McDonald’s vs Φλωρεντία… …και στο βάθος TTIP! …


piazza-del-duomo

Η θρασύτατη μήνυση που κατέθεσε κατά του δήμου της Φλωρεντίας η αμερικανική πολυεθνική McDonald’s, τον περασμένο Νοέμβριο, επειδή δεν τις επέτρεψε να ανοίξει φαστφουντάδικο στο ιστορικό κέντρο της πόλης έχει και μερικές ακόμη ενδιαφέρουσες πτυχές, εκτός της βασικής που είναι η εμπορευματική χρήση της πολιτιστικής κληρονομιάς, με ουσιαστικότερη την περίφημη Διατλαντική Εμπορική Συμφωνία (TTIP) μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ενωσης, που έχει προκαλέσει πλήθος μαζικών, κοινωνικών αντιδράσεων, με αποτέλεσμα να είναι αμφίβολο το μέλλον της.

Θυμίζουμε, ότι η πολυεθνική απαιτεί από τον δήμο της Φλωρεντίας περίπου 20 εκατομμύρια δολάρια, ως αποζημίωση επειδή της απαγόρευσε να ανοίξει φαστφουντάδικο στην κεντρική πλατεία της πόλης, Piazza del Duomo.

Το γεγονός ότι το ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας προστατεύεται από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς είναι προφανές ότι ουδόλως εμποδίζει την πολυθενική από το να θεωρεί «οικόπεδό» της ό,τι μνημείο «γυαλίσει» το κερδοσκοπικό της «μάτι».

Η υπόθεση χρονολογείται από την Άνοιξη του 2015, όταν η McDonald’s ζήτησε από τη Δημαρχία την άδεια να ανοίξει το δεύτερο εστιατόριό της στην Φλωρεντία. Ωστόσο ο δήμος αρνήθηκε να επιτρέψει την χρήση φαστφουντ στα πανέμορφα διατηρημένα κτίρια που περιβάλλουν την κεντρική πλατεία και τον γοτθικού ρυθμού καθεδρικό ναό, οι εργασίες ανέγερσης του οποίου ξεκίνησαν το 1296 και ολοκληρώθηκαν το 1436.

Συνέχεια

Το πρόβλημα με τη CETA…


Του Leo Panitch (μετάφραση: Συραγώ Λιάτσικου, Ισμήνη Μαθιουδάκη)

Οι κεντροαριστεροί πολιτικοί που υπερασπίζονται το ελεύθερο εμπόριο θα τροφοδοτήσουν μόνο δεξιές δυνάμεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. 

Η ‘’φιλαυτία’’ της υπουργού εμπορίου του Καναδά Chrystia Freeland, υπέστη πλήγμα την περασμένη εβδομάδα, όταν οι τελευταίες διαπραγματεύσεις που διακυβεύονταν τη διάσωση της CETA, μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Καναδά, κατέρρευσαν μπροστά στην άρνηση του Βέλγικου περιφερειακού κοινοβουλίου της Βαλλονίας να ακολουθήσει τη Βελγική κυβέρνηση στην υποστήριξη της συμφωνίας. Αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει, καθώς θα ήταν αφελές να πιστέψουμε ότι αυτό που δεν αφήνει τη συμφωνία να προχωρήσει είναι το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή ένωση, κατά τα λεγόμενα της, δεν μπορεί να προχωρήσει σε συμφωνία με μη Ευρωπαϊκά κράτη, ακόμη και αν πρόκειται για μία χώρα με Ευρωπαϊκές αξίες και υπομονή όπως είναι ο Καναδάς.

Κατ’ αρχάς, μπορεί να θεωρηθεί ότι οι Καναδοί είναι σε θέση να κατανοήσουν τη σημασία της εξασφάλισης της συναίνεσης των Βαλλόνων. Η Καναδική ομοσπονδιακή εμπειρία έχει πολλάκις απαιτήσει την εξασφάλιση ομοφωνίας σε διακυβερνητικές συμφωνίες, ενώ έχει δανείσει το δικαίωμα του βέτο όχι μόνο στο Κεμπέκ, αλλά και στην μικροσκοπική επαρχία της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου. Eάν η Μανιτόμπα, με πληθυσμό γύρω στο ένα εκατομμύριο, μπόρεσε να σταματήσει την τελευταία απόπειρα του Καναδά για μια Συνταγματική συμφωνία, γιατί να μην μπορεί η Βαλλονία, με πάνω από τρία εκατομμύρια κατοίκους, να μην μπορεί να σταματήσει μια συμφωνία εμπορίου ;

Συνέχεια

#TTIPLEAK: ΔΙΑΡΡΟΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ TTIP…


Συνοπτικά θα λέγαμε πως η Trans-Pacific Partnership (TPP) είναι μια τεράστια, μυστική συμφωνία μεταξύ 12 χωρών η οποία σκοπεύει να δώσει πρωτοφανή ισχύ και προνόμια στις πολυεθνικές. Με βάση αυτήν την συμφωνία, οι πολυεθνικές θα μπορούν να καταφεύγουν σε ειδικά, διεθνή δικαστήρια και να μηνύουν τις κυβερνήσεις μας όταν πιστεύουν πως οι νόμοι μας θίγουν και τα κέρδη τους! Ουσιαστικά θα τους δοθεί η δύναμη να εμποδίζουν την εφαρμογή οποιουδήποτε νόμου έρχεται σε κόντρα με τα συμφέροντά τους, όπως για παράδειγμα ο έλεγχος των γενετικά μεταλλαγμένων προϊόντων, τα δικαιώματα των εργαζομένων, την ιδιωτικότητά μας, την δικαιοσύνη, το περιβάλλον και την διατροφή μας και την ελευθερία μας παντού και όχι μόνο στο διαδίκτυο.

[δείτε αναλυτικότερα: TTIP: Η Μέρα που παραχωρήσαμε τα πάντα στις Πολυεθνικές]

Οι αποφάσεις πάρθηκαν κεκλεισμένων των θυρών, το ίδιο και οι σχετικές υπόγραφες, χωρίς – φυσικά – να ληφθούν στο ελάχιστο οι αντιρρήσεις των ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη (η TPP έχει επικριθεί παγκοσμίως, αφού χαλαρώνει τους περιορισμούς με τους οποίους δεσμεύονται οι πολυεθνικές εταιρείες, ενώ το περιεχόμενο των διατλαντικών συμφωνιών παραμένει εν πολλοίς άγνωστο. Πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν μαζέψει περισσότερες από 3 εκατομμύρια υπογραφές κατά της TTIP, της ανάλογης συμφωνίας που αφορά και την Ευρώπη).

[δείτε σχετικά: Η TTP πέρασε -Good bye world]

Συνέχεια

TTIP: Το «οικονομικό NATO» προ των πυλών!…


Οι ζωές μας υπό τον πλήρη έλεγχο των πολυεθνικών

No-TTIP-Jess-Hurd-3

Γράφει o Δημήτρης Κεχρής


Τον Ιούλιο του 2013 στην Ουάσινγκτον, ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο ανακοίνωσαν την αρχή των διαπραγματεύσεων για μια συμφωνία που θα αλλάξει ριζικά τον τρόπο ροής του κεφαλαίου διεθνώς, τον ρόλο των κρατών, των υπερεθνικών ολοκληρώσεων και των μεταξύ τους σχέσεων. Πρόκειται για τη διαβόητη πλέον, Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων, γνωστή με τα αρχικά TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership), μια συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ το περιεχόμενο της οποίας είναι ακόμα υπό διαπραγμάτευση και για το οποίο δεν θα είχαμε μάθει ακόμα τίποτα, εάν δεν είχε διαρρεύσει στο WikiLeaks τον Μάρτιο του 2014 ένα απόσπασμα προτεινόμενου προσχεδίου της συμφωνίας. Αυτό ήταν που ανάγκασε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να δημοσιεύσει τον Ιανουάριο του 2015 μια σύντομη περίληψη για το περιεχόμενο των έως τότε συνομιλιών και να τοποθετηθεί σε μια σειρά από καυτά ερωτήματα που κατέκλυσαν τη δημόσια συζήτηση.

TTIP-colour-wordΗ ΤΤΙΡ δεν είναι, απλώς, «μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που στοχεύει στην πολυεπίπεδη οικονομική ανάπτυξη».  Δεν είναι, απλώς, μια συμφωνία για να αρθούν τα «ρυθμιστικά εμπόδια» σε κάποια θέματα εμπορίου και επενδύσεων. Το ελεύθερο εμπόριο μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ υπάρχει εδώ και δεκαετίες και οι δασμοί είναι μηδαμινοί. Δεν είναι απλώς, ένας τρόπος να επιτευχθεί η άρση κάθε υφιστάμενου περιορισμού των δυνητικών κερδών των πολυεθνικών εταιρειών των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Πρόκειται για μια συνολική,στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση της εμπροσθοφυλακής του υπερεθνικού κεφαλαίου ενάντια στα εργασιακά δικαιώματα, στους μισθούς, στο συνδικαλισμό, στην υγεία, στην παιδεία, στο περιβάλλον, στην ορθολογική χρήση των φυσικών πόρων για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών του πληθυσμού, στην ασφάλεια των τροφίμων, στον πολιτισμό, στα όποια υπολείμματα του κράτους πρόνοιας, στα προσωπικά δεδομένα και στις ατομικές ελευθερίες, στην ελευθερία στο Διαδίκτυο και στους ήδη ανάπηρους εναπομείναντες στοιχειωδώς δημοκρατικούς θεσμούς. Πρόκειται μια νέα ποιοτική τομή στη σχέση εθνοκρατικής συγκρότησης-διεθνοποίησης του κεφαλαίου, μια ποιοτικά διαφορετική σχέση οικονομίας-κράτους και δημοσίου-ιδιωτικού, όπου εξέχουσα θέση έχει η τεχνοκρατική διαχείριση σε ένα σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον. 

Ας δούμε ορισμένους βασικούς άξονες της επερχόμενης συμφωνίας:

1) Μετασχηματίζεται άρδην το ευρωπαϊκό μοντέλο για το ρόλο του κράτους και του δημοσίου, καθώς επιβάλλεται ολοκληρωτική «απελευθέρωση» της αγοράς υπηρεσιών. Ανοίγει, δηλαδή, ο δρόμος στο ιδιωτικό κεφάλαιο να αναλάβει οποιονδήποτε τομέα που αφορά σε δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, το νερό, χωρίς κανέναν περιορισμό και χωρίς δυνατότητα επιστροφής τους υπό δημόσιο έλεγχο.

2) Όσον αφορά στις εργασιακές σχέσεις προβλέπεται πλήρης κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, με την πρόφαση της εφαρμογής ίδιων κανόνων σε ΗΠΑ και Ε.Ε. (και με δεδομένη την άρνηση των ΗΠΑ να  εφαρμόσουν τις συμβάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας στις οποίες περιγράφονται τα εργασιακά δικαιώματα). Φυσικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη υποστηρίξει αίτημα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων για περικοπή των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων στην Ε.Ε. Απλώς, τώρα η κατεύθυνση αυτή επικυρώνεται με πιο συνολικό τρόπο.

Συνέχεια

Με πολέμους και συμφωνίες ξαναμοιράζεται ο κόσμος…


Με πολέμους και συμφωνίες ξαναμοιράζεται ο κόσμος

Στέλιος Ελληνιάδης


Εκτός από τη χαλάρωση στην ασφάλεια των τροφίμων (π.χ. με την κατάργηση της απαγόρευσης χρήσης ορμονών στο χοιρινό και μοσχαρίσιο κρέας, τη διάδοση των μεταλλαγμένων και τον περιορισμό των φυσικών σπόρων) υπάρχουν και πολλές άλλες ανησυχητικές ρυθμίσεις στη Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου (ΤΤΙΡ) που διαπραγματεύονται με μυστικότητα οι ΗΠΑ με την Ευρώπη. Μεταξύ άλλων, είναι μεγάλη η απειλή του fracking, της μεθόδου εξαγωγής αερίου με νερό και χημικά από τα σχιστολιθικά πετρώματα που υπάρχουν στο υπέδαφος.Όμως, αυτή η μέθοδος που εφαρμόζεται με σημαντικές αποδόσεις στις ΗΠΑ, προκαλεί ρωγμές στο έδαφος που μπορεί να προκαλέσουν σεισμικές δονήσεις (έχουν ήδη καταγραφεί σε ΗΠΑ και Αγγλία), καταναλώνει τεράστιες ποσότητες νερού και μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα. Γι’ αυτό είναι απαγορευμένη στη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι εταιρίες, όμως, σε συνεργασία με τις ελεγχόμενες κυβερνήσεις, προσπαθούν να το περάσουν επικαλούμενες την ενεργειακή αυτάρκεια και υποβαθμίζοντας τους κινδύνους για τη ζωή και την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Συνέχεια

TTIP: Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΗΠΑ-Ε.Ε., ΜΙΑ ΟΛΟΜΕΤΩΠΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Toυ ΤΖΟΡΤΖ ΜΠΟΝΜΠΙΟ

Θυμάστε εκείνο το δημοψήφισμα στη Βρετανία, για το εάν θα έπρεπε να δημιουργήσουμε μια ενιαία αγορά με τις Ηνωμένες Πολιτείες; Ξέρετε, εκείνο που ρωτούσε για το εάν οι επιχειρήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα να καταργούν τους νόμους μας… Όχι; Ούτε κι εγώ. Βέβαια, τις προάλλες έψαχνα κάνα δεκάλεπτο το ρολόι μου, πριν καταλάβω ότι το φορούσα. Το ότι ξέχασα το δημοψήφισμα είναι μάλλον άλλο ένα σημάδι ότι γερνάω. Γιατί σίγουρα πρέπει να έγινε δημοψήφισμα, έτσι δεν είναι; Μετά από όλη εκείνη την αγωνία για το εάν πρέπει να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι, η κυβέρνηση δεν θα παρέδιδε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε κάποιον σκιώδη, αντιδημοκρατικό οργανισμό χωρίς να μας ρωτήσει. Έτσι δεν είναι;

Ο σκοπός της Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Συνεργασίας (TΤIP) είναι να παρακάμψει τις διαφορές μεταξύ του κανονιστικού πλαισίου των ΗΠΑ και αυτού των ευρωπαϊκών κρατών.Έχω ξαναγράψει γι’ αυτό το θέμα, αλλά δεν είχα θίξει το πλέον σημαντικό ζήτημα: την αξιοσημείωτη δυνατότητα που χαρίζει στις μεγάλες επιχειρήσεις να ταράξουν στις αγωγές όσες κυβερνήσεις θα προσπαθούσαν να υπερασπίσουν τους πολίτες τους. Θα επέτρεπε σε μυστικοπαθείς επιτροπές επιχειρηματικών νομικών συμβούλων να παρακάμπτουν κοινοβουλευτικές αποφάσεις και να καταργούν προστατευτικές νομοθεσίες.Ο μηχανισμός μέσω οποίου επιτυγχάνονται τα παραπάνω είναι γνωστός ως μηχανισμός επίλυσης διαφορών επενδυτή και κράτους. Χρησιμοποιείται ήδη σε πολλά μέρη του κόσμου για να απενεργοποιήσει κανονισμούς που προστατεύουν τους ανθρώπους και το περιβάλλον.

Μετά από εκτεταμένο δημόσιο διάλογο, τόσο μέσα όσο κι έξω από το Κοινοβούλιο, η αυστραλιανή κυβέρνηση αποφάσισε ότι όλα τα τσιγάρα θα πωλούνται σε ίδια πακέτα, ανεξαρτήτως μάρκας, που θα φέρουν μονάχα προειδοποιητικές για την υγεία ετικέτες με αποτρόπαιες φωτογραφίες. Η απόφαση αυτή κυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστραλίας. Ωστόσο η Philip Morris, χρησιμοποιώντας μια εμπορική συμφωνία μεταξύ της Αυστραλίας και του Χονγκ Κονγκ προσέφυγε σε εξωχώριο δικαστήριο, απαιτώντας ένα τεράστιο ποσό ως αποζημίωση για την απώλεια της «πνευματικής ιδιοκτησίας» της.[1] Συνέχεια