Σκηνές πίσω από τη λάμψη…


Κείμενο από Giorgos P Basketball Guru

Πίσω από τη λάμψη των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς , στο Όκλαντ, το Caltrans έχει σχεδόν καθημερινή δουλειά. Οι υπάλληλοι του τμήματος μεταφορών της Καλιφόρνια (California Department of Transportation) είναι επιφορτισμένοι με ένα “αστυνομικό” καθήκον: Τον καθαρισμό των αυτοκινητόδρομων από τους αστέγους, που στήνουν τους καταυλισμούς τους συχνά κάτω από γέφυρες, εκεί όπου το δέρμα βρίσκει καταφύγιο από την βροχή και τον δυνατό ήλιο. Τα πληρώματα του Caltrans δεν έρχονται ποτέ μόνα. Έχουν πάντα μαζί τους και την αστυνομία, που φροντίζει ώστε οι “καθαρισμοί” των καταυλισμών να γίνονται στην εντέλεια, έτσι ώστε να εξαλείφεται πλήρως ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία, όποιος διάολο και αν είναι αυτός. Τα προσωρινά σπίτια των ανθρώπων του δρόμου εξαφανίζονται, τι ειρωνεία, με όρους μπασκετικούς: Sweep.

Λίγο πριν από τους τελικούς του ΝΒΑ, και κατά την διάρκεια της άνοιξης, έξι από τις αυτοσχέδιες κοινότητες καταστράφηκαν λόγω πυρκαγιάς. Υπήρχαν βράδια που ορισμένα σημεία του Όκλαντ κυριολεκτικά καίγονταν, καθώς η διαβίωση μέσα στα σκουπίδια δεν έχει την αντιπυρική προστασία ως προτεραιότητα. Αυτό που αναζητούν οι άνθρωποι που δεν έχουν κάπου να μείνουν είναι στέγη, και καθώς η (συν)έλευση τους σε προστατευμένους χώρους είναι αναγκαστική και άτακτη, δε λείπουν οι μεταξύ τους αντιπαραθέσεις. Ένας καβγάς μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή ενός ολόκληρου καταυλισμού. Εκτός αν έχει προλάβει να τον διαλύσει το Caltrans, στερώντας πολλές φορές από τους απόβλητους κατοίκους μέχρι και κάποια από τα πιο πολύτιμά τους αντικείμενα.

Στο πέμπτο μεγαλύτερο λιμάνι των ΗΠΑ, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το πανέμορφο Σαν Φρανσίσκο, ο αριθμός των αστέγων αυξήθηκε μεταξύ 2015 και 2016 κατά 25%, ποσοστό αληθινά τρομακτικό. Υπολογίζεται πως στην πόλη, ανάμεσα στο περίπου μισό εκατομμύριο καταγεγραμμένων κατοίκων, υπάρχουν αυτή τη στιγμή περί τις 200 αυτοσχέδιες κατασκηνώσεις, οι οποίες στεγάζουν περίπου 2,800 ανθρώπους . Η σύνθεση δε του “σώματος” αντανακλά την παράδοση και είναι πιστή σε αυτή: 70% είναι μαύροι.

Η συνολική αναλογία είναι πάνω από το 5% και ακολουθεί τα καλιφορνέζικα πρότυπα, τα οποία θέλουν τα αστικά κέντρα της πολιτείας να εμφανίζονται στις λίστες με τους υψηλότερους αριθμούς αστέγων παγκοσμίως. H αύξηση του ποσοστού αποδίδεται κυρίως στην αύξηση του κόστους στέγασης, ή με απλά λόγια στο ότι τα σπίτια και τα ενοίκια είναι πλέον πολύ ακριβότερα. Για να συμβεί αυτό βέβαια, μπαίνουν σε λειτουργία άλλοι μηχανισμοί, γνωστοί πάνω κάτω σε όλους.

Συνέχεια

The NBA Vs Nτόναλντ Τραμπ: Η πατριωτική ορθότητα της διαμαρτυρίας…


View image on Twitter

“Διεξάγουμε μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων μας σε παγκόσμια βάση, διότι αν το καλοσκεφτείτε, αυτό είναι και το ΝΒΑ στην ουσία του. Οι καλύτεροι από όλο τον κόσμο έρχονται να στο αγωνιστούν μαζί στο υψηλότερο επίπεδο. Συνεπώς οι κυβερνητικοί περιορισμοί σχετικά με τις μετακινήσεις, ναι, με ανησυχούν. Είναι ενάντια στις θεμελιωτικές αρχές και στα θεμελιωτικά συστατικά που κάνουν το ΝΒΑ ξεχωριστό”.

Στο περιθώριο του πρόσφατου All Star Game, ο κομισάριος του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ στον κόσμο, Ανταμ Σίλβερ, πήρε σαφή διαχωριστική θέση ενάντια στο πρόσφατο διάταγμα Τραμπ, το οποίο έχει ως σκοπό να αναστείλει για τέσσερις μήνες το ομοσπονδιακό πρόγραμμα υποδοχής προσφύγων των ΗΠΑ, σε ο,τι αφορά επτά (πλέον έξι μετά την εξαίρεση του Ιράκ) “μουσουλμανικές” χώρες .

Aπό τον Giorgos P., editor στο Basketball Guru (@b_ballguru)

Οι εμφανείς λόγοι της αντίθεσης

Τα κίνητρα του κομισάριου είναι συγκεκριμένα και διαφανή, σε ο,τι αφορά τουλάχιστον το λειτουργικό κομμάτι του ζητήματος. Το διαβόητο πλέον “travel ban” του νέου προέδρου αιφνιδίασε το ΝΒΑ , το οποίο επί χρόνια χτίζει ένα πολυπολιτισμικό προφίλ με έμφαση στην αποδοχή του διαφορετικού, έχοντας μάλιστα εγκαθιδρύσει προγράμματα όπως το Basketball without Borders1, σε τρία αφρικάνικα κράτη. Η Αφρική , εξάλλου, έχει στοχοποιηθεί από το διάταγμα, καθώς τρεις από τους επτά “απαγορευμένους” πληθυσμούς της ανήκουν (Λιβυή, Σομαλία, Σουδάν). Όπως επισημαίνει επίσης ο δημοσιογράφος της Boston Globe, Γκάρι Ουόσμπερν, το ΝΒΑ διατηρεί γραφεία ή κέντρα επικοινωνίας σε Λονδίνο, Μανίλα, Μαδρίτη, Χονγκ Κονγκ και Γιοχάνεσμπουργκ, και μόλις διεξήγαγε σειρά παιχνιδιών στο – επίσης στοχοποιημένο από τον Τραμπ – Μεξικό. Πέραν του ηθικού ή του πολιτικού, η λίγκα δεν θέλει να αποξενωθεί από ένα ευρύ κοινό, το οποίο έχει προσελκύσει με κόπο, πάντα προτάσσοντας αντιρατσιστική ρητορική ή καλύτερα ρητορική φιλοξενίας . Επίσης, ανησυχεί (ή τουλάχιστον μέχρι ενός σημείο ανησυχούσε) για τον αντίκτυπο που ενδεχομένως να έχει το διάταγμα σε μετακινήσεις των ίδιων των μελών της, και συγκεκριμένα των παικτών. Με την ανακοίνωση του travel ban, οι Σουδανοί Θον Μέικερ και Λουόλ Ντενγκ βρέθηκαν αμέσως αντιμέτωποι με τις πιθανές συνέπειες του, άσχετα αν στην πορεία ξεκαθαρίστηκε πως οι ίδιοι δεν θα επηρεαστούν τελικά.

Συνέχεια

Detroit: επιστροφή στην Πόλη – Φάντασμα…


Aπό τον Giorgos P., editor στο Basketball Guru (@b_ballguru)

Στο Ντιτρόιτ δεν υπήρχε ποτέ κόσμος, παρόλο που σε ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να είναι ένα πολύ όμορφο μέρος. Βρίσκεται επάνω σε ποτάμι , στην απέναντι όχθη του οποίου είναι ο Καναδάς. Φανταστείτε απέναντι από το Σύνταγμα να υπήρχε μία άλλη χώρα. Οι δύο πλευρές ενώνονται με ένα υπόγειο τούνελ, στο τέλος του οποίου είναι ο έλεγχος διαβατηρίων. Συχνά πυκνά το περνούσαμε, καθώς τα δικαιώματα πολλών αγώνων ελληνικών ομάδων τα εξασφάλιζε μέσω δορυφόρου μία καφετέρια του Ουίνδσορ, της πόλης που βρισκόταν στην άλλη όχθη. Δεν ξέρω αν ήταν νόμιμο, αλλά ο ιδιοκτήτης εκεί έβαζε εισιτήριο για έναν αγώνα ευρωλίγκα ή κάποιον άλλον του τσάμπιονς λιγκ. Η διαδρομή από τα προάστια του Ντιτρόιτ (όπου μέναμε) δεν ήταν μικρή, αλλά τουλάχιστον εκεί μπορούσαμε να περπατήσουμε σαν άνθρωποι. Στο κέντρο της πόλης – φάντασμα κάτι τέτοιο φάνταζε μάλλον αστείο.

Detroit…

Στο κέντρο της πόλης οι σύγχρονοι και τεράστιοι ουρανοξύστες διαδέχονταν (και υποθέτω διαδέχονται) εκθεσιακά κέντρα και ξενοδοχεία, ενώ υπάρχουν κάποια ελάχιστα χαμηλότερα σπίτια και κατοικίες, γήπεδα και λίγα θέατρα. Όλα χωρίζονται μεταξύ τους με μεγάλους δρόμους και πλατείες, και κάπου ανάμεσα τους υπάρχει ένα υπερυψωμένο τρενάκι, από εκείνα που βλέπαμε σε παλιές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Καθώς κανείς προχωρά προς το ποτάμι, ο χώρος ανοίγει, ο ουρανός αρχίζει να φαίνεται και ένα σχετικά μεγάλο πάρκο καταλήγει στην όχθη. Η εικόνα έρχεται σε έντονη αντίθεση με την εγκατάλειψη. Ανάμεσα σε όλα αυτά κυκλοφορούσαν τότε ελάχιστοι, τα ισόγεια των κτιριών δεν είχαν παρά λίγα μαγαζιά και οι όποιες βόλτες περιορίζονταν σε μερικά μέτρα. Αν έβλεπε κανείς λίγο παραπάνω κόσμο, ήταν διοτι ενδεχομένως υπήρχε μια συναυλία ή ένας αγώνας , που πάντως σίγουρα δεν είχε σχέση με μπάσκετ. Μέχρι και φέτος, στο Ντιτρόιτ αγωνίζονται οι Tigers, οι Lions και οι Redwings, με τους δύο πρώτους να είναι παραδοσιακά στον πάτο των πρωταθλημάτων του μπέιζμπολ και του αμερικάνικου φούτμπολ. Οι Redwings στο χόκει είναι μία άλλη, καλύτερη ιστορία.

Όταν οι τρεις ομάδες ειχαν αγώνα , το κέντρο γέμιζε με λευκούς. Και το πρωί υπήρχαν τέτοιοι, αλλά ήταν μονίμως κλεισμένοι στα γυάλινα κτήρια ή τα ξενοδοχεία. Ενα ματς αποτελούσε μία καλή ευκαιρία να αφήσουν την άνεση των προαστιών και να κατέβουν μια βόλτα στην χώρα των μαύρων, να φορέσουν τα καπελάκια τους, να πιουν δυο μπιρίτσες, και ύστερα να επιστρέψουν στους καναπέδες τους, αφήνοντας ξανά τα συντρίμμια στην ησυχία τους. Τα πρώτα οκτώ μίλια από το ποτάμι και προς τα έξω ανήκαν και ανήκουν σε αυτούς που έφτυσαν οι καιροί. Δεν είναι για να μπλεκόμαστε παραπάνω.

Συνέχεια