Η Τελευταία Κόλαση Της Ανθρωπότητας…


«Δεν υπάρχει Θεός κι εμείς είμαστε οι προφήτες του»
Κόρμακ Μακάρθι

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης, χωρίς διαχωριστικό.

Οι οδηγοί βγαίνουν απ” τον αυτοκινητόδρομο με 120 και μπαίνουν σ” αυτόν, χωρίς να “χουν συναίσθηση ότι τρέχουν πιο γρήγορα απ” όσο αντέχουν. Εκεί, λίγο πριν την Ποτίδαια, το αντιλαμβάνονται. Κάποιες φορές πολύ αργά.

Καθώς φτάνουμε στο σημείο συναντάμε μποτιλιάρισμα.

Τι έγινε τώρα; Κολλήσαμε; λέω στην Νέλλη.

Βλέπουμε τα φώτα απ” το περιπολικό.

Πάλι κάποιο ατύχημα, κάνει εκείνη.

Τα αυτοκίνητα είναι διαλυμένα. Μετωπική, με 120. Οι αστυνομικοί μας κάνουν νόημα να περάσουμε.

Μην κοιτάς! της λέω.

Κρύβει το πρόσωπο της μέσα στα χέρια της. Κι εγώ κοιτάω ευθεία, οδηγώντας ρομποτικά.

~~

Συνέχεια

Η Ύψιστη Μορφή Αναρχίας Είναι Η Τρέλα…


«Ψυχικά ασθενής είναι κάποιος που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αναλάβει έναν καθιερωμένο κοινωνικό ρόλο».
Τόμας Σας

«Ο ψυχασθενής είναι ένας άνθρωπος χωρίς δικαιώματα, που μπορείς να τον κάνεις ό,τι θέλεις».
Φράνκο Μπαζάλια

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η ετικέτα του «ψυχασθενή» δίνεται στους ανθρώπους όχι επειδή κάνουν κάτι (όπως ο κλέφτης επειδή έκλεψε), αλλά επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να παίξουν έναν απ” τους καθιερωμένους κοινωνικούς ρόλους.

Ο άνθρωπος που καταπιέζεται κοινωνικά για να συμμετέχει αναγκαστικά στον Μηχανισμό, στο Παιχνίδι, χρειάζεται να εκφοβιστεί, ώστε να συνεχίσει.

Ο καλύτερος τρόπος εκφοβισμού είναι ο «τρελός».

«Αν δεν θες να καταντήσεις σαν κι αυτόν συνέχιζε να μηρυκάζεις τη μιζέρια σου».

Η ύψιστη μορφή αναρχίας είναι η τρέλα.

Ο τρελός δεν αποδέχεται κανέναν τρόπο διακυβέρνησης, αφού βιώνει στον κόσμο ως παρέκκλιση. Κι αυτό είναι εξαιρετικά τρομαχτικό για την κοινωνία, γιατί υποδηλώνει ότι κάθε άνθρωπος έχει και μπορεί να εμφανίσει την απόλυτη άρνηση.

Σε αντίθεση με την πολιτική εναντίωση, την απεργιακή διεκδίκηση ή το κοινό έγκλημα που συνιστούν πράξη (και ποινικοποιείται σύμφωνα με την εκάστοτε αντίληψη της κοινωνίας) η «ψυχική αρρώστια» εκφράζει μια ασυνείδητη άρνηση της πραγματικότητας μέσω μιας μη-πράξης.

Συνέχεια

Τέσσερις Συναυλίες Και Μια Κηδεία Για Τον Μπομπ Ντίλαν…


«I hate love»
Στάνλεϊ Κιούμπρικ

~

2014
Αν δεν υπήρχε ο θάνατος, τότε η ζωή θα ήταν ανούσια, σαν μια αιώνια βόλτα στο καρουζέλ. Την απολαμβάνεις επειδή ξέρεις ότι θα τελειώσει.

~

1955
Ο καθηγητής του Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμερμαν μιλάει με τον πατέρα του μαθητή.

«Ο γιός σας δεν τα παίρνει τα γράμματα», του λέει. «Είναι… καλλιτεχνική φύση.»

«Καλλιτέχνης δεν είναι αυτός που ζωγραφίζει;» ρωτάει ο πατέρας.

Ο καθηγητής γελάει. «Ίσως θα ήταν καλύτερα να τον βάλετε στη δουλειά σας, γιατί δεν τον βλέπω να τα καταφέρνει σε τίποτα άλλο».

Ο πατέρας του Ρόμπερτ είναι μπακάλης.

Συνέχεια

Ο Αλντεμπαράν στη σκήτη του θεού…


sebastiao-salgado

«Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω;
Μιαν ανάσα, γυρεύω για να γιάνω.»

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μια νυχιά, έτσι είναι το φεγγάρι απόψε. Απ” την άκρη του κρέμεται ένα αστέρι, ένα από κεινα που μείναν μόνα τους να κλαίν” τον χαμένο αγώνα του τροβαδούρου.

Και δίπλα απ” τη νυχιά είδα τον Θεό ν” απλώνεται.

~~{}~~

Πριν πολλά χρόνια, τότε που ο ήλιος έβγαινε απ” την ανατολή και το γρασίδι φύτρωνε στο χώμα, είχα βρεθεί στο Άγιο Όρος.

Θυμόμουν τον Καζαντζάκη και τον Σικελιανό που τριγυρνούσαν στον Άθω προς αναζήτηση θεού. Τον βρήκαν κι οι δυο, καθένας με τον τρόπο του.

Πήγα να ψάξω κι εγώ. Ίσως θα έπρεπε να κάνω πιο σημαντικά πράγματα, νέο παιδί, παλικάρι, που έπιανα τις πέτρες και τις έστιβα. Να σπουδάζω, να δουλεύω, να ψάχνω τρόπους για να βγάλω λεφτά. Δεν το είχα τότε, δεν το έχω τώρα, κι έτσι άφραγκος κι αλλοπαρμένος γυρεύω τον θεό, μακριά απ” τον Άθω.

Συνέχεια

Λίγο Πριν Την Κηδεία, Prince Μαλακό-Κόκκινο, 6…


Χρειαζόμουν κάτι να μου δώσει δύναμη, για να συνεχίσω να κουβαλάω αυτό το βάρος των ενενήντα πέντε κιλών μου στον κόσμο. Όχι πως ο κόσμος δίνει δεκάρα για τα βάρη μου, αλλά -όπως και να το κάνεις- καλό είναι να συνεχίζεις.

Δεν πήγα στην εκκλησία. Αμα χρειάζομαι τον θεό του μιλάω και στην τουαλέτα. Δεν τον ντρέπομαι, ξέρει τα πάντα, έτσι δεν είναι;

Ούτε και σε μπαρ

Μπήκα στη δημοτική βιβλιοθήκη. Ο βιβλιοθηκονόμος με καλησπέρισε. Τον είδα να κοιτά τις άσπρες τρίχες στο παλτό μου.

Συνέχεια

Ο Άνθρωπος Που Έγινε Θεός…


«Oh, do not mourn», he said. «Our souls are love and an eternal farewell»

W.B. Yeats, Ephemera

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δεν υπάρχουν βουνά, δεν υπάρχουν κορυφές, χωρίς χαράδρες και βάραθρα, χωρίς γκρεμούς.

Κάθε ανθρώπου η ζωή έτσι είναι.

Υψώνεται στα ουράνια και καταποντίζεται. Παλεύει μ” άγριες θάλασσες και βρίσκει καταφύγιο σ” απάνεμα λιμάνια. Μέχρι να ξανοιχτεί και πάλι. Οργώνει τη στείρα γη και σκάβει πηγάδια. Γιορτάζει και πενθεί, υποδέχεται κι αποχωρίζεται.

Συνέχεια

Η Μοναξιά Του Δρομέα Μεγάλων Αποστάσεων…


«Run, rabbit, run, dig that hole, forget the sun»
Breathe, Pink Floyd

«Life is just what happens to you, while your busy making other plans»
Beautiful Boy, John Lennon

~

Δεν ζούμε, τρέχουμε.

Όλο τρέχουμε, κάτι να προλάβουμε, κάτι να κάνουμε, κάποιον να δούμε, κάτι να πληρώσουμε, κάτι να ακούσουμε, κάτι να μάθουμε, κάτι να διαβάσουμε, κάτι.

Απ” τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι να τα κλείσουμε, τρέχουμε.

Ακόμα και τις στιγμές που ξεκουραζόμαστε, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τότε κάτι πρέπει να κάνουμε.

Συνέχεια