CITY PLAZA: ΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ…


16009992_10155706562356982_1154871996_o-960x614.jpg

Στις 18 Μάρτη, στον ένα χρόνο από τη συμφωνία της ντροπής ΕΕ-Τουρκίας, κινήματα από όλη την Ευρώπη δίνουν αγωνιστικό ραντεβού ενάντια στον ρατσισμό και τη στοχοποίηση προσφύγων και μεταναστών, για την κατάργηση της συμφωνίας της ντροπής ΕΕ-Τουρκίας, για να ανοίξουν τα σύνορα σε πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες, για να φιλοξενηθούν αξιοπρεπώς οι πρόσφυγες μέσα στον οικιστικό ιστό, για ίσα δικαιώματα και αξιοπρέπεια για όλες και όλους.

Το k-lab συμμετέχοντας σε αυτή την πρωτοβουλία και τις κινητοποιήσεις θέλει να φιλοξενήσει στο διαδικτυακό του χώρο κείμενα, αναλύσεις, σχολιασμούς και εμπειρίες από συλλογικότητες, κοινωνικά κινήματα, πρωτοβουλίες και αγωνιστές-τριες που εμπλέκονται λιγότερο ή περισσότερο στο αντιρατσιστικό κίνημα. Μπορείτε να μας στέλνετε τις συμβολές σας στο klab.zone1@gmail.com καθώς και στη σελίδα μας στο fb: https://www.facebook.com/klabzone/.

To παρακάτω άρθρο της Όλγας Λαφαζάνη και του Γιώργου Μανιάτη που συμμετέχουν στο Χώρο Στέγασης Προσφύγων City Plaza αποτελεί το πρώτο κείμενο αυτού του άτυπου αφιερώματος.


Η ιδέα για μια μεγάλης κλίμακας στεγαστική κατάληψη άρχισε να συζητιέται το Σεπτέμβρη του 2015. Την περίοδο εκείνη, με πρόσφατο το άνοιγμα του «βαλκανικού δρόμου», το μεγαλύτερο μέρος των μετακινούμενων προσφύγων ήταν τράνζιτ και τα σύνορα ήταν διαπερατά. Τότε επιλέξαμε μέσα από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες να οργανώσουμε μια σειρά κινητοποιήσεων και δράσεων έμπρακτης αλληλεγγύης σε συγκεκριμένα σημεία της Αθήνας όπου υπήρχε συγκέντρωση προσφύγων. Βασικό πεδίο της παρέμβασής μας ήταν η Πλατεία Βικτωρίας.

Η υπογραφή της Συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας στις 18 Μαρτίου ήρθε να ολοκληρώσει το ερμητικό κλείσιμο του βαλκανικού δρόμου που είχε προηγηθεί λίγες μέρες νωρίτερα και οδήγησε σε εγκλωβισμό περισσότερων από 50.000 προσφύγων στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αμέσως το πρόβλημα στέγασης χιλιάδων προσφύγων πήρε δραματικές διαστάσεις και η ανάγκη αξιοπρεπούς στέγασης για τους πρόσφυγες έγινε επιτακτική.

Την ίδια στιγμή, το κίνημα αλληλεγγύης, που το καλοκαίρι του 2015 προτεινόταν από την κυβέρνηση για το Νόμπελ Ειρήνης και εκθειαζόταν καθημερινά στα δελτία ειδήσεων, άρχισε σταδιακά να στοχοποιείται και να έρχεται αντιμέτωπο με πρακτικές καταστολής. Η είσοδος στα προσφυγικά στρατόπεδα και τα hot spot απαγορεύτηκε, επιβλήθηκε ο απόλυτος έλεγχος και το φακέλωμα των εθελοντών και οι αλληλέγγυοι-ες κατηγορούνταν συστηματικά ως «υποκινητές» των προσφυγικών διαδηλώσεων και εξεγέρσεων, με κορύφωση τις συλλήψεις διασωστών και αλληλέγγυων στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και την Ειδομένη.

Συνέχεια

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ…


2B8F699600000578-3205724-image-m-3_1440180146207-960x504.jpg

Σύντομη ανταπόκριση και σκέψεις από τη συζήτηση με τους Sandro Mezzadra και Brett Neilson στο City Plaza

Η συζήτηση της περασμένης Κυριακής στο City Plaza με τους Sandro Mezzadra και Brett Neilson καθιστά τυχερούς και τυχερές όσες την παρακολούθησαν για πολλούς λόγους, αλλά ας σταθούμε στον πιο βασικό. Η κουβέντα με τους δύο αυτούς σημαντικούς θεωρητικούς της μετανάστευσηςπραγματοποιήθηκε στο πιο κατάλληλο και ταιριαστό περιβάλλον. Και αυτό όχι μόνο λόγω της ευρύτερης συγγένειας των θεωρητικών αναζητήσεων των ομιλητών με τη φυσιογνωμία του Plaza. Πολύ περισσότερο, η συζήτηση που είχε ως σημείο αναφοράς το εξαιρετικό τους βιβλίο Border as method, or, the multiplication of Labor”(Duke University Press, 2013), πραγματοποιήθηκε σε ένα χώρο που αποτελεί το καλύτερο, ίσως, παράδειγμα κινηματικής απάντησης στην μετά τη Συμφωνία ΕΕ–Τουρκίας εποχή.

Πολλές φορές στη διάρκεια της κουβέντας ακούστηκε η φράση “το σύνορο ως μέθοδος”, η οποία συμπυκνώνει και τη βασική μεθοδολογική πρόταση των συγγραφέων για την ανάλυση της λειτουργίας των συνόρων σε σχέση με τη διαχείριση των ανθρώπινων ροών. Ακούστηκε, όμως, εξίσου και η φράση “το Plaza ως μέθοδος” οδηγώντας ομιλητές και κοινό σε παρεπόμενη σύγχυση και γέλια για το ποια είναι επιτέλους η μέθοδος που συζητάμε. Προς το τέλος και αφού ολοκληρώθηκε και ο πλούσιος διάλογος, δεν υπήρχε αμφιβολία πως η απάντηση περί της μεθόδου και ταυτόχρονα η αιτία της γοητείας της συγκεκριμένης κουβέντας κρυβόταν (και πάλι) στη σύγκρουση. Στο γεγονός πως μια συζήτηση για τη μέθοδο του κεφαλαίου, κρατών και υπερεθνικών μορφωμάτων ως προς της διαχείριση της μετανάστευσης έγινε μέσα στο γήπεδο της αντίπαλης μεθόδου, το οποίο αποτελεί ταυτόχρονα και απόδειξη της ύπαρξης και των δυνατοτήτων αυτής. Και στην ανακουφιστική επιβεβαίωση πως ευτυχώς υπάρχουν δύο διαφορετικές λογικές και όχι μόνο η κυρίαρχη.

Συνέχεια