Κατανοώντας το Podemos…


του Pablo Iglesias (μετάφραση: Δημήτρης Καραμάνης)


Η έκρηξη της οικονομικής κρίσης το 2008, έχει παράξει μια σειρά από απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες, ειδικά στην Ευρώπη. Πώς μπορούν οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς να απαντήσουν καλύτερα σε αυτή την πρωτοφανή πρόκληση; Ο σκοπός αυτού του κειμένου, είναι να εξηγήθει η ανάλυση που διέπει την πολιτική στρατηγική του Podemos στην Ισπανία: Ποιοί είμαστε, από που ερχόμαστε και που θέλουμε να πάμε – το σύνολο των σκέψεων πάνω σε αυτές τις ερωτήσεις, τις οποίες προσπαθώ να ορίσω από τον περασμένο Νοέμβρη, όταν και εκλέχθηκα στην ηγεσία του Podemos. Είναι επίσης μια ευκαιρία να τα πώ με δικά μου λόγια, έξω από τις νόρμες των συνεντεύξεων στα κυρίαρχα MME. Δεδομένου του διττού ρόλου μου, ως Γενικός Γραμματέας του κόμματος και ως πολιτικός επιστήμονας και θεωρητικός, το πρώτο δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί χωρίς το δεύτερο. Αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που καθορίζουν τα χαρακτηριστικά του Podemos

Συνέχεια

Συμβουλευτική δημοκρατία και το δικαίωμα της εκπροσώπησης ή αλλιώς πως «μπορούμε» να αναζωογονήσουμε την ολιγαρχία…


Στη συνέντευξη που έδωσαν στην Ελένη Μπέλλου ευρωβουλευτές των Podemos (δημοσιεύτηκε στις 22/11/2014 στο tvxs)[1] γίνεται ίσως για πρώτη φορά ειδησεογραφικά μια κάποια πιο συγκεκριμένη αναφορά στο τρόπο οργάνωσης της δομής τους. Μέχρι τώρα ο ενθουσιασμός με τον οποίο το μεγαλύτερο κομμάτι των ΜΜΕ, της ελληνικής αριστεράς, ακόμα και αντιεξουσιαστών, έχει υποδεχτεί το κόμμα του νεαρού Πάμπλο Ιγκλέσιας είναι πέραν της απλής συμπάθειας σε βαθμό που να ισχυρίζονται αρκετοί «πώς κάτι σαν τους Podemos είναι που χρειαζόμαστε και στην Ελλάδα». Όχι λιγότεροι, πάντα με την μηντιακή υποστήριξη, είναι αυτοί που βεβαιώνουν ότι η ελληνική αναλογία με τους Podemos είναι ήδη εδώ και έχει όνομα.

Συνέχεια

Podemos και «κοινωνική ρήξη» στην Ισπανία…


«…Η εκλογική αποτύπωση και καταγραφή του Ισπανικού κόμματος-κινήματος Podemos (Μπορούμε) τείνει να ενσωματώσει τα χαρακτηριστικά μίας βαθύτατης κοινωνικής μεταβολής στην Ισπανία, μίας μεταβολής που σταδιακά αντανακλάται στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας…»

1391960061201podemos-640-2c4

του Σίμου Ανδρονίδη

«In the misty morning,   on the edge of time, we’ve lost the rising sun, a final sign… ( Children of the Sea, Black Sabbath, 1980).

Η εκλογική αποτύπωση και καταγραφή του Ισπανικού κόμματος-κινήματος Podemos (Μπορούμε) τείνει να ενσωματώσει τα χαρακτηριστικά μίας βαθύτατης κοινωνικής μεταβολής στην Ισπανία, μίας μεταβολής που σταδιακά αντανακλάται στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Στη μεγάλη χώρα της Ιβηρικής, «ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας διπλασιάστηκε στη διάρκεια της ίδιας περιόδου, (σ.σ: 2013) φτάνοντας τα 5,1 εκατομμύρια ανθρώπους από 2,8 εκατομμύρια στα μέσα του 2007, αναφέρει η οργάνωση (σ.σ: η καθολική ανθρωπιστική οργάνωση Caritas) σε μια νέα έκθεση της για τη φτώχεια. Η μείωση των μισθών, οι δημοσιονομικές περικοπές που μειώνουν τα κοινωνικά επιδόματα και η ιδιαίτερα αυξημένη ανεργία, που αυτή την στιγμή είναι στο 26,03%, εξηγούν αυτή την «άνευ προηγουμένου άνοδο» της φτώχειας στην Ισπανία, εξηγεί η Caritas».[1]

Η όξυνση της κοινωνικά «πολλαπλής» και πολυεπίπεδης οικονομικής κρίσης στην Ισπανία συντελεί στην εμβάθυνση των ταξικών, κοινωνικών και εισοδηματικών ανισοτήτων. Η οικονομική κρίση νοείται ως βασικός και θεμελιώδης «μηχανισμός» όχι μίας απλής, αλλά μίας περαιτέρω «ποιοτικής» αναδιανομής πλούτου, και κοινωνικής-οικονομικής ισχύος προς την πλευρά του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Η διαδικασία της άρθρωσης και της εκφοράς αφενός μεν ενός «κρισιακού» λόγου λιτότητας, αφετέρου δε μίας «κρισιακής» πολιτικής-οικονομικής πράξης τέμνει και αναδιαμορφώνει το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Η διαχείριση των «χαινουσών ροών» της οικονομικής κρίσης διαχέεται στο πεδίο του κοινωνικού, παράγοντας τις προϋποθέσεις για την διαμόρφωση και αποκρυστάλλωση των συνθηκών μίας προϊούσας δυσμενούς κοινωνικής «κανονικότητας».

Συνέχεια