισαν τη μπάκα τους και έγιναν στρατιώτες της ελεύθερης αγοράς, σάπιοι διανοούμενοι νεοορθόδοξοι έτοιμοι να πουλήσουν τη μάνα τους για τα μαγαρισμένα φράγκα.

Σαββόπουλοι και λοιποί που πουλούσαν με την οκά επαναστατικό ρομαντισμό σε νέους που νόμιζαν επανάσταση το να μη φοράς σουτιέν.

Σαββόπουλοι και Δοξιάδηδες που μπορούσαν εν μια νυκτί να εκτελέσουν καλλιτεχνικά και ηθικά μια Φρίντα Λιάπα ή ένα Θόδωρο Αγγελόπουλο.

Μα στο τέλος, οι εργάτες αυτού του σινεμά ξεψυχούν μες στα καθιστικά μας.

Ζωίτσες πρησμένες απ’ τα μπότοξ, Αλίκες βυθισμένες στην κατάθλιψη, Δημήτρηδες αλκοολικοί κι οι Μπάρκουλοι εκμηδενισμένοι, μακριά απ’ τα κορίτσια, ξερνάνε μέσα στην χέστρα της τηλεόρασης όλη τους την κακοζωία και όλους τους κλασμένους μύθους και τα παραμύθια της παραμυθιασμένης μας ζωής.


Aπό:https://dromos.wordpress.com/2017/08/19/%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%BB%CE%B5%CE%BF%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7/

Η κόλαση είναι άδεια κι όλοι οι διάβολοι είναι εδώ* …


Με αφορμή τις συγκρούσεις στο Σάρλοτσβιλ των ΗΠΑ μια αναφορά στον αμερικανικό ναζισμό και στο πώς γεννήθηκε κι έχασε τη μάχη από το εργατικό κίνημα τη δεκαετία του ‘30

* «Τρι­κυ­μία», Σέξ­πιρ

Οι αμε­ρι­κα­νοί ναζί που χτύ­πη­σαν την αντι­φα­σι­στι­κή δια­δή­λω­ση στο Σάρ­λο­τσβιλ, αφή­νο­ντας πίσω τους νε­κρούς και τραυ­μα­τί­ες, δεν ήρθαν από το που­θε­νά. Είναι σάρκα από τη σάρκα της πιο “σκο­τει­νής” και συ­ντη­ρη­τι­κής Αμε­ρι­κής, ζυ­μω­μέ­νοι με το ρα­τσι­στι­κό και φυ­λε­τι­κό μίσος που επι­βιώ­νει ακόμα και σή­με­ρα στον Νότο, ενά­μι­ση και πλέον αιώνα μετά τον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο. Πρό­κει­ται για τον πό­λε­μο στον οποίο  συ­ντρί­φτη­καν στρα­τιω­τι­κά οι νό­τιες Πο­λι­τεί­ες και ανα­γκά­στη­καν να απε­λευ­θε­ρώ­σουν τους μαύ­ρους σκλά­βους τους. Ο Ρό­μπερτ Λη, επι­κε­φα­λής του στρα­τού των Νο­τί­ων, φα­να­τι­κός υπο­στη­ρι­κτής της δου­λεί­ας και των προ­νο­μί­ων των γαιο­κτη­μό­νων, υπήρ­ξε έκτο­τε η ση­μαία και το σύμ­βο­λο της “λευ­κής ανω­τε­ρό­τη­τας” για τον κάθε ρα­τσι­στή. Η απο­μά­κρυν­ση, λοι­πόν, στον 21ο αιώνα του αγάλ­μα­τος του “στρα­τη­γού Λη” πυ­ρο­δό­τη­σε τα αντα­να­κλα­στι­κά των επι­γό­νων του. Οι συ­γκρού­σεις στο Σάρ­λο­τσβιλ (πο­λι­τεία της Βιρ­τζί­νια) με­τα­ξύ των νο­σταλ­γών του να­ζι­σμού και των αντι­φα­σιστ(ρι)ών, ήρθαν να υπεν­θυ­μί­σουν ότι όσο δεν ξε­μπερ­δεύ­ου­με με τις αι­τί­ες που γεν­νούν τον φα­σι­σμό, αυτός πα­ρα­μέ­νει ένα εφιαλ­τι­κά ρε­α­λι­στι­κό εν­δε­χό­με­νο.

Δεν είναι διό­λου τυ­χαίο ότι η νε­κρα­νά­στα­ση των ζόμπι του να­ζι­σμού συ­μπί­πτει με την προ­ε­δρία του Ντό­ναλντ Τραμπ. Χτύ­πη­μα στα δι­καιώ­μα­τα και τις ελευ­θε­ρί­ες, διά­λυ­ση των -όποιων- υπο­λειμ­μά­των του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, ισλα­μο­φο­βία, σε­ξι­στι­κή ρη­το­ρεία, εθνι­κι­στι­κή έπαρ­ση, κο­μπα­σμοί στρα­τιω­τι­κής υπε­ρο­χής και ανοι­χτή απει­λή επέμ­βα­σης απέ­να­ντι σε Βό­ρεια Κορέα και Βε­νε­ζου­έ­λα, οδή­γη­σαν στο ανα­με­νό­με­νο: Ανα­θάρ­ρη­ση των αμε­ρι­κα­νών ναζί και επα­νεμ­φά­νι­σή τους στον δρόμο. Στην αρχή στή­ρι­ξαν ανοι­χτά τις συ­γκε­ντρώ­σεις της δε­ξιάς υπέρ του Τραμπ και τις επι­θέ­σεις ενά­ντια σε δια­δη­λώ­σεις της αρι­στε­ράς. Μετά ήρθε η ώρα για τη δική τους αυ­τό­νο­μη πα­ρου­σία, όπως στη Βιρ­τζί­νια, με το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τίτλο “Unite the Right” (“Ενώ­στε τη Δεξιά”).

 

Συνέχεια

Η επίσημη «πρώτη» του Καραγκιόζη…


Λαϊκό θέατρο σκιών, ανατολίτικης προέλευσης, που πήρε το όνομά του από τον πρωταγωνιστή του, τον Καραγκιόζη, ένα πανέξυπνο τύπο, μόνιμα φτωχό και σαρκαστή των πάντων.

Για την καταγωγή του Καραγκιόζη έχουν διατυπωθεί αρκετές θεωρίες. Πιο πειστική είναι αυτή που τον θέλει να κατάγεται από τη μακρινή Ανατολή (Κίνα και Ινδία) και μέσω Τουρκίας να ήλθε στην Ελλάδα κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας. Ο τουρκικός Καραγκιόζης (Karagöz = μαυρομάτης στα τουρκικά) διαδόθηκε σε όλες τις επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήδη από τον 17ο αιώνα, διασκεδάζοντας το κοινό με την ιθυφαλλική εμφάνισή του και την αισχρολογία του.

Πρώτη γραπτή μαρτυρία για τον Καραγκιόζη στον ελληνικό χώρο έχουμε στις 18 Αυγούστου 1841, όταν η αθηναϊκή εφημερίδα «Ταχύπτερος Φήμη» αναγγέλλει: «Την 21 του παρόντος, θα παρουσιαστεί εις Ναύπλιον η κωμωδία του Καραγκιόζη, έχουσα αντικείμενον τον Χατζ-Αββάτην και Κουσζούκ-Μεϊμέτην». Το 1852 η εφημερίδα «Αθηνά» άσκησε κριτική στη διεύθυνση της Αστυνομίας Αθηνών, διότι ανεχόταν «την εν τισιν καφενείοις παράστασιν του λεγόμενου Καραγκιόζη, ενώ άλλοτε αυστηρώς εμποδίζετο αύτη». Και κατήγγηλλε ότι «αισχρών και ασέμνων πράξεων σκηναί παρίστανται δια των νευροσπάστων εις τα βωμολοχικά τοιαύτα των Ασιατών θέατρα», ώστε η διαφθορά να περνάει σε ολόκληρη την κοινωνία, αφού «απειράριθμον πλήθος διαφόρων παίδων, και πολλοί μάλιστα εκ των μαθητών των γυμνασίων και των σχολείων μας» σύχναζαν εκεί κάθε βράδυ «αδιακόπως».

Ο εξελληνισμός του Καραγκιόζη πρέπει να ξεκίνησε το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, από την Ήπειρο, όταν καραγκιοζοπαίχτες της εποχής εκείνης παρουσίαζαν την παράσταση με το Μεγαλέξανδρο και το φίδι, συνδέοντας έτσι για πρώτη φορά τον Καραγκιόζη με την ελληνική λαϊκή παράδοση. Η Πάτρα ήταν το μέρος, όπου ο Καραγκιόζης εξελληνίστηκε οριστικά μέσα από τις καινοτομίες, που επέφερε σε πρόσωπα και θέματα ο καραγκιοζοπαίχτης Μίμαρος, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Δημητρίου Σαραντούνη (1865-1912).

Ο Μίμαρος δημιούργησε νέους χαρακτήρες (Κολλητήρι, Σιορ Διονύσιος, Βεληγκέκας), έστρεψε τις παραστάσεις του Καραγκιόζη και προς το ηρωικό δράμα (με αναφορές στους ήρωες του ‘21), μεγάλωσε τη σκηνή, τοποθετώντας την καλύβα και το σαράι, ενώ άρχισε να φτιάχνει τις φιγούρες με χαρτόνι και όχι από τενεκέ, όπως κατασκευάζονταν μέχρι τότε. Ο μαθητής του Μίμαρου, Γιάννης Ρούλιας, δημιούργησε τον τύπο του Μπαρμπαγιώργου, ο Γιάννης Μώρος τον Σταύρακα και ο σπουδαίος καραγκιοζοπαίχτης Αντώνης Μόλλας (1871-1949) λιγότερο δημοφιλείς ήρωες, όπως τον Πεπόνια, τον Καικαί και τον Νώντα.

Οι παραστάσεις του Καραγκιόζη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη χώρα μας μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και προσέλκυαν κόσμο κάθε ηλικίας. Σταδιακά, μετά τον πόλεμο και με την άνοδο του κινηματογράφου, ο Καραγκιόζης άρχισε να χάνει την αίγλη του και περιορίστηκε μόνο στο παιδικό κοινό. Στις μέρες μας και τα παιδιά ακόμα δείχνουν να τον εγκαταλείπουν, έχοντας ανακαλύψει νέους ήρωες από την τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Οι βασικοί ήρωες του Καραγκιόζη

  • Καραγκιόζης: Ο πρωταγωνιστής του θεάτρου σκιών. Είναι κακάσχημος και καμπούρης, μόνιμα φτωχός και σαρκαστής των πάντων. Σοφίζεται χίλια τεχνάσματα για να τα βολέψει στη ζωή και τα καταφέρνει περίφημα, μ’ όλο που φορτώνεται καρπαζιές κάθε τόσο. Σύμφωνα με το συγγραφέα Γιώργο Ιωάννου «το σπουδαιότερο μήνυμά του μπροστά στην απελπισία της νεοελληνικής ζωής είναι ο αντιστασιακός αμοραλισμός του και το αιώνιο κέφι του».
  • Κολλητήρης και Κοπρίτης: Γιοι του Καραγκιόζη, «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του πατέρα τους.
    • Μπαρμπαγιώργος: Θείος του Καραγκιόζη, που εκφράζει τον πρωτόγονο,  απλοϊκό, αλλά αχάλαστο Έλληνα. Ζει σε κάποιο χωριό της Ρούμελης και έρχεται στην πόλη για δουλειές ή για να βοηθήσει τον ανιψιό του.
    • Χατζηαβάτης: Φοράει τουρκική φορεσιά και σκούφια. Είναι τίμιος και σοβαρός, αλλά συχνά ενδίδει στους πειρασμούς του Καραγκιόζη και διαπράττει μαζί του διάφορες μικροαπάτες. Του αρέσει να κολακεύει τους ισχυρούς και στη νεοελληνική ζωή έχει ταυτιστεί με τον δουλοπρεπή τύπο, «τον αιώνια συμβιβαστικό και συνεργαζόμενο πάντα με τις δυνάμεις κατοχής της εξουσίας.» (Ιωάννου)
    • Σιορ-Διονύσιος ή Νιόνιος: Είναι κατά φαντασία αριστοκράτης, που δυτικοφέρνει και μιλάει με το ζακυνθινό ιδίωμα.
    • Σταύρακας: Μάγκας και ψευτοπαλληκαράς, φίλος του Καραγκιόζη, που συχνά πυκνά τον χλευάζει.
    • Βεληγκέκας: Τουρκαλβανός, εκτελεστικό όργανο του Πασά.
    • Μορφονιός: Υπερβολικά άσχημος, με μεγάλο κεφάλι και τεράστια μύτη, που θεωρεί τον εαυτό του μέγα εραστή.
    • Εβραίος: Κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη και μιλάει κακά ελληνικά.
    • Μπέης: Πλούσιος αστός, που αναθέτει δουλειές στο Καραγκιόζη μέσω του Χατζηαβάτη.
    • Βεζύρης ή Πασάς: Αντιπροσωπεύει την τουρκική εξουσία.

    ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/966#ixzz3jBbA5nKX

  • _______________________________________________________
  • Από:http://www.imerodromos.gr/karagiozis/

Η Μεταμοντέρνα Αριστερά …


Του Ηλία Παπαναστασίου (*)

Ο όρος «Μεταμοντέρνος» (Post Modern) αφορά ουσιαστικά την τάση, προσπάθεια και προδιάθεση αποδόμησης – διάλυσης ουσιαστικά – όλου του «Μοντέρνου» επιστημονικού, θεωρητικού κεκτημένου, δηλαδή όλου του Πολιτιστικού Κεκτημένου της Νεώτερης εποχής από το τέλος του Μεσαίωνα και δώθε.

Θα χρειαστεί μια σειρά άρθρων για να εξηγήσουμε απλά και στρωτά την αποδομητική – δήθεν εκσυγχρονιστική -τάση των Μεταμοντέρνων Επιστημόνων και των δήθεν ανατρεπτικών τάσεών τους. Ουσιαστικά οι Μεταμοντέρνοι μάς πάνε όχι μπροστά, αλλά πίσω από τους «Μοντέρνους» ή νεωτερικούς. Όσο και να διαμαρτύρονται οι Μεταμοντέρνοι και η θεωρία τους, αποτελούν μια Επανάσταση ενάντια στη Λογική και μια ασύντακτη και πρωτόγονη επιστροφή στην Προ-Λογική ή Μυθολογική περίοδο. Καλύπτουν δε την βαθιά αντιδραστικότητά τους με κραυγές επιστημοσύνης και προχωρημένης σκέψης…

Αφήνοντας για τις μετέπειτα δημοσιεύσεις την ανάλυση των θεωριών τους, σήμερα θα ασχοληθούμε με την Μεταμοντέρνα Αριστερά (Αριστερά εντός εισαγωγικών), επικεντρώνοντας σε πέντε χαρακτηριστικά της για να τονίσουμε την ιδιαιτερότητά της.

Η Μεταμοντέρνα «Αριστερά» έχει σαν κύρια τάση τον Κοινωνιολογισμό.

Έχοντας αλλεργία και ενστικτώδη απέχθεια στην Βιολογία, οι Μεταμοντέρνοι θεωρούν την Βιολογική κατασκευή σαν Κοινωνική Κατασκευή κατά πρώτο λόγο. Με αποκορύφωμα την θεωρία του φύλου, την οποία πρεσβεύουν, θεωρούν πως τα δυο φύλα είναι κατά πρώτο λόγο «Κοινωνική Κατασκευή». Ουσιαστικά δεν γεννιέσαι βιολογικά σαν άνδρας ή γυναίκα, αλλά «δημιουργείσαι» ή «διαπλάθεσαι» από την Κοινωνία. Έχοντας σαν συνειδητό στόχο να αποδομήσουν τον Βιολογικό Πυρήνα των Φύλων υπερτονίζουν την Κοινωνική Επιρροή στην διαμόρφωση των Φύλων μειώνοντας με κάθε τρόπο τον βιολογικό πυρήνα των δυο φύλων.

Συνέχεια