«Πλατεία ηρώων συμμοριτοπόλεμου» O »βολικός» φασισμός και η συνήθεια…


OLYMPUS DIGITAL CAMERA
«Γράφει ο Κωστής Μαργιόλης»

Από τότε που οι δημοσκοπήσεις των δημοτικών εκλογών «έδιναν» 15% στον Κασιδιάρη προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα κυλούσαν οι πρώτες μέρες σε μια πόλη ή έστω μια κοινότητα μετά τη νίκη ενός υποψηφίου της Χρυσής Αυγής. Θα έκανε πογκρόμ στους μετανάστες ή θα έστελνε τους μαθητές κάθε Κυριακή στην εκκλησία; Θα μετονόμαζε μια κεντρική λεωφόρο σε «Ιωάννη Μεταξά» ή θα αποκαθιστούσε τη λατρεία του δωδεκάθεου; Μέχρι να συνθέσω όλες τις φανταστικές, αποτρόπαιες ή φαιδρές, συνέπειες ενός αντίστοιχου αποτελέσματος, ο Μπέος είχε εκλεγεί δήμαρχος Βόλου κι ο Μαρινάκης είχε έδρα στο δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά. Δεν επιβεβαιώθηκαν, ευτυχώς, οι χειρότεροι φόβοι μου. Όμως το σενάριο «Υποψήφιος της Χ.Α. πρώτος στο δήμο … του νομού Κορινθίας» δεν ακούγεται πια τόσο παρατραβηγμένο. Τι θα γινόταν λοιπόν;

Συνέχεια

Ολοκληρώνεται η καταστροφή στην Υγεία…


Στην τελική ευθεία μιας καταστροφικής συντηρητικής αναδιάρθρωσης στον χώρο της περίθαλψης

ygeia2
«Γράφει ο Πάνος Παπανικολάου»

Νόμοι πηγαίνουν και έρχονται. Υπουργοί και υφυπουργοί στα τηλεπαράθυρα δίνουν μάχες με νούμερα και περίεργες αγγλικές λέξεις όπως claw-back. Θέλουν να μας πείσουν για το success story, για τις θυσίες που δεν πήγαν χαμένες και για το ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα βασικά. Με κουτσουρεμένα ακόμη και αυτά τα αγαθά που αφορούν άμεσα την επιβίωσή μας. Τις τελευταίες μέρες, παρά το γεγονός ότι «η χώρα έχει ορθοποδίσει», όπως λέγεται από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης δεξιά και αριστερά, άνοιξε εκ νέου η συζήτηση για την… χειροτέρευση των όρων με τους οποίους οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτή τη χώρα θα έχουν πρόσβαση στην υπηρεσίες της Υγείας. Ζητήσαμε από το νευροχειρούργο Πάνο Παπανικολάου να μας εξηγήσει περί τίνος πρόκειται:

Συνέχεια

Εξόριστος στη θερινή λεωφόρο Φαντάσματα ή κολασμένοι;


26054340
«Γράφει ο Θάνος Μαντζάνας»

Τους βλέπεις γύρω σου, όπως κάθε χρόνο λιγοστεύουν όσο πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος…Είναι βέβαια λίγο περισσότεροι από πέρυσι τέτοια εποχή, όπως και τότε ήταν λίγο περισσότεροι από την προηγούμενη χρονιά. Σίγουρα όμως είναι πολύ λιγότεροι από δέκα πέντε ημέρες πριν ή άλλες τόσες μετά. Είναι μια από τις ελάχιστες περιόδους του χρόνου, πιο πολύ ίσως μάλιστα από οποιαδήποτε άλλη, κατά  τις οποίες η πόλη σχεδόν αδειάζει.

Οι περισσότεροι κάτοικοι της την έχουν εγκαταλείψει, αναζητώντας την προσωρινή έστω ανάπαυλα που έχουν συνηθίσει να αποκαλούν διακοπές, αφήνοντας πίσω τους, σχετικά λίγους. Τόσους ώστε θα μπορούσαν να είναι και τα φαντάσματα της πόλης, μόνο που τούτα τα φαντάσματα έχουν σάρκα και οστά… Ένα από αυτά τα φαντάσματα είσαι και εσύ και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά, δεν συνέβη μεν πέρυσι αλλά έχει γίνει και άλλοτε τα τελευταία χρόνια. Καμία άλλη φορά δεν είχες όμως τόσο πολύ αυτήν ακριβώς την αίσθηση, ότι είσαι ένα φάντασμα, ένας άυλος ίσκιος που γλιστράει αθόρυβα ανάμεσα σε άλλους τέτοιους ενώ την ίδια στιγμή είσαι και νιώθεις πιο ζωντανός από ποτέ, η καρδιά σου χτυπάει, το αίμα τρέχει στις φλέβες σου και το μυαλό σου δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται, με πυρετώδη σχεδόν ρυθμό. Σε τόσο κραυγαλέα αντίθεση με τη ραθυμία και τη σχεδόν νεκρική ακινησία και ησυχία που επικρατεί παντού γύρω σου

Συνέχεια