Όσοι Φοβούνται Τη Μοναξιά…


Lonely-man-boat

Αγαπώ τη νύχτα. Ειδικά μετά τα μεσάνυχτα, όταν όλοι πλέον κοιμούνται κι ακούγεται μόνο ο άνεμος. Το μυαλό καθαρίζει τότε, η μοναξιά σου ομορφαίνει, γίνεται πιο οικεία. Ίσως γιατί μένεις μόνος σου, χωρίς να χρειάζεται ν’ απομονώνεσαι.

~~

Υπάρχουν άνθρωποι μονάχοι κι άνθρωποι μοναχικοί.

Οι πρώτοι δυστυχούν. Θα ήθελαν να έχουν κάποιον να μιλήσουν, ν’ αγκαλιάσουν, να δοθούν, αλλά -για διάφορους λόγους- δεν έχουν κανέναν. Τους βλέπω να κάθονται στο καφέ και ν’ αποζητούν λίγη προσοχή. Αλλά την ίδια στιγμή δεν τολμούν να πλησιάσουν κάποιον. Μένουν κλεισμένοι στη μοναξιά που απεχθάνονται.

Οι μοναχικοί είναι διαφορετικοί. Απολαμβάνουν τον εαυτό τους και την ησυχία. Σε δέχονται φιλικά στον προσωπικό τους χώρο, αλλά ξεφυσούν ανακουφισμένοι όταν απομακρύνεσαι.

Συνέχεια

Οι 99 Νικημένοι Που Προηγήθηκαν Του Ενός…


prince

«Εμένα πάντως μου φαίνεται», λέει βραχνά, «πως παρ’ όλα αυτά δεν ξέρεις παρά μια και μοναδική ιστορία, παιδί μου, την ιστορία του εκατοστού πρίγκιπα, που καταφέρνει να λύσει το αίνιγμα. Δεν ξέρεις όμως τίποτα για τις ιστορίες των προηγούμενων ενενήντα εννέα που χάθηκαν, επειδή δεν τα κατάφεραν».
Ο καθρέφτης μες στον καθρέφτη, Μίχαελ Έντε

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όλοι γνωρίζουν την ιστορία του Οιδίποδα. Επειδή εκείνος έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας. Αν δεν τα είχε καταφέρει θα ήταν ένας απ’ τους προηγούμενους 99 που χάθηκαν, και ποτέ δεν μάθαμε το όνομα τους.

Ο πρίγκιπας έγινε βασιλιάς επειδή έλυσε το αίνιγμα. Όμως ποιοι ήταν εκείνοι που προηγήθηκαν; Είναι ανώνυμοι, αλλά είναι ασήμαντοι;

Θα μπορούσε να γραφτεί μια ιστορία για κάποιον που έφτασε ως τη Σφίγγα και ηττήθηκε. Ποιοι ήταν οι γονείς του, πώς μεγάλωσε, πώς του δημιουργήθηκε η ανάγκη να αναμετρηθεί με το τέρας; Ήταν ματαιοδοξία ή μήπως αλτρουισμός; Ή μπορεί να ήταν η οργή ενός ανθρώπου που βαρέθηκε το τέρας και αποφάσισε να το αντιμετωπίσει, ακόμα κι αν ήξερε πως θα χάσει.

Πώς τον έλεγαν αυτόν τον άνθρωπο, τον αριθμό 73 απ’ τα θύματα της Σφίγγας;

Τι του είπε η μητέρα του όταν ξεκινούσε για τη Θήβα; Μήπως είχε γυναίκα και παιδιά;

~~

Συνέχεια

Μόνο Οι Ηλίθιοι Είναι Έντιμοι (;) …


«Είναι θλιβεροί οι καιροί, όταν η εντιμότητα ονομάζεται αφέλεια και η ειλικρίνεια λέγεται ηλιθιότητα».
Πσέρβα-Τετμάιερ Κ.

«Σε μια παρέα μεθυσμένων όλοι απεχθάνονται εκείνον που δεν πίνει».
Κινεζική παροιμία

«Ο ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ’ αὐτήν». 
Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, 8,7

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ζούμε σ’ έναν διεφθαρμένο κόσμο. Ένας απόλυτα έντιμος άνθρωπος, αν καταφέρει να επιβιώσει, θα χαρακτηριστεί από όλους ηλίθιος. Όμως υπάρχουν τέτοια «παράξενα όντα», απόλυτα έντιμα;

Υπάρχουν άνθρωποι αδιάφθοροι, αναμάρτητοι; Τίμιοι άνθρωποι που όχι μόνο δεν έχουν κάνει κάτι ανέντιμο, αλλά τους δόθηκε η ευκαιρία να το κάνουν και το απέφυγαν;

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πει ποτέ ψέματα -ή τουλάχιστον δεν είπαν όλη την αλήθεια, που δεν έχουν αγνοήσει έναν νόμο ή κανόνα (οδικής κυκλοφορίας έστω), που δεν έχουν κρύψει κάτι απ’ την εφορία -έστω μια απόδειξη;

Συνέχεια

Ο Δημαγωγός Κι Ο Όχλος…


«Αν θέλεις να κερδίσεις τη συμπάθεια των μαζών πρέπει να τους λες τα πιο ηλίθια και τα πιο χυδαία πράγματα»
Αδόλφος Χίτλερ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τι είναι ο όχλος; Η πολυάριθμη συνάθροιση ανθρώπων δεν επαρκεί για το σχηματισμού ενός όχλου

Το πλήθος δεν είναι όχλος

Ο όχλος δημιουργείται όταν η συνείδηση και η προσωπικότητα των ατόμων που αποτελούν το πλήθος εξαφανίζονται. Ο όχλος έχει –κατά κάποιο τρόπο- μια κοινή συνείδηση.

Τα αριθμητικά δεδομένα δεν παίζουν σχεδόν κανένα ρόλο, γιατί μπορεί χιλιάδες άτομα συγκεντρωμένα να μην αποτελούν όχλο,

ενώ ειναι δυνατόν μισή δωδεκάδα ανθρώπων να αποτελέσουν ψυχολογικό όχλο

<!–more–>

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Ορτέγκα υ Γκάσετ το προχωράει λίγο περισσότερο και καθορίζει τη «μαζικότητα» του ανθρώπου ακόμα και εκτός όχλου, όταν αυτός «είναι ευτυχής να νιώθει τον εαυτό του όμοιο με όλους τους άλλους».

Μια κοινότητα ανθρώπων που δεν έχει μεταβληθεί σε όχλο λειτουργεί σωστά, γιατί τα άτομα που την αποτελούν δεν έχουν χάσει την ατομικότητα τους, την υπευθυνότητα, τηνωριμότητα και το άτομο διατηρεί στο ακέραιο την αυθυπαρξία του, την αυτοσυνειδησία, άρα και την ανεξαρτησία.

Στη μάζα το άτομο όλα αυτά τα έχει χάσει, κυριαρχεί η ομοιομορφία, δεν υπάρχει ατομικότητα, υπευθυνότητα και ανεξαρτησία.

Ενώ, όμως, ένας όχλος αποτελείται από πολλούς ανθρώπους το διανοητικό του επίπεδο είναι κατώτερο εκείνο του μεμονωμένου συνειδητού ατόμου.

Η σημαντικότερη αιτία της οχλοποίησης, σύμφωνα με τον Γκουστάβ Λεμπόν, είναι η υποβολή ή ο «κοινωνικός υπνωτισμός».

Επειδή ακριβώς το διανοητικό επίπεδο του όχλου είναι χαμηλό αποδέχεται εύκολα οποιαδήποτε ιδέα. Μάλιστα συμβαίνει όσο πιο παράλογη είναι αυτή, τόσο περισσότερο να τους επηρεάζει.

«Η απλή αλήθεια δε γίνεται πιστευτή από τις μάζες, ενώ την υπερβολή, επειδή εντυπωσιάζει περισσότερο, την πιστεύουν… Οι μεγάλες μάζες γνωρίζουν μόνο δύο διακρίσεις: Άσπρο και μαύρο, καλό και κακό.»

Μικρή σημασία έχει το διανοητικό και μορφωτικό επίπεδο του κάθε ατόμου χωριστά απ’ τη στιγμή που γίνεται μέρος του όχλου.

Ο όχλος απέναντι στους δημαγωγούς είναι υποτακτικός, γιατί νιώθει απέραντο σεβασμό.

Και το χειρότερο είναι ότι «όποιος ξέρει να τους προκαλεί αυταπάτες γίνεται εύκολα ο κύριος τους και όποιος προσπαθεί να τους λυτρώσει από τις αυταπάτες τους είναι πάντα το θύμα.»

Κάθε λογικό επιχείρημα πέφτει στο κενό. Ο όχλος θα ακολουθήσει το ρεύμα και το ρεύμα το δημιουργεί ο μυθοποιημένος ηγέτης.

Ο Χίτλερ ήξερε να χειραγωγεί τις μάζες. Κολάκεψε τα ταπεινά ένστικτα του οχλοποιημένου γερμανικού λαού αποδίδοντας ‘του χαρακτηριστικά που όχι μόνο δεν ευσταθούσαν, αλλά ήταν εντελώς παράλογα.

Ταυτόχρονα δημιούργησε έναν ορατό, κοντινό και «εύκολο» εχθρό, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για όλες τις κακοτυχίες του Γερμανικού λαού, τους Εβραίους.

Ο Θουκυδίδης γνώριζε αυτή την αδυναμία του όχλου και έγραφε:
«Δέχονται ο ένας από τον άλλο φήμες για τα προηγούμενα συμβάντα, ακόμα κι αν αυτά συνέβησαν στην πατρίδα τους, χωρίς κανέναν έλεγχο.»

Επειδή ο όχλος επηρεάζεται μόνο από τα υπερβολικά συναισθήματα, γι’ αυτό και ο δημαγωγός που επιθυμεί να τον συναρπάσει πρέπει να χρησιμοποιήσει, ως το σημείο κατάχρησης, βίαια επιχειρήματα.

Να υπερβάλλει, να διαβεβαιώνει, να ψεύδεται (και όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα τόσο ευκολότερα θα το δεχτεί ο όχλος), να επαναλαμβάνει και να μην επιχειρεί ποτέ να υποδείξει τίποτα με τη λογική.

Ο δημαγωγός καπηλεύεται ανθρώπινα σύνολα που έγιναν ψυχολογικές μάζες και όχι πολίτες που διατηρούν τις κριτικές τους ικανότητες.

Και ενώ οι δημαγωγοί είναι άνθρωποι που κατέχονται από τη μανία της εξουσίας, αδιαφορώντας για την τύχη των οπαδών τους, ο «οχλερός» άνθρωπος λυτρώνεται μέσα στον όχλο από το συναίσθημα της μηδαμινότητας του και της αδυναμίας του, που τα αντικαθιστά η αντίληψη μιας κτηνώδους, εφήμερης και όμως τεράστιας δύναμης.

~~{}~~

Ο Λεμπόν διαχωρίζει τις ενεργητικές από τις παθητικέςμάζες.

Στην πρώτη περίπτωση οι μάζες επιδεικνύουν αυταρχική συμπεριφορά προς τους άλλους, τους οποίους περιφρονούν και των οποίων καταπατούν τα δικαιώματα.

Στη δεύτερη περίπτωση οι μάζες δέχονται αυτή την αυταρχική συμπεριφορά που προέρχεται από τους άλλους.

Αλλά συνήθως η μάζα λειτουργεί –ταυτόχρονα- αυταρχικά προς τους αδύναμους (προς αυτούς που είναι ο «στόχος»), ενώ υπομένει και δέχεται την αυταρχικότητα αυτών που θεωρεί ανώτερους.

Και ανώτερους θεωρεί αυτούς που της συμπεριφέρονται βίαια.

Υφίστανται σαν ταπεινωμένοι όλες τις βιαιότητες, τις ταπεινώσεις, ακόμα και το θάνατο, και θεωρούν απαραίτητη αυτή την υποταγή.

Δεν αντιδρούν, δεν επαναστατούν, αλλά υποτάσσονται στο φαινομενικά ισχυρό.

Γιατί φαινομενικά;

Γιατί είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι 100.000 άνθρωποι μπορούν να σταματηθούν από 2 ή 3 ή 10 χιλιάδες αστυνομικούς.

Ο Θουκυδίδης γράφει:

«Φαίνεται ότι οι άνθρωποι αγανακτούν περισσότερο όταν αδικούνται ΠΑΡΑ ΟΤΑΝ ΥΠΟΚΥΠΤΟΥΝ ΣΤΗ ΒΙΑ, γιατί την αδικία τη θεωρούν καταπάτηση δικαιώματος από έναν ισότιμο, ενώ τη βία τη δέχονται σαν υποταγή σε έναν ανώτερο τους.»

Οι δυνάμεις καταστολής (παγκοσμίως) όταν θέλουν να διαλύσουν ένα μεγάλο πλήθος χρησιμοποιούν τη συναισθηματική αστάθεια που το χαρακτηρίζει.

Γι’ αυτό τα όπλα τους είναι εκφοβιστικά (κρότου-λάμψης, χημικά, κανόνια νερού και τα πιο «εξελιγμένα» των υπερήχων-μικροκυμάτων).

Στόχος τους είναι να προκαλέσουν τον πανικό.

«Ο πανικός είναι μια διάλυση της μάζας μέσα στη μάζα. Το μεμονωμένο άτομο αποσπάται και θέλει να ξεφύγει από τη μάζα που κινδυνεύει στο σύνολο της», γράφει ο Ελία Καννέτι.

Αυτή η τακτική (της πρόκλησης πανικού) δε θα είχε κανένα αποτέλεσμα απέναντι σε έναν τακτικό στρατό.

Γιατί εκεί υπάρχει συνοχή.

Πως μπορεί, ίσως να με ρωτήσετε, να υπάρξει συνοχή χωρίς μαζοποίηση;

Αυτό είναι θέμα αυταπάρνησης, αποφασιστικότητας και αλληλεγγύης.

Τα συναισθήματα που είχε εμπνεύσει και ο Γκάντι στον Ινδικό λαό.

Κι εκείνοι, προσέξτε, είχαν να αντιμετωπίσουν το στρατό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Θυμάστε ποιος ηττήθηκε;

Και όταν η πολεμική μηχανή της μεγαλύτερης υπερδύναμης, των ΗΠΑ, χτυπούσε τους ξυπόλητους Βιετκόνγκ, ο Γάλλος πρόεδρος (που είχε εμπειρία από Βιετναμέζους) είχε πει στον Αμερικάνο ομόλογο του:
«Όσους και να σκοτώσετε, αυτοί θα συνεχίσουν να πολεμάνε.»

Θυμάστε ποιος ηττήθηκε;

~~

100.000 άνθρωποι που είναι αποφασισμένοι να φυλακιστούν, να χτυπηθούν, μέχρι και να σκοτωθούν, ενώ υπερασπίζονται κάθε ένα από τους υπόλοιπους 99.999, δεν μπορούν να εμποδιστούν από οδοφράγματα και χημικά.

Το τι θα προκύψει από αυτή την νίκη είναι δύσκολο να προβλέψουμε, αφού πολλές φορές οι επαναστάσεις καταλήγουν στην εγκαθίδρυση μιας καινούριας τυραννίας.

Αλλά τίποτα δεν αλλάζει, αν δεν ονειρευόμαστε κάτι καλύτερο από αυτό που υπάρχει.

(Το μεγαλύτερο μέρος αυτό του κειμένου είναι αποσπάσματα από το βιβλίο του Ορέστη Δ.  Κουρέλη, «Ψυχολογία των Όχλων», εκδόσεις Παρατηρητής.)

_____________________________________________________________

Aπό: http://sanejoker.info/2012/11/hitler-and-mob.html

Ο δημαγωγός κι ο όχλος

Φεγγάρι Σαν Πορτοκάλι Σε Τεκίλα Σανράιζ…


Η τράπεζα είναι γεμάτη γέρους. Η πόλη γεμάτη γέρους. Η χώρα γεμάτη γέρους.

Παρατηρώ έναν με υπερτροφική μύτη και λίγες τρίχες στις φαβορίτες. Μόνο εκεί, στ” αυτιά και στη μύτη έχει μαλλιά. Σαν έρχεται η σειρά του παίρνει το πι και κινείται. Ώσπου να φτάσει στο ταμείο έχουν χτυπήσει άλλα δέκα νούμερα.

Σκέψου, λοιπόν, να περάσεις τη ζωή σου έτσι. Πληρώνοντας λογαριασμούς. Και να μην πας ποτέ στη Χιλή, όπως ονειρευόσουν.

Στο ταμείο 5 αναβοσβήνει το 148, το νούμερο μου. Πηγαίνω και νιώθω κάποιον να έρχεται μαζί μου. Είναι ένας γέρος που διεκδικεί τη θέση μου.

– Ποιο νούμερο έχετε; τον ρωτάω.
– Το 148

Παρατηρώ το χαρτάκι που κρατάει. Είναι το 148, πράγματι, αλλά της προηγούμενης μέρας. Τόσος χρόνος του χρειάστηκε να φτάσει ως το ταμείο;

Ψάχνει τις τσέπες του και βγάζει μερικά ακόμα. Από άλλες τράπεζες, απ” το ταχυδρομείο, την εφορία. Τ” αφήνει στον πάγκο να ψάξουμε. Σηκώνεται κι ο ταμίας. Σκέφτομαι ότι ανάμεσα στα χαρτιά μπορεί να βρούμε και το φύλλο πορείας για το αλβανικό μέτωπο.

Τελικά έχει το 104.

Συνέχεια

Οι Καλύτερες Φωτογραφίες Είναι Εκείνες Που Πετάξαμε…


“Of all the means of expression, photography is the only one that fixes a precise moment in time.”  Henri Cartier-Bresson
~

«Long ago it must be
I have a photograph
Preserve your memories
They’re all that’s left you.»

Bookends, Simon & Garfunkel

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Να μιλάς, να γράφεις για τη φωτογραφία είναι σαν να προσπαθείς να γευτείς ένα παγωτό με τ” αυτιά σου. Καθαρίστε τ” αυτιά σας λοιπόν, για ν” απολαύσετε παγωτό βανίλια και σοκολάτα, ασπρόμαυρο.

Η σχέση μας με τη φωτογραφία στοιχειώνεται από εκείνες τις ξεθωριασμένες οικογενειακές, τις μικροαστικές αποδείξεις της ηλικίας μας. Πατεράδες με μουστάκι και μεγάλα πέτα, μανάδες με παντελόνι καμπάνα και καλοντυμένα πιτσιρίκια που σβήνουν κεράκια.

 

Συνέχεια

Μην πυροβολείτε τις μοιχαλίδες…


Η στρατηγική Μποβαρί και το φαινόμενο Coolidge
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ένα από τα μεγαλύτερα κατά συνθήκη ψεύδη είναι ότι ο άνθρωπος είναι μονογαμικό ον. H καταπίεση των γυναικών ξεκινάει απ’ αυτό ακριβώς το ψέμα.

Η αντρική πολυγυνία ήταν –και είναι- πολύ περισσότερο αποδεκτή από τη γυναικεία πολυ-ανδρία. Σε κάποιες χώρες –μουσουλμανικές κυρίως- ακόμα και σήμερα η γυναικεία μοιχεία τιμωρείται με θάνατο.

Στην Ελλάδα η μοιχεία έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα το 1982! Στο Τέξας μέχρι το 1974 ο φόνος του εραστών που συλλαμβάνονταν επ’ αυτοφώρω από το σύζυγο δεν τιμωρούνταν!

~~{}~~

Συνέχεια