Η Φτώχεια Είναι Πιο Φρόνιμη Αν Νιώθει Ότι Φταίει…


8553380020_d02fd1ed41_h

«Κάποιος πρέπει να είχε συκοφαντήσει τον Τζόζεφ Κ., γιατί ένα πρωί, χωρίς να έχει κάνει τίποτα απολύτως, συνελήφθη».
(η πρώτη φράση απ’ τη Δίκη, του Κάφκα)

«Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει»
Γ. Αγγελάκας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Να νιώθεις ενοχές. Επειδή το περιβάλλον καταστρέφεται.

Βρισκόμαστε σε μια εκδήλωση του δήμου Θεσσαλονίκης για την ανακύκλωση. Το φυλλάδιο που περνάει από χέρι σε χέρι (κι από μυαλό σε μυαλό), γράφει για τα σκουπίδια στη θάλασσα. Έχει απέξω το σκίτσο ενός «απλού ανθρώπου», ενός ανθρώπου σαν κι εμένα σαν κι εσένα, που στέκεται μπρος στο κύμα. Και το κύμα είναι γεμάτο πλαστικά μπουκάλια.

Το μήνυμα; Ας προστατέψουμε τη θάλασσα. Μην πετάτε σκουπίδια.

Πίσω, στην τελευταία σελίδα, υπάρχει το λογότυπο της εταιρείας που χρηματοδότησε αυτή την «προσπάθεια». Είναι η Shell, η πετρελαϊκή εταιρεία που ευθύνεται για κάποιες απ’ τις μεγαλύτερες περιβαντολογικές καταστροφές και για τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση του περιβάλλοντος, στις τριτοκοσμικές χώρες όπου κερδοφορεί.

Η Shell μας υπενθυμίζει: Εσύ φταις για την καταστροφή του περιβάλλοντος.
ΦΤΑΙΣ!

Συνέχεια

Οι Εκ Γενετής Αριστούχοι…


Ασχοληθήκαμε με τους ανθρώπους που ήταν μέτριοι ή κακοί μαθητές και κατάφεραν να διαπρέψουν στο κλάδο τους ( δες «Κακοί μαθητές, μεγαλοφυείς ενήλικες»), καθώς και με τους ανθρώπους που είχαν ελλιπή (ή μηδενική) μόρφωση κι επίσης πέτυχαν ν’ αφήσουν το στίγμα τους (δες «Άνθρωποι που δεν πήγαν σχολείο κι άλλαξαν τον κόσμο»).

Σε αυτούς τους τελευταίους θα πρέπει να προσθέσουμε την Έμμα Γκόλντμαν (δες«Έμμα Γκόλντμαν, η πιο επικίνδυνη γυναίκα της Αμερικής») , τον Ιάκωβο Καμπανέλλη (δες «Η μπαλάντα του Μαουτχάουζεν»), τον Μάικλ Φάραντεϊ,τον Μαξίμ Γκόρκι και σίγουρα πολλούς άλλους, τους οποίους δεν μπορούμε να αναφέρουμε σ’ ένα σύντομο κείμενο.

~

Ανάμεσα στα μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας βρίσκονται πολύ περισσότεροι καλοί και άριστοι μαθητές, απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, εξαιτίας του τόσο διαδεδομένου μύθου για τους κατοπινά επιτυχημένους, αλλά πρωτύτερα κακούς μαθητές.

Συνέχεια

Έτσι Κι Αλλιώς Όλα Είναι Προσωπικές Οπτασίες…


optasies

«Τίποτα δεν είναι αληθινό. Όλα επιτρέπονται».
Ουίλιαμ Μπάροουζ

«Έτσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες».
Κατσιμιχαίοι

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο.
Κάποιος πολιτικός βρέθηκε μπροστά σ’ έναν απ’ τους πίνακες που είχε ζωγραφίσει ο Cezanne, με «θέμα» το Mont Sainte-Victoire. Μέσα στις ιμπρεσιονιστικές και πρωτοκυβιστικές μορφές του Σεζάν φαίνονταν μερικά σπίτια.

Ο πολιτικός τα έδειξε με το δάκτυλο και ρώτησε:
«Πόσοι κάτοικοι ζουν σ’ αυτό το χωριό;»

~~

Κάθε πράγμα, γεγονός, κατάσταση, πρόσωπο, μπορούμε να το αντιληφθούμε με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους.

Κερδοσκοπικά, πληροφοριακά, αισθητικά και πνευματικά.

Συνέχεια

Το Πρώτο Θύμα Της Βίας Και Η Kate Upton…


Με συγχωρείτε, αλλά μάλλον κάνατε λάθος.
 –
Μάλλον θα θέλατε να δείτε τηλεόραση ή μπορεί να πήγατε να ανοίξετε την ιστοσελίδα του Πρώτου Θέμητος και κατά λάθος να βρεθήκατε εδώ.
Ίσως να μπερδευτήκατε από τον τίτλο και να ήρθατε για να κανιβαλίσετε. Ή μπορεί να σας τράβηξε η φωτογραφία, που δεν ξέρω πως βρέθηκε εκεί.
  –
Εδώ όμως -και συγνώμη για την αναστάτωση- σκεφτόμαστε. Ναι, αυτό το πράγμα που το κάνεις με το άλλο πράγμα που έχεις μέσα στο κεφάλι σου.
Οπότε δεν έχουμε έτοιμες ιδέες για να σας μπουκώσουμε, πρέπει να περιμένετε να σιγοβράσουν –ή μπορείτε να επιστρέψετε στα ταχυφαγεία που γνωρίζετε και σας γνωρίζουν.
  –
Θέλετε να μείνετε; Καλώς. Θα σας παρακαλέσω μόνο να κλείσετε τα κινητά σας και να ανοίξετε τα μυαλά σας, όση ώρα αντέξετε να μείνετε.

Συνέχεια

Βερίκοκα Για Ένα Πουκάμισο Αδειανό, Για Μια Fender Stratocaster…


You bought a guitar to punish your ma,
And you didn’t like school, and you know you’re nobody’s fool,
So welcome to the machine.

Pink Floyd

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ήταν το καλοκαίρι του ’92 κι ήθελα ν’ αγοράσω την πρώτη μου κιθάρα.

Απ’ τον πατέρα μου δεν υπήρχε κανένας λόγος να ζητήσω λεφτά. Μ’ ένα μισθό αστυνομικού να ‘ρχεται στο σπίτι και τρια παιδιά συν αυτοκίνητο να τρώνε δεν υπήρχαν περιθώρια για τέτοιες πολυτέλειες. Όμως άκουγα Pink Floyd απ’ το πρωί ως το βράδυ κι έπρεπε έπρεπε ΕΠΡΕΠΕ να μάθω να παίζω το Wish you were here.

Τη λύση τη βρήκε ένας φίλος που δούλευε για να πειράξει το παπάκι του, να το κάνει εβδομηντάρι ή κάτι τέτοιο, δεν κατάλαβα ούτε και με ‘νοιαζε.

– Γιατί δεν έρχεσαι στα βερίκοκα;
– Πληρώνουν καλά;

Μου είπε το μεροκάματο και μου φάνηκε εξωφρενικά χαμηλό. Δεν είχα δουλέψει ως τότε, μόλις που είχα τελειώσει τη δευτέρα λυκείου. Όποτε ζητούσα λεφτά απ’ τον πατέρα άκουγα την ίδια απάντηση: «Νομίζεις ότι τα λεφτά φυτρώνουν στα δέντρα;»

Συνέχεια

Βάλτε Λίγη Διαλεκτική Στο Κρασί Σας…


Οι διακοπές του Χέγκελ,  Ρενέ Μαγκρίτ

____________________________________________________________ 
 Θυμάμαι ένα παλικαράκι είκοσι πέντε χρονών που ήταν πανευτυχές επειδή είχε βρει στη βιβλιοθήκη το περίφημο βιβλίο του Καντ, «Η κριτική του καθαρού λόγου».

Γύρισε στο σπίτι τρέχοντας για να το διαβάσει, πιστεύοντας ότι θα έβρισκε εκεί μέσα την εξήγηση όλων.

Έκατσε στο γραφείο του, πήρε μια βαθιά ανάσα και διάβασε την πρώτη σελίδα… Μετά την ξαναδιάβασε. Και την ξαναδιάβασε…

Μετά από είκοσι αναγνώσεις της… πρώτης σελίδας, δεν είχε καταλάβει τίποτα απολύτως. Και δεν εννοούμε ότι δεν είχε καταλάβει το μυστήριο του κόσμου. Όχι. Δεν είχε καταλάβει τίποτα από αυτό που είχε διαβάσει είκοσι φορές.

Είχε πειστεί ότι εντελώς ηλίθιος μέχρι που ένας φίλος (που αργότερα θα γινόταν ψυχολόγος) του εξήγησε ότι δεν μπορείς να κατανοήσεις ένα φιλοσοφικό βιβλίο –ειδικά των πιο «στρυφνών» φιλοσόφων- αν δεν κατέχεις την ορολογία.

Είναι σαν να μην ξέρεις τίποτα από υπολογιστές και να προσπαθείς να καταλάβεις ένα βιβλίο σχετικό με τον προγραμματισμό.

Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι «μεταφραστές» που μας βοηθάνε να προσεγγίσουμε μια δύσκολη έννοια.

Συνέχεια

Μια αιωνιότητα και μια ώρα…


 Τι θα έκανες αν σου ‘χε μείνει μια ώρα ζωής;

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτή είναι σίγουρα η πιο κατανυκτική Μεγάλη Βδομάδα που έχω ζήσει.

Το Τρίτο Πρόγραμμα παίζει όλη μέρα ρέκβιεμ, ψαλμωδίες, ορατόρια, θρησκευτικές σονάτες, θρήνους και θρηνώδη άσματα. Ενδιάμεσα ακούγεται η «Επί του Όρους Ομιλία» και η Καινή Διαθήκη σε μετάφραση –συγνώμη, απόδοση- του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Δεν έχω πάει στην εκκλησία, αλλά σκέφτομαι τον θεό και τον θάνατο πιο συχνά απ’ ό,τι συνήθως. Αλλά δεν νιώθω θλίψη. Πως μπορείς να νιώσεις κάτι τέτοιο όταν ακούς το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ; Το μόνο που μπορείς να αισθανθείς με αυτή τη θεία μουσική –πέρα από πλήξη αν προτιμάς τα κομμάτια «ριφ-κουπλέ-ρεφρέν-κουπλέ-ρεφρέν-σόλο-ρεφρέν»- είναι κατάνυξη και ανύψωση. Ίσως και λίγη ζήλια που εσύ δεν είσαι παρά ένας απλός θνητός, σε σχέση πάντα με τον «Αγαπητό του Θεού», τον Αμαντέους.

~~{}~~

Συνέχεια